COORESBY LTD κ.α. ν. ASTROPLUS LIMITED κ.α., Γεν. Αίτηση Αρ.: 377/17, 22/9/2017

(1)COORESBY LTD,

(2)DRAEGAN ASSETS LTD V

(1)ASTROPLUS LIMITED,

(2)VYBRANT BUSINESS LTD -ΚΑΙ- ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ:

1. COORESBY LTD
2. DRAEGAN ASSETS LTD ΑΙΤΗΤΡΙΩΝ -ΚΑΙ-
3. ASTROPLUS LIMITED
4. VYBRANT BUSINESS LTD
5. LAKESCOPE LIMITED
6. KURSI TRADING LIMITED
7. ΝΑΤΑΛΥ ΓΚΟΥΡΕΚΙΑΝ
8. ΣΤΕΛΛΑ ΙΑΚΩΒΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
9. ΕΛΕΝΗ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ
10. ΣΤΕΛΙΟΣ ΛΟΙΖΟΥ
11. ΘΕΜΗΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Ημερομηνία: 22 Σεπτεμβρίου 2017 Αίτηση Αιτητών ημερομηνίας 7.9.17 για συμπληρωματική ένορκη δήλωση Εμφανίσεις: Για αιτητές: κ. Μ. Κυπριανού Για καθ' ων η αίτηση 1 και 3: κα Ε. Χριστοφή Για καθ' ων η αίτηση 2: κ. Μ. Κυριακίδης Για καθ' ων η αίτηση 4, 5 και 6: κ. Α. Ερωτοκρίτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι αιτητές αποβλέπουν σε εξασφάλιση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, βάσει της Δ.48 θ.4

(2), αίτημα που θα γίνει πιο κατανοητό με τη σκιαγράφηση του ιστορικού της υπόθεσης. Στις 2.6.17 και στη βάση μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 31.5.17, οι αιτητές εξασφάλισαν μονομερώς την έκδοση μερικών Προσωρινών Διαταγμάτων εναντίον των καθ' ων η αίτηση, ενώ για τα υπόλοιπα αιτούμενα διατάγματα, διατάχθηκε από το Δικαστήριο η επίδοση της αίτησης στους καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι καταχώρησαν ενστάσεις. Στις 7.9.17 οι αιτητές προχώρησαν με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Παριάνας Δημητρίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των αιτητών, ημερομηνίας 7.9.17. Η ενόρκως δηλούσα για τεκμηρίωση του «καλού λόγου» της Δ.48 θ.4

(2), επικαλείται αβάσιμους και αναληθείς ισχυρισμούς που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν τις ειδοποιήσεις ένστασης που καταχώρησαν οι καθ' ων η αίτηση 1-6 εναντίον της ισχύος των Προσωρινών Διαταγμάτων, οι οποίοι πιθανόν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου ως προς το κατά πόσο τα Προσωρινά Διατάγματα θα πρέπει να διατηρηθούν ή όχι σε ισχύ. Ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω αναληθείς ισχυρισμοί δεν ήταν δυνατό να προβλεφθούν κατά την καταχώρηση της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση για έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων και δεν μπορούν να αντικρουστούν ή απαντηθούν μόνο με επιχειρήματα σε αγορεύσεις, αφού απαιτείται η προσκόμιση αντικρουστικής μαρτυρίας. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι μετά την έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων στις 2.6.17, έλαβαν χώρα σημαντικά γεγονότα τα οποία είναι απόλυτα σχετικά με την μονομερή αίτηση και τα οποία δεν θα μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει. Στη βάση αυτών των δύο λόγων είναι που οι αιτητές ζητούν την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση και προς τούτου επισυνάπτει ως τεκμήριο Α, αντίγραφο της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Θεόδουλου Αντωνίου. Η αιτούμενη άδεια, όπως προβάλλεται μέσα από τους λόγους ένστασης των καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3, 4, 5 και 6 δεν θα πρέπει να δοθεί, διότι:

1. Οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει την ύπαρξη καλού λόγου για να δοθεί από το Δικαστήριο άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ως η προτεινόμενη (τεκμήριο Α) και/ή δεν υπάρχει καλός λόγος, λόγω του περιεχόμενου του Τεκμηρίου Α αλλά και λόγω της φύσης της διαδικασίας στην οποία επιχειρείται να καταχωρηθεί.
2. Η προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση (τεκμήριο Α) περιέχει επαναλήψεις, επιχειρήματα και συμπεράσματα και με αυτήν επιχειρείται η προσαγωγή μαρτυρίας για γεγονότα μεταγενέστερα της έκδοσης των Προσωρινών Διαταγμάτων ημερομηνίας 2.6.17 τα οποία δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο για να υποστηρίξουν την έκδοση ή οριστικοποίηση των Προσωρινών Διαταγμάτων.
3. Με την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιχειρείται να μεταβληθεί η εικόνα που οι αιτητές προέβαλαν στο Δικαστήριο, στη βάση της οποία εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα ημερομηνίας 2.6.17 και/ή επιχειρείται να προσκομιστεί μαρτυρία αντίθετη με τη μαρτυρία που ήδη προσκομίστηκε από τους αιτητές.
4. Η παρούσα αίτηση συνιστά κατάχρηση τις Δικαστικής διαδικασίας, γίνεται καθυστερημένα και κακόπιστα, χρησιμοποιείται ως μέσο καταπίεσης των καθ' ων η αίτηση, παραβιάζει τα δικαιώματα τους για εκδίκαση της υπόθεσης εντός ευλόγου χρόνου και οδηγεί στον εκτροχιασμό της διαδικασίας και στη διατήρηση του πλεονεκτήματος που οι αιτητές απέκτησαν με τη μονομερή εξασφάλιση των Προσωρινών Διαταγμάτων ημερομηνίας 2.6.
6. Τα τεκμήρια που αναφέρονται στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση κακόπιστα δεν επισυνάφθηκαν σ' αυτήν και το περιεχόμενο τους αλλοιώνει και/ή μεταβάλλει τη μαρτυρία, στη βάση της οποίας οι αιτητές εξασφάλισαν μονομερώς τα Προσωρινά Διατάγματα ημερομηνίας 2.6.
8. Είναι ανεπίτρεπτη η καταχώρηση της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, η οποία σκοπεύει να απαντήσει, αντικρούσει και καταρρίψει ισχυρισμούς που περιέχονται στην Ειδοποίηση ένστασης.
9. Οι αιτητές επιδιώκουν με την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, κακόπιστα και καταχρηστικά να θεραπεύσουν τη δική τους σκόπιμη απόκρυψη και/ή μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων.
10. Τυχόν παροχή της αιτούμενης άδειας, ενδέχεται να δημιουργήσει την ανάγκη περαιτέρω απαίτησης εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση, με αποτέλεσμα την περαιτέρω καθυστέρηση και τον εκτροχιασμό της διαδικασίας.
11. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση συντάχθηκε από δικηγόρο, χωρίς να δίδεται επαρκής δικαιολογία ως προς το λόγο που αυτή δεν καταρτίστηκε από αξιωματούχο των αιτητών. Η ένσταση των καθ' ων η αίτηση 1 και 3, υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Μάγιας Αθάνατου, ασκούμενης δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των καθ' ων η αίτηση 1 και 3, ημερομηνίας 14.9.
12. Επανέλαβε τους πιο πάνω λόγους ένστασης και τόνισε την παράλειψη των αιτητών να επισυνάψουν στην προτεινόμενη ένορκη δήλωση (τεκμήριο Α) τα τεκμήρια που αναφέρονται σ' αυτήν, στερώντας έτσι από το Δικαστήριο την ευκαιρία να διαπιστώσει κατά πόσο από το περιεχόμενο τους προκύπτει η ύπαρξη καλού λόγου ώστε να επιτραπεί η καταχώρηση της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Περαιτέρω, το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να διαπιστώσει ότι μέσω των εν λόγω εγγράφων οι αιτητές προσπαθούν να αλλοιώσουν την εικόνα που ήδη παρουσίασαν στο Δικαστήριο. Τόνισε περαιτέρω ότι οι αιτητές, με την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, προσπαθούν να μεταβάλουν ή αλλοιώσουν τη μαρτυρία που έχουν ήδη προσκομίσει στο Δικαστήριο, στη βάση της οποίας εξασφάλισαν μονομερώς τα Προσωρινά Διατάγματα ημερομηνίας 2.6.
13. Η ένσταση των καθ' ων η αίτηση 2 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Βικτώριας Δημητριάδου, διευθύντριας των καθ' ων η αίτηση 2, ημερομηνίας 14.9.
14. Επανέλαβε επίσης τους πιο πάνω λόγους ένστασης και τόνισε το ανεπίτρεπτο της καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που σκοπεύει να απαντήσει, αντικρούσει και καταρρίψει ισχυρισμούς που περιέχονται στην ειδοποίηση ένστασης, ως και την επιδίωξη των αιτητών, μέσω της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, να αλλοιώσουν την εικόνα που αρχικά παρουσίασαν στο Δικαστήριο με την ένορκη δήλωση ημερομηνίας 31.5.
15. Η ένσταση των καθ' ων η αίτηση 4, 5 και 6 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Ελίνας Νικολαΐδου, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία των δικηγόρων των καθ' ων η αίτηση 4, 5 και 6 ημερομηνίας 14.9.
16. Ισχυρίστηκε ότι η Ενότητα Α της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αποτελεί εξολοκλήρου αχρείαστη επανάληψη της μαρτυρίας που ήδη έχει παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου με την αρχική ένορκη δήλωση του Θεόδουλου Αντωνίου, ημερομηνίας 31.5.
17. Περαιτέρω, τα γεγονότα της Ενότητας Β και Δ της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αποτελούν γεγονότα μεταγενέστερα της έκδοσης των Προσωρινών Διαταγμάτων ημερομηνίας 2.6.17 και το Δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη του μόνο τα γεγονότα βάσει των οποίων εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα. Η μαρτυρία που οι αιτητές επιχειρούν να παρουσιάσουν με την Ενότητα Ε της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, είναι ανακριβής και αναληθής, και αποτελεί άσχετες εικασίες και υποθέσεις των αιτητών. Τέλος, ισχυρίστηκε ότι οι αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση καταχρηστικά, με σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης στην εκδίκαση της αίτησης ημερομηνίας 31.5.17, τονίζοντας συγχρόνως τη μεγάλη καθυστέρηση με την οποία καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, έχοντας κατά νου ότι οι ενστάσεις εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση καταχωρήθηκαν τις 28.7.17 και 7.8.
18. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση» (βλέπε επίσης Messios & Sons v. Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ.195). Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης και σύμφωνα με τη θέση των ιδίων των αιτητών στην ένορκη δήλωση της Παριάνας Δημητρίου που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση, ό,τι επιδιώκουν οι αιτητές με την καταχώρηση της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι α) η προσκόμιση αντικρουστικής μαρτυρίας προκειμένου να αντικρουστούν ή απαντηθούν αναληθείς ισχυρισμοί των καθ' ων η αίτηση οι οποίοι περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν τις ενστάσεις τους στη μονομερή αίτηση ημερομηνίας 31.5.17 και β) η παρουσίαση μαρτυρίας σε σχέση με σημαντικά γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων ημερομηνίας 2.6.17 και είναι απόλυτα σχετικά με τη μονομερή αίτηση ημερομηνίας 31.5.17. Είναι νομολογημένο ότι αποτελεί κανόνα καθολικής εφαρμογής, ότι σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία ύστερα από μονομερή αίτηση, δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο.(βλ. Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd ν. Του Πλοίου LIPA

(2000)1(Γ) A.A.Δ. 1976, 1981). Είναι περαιτέρω νομολογημένο ότι όταν ένας αιτητής αποτείνεται μονομερώς στο Δικαστήριο για θεραπεία οφείλει να παραθέσει όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία μπορούν να το βοηθήσουν για να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα (βλ. Hardardskiy Prumyslony Holdings A.S. v. Darentree Resources Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση 9/07 ημερομηνίας 10.7.2009 η οποία παραπέμπει στην πλούσια νομολογία επί του θέματος). Παράβαση του καθήκοντος αυτού επιφέρει, άνευ ετέρου, την άρνηση του Δικαστηρίου να χορηγήσει την αιτούμενη θεραπεία ή αν την έχει χορηγήσει, να την ακυρώσει (βλ. Πιττάκα ν. Γ. & Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1895). Στην υπόθεση United Perlite Industries Ltd v. Sayakhat Air Company

(2002)1 Α.Α.Δ 938, αναφέρεται ότι το καθήκον για αποκάλυψη, η οποία συναρτάται με την καλή πίστη που πρέπει να επιδεικνύεται, υπάρχει σε περιπτώσεις όπου ακούγεται μόνο η μια πλευρά και δεν δίνεται η δυνατότητα αμφισβήτησης στην άλλη πλευρά. Είναι επίσης νομολογημένο ότι σε αιτήσεις για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788), αλλά ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του, χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και καταλήξει σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι. Όπως προκύπτει με σαφήνεια από την Δ.48 Θ.4

(2), καμία πρόνοια γίνεται για καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης, παρά μόνο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι όπου αμφισβητούνται γεγονότα, αυτό δεν τεκμηριώνει από μόνο του «καλό λόγο» που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε μέσω αυτής να απαντούνται ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία που σε διαδικασίες Προσωρινών Διαταγμάτων δεν είναι επιθυμητή (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση τόμος 24, σελ. 519, παρ. 972 υπό τον τίτλο «No fresh evidence after motion opened»). Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χαράλαμπου Ανδρέα Κούπα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λτδ κ.α ΠΕ 312/10, ημερ. 17 Ιουλίου 2014, λέχθηκε "Εξάλλου στις υπό συζήτηση διαδικασίες, άδεια για αντεξέταση σπάνια δίδεται (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed Ali (αρ.1)

(2004)1 Α.Α.Δ. 1660 και σύγγραμμα Injunctions του David Bean, 8η έκδοση, σελ. 70-71) εφόσον στις διαδικασίες αυτές το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Σε ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης καλού λόγου και δεν βλέπουμε πως η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς, θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο»". Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μαρίας Κόκκινου ν. Κυριάκου Κόκκινου, Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3.11.16: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου, η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας, σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτό που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό». Αποτελεί, τέλος, καθιερωμένη νομική αρχή, ότι κατά τη διαδικασία οριστικοποίησης διατάγματος που έχει εκδοθεί μονομερώς, τα μόνα σχετικά γεγονότα που δύναται να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο, είναι τα γεγονότα εκείνα που τέθηκαν ενώπιον του κατά την εξέταση της μονομερούς αίτησης (βλ. Vuitton v Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1453, Demstar Ltd v Zim Israel Navigiation Co Ltd

(1996)1 AAΔ 597 και Μ. Κόκκινου ν Κ. Κόκκινου (ανωτέρω). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι, στις περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία μονομερώς, δεν είναι επιτρεπτή η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης η οποία (α) αντικρούει, απορρίπτει και απαντά στην εκδοχή της άλλης πλευράς, εφόσον δεν είναι δυνατό στα πλαίσια της διαδικασίας Προσωρινού Διατάγματος να εξεταστεί και διαπιστωθεί από το Δικαστήριο η αποδεικτική της αξία και το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων και (β) παρουσιάζει γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων, εφόσον η εικόνα που μεταδίδεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση, δεν επιτρέπεται να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί μεταγενέστερα με συμπληρωματική ένορκη δήλωση και η μονομερής αίτηση για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων θα κριθεί από το Δικαστήριο επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι οι δύο πιο πάνω λόγοι για τους οποίους οι αιτητές ζητούν την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσουν την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση (τεκμήριο Α), όπως οι ίδιοι την έχουν εξειδικεύσει στις παραγράφους 8, 9 και 10 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την παρούσα αίτηση, με κανένα τρόπο τεκμηριώνουν «καλό λόγο», αλλά αντίθετα αντιστρατεύονται τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές. Η κατάληξη αυτή κρίνει και την τύχη της αίτησης που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Γι' αυτό και το Δικαστήριο δεν θα ασχοληθεί με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των αιτητών τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αίτησης ημερομηνίας 31.5.17 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων. (Υπ.) ...................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο