← Κύπρος

Αντρέα Πιερίδη ως γενικού πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Άννας Παντελίδου ν. Βάσου Ανδρονίκου, Αρ. Αγωγής:346/17, 27/9/2017

Αντρέα Πιερίδη ως γενικού πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Άννας Παντελίδου ν. Βάσου Ανδρονίκου, Αρ. Αγωγής:346/17, 27/9/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A232 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Οικονόμου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:346/17 Μεταξύ: Αντρέα Πιερίδη ως γενικού πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Άννας Παντελίδου Ενάγοντα - Αιτητή και Βάσου Ανδρονίκου Εναγόμενου - Καθ' ού η Αίτηση Ημερομηνία: 27/09/2017 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα - Αιτητή: κα Χαραλάμπους για κ.κ Ανδρέας Σ. Αγγελίδης ΔΕΠΕ Για Εναγόμενο - Καθ'ου η Αίτηση: κος Χατζησέργης για κ.κ. Ανδρέας Χατζησέργης ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αίτηση ημερομηνίας 25/01/17) Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρήθηκε στις 25/01/17 και με το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ο Ενάγων αξιώνει εναντίον του Εναγομένου μεταξύ άλλων τις ακόλουθες δηλωτικές αποφάσεις: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον Εναγόμενο να εισέρχεται και/ή να χρησιμοποιεί και/ή να παρεμβαίνει και/ή επεμβαίνει άνευ αδείας καθ' οιονδήποτε τρόπο στον χώρο στάθμευσης που ανήκει στην Άννα Παντελίδου και/ή να συνεχίσει την οποιαδήποτε αυθαίρετη χρήση του εν λόγω χώρου στάθμευσης με αριθμό 45 στην Πολυκατοικία ΑΟΗΑΙΑ ο οποίος βρίσκεται εντός του τεμαχίου ΕΠΙ 417, Τμήμα

  1. Φύλλο
  2. Σχέδιο 460403 και να παύσει να παρεμβαίνει παράνομα στο δικαίωμα χρήσης και απόλαυσης της συγκεκριμένης ακίνητης ιδιοκτησίας. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος και/ή οι υπηρέτες και/ή οι αντιπρόσωποι του όπως άρουν άμεσα και/ή εντός προθεσμίας που ήθελε το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο και/ή εύλογο, την παράνομη επέμβαση εντός του ρηθέντος χώρου στάθμευσης της Άννας Παντελίδου και/ή περαιτέρω να παύσει να επεμβαίνει παράνομα με οποιονδήποτε τρόπο και πρόσθετα όπως επαναφέρει τον εν λόγω χώρο και τη συγκεκριμένη ιδιοκτησία, στην προ της παράνομης επέμβασης του, κατάσταση. Γ. Γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις για τις απώλειες και/ή ζημιές και/ή για απώλεια χρήσης, τις οποίες υπέστη και συνεχίζει να υφίσταται και/ή για όσο χρόνο θα συνεχίσει να υπάρχει η παράνομη επέμβαση και/ή αυθαίρετη χρήση του Εναγομένου στο χώρο στάθμευσης αρ. 45, αντίθετα με το συνταγματικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας της Άννας Παντελίδου ως προβλέπει το Άρθρο 23 του Συντάγματος καθώς και μεταξύ άλλων για την παράβαση του άρθρου 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148.» Παράλληλα την ίδια μέρα που καταχωρήθηκε το κλητήριο ένταλμα, καταχωρήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντος και μονομερής αίτηση, η οποία αποτελεί και το αντικείμενο της παρούσας. Mε την αίτηση τούτη ο Ενάγων, αξιώνει την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων εναντίον του Εναγομένου για άρση της ισχυριζόμενης επέμβασης του τελευταίου επί του χώρου στάθμευσης με αριθμό 45 στην Πολυκατοικία ΑCΗΑΙΑ ο οποίος βρίσκεται εντός του τεμαχίου ΕΠΙ 417, Τμήμα
  3. Φύλλο
  4. Σχέδιο
  5. Το αίτημα δεν ικανοποιήθηκε μονομερώς και δόθηκαν προς τους συνηγόρους που εμφανίστηκαν κατά την ημερομηνία ορισμού της αίτησης, οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί. Κατά τη μέρα που ορίστηκε η αίτηση για επίδοση εμφανίστηκε για τον Εναγόμενο συνήγορος ζητώντας χρόνο για καταχώρηση ειδοποίησης πρόθεσης ένστασης. Η πλευρά του Ενάγοντα δεν έφερε ένσταση στο αίτημα και η αίτηση ορίστηκε για οδηγίες για να γίνουν στο μεταξύ και προσπάθειες για εξεύρεση εξώδικου συμβιβασμού. Οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν και η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Η υπό κρίση αίτηση και η ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει: Ειδικότερα με την υπό κρίση αίτηση ο Αιτητής στηριζόμενος, επί των άρθρων 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Ν. 14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ. 48 881-
  6. 8 και 9, στο άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου εξαιτείται την έκδοση των ακόλουθων ενδιάμεσων διαταγμάτων τα οποία παραθέτω αμέσως κατωτέρω αυτούσια, για σκοπούς εύκολης αναφοράς: «Α) Απαγορευτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει τον Εναγόμενο — Καθ' ού η Αίτηση και/ή τους υπαλλήλους ή αντιπροσώπους ή εντολοδόχους του, μέχρι την πλήρης ή και τελική εκδίκαση και αποπεράτωση της με την πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, από του να εισέρχονται και/ή να χρησιμοποιούν και/ή να παρεμβαίνουν και/ή επεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο στον χώρο στάθμευσης που ανήκει στην Άννα Παντελίδου και/ή να συνεχίσει την οποιαδήποτε αυθαίρετη χρήση του εν λόγου χώρου στάθμευσης με αριθμό 45 στην Πολυκατοικία ΑCΗΑΙΑ, ο οποίος βρίσκεται εντός του τεμαχίου ΕΠΙ 417, Τμήμα 4, Φύλλο 21, Σχέδιο 460403 και να παύσει να παρεμβαίνει παράνομα στο δικαίωμα χρήσης και απόλαυσης της συγκεκριμένης ακίνητης ιδιοκτησίας. Β) Προστακτικό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος - Καθ' ού η Αίτηση και/ή υπάλληλοι ή αντιπρόσωπου ή εντολοδόχους, μέχρι την πλήρη και τελική εκδίκαση και αποπεράτωση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, όπως διακόψει την παράνομη επέμβαση στον ως άνω αναφερόμενο χώρο στάθμευσης που ανήκει στην Άννα Παντελίδου και/ή περαιτέρω όπως επαναφέρει τον εν λόγω χώρο και τη συγκεκριμένη ιδιοκτησία, στην προ της παράνομης επέμβασης του, κατάσταση.» Τα γεγονότα επί των οποίων ο Ενάγων επιχειρεί να στοιχειοθετήσουν το αίτημα του προβάλλονται στην Ένορκη Δήλωση του ιδίου ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: · Είναι ο γενικός πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της περιουσίας της συζύγου του Άννας Παντελίδου, δυνάμει γενικού πληρεξουσίου εγγράφου ημερ. 12.1.2007 το οποίο επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  7. · Αναφέρει ότι γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα της αγωγής εκ της ιδιότητας του, από προσωπικό χειρισμό της υπόθεσης αλλά και από έγγραφα που έχει στην κατοχή του. · Αναφέρει ότι η Άννα Παντελίδου είναι ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος με αριθμό 5 που βρίσκεται επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 4/1176, Φ/Σχ 21/46040, Τμήμα 4, Τεμάχιο ΕΠΙ 417.Σύμφωνα με τον τίτλο ιδιοκτησίας, στο αντίστοιχο διαμέρισμα ανήκει μία αποθήκη καθώς και ο χώρος στάθμευσης με αρ.
  8. Το πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας επισυνάπτεται ως «Τεκμήριο 2». · «Ο Εναγόμενος- Καθ' ού η Αίτηση χρησιμοποιεί αυθαίρετα και/ή άνευ άδειας της ιδιοκτήτριας τον χώρο στάθμευσης της Άννας Παντελίδου παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις να παύσει την παράνομη χρήση και/ή επέμβαση στον εν λόγω χώρο. Μάλιστα δε ο Εναγόμενος- Καθ' ού η Αίτηση στην είσοδο του χώρου στάθμευσης προέβηκε σε εγκατάσταση την οποία χρησιμοποιεί για το σιδέρωμα των ρούχων του καθαριστηρίου του. Περαιτέρω, στον εν λόγω χώρο στάθμευσης έχει τοποθετήσει διάφορα άλλα δικά του αντικείμενα, τα οποία τα χρησιμοποιεί για το καθαριστήριό του, το οποίο βρίσκεται δίπλα από το χώρο στάθμευσης». · Έχει καλέσει τον Εναγόμενο τόσο προφορικά όσο και με επιστολή ημερ. 25/11/16 του δικηγόρου του όπως σταματήσει την επέμβαση και χρήση του χώρου στάθμευσης με αριθμό 45 πλην όμως ο Εναγόμενος- Καθ' ού η Αίτηση δεν συμμορφώνεται. Η επιστολή ημερομηνίας 25/11/16 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 στην Συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ιδίου ημερομηνίας 01/02/
  9. · Έχει ως αναφέρει εξεύρει αγοραστή για το ρηθέν διαμέρισμα στο οποίο ανήκει ο χώρος στάθμευσης ωστόσο η συνέχιση της επέμβασης του χώρου στάθμευσης από τον Εναγόμενο- Καθ' ού η Αίτηση, θα καταστήσει αδύνατη την ολοκλήρωση της πώλησης με σημαντική οικονομική απώλεια για την ιδιοκτήτρια. · Η άρνηση του Εναγόμενου - Καθ' ού η Αίτηση προς συμμόρφωση προς το ιδιοκτησιακό δικαίωμα και εν γένει συμπεριφορά του, παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα της Ενάγουσας, ως αυτά κατοχυρώνονται στο Άρθρο 23 του Συντάγματος και ταυτόχρονα αποτελεί και/ή συνιστά παράνομη επέμβαση στην υπό αναφορά ακίνητη ιδιοκτησία της Άννας Παντελίδου κατά παράβαση του Άρθρου 43 της περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος (Κεφ. 148). · Ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 των περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 ενώ επισημαίνει ότι είναι δύσκολο να αποδοθεί δικαιοσύνη στο μέλλον. · Η συνεχιζόμενη επέμβαση του Εναγόμενου στο χώρο στάθμευσης της Άννας Παντελίδου, θα οδηγήσει στην ματαίωση της αγοράς του Διαμερίσματος σε περίοδο οικονομικής κρίσεως. Λόγω της υφιστάμενης κατάστασης, δεν μπορεί να επιτύχει εύκολη πώληση. Η Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης και η επισυναπτόμενη επί τούτης ένορκη δήλωση: Την 11/04/17 Ο Εναγόμενος προχώρησε στην καταχώρηση ειδοποίησης πρόθεσης ένστασης στην αίτηση. Στηριζόμενος επί του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 άρθρα 29, 30, 32, επί του Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, άρθρα 4, 5, 7 και 9 επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 Θ.Θ1 και 2 και Δ.48 Θ.Θ.1 - 4, 8 και 9, και στις Αρχές της Φυσικής Δικαιοσύνης και επί της συμφυούς εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης τους οποίους παραθέτω αυτούσιους για σκοπούς εύκολης αναφοράς: «(α) Δεν πληρούνται και/ή δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, καθώς επίσης και οι προϋποθέσεις των άρθρων 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.
  10. (β) Ο Ενάγοντας - Αιτητής, δεν έχει κανένα απολύτως αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγόμενου - Καθ' ου η αίτηση προσωπικά, καθ' ότι ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση ουδεμία απολύτως σχέση έχει με την αναφερόμενη ισχυριζόμενη επέμβαση στον χώρο στάθμευσης, αλλά ούτε και είναι ιδιοκτήτης οποιασδήποτε ακίνητης ιδιοκτησίας, στην οποία εδρεύουν οι χώροι στάθμευσης της Πολυκατοικίας ΑCHAIA, καθ' ότι τα Καταστήματα υπ' αρ.3 και 4, που βρίσκονται επί της οδού Αχαιών αρ.6 - 8, σύμφωνα και με τα Ενοικιαστήρια Έγγραφα ημερομηνίας 11/4/2008, δεν ενοικιάζονται από τον ίδιο προσωπικά, αλλά τα Έγγραφα αυτά υπογράφθηκαν μεταξύ των κ.κ.
  11. Ιωσήφ Ιωάννου και
  12. Ζαχαρία Πίπα, ως Συνιδιοκτήτες και της Εταιρείας DRY CLEANING QUICK SERVE LTD ως Ενοικιαστές. (γ) Ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση, ουδέποτε και σε καμία περίπτωση στάθμευσε ιδιόκτητη όχημα του και/ή χρησιμοποίησε οποιονδήποτε χώρο στάθμευσης που φέρει τον αριθμό 45, που κατ' ισχυρισμό ανήκει στην Άννα Παντελίδου, που κατ' ισχυρισμό είναι η ιδιοκτήτρια του Διαμερίσματος αρ.5 που βρίσκεται στον 30 όροφο του Ακινήτου με Αρ. Εγγραφής 4/1176, Φ.Σχ.21/41040, Τμήμα 4 επί Τεμαχίου αρ.
  13. Στον εν λόγω χώρο στάθμευσης, σταθμεύει το όχημα υπ' αρ. εγγραφής ΚSΧ 047, που είναι ιδιοκτησία της Εταιρείας DRY CLEANING QUICK SERVE LTD. (δ) Δεν υπάρχει καλή βάση Αγωγής, ούτε σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ούτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Αγωγής, ούτε υπάρχουν τέτοιοι ισχυρισμοί στην Αίτηση του Ενάγοντα - Αιτητή και ο Ενάγοντας - Αιτητής δεν δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες, η δε Αγωγή του είναι παντελώς νομικά αβάσιμη και αστήρικτη. (ε) Σε καμία απολύτως περίπτωση υπάρχει το κατεπείγον στην υπό εκδίκαση υπόθεση και ως εκ τούτου δεν υπάρχει αντικείμενο προς εκδίκαση, σύμφωνα με το Κεφ.6, άρθρο
  14. (στ) Ο Ενάγοντας - Αιτητής δεν παρουσιάζεται και/ή δεν προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια, καθ' ότι απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και/ή δεν ενήργησε καλόπιστα, και/ή δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο τα πραγματικά και αληθή γεγονότα, με απώτερο σκοπό να εξασφαλίσει την έκδοση Διατάγματος, γεγονότα τα οποία Θα έπρεπε να είχαν τεθεί ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου, προκειμένου το Σεβαστό Δικαστήριο να τα γνωρίζει πριν αποφασίσει στην έκδοση ή στην μη έκδοση του Διατάγματος που ζητά ο Ενάγοντας - Αιτητής με την Αίτηση του. Στην πραγματικότητα, δεν γίνεται πλήρης, ειλικρινής και δίκαιη αποκάλυψη όλων των πραγματικών γεγονότων από τον Ενάγοντα - Αιτητή, ο οποίος αποκρύβει από το Δικαστήριο την πραγματική αλήθεια, με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου, προκειμένου να εξασφαλίσει την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. (ζ) Ο Ενάγοντας - Αιτητής, δεν παρουσίασε καμία μαρτυρία στην Αίτηση του, που να ικανοποιεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. (η) Ο Ενάγοντας - Αιτητής, δεν παρουσίασε καμία μαρτυρία στο Δικαστήριο που να αποδεικνύει ότι ο Ενάγοντας - Αιτητής έχει πιθανότητα να δικαιούται σε Θεραπεία και ότι εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. (θ) Ο Ενάγοντας - Αιτητής, δεν παρουσίασε καμία μαρτυρία στην Αίτηση του, που να καταδεικνύει ότι υφίσταται οποιανδήποτε ζημιά από την μη έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, αλλά ούτε και ότι θα υποστεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά από την μη έκδοση του, αλλά ούτε και καθορίζει στην Αίτηση του το ύψος της ζημιάς που ενδεχομένως να υποστεί στο μέλλον, συνεπεία της μη έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος. (ι) Ο Ενάγοντας - Αιτητής, απέτυχε να αποδείξει στο Δικαστήριο ότι Θα είναι δύσκολο και/ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα και ότι ο Ενάγοντας - Αιτητής Θα υποστεί οποιανδήποτε αδικία. (κ) Ο Ενάγοντας - Αιτητής, δεν παρουσίασε μαρτυρία στο Δικαστήριο, που να καταδεικνύει κανένα σοβαρό ή εύλογο ή επείγον λόγο ή αιτία για την έκδοση του αιτούμενου ενδιάμεσου Διατάγματος (εκκρεμούσης της Αγωγής), αλλά ούτε και συντρέχει η προϋπόθεση του κατεπείγοντος. (λ) Σε περίπτωση που εκδοθεί το προσωρινό Διάταγμα, ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη καταστροφή. (μ) Σε καμία απολύτως περίπτωση ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση παρεμβαίνει παράνομα στο δικαίωμα χρήσης και απόλαυσης της αναφερόμενης ακίνητης ιδιοκτησίας της Άννας Παντελίδου, καθ' ότι ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση ουδέποτε στάθμευσε στον αναφερόμενο χώρο στάθμευσης, αλλά ούτε και χρησιμοποιεί τον χώρο αυτό. (ν) Σε καμία απολύτως περίπτωση ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση διαπράττει το αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία, σύμφωνα με το άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148, αλλά ούτε και παραβιάζει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας του Ενάγοντα - Αιτητή, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 23 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν πάση περιπτώσει, ο Ενάγοντας - Αιτητής δεν έχει παρουσιάσει οποιονδήποτε μαρτυρία στο Δικαστήριο που να αποδεικνύει τέτοιου είδους παρέμβαση. (ξ) Ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση, ουδέποτε παρέλαβε την επιστολή ημερομηνίας 25/11/2016, την οποία ο Αιτητής - Ενάγοντας επισυνάπτει στην Συμπληρωματική του Ένορκη Δήλωση, ως Τεκμήριο αρ.
  15. (ο) Ο Ενάγοντας - Αιτητής, παρέλειψε να επισυνάψει στην Συμπληρωματική του Ένορκη Δήλωση, το σχετικό Διάταγμα που έχει εκδοθεί από το Δικαστήριο και επιτρέπει κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου στον Ενάγοντα - Αιτητή, να καταχωρήσει την Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ημερομηνίας 17/2/
  16. (π) Σε καμία απολύτως περίπτωση μπορούν να εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα, διότι αυτά είναι ταυτόσημα με τα Διατάγματα που ζητούνται στην Οπισθογράφηση της απαίτησης του Ενάγοντα, κατά παράβαση του Νόμου και της Νομολογίας.» Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίχθηκε η ένσταση εντοπίζονται στην ένορκη δήλωση του Εναγομένου - Καθ' ού η Αίτηση ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει τα ακόλουθα: · Δεν γνωρίζει τον Ενάγοντα - Αιτητή ούτε και είχε οποιανδήποτε σχέση μαζί του ή τη σύζυγο του και ουδέν αγώγιμο δικαίωμα έχουν εναντίον του. · Σε καμία απολύτως περίπτωση δεν χρησιμοποιεί «ο ίδιος προσωπικά», αυθαίρετα και χωρίς την άδεια της Άννας Παντελίδου, οποιονδήποτε χώρο στάθμευσης που κατ' ισχυρισμό της ανήκει. Ούτε επεμβαίνει παράνομα σε οποιονδήποτε κατ' ισχυρισμό χώρο στάθμευσης ανήκει στην Άννα Παντελίδου. · Αναφέρει στην ένορκη του δήλωση: «Σε καμία περίπτωση εγώ προσωπικά, προέβηκα σε εγκατάσταση την οποία χρησιμοποιώ για σιδέρωμα ρούχων Καθαριστηρίου μου.» · Ως επίσης και ότι: «Σε καμία απολύτως περίπτωση, έχω τοποθετήσει διάφορα άλλα δικά μου αντικείμενα, τα οποία χρησιμοποιώ για το Καθαριστήριο μου, το οποίο βρίσκεται δίπλα από τον χώρο στάθμευσης.» · Η εταιρεία DRY CLΕΑΝΙΝING QUICK SERVICE LTD ενοικιάζει με βάσει δύο

(2)Ενοικιαστήρια Έγγραφα ημερομηνίας 11/4/2008, από τους κ.κ. Ιωσήφ Ιωάννου και Ζαχαρία Πίπα που είναι και οι Συνιδιοκτήτες τα Καταστήματα αρ.3 και 4, που βρίσκονται επί της οδού Αχαιών αρ.6 - 8, στο ισόγειο της Πολυκατοικίας ΑCHAIA, αντί μηνιαίου ενοικίου,: των εν λόγω Καταστημάτων. (Τεκμήρια 1 και 2). Τα δύο αυτά Καταστήματα, η εν λόγω Εταιρεία τα χρησιμοποιεί για τις ανάγκες της Επιχείρησης της, ήτοι ως Στεγνοκαθαριστήριο Ρούχων, της οποίας τυγχάνει να είναι Διευθυντής. · Η πιο πάνω αναφερόμενη Εταιρεία, είναι ιδιοκτήτρια του οχήματος υπ' αρ. εγγραφής ΚSΧ 047, τύπου VΑΝ, εμπορικό όχημα που ταξινομείται ως ελαφρύ φορτηγό, το οποίο χρησιμοποιεί για τις ανάγκες της εργασίας της και σταθμεύει τούτο, όχι στον χώρο στάθμευσης αρ.45 όπως παρουσιάζεται στο Τεκμήριο 4 της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωση του Ενόρκως Δηλούντος, αλλά στην πίσω πλευρά των Καταστημάτων αρ.4 και 5, όπως αυτοί οι χώροι στάθμευσης φαίνονται στο εν λόγω Τεκμήριο. Πιστοποιητικό Εγγραφής του μηχανοκίνητου οχήματος υπ' αρ. εγγραφής ΚSΧ 047, επισυνάπτεται ως «Τεκμήριο 3». · Θέση του είναι ότι ούτε η πιο πάνω αναφερόμενη εταιρεία χρησιμοποιεί καθ' οιονδήποτε τρόπο τον χώρο στάθμευσης με αρ.45, και ούτε επεμβαίνει καθ' οιονδήποτε τρόπο παράνομα στην εν λόγω ιδιοκτησία. · Ο Ενάγοντας - Αιτητής, ουδέποτε όχλησε, το ίδιο είτε την εταιρεία προφορικώς η γραπτώς, για οποιονδήποτε ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση επί της ακίνητης ιδιοκτησίας · Ουδέποτε ο ίδιος παρέλαβε την επιστολή ημερομηνίας 25/11/2016, που αναληθώς ισχυρίζεται ο Ενάγοντας - Αιτητής, ότι του εστάλη και η οποία εν πάση περιπτώση αναφέρεται σε ισχυριζόμενη παράνομη χρήση χώρου στάθμευσης αρ.25 στην Πολυκατοικίας ΑCΗΑΙΑ και όχι αρ.
  1. · Ο Ενάγοντας - Αιτητής δεν έχει προβεί σε λεπτομέρειες της εν λόγω πώλησης του Διαμερίσματος, ούτε και προσκόμισε στο Δικαστήριο οποιανδήποτε μαρτυρία, όπως π.χ. Πωλητήριο Έγγραφο για να αποδείξει τον ισχυρισμό του αυτόν και την δήθεν οικονομική απώλεια που ενδεχομένως να υποστεί η ιδιοκτήτρια του Ακινήτου αλλά ούτε και καθορίζει το ύψος της ζημιάς που ενδεχομένως αυτή να υποστεί από την μη πώληση του Διαμερίσματος. · Ο Ενάγοντας - Αιτητής απέτυχε να αποδείξει με την υπό κρίση Αίτηση του, το στοιχείο του κατεπείγοντος για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, αλλά και το ύψος της ζημιάς που ενδεχομένως να υφίσταται η Άννα Παντελίδου από την ισχυριζόμενη δήθεν παράνομη επέμβαση. Πέραν τούτου, ο Ενάγοντας - Αιτητής δεν αναφέρει σε κανένα σημείο στην Αίτηση του, από πότε δήθεν ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση άρχισε να χρησιμοποιεί δήθεν παράνομα τον χώρο στάθμευσης της Άννας Παντελίδου, ημερομηνία η οποία θα καθορίσει κατά πόσο συντρέχει η προϋπόθεση του κατεπείγοντος. · Επισημαίνει ότι στην παράγραφο 3 της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα - Αιτητή, αναφέρεται ότι η επιστολή φέρει ημερομηνία 25/1/2017, ενώ η ορθή ημερομηνία της επιστολής είναι 25/11/
  2. Σε καμία απολύτως περίπτωση, δεν συντρέχει η προϋπόθεση του κατεπείγοντος, σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος αρ.1 του Κεφ.6 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, καθ' ότι η επιστολή αυτή φέρει ημερομηνία 25/11/2016, ενώ η υπό εκδίκαση Αίτηση έχει καταχωρηθεί στο Δικαστήριο την 25/1/2017, δηλαδή μετά από πάροδο δύο
(2)μηνών. Ακροαματική Διαδικασία: Κατά το στάδιο της ακρόασης της υπό συζήτηση αίτησης ουδείς εκ των ομνυόντων αντεξετάστηκε. Οι δύο πλευρές επέλεξαν να περιοριστούν σε αγορεύσεις τις οποίες οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών είχαν την ευγενή προνόηση να ετοιμάσουν γραπτώς και στα πλαίσια των οποίων, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων τις εκατέρωθεν θέσεις και εισηγήσεις τους παραπέμποντας σε σχετική με τα ζητήματα που εγείρονται Νομολογία. Έχω με προσοχή μελετήσει το περιεχόμενο της Αίτησης και της Ένστασης. Οι αναφορές, τα επιχειρήματα και εισηγήσεις των δύο πλευρών ως περιέχονται στις αγορεύσεις τους για τα ζητήματα που εγείρονται στα πλαίσια της συζήτησης της παρούσας αίτησης έχουν επίσης τύχει μελέτης και έχουν σημειωθεί στο σύνολο τους και θα σχολιαστούν σε κατοπινό σημείο και όπου τούτο κρίνεται σκόπιμο για την κατάληξη στην παρούσα. Σημειώνεται από τώρα ότι καθ' ήν έκταση οι αγορεύσεις αναφέρονται σε γεγονότα τα οποία δεν έχουν περιληφθεί στις ένορκες δηλώσεις της Αίτησης και της ένστασης δεν μπορούν και δεν λαμβάνονται υπόψη. Νομική Πτυχή και Υπαγωγή των Γεγονότων που Αποκαλύπτονται στην υπό κρίση Αίτηση σε αυτή: Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (N. 14/1960). Πλούσια είναι η νομολογία αναφορικά με την εφαρμογή του άρθρου 32 επί του ότι παρέχεται στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων εφόσον συντρέχουν βεβαίως οι ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις: i. η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ii. η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία iii. το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Δεν βλέπω σκόπιμη την εδώ ενδελεχή ανάπτυξη των αρχών που διέπουν την έκδοση προσωρινών παρεμπιπτόντων διαταγμάτων πλην της σύντομης αναφοράς που θα γίνει αμέσως κατωτέρω. Στο σημείο αυτό ενδεικτικά να παραπέμψω στις υποθέσεις (ODYSSEOS ν. PIERIS ESTATES AND OTHERS,
(1982)1 Α.Α.Δ. 557 Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης,
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 και JONITEXO LTD ν. ADIDAS,
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Ας λεχθεί επίσης ότι βάρος απόδειξης της συνδρομής των πιο πάνω προϋποθέσεων φέρει ο διάδικος που αιτείται την έκδοση των διαταγμάτων. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να τίθεται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σε περίπτωση αμφισβητούμενων γεγονότων η υποχρέωση απόδειξης τους βαρύνει τους αιτητές. (βλ. IACOVOU BROTHERS (CONSTRUCTIONS) LTD ν. FASHIONWISE LTD, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 10620, 22.8.2000). Ωστόσο το Δικαστήριο σε αιτήσεις έκδοσης ή οριστικοποίησης προσωρινών διαταγμάτων περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσον ικανοποιούνται ή όχι οι προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και χωρίς να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης αφού τούτο εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. (βλ. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263 Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Αντιθέτως, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να αποφύγει να καταλήξει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Το μαρτυρικό υλικό θα πρέπει να μελετάται με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo ανωτέρω). Ουσιαστικά σε αυτό το στάδιο, το Δικαστήριο θα εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση ή οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος, εξετάζοντας ταυτόχρονα και τους λόγους ένστασης οι οποίοι έχουν προβληθεί, πάντοτε με γνώμονα και καθήκον όπως σε αυτό το Δικαστήριο αποφευχθεί η αξιολόγηση της μαρτυρίας σε επίπεδο αξιοπιστίας και την εξαγωγή συμπερασμάτων που αυτό ανάγεται στα καθήκοντα του Δικαστηρίου όταν εκδικάσει την κυρίως υπόθεση. Η 1η προϋπόθεση, ικανοποιείται εφ' όσον ο Αιτητής αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα Δικόγραφα Ως αναφέρθηκε στην ODYSSEOS ανωτέρω: «There is no reason in principle or on authority to interpret "a serious question to be tried at the hearing" in the context of the proviso to s.32(l) - Law 14/60, as requiring anything beyond the disclosure of an arguable case on the strength of the pleadings, as the House of Lords suggested in Ethicon, supra., «arguable case on the strength of the pleadings»[1].» (Η έμφαση για τους σκοπούς της παρούσης) Σύμφωνα με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του Ενάγοντος ως τούτοι καταγράφονται στο γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο της αγωγής αλλά και στην έκθεση απαίτησης υπό κρίση αγωγή προωθείται στη βάση του άρθρου 43 του Κεφ. 148[2]. Αξιώνεται η έκδοση διατάγματος για άρση της ισχυριζόμενης παράνομης επέμβασης ως επίσης και αποζημιώσεις για ζημιές που δημιουργήθηκαν ή και προκαλούνται καθ' ον χρόνο υφίσταται η ισχυριζόμενη επέμβαση επί του ακινήτου της Άννας Παντελίδου. Τα πιο πάνω είναι θεωρώ αρκετά για να θεωρηθεί ότι πληρούται η 1η προϋπόθεση που το γράμμα του άρθρου 32 απαιτεί ήτοι να καταδειχθεί ότι αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση στη βάση των δικογράφων θέτει προς την κατεύθυνση της έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος. Αναφορικά με την 2η προϋπόθεση δηλαδή την ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία, αυτό ερμηνεύτηκε ώστε να αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης, κάτι περισσότερο από απλής πιθανότητας επιτυχίας, αλλά και κάτι λιγότερο, από το ισοζύγιο πιθανοτήτων, που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Είναι δηλαδή αρκετό να αποδειχθεί με την μαρτυρία που θα τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Στην Odysseos (ανωτέρω), ακριβώς η οποία υιοθετήθηκε από αριθμό μεταγενέστερων αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, υποδείχθηκε ότι το βάρος απόδειξης που απαιτείται από τον Αιτητή για να ικανοποιήσει το δεύτερο κριτήριο δείχνοντας την πιθανότητα ότι δικαιούται σε θεραπεία βάσει του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, δεν είναι πολύ υψηλό. Απαιτείται από τον Αιτητή να καταδείξει κάποια πιθανότητα επιτυχίας. Λέχθηκε ειδικότερα ότι πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται με την κατάδειξη κάποιας «ορατής πιθανότητας επιτυχίας» («visible chance of success»)[3]. Το άρθρο 43
(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 προνοεί τα εξής: «Παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο.» Όπως αναφέρεται και στο Ηalsbury?s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 38, παρ. 1194, επέμβαση συνίσταται σε παράνομη πράξη υποδεικνύουσα αμφισβήτηση - ενόχληση της κατοχής της περιουσίας κάποιου, αντίθετα με τη θέληση του. Η παράνομη επέμβαση είναι ως επανειλημμένως έχει υποδειχθεί και από τη Νομολογία είναι αδίκημα εναντίον της κατοχής ακινήτου. Σχετική είναι η απόφαση Λάμπρου κ.ά. ν. Κεφάλα κ.ά.,
(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1516 όπου στη σελ. 1527 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αdamou v. Christofi
(1974)1C.L.R. 100, έστω και μικρός βαθμός κατοχής είναι αρκετός για να νομιμοποιεί τον ενάγοντα να εγείρει αγωγή εναντίον του εναγομένου. Στην υπόθεση Liasidou and Another v. Papademetriou
(1975)1C.L.R.122, λέχθηκε ότι κατοχή (possession) σημαίνει πραγματική κατοχή (occupation) ή φυσικό έλεγχο της περιουσίας. Ο ιδιοκτήτης που δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του, με εξαίρεση την περίπτωση όπου υπάρχει πρόκληση ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα. (Δέστε Γεωργίου ν. Ανδρέα,
(1998)1 (Δ) Α.Α.Δ. 2311, όπου η φύτευση δένδρων θεωρήθηκε ως επέμβαση μόνιμου χαρακτήρα που νομιμοποιούσε την ιδιοκτήτρια που ενοικίαζε το κτήμα σε άλλους να εγείρει αγωγή). Στην παρούσα περίπτωση, οι εφεσίβλητοι-ενάγοντες 3 και 4 ήταν εγγεγραμμένοι συνιδιοκτήτες και, παρόλον ότι δεν είχαν κατοχή, αφού η επέμβαση στο κτήμα είχε μόνιμο χαρακτήρα, κατά την κρίση μας εδικαιολογείτο η νομιμοποίηση τους για να εγείρουν την αγωγή.» Στην υπό κρίση υπόθεση δεν αμφισβητείται ότι η Άννα Παντελίδου η οποία ενάγει μέσω του αντιπροσώπου της είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτης του επίδικου ακινήτου (βλ. Τεκμήριο 2 της Ενόρκου Δηλώσεως του Ενάγοντος που συνοδεύει την Αίτηση). Η απόδειξη ιδιοκτησίας, αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη κατοχής ακίνητης ιδιοκτησίας. Πρόσωπο δε, που ισχυρίζεται δικαίωμα κατοχής, έναντι του νομίμου ιδιοκτήτη της ακίνητης ιδιοκτησίας, πρέπει να αποδείξει ότι, ο νόμιμος ιδιοκτήτης του, έχει αποστερηθεί της κατοχής του. Κατά συνέπεια η απόδειξη ιδιοκτησίας αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη κατοχής, εκτός αν προκύπτει από μαρτυρία ότι την κατοχή την έχει άλλος (βλ.Γλυκής ν. Ιερά Μονή Μαχαιρά
(1999)1 Α.Α.Δ. 654). Η επισύναψη του Τεκμηρίου 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και η μη αμφισβήτηση της κατοχής του ακινήτου από την Άννα Παντελίδου από την πλευρά του Εναγόμενου καταδεικνύει εν πρώτης βεβαίως και για τους σκοπούς της παρούσας ότι η Άννα Παντελίδου για τους σκοπούς του άρθρου 43 σε συνδυασμό με το άρθρο 2 του ΚΕφ. 148 είναι κάτοχος του επίδικου ακινήτου. Σύμφωνα με τα όσα έχουν λεχθεί στην Παπακόκκινου κ.ά. ν. Σμυρλή κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. 1653 και Μάρκου ν. Χρυσοστόμου κ.ά.
(2004)1 Α.Α.Δ. 813, σε αγωγή παράνομης επέμβασης ο Ενάγοντας φέρει το βάρος απόδειξης της ισχυριζόμενης επέμβασης. Άμα τη αποδείξει της επέμβασης το βάρος μετατίθεται στον Εναγόμενο να αποδείξει ότι η επέμβαση δεν ήταν παράνομη. Στην υπό κρίση υπόθεση ο ομνύων προς υποστήριξη αυτής αναφέρει ότι ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί αυθαίρετα και άνευ άδειας της ιδιοκτήτριας τον χώρο στάθμευσης. Θέση του είναι ότι ο Εναγόμενος- Καθ' ού η Αίτηση στην είσοδο του χώρου στάθμευσης προέβηκε σε εγκατάσταση την οποία χρησιμοποιεί για το σιδέρωμα των ρούχων του καθαριστηρίου του ενώ στον εν λόγω χώρο στάθμευσης έχει τοποθετήσει διάφορα άλλα δικά του αντικείμενα, τα οποία τα χρησιμοποιεί για το καθαριστήριό του, το οποίο βρίσκεται δίπλα από το χώρο στάθμευσης». Η πλευρά του Εναγομένου αντιτείνει ότι ο ίδιος προσωπικά (αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ο Εναγόμενος «εγώ προσωπικά»), ουδέποτε προεβη «σε εγκατάσταση την οποία χρησιμοποιώ για σιδέρωμα ρούχων Καθαριστηρίου μου.» ούτε και έχει «τοποθετήσει διάφορα άλλα δικά μου αντικείμενα, τα οποία χρησιμοποιώ για το Καθαριστήριο μου, το οποίο βρίσκεται δίπλα από τον χώρο στάθμευσης.» Εν συνεχεία και ενώ μέχρι τώρα αναφέρεται στο Καθαριστήριο «του», αναφέρει ότι η εταιρεία DRY CLΕΑΝΙΝING QUICK SERVICE LTD ενοικιάζει τα Καταστήματα αρ.3 και 4, στο ισόγειο της Πολυκατοικίας ΑCHAIA, αντί μηνιαίου ενοικίου και τα οποία η εταιρεία χρησιμοποίει «για τις ανάγκες της Επιχείρησης της, ήτοι ως Στεγνοκαθαριστήριο Ρούχων» της οποίας τυγχάνει να είναι Διευθυντής. Δεν προτίθεμαι στα πλαίσια της παρούσας να προβώ σε ευρήματα αναφορικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του καθαριστηρίου ή στο ποιός επεμβαίνει σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα εν τέλει επί του ακινήτου της Άννας Παντελίδου. Για τους σκοπούς της παρούσας περιορίζομαι να εστιάσω στο ότι υπάρχει μαρτυρία ότι ο Εναγόμενος επεμβαίνει δια της τοποθέτησης αντικειμένων του επί τούτου χωρίς άδεια της Άννας Παντελίδου εγγεγραμμένης ιδιοκτήτριας τούτου και ο ίδιος ο Εναγόμενος σε σημεία της ενόρκου δηλώσεως του που συνοδεύει την ένσταση αναφέρεται στο «Καθαριστήριο του» χωρίς να διευκρινίζει εάν τούτο ανήκει στον ίδιο ένεκα κατοχής μετοχών του στην εταιρεία που επικαλείται ή ποσοστού συμμετοχής του στην επιχείρηση μαζί με την εταιρεία στην οποία αναφέρεται. Οι ισχυρισμοί του Εναγομένου παραμένουν νεφελώδεις. Αναφέρεται καταρχήν στο καθαριστήριο «του» και εκλαμβάνω ότι αναφέρεται με τον τρόπο που αναφέρεται σε αυτό ως αν να είναι ο ιδιοκτήτης και εν συνεχεία αφήνει να νοηθεί ότι το καθαριστήριο ανήκει σε εταιρεία στην οποία ο ίδιος είναι διευθυντής. Με τούτα ως δεδομένα και έχοντας κατά νου σε αυτό το στάδιο δεν είναι θεμιτό να προβώ σε εξαγωγή συμπερασμάτων παρά μόνο να εξετάσω κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητας επιτυχίας» («visible chance of success») καταλήγω στο ότι με βάση την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση. Ας λεχθεί άλλωστε και τούτο, το αστικό αδίκημα του άρθρου 43 του Κεφ. 148 το οποίο ως αναφέρεται και ανωτέρω, έχει ως κύριο σκοπό την προστασία του δικαιώματος κατοχής ακίνητης περιουσίας έναντι παντός προσώπου που επεμβαίνει παράνομα σ' αυτή είναι αγώγιμο per se χωρίς να χρειάζεται απόδειξη ζημιάς[4]. Ερχόμενοι στην 3η προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, κατά πόσο δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα έχει καταδειχθεί από τη Νομολογία ότι η εν λόγω προϋπόθεση, θα πρέπει να ερμηνεύεται ευρύτερα της στενής αντίληψης πρόκλησης υλικής ζημιάς. Περιλαμβάνει και άλλους παράγοντες, επιπρόσθετα με την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορεί να προκληθεί με την μη έκδοση του Διατάγματος[5]. Όσο όμως απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων, επαρκή θεραπεία, τότε ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960. Αν η υπόθεση ως εκ της φύσεώς της, δεν επιδέχεται την θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε ευκολότερα θα μπορεί να καταδειχθεί ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο, εκτός και εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα[6]. Σ' ότι αφορά το επίπεδο της μαρτυρίας που θα πρέπει να παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστήριο για να αποδειχθεί η συνδρομή της τρίτης προϋπόθεσης σχετικά είναι τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Larticon Co v Detergenta Developments Ltd
(2004)1 Α. Α. Δ. 1121 ότι δηλαδή ναι μεν απαιτείται στερεά, θετική μαρτυρία και απτά στοιχεία για την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος «αλλά στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός εναγομένου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του». Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία[7]. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λτδ (Πολιτική Έφεση 11013 της 13/6/2001):» Αναλογικής εφαρμογής θα πρέπει να τύχουν τα όσα αναφέρονται στις πιο πάνω αποφάσεις σε κάθε περίπτωση εξέτασης αιτήματος για έκδοση ενδιάμεσου παρεμπίπτοντος διατάγματος αναλόγως με την θεραπεία που επιζητείται. Το αστικό αδίκημα του άρθρου 43 του Κεφ. 148 συνδέεται άμεσα με το Άρθρο 23 του Συντάγματος το οποίο προνοεί ότι: «1. Έκαστος, μόνος ή από κοινού μετ' άλλων, έχει το δικαίωμα να αποκτά, να είναι κύριος, να κατέχη, απολαύη ή διαθέτη οιανδήποτε κινητήν ή ακίνητον ιδιοκτησίαν και δικαιούται να απαιτή τον σεβασμόν του τοιούτου δικαιώματος αυτού. Η περιγραφόμενη από τον ομνύων συμπεριφορά του Εναγομένου επηρεάζει άμεσα το πιο πάνω συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην απόλαυση αλλά και στη διάθεση της περιουσίας του. Ο ομνύων προς υποστήριξη της αίτησης αναφέρει ότι έχει εξεύρει αγοραστή για το ρηθέν διαμέρισμα στο οποίο ανήκει ο χώρος στάθμευσης ωστόσο η συνέχιση της επέμβασης του χώρου στάθμευσης από τον Εναγόμενο- Καθ' ού η Αίτηση, θα καταστήσει αδύνατη την ολοκλήρωση της πώλησης με σημαντική οικονομική απώλεια για την ιδιοκτήτρια. Είναι θεωρώ λογικό να λεχθεί ότι μια υφιστάμενη επέμβαση επί ακινήτου αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα σε διαδικασία πώλησης του ίδιου του ακινήτου. Ουδείς ή έστω ελάχιστοι θεωρώ ότι θα δείξουν ενδιαφέρον να αγοράσου ένα ακίνητο το οποίο ευρίσκεται σε μια κατάσταση η οποία δημιουργεί προς τον κάτοχο του την ανάγκη για προσφυγή ενδεχομένως στα Δικαστήρια για άρση επέμβασης επί τούτου. Εδώ σύμφωνα με τον ομνύων, ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί τον χώρο στάθμευσης του διαμερίσματος της Άννας Παντελίδου διαμέρισμα του οποίου επιθυμείται η πώληση. Δύσκολο είναι θεωρώ να προσδιοριστεί με ακρίβεια η ζημιά που θα υποστεί η Άννα Παντελίδου από την αποτυχία της να πωλήσει το ακίνητο και τούτο διότι άγνωστη θα είναι η πνευματική κατάσταση που θα ευρίσκεται ο καθένας ενδιαφερόμενος αγοραστής με την έννοια ότι δύσκολα θα μπορεί να αποδειχθεί τι επενήργησσε στην διαμόρφωση της απόφασης του για τη μη αγορά του διαμερίσματος ή και στην προσφορά ποσού για την αγορά του ακινήτου αλλά και ποια ήταν η αξία του ακινήτου τη δεδομένη στιγμή. Φαίνεται συνεπώς ότι η ισχυριζόμενη συμπεριφορά του Εναγόμενου πλήττει τον πύρινα του ιδιοκτησιακού δικαιώματος της Άννας Παντελίδου και παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα της ως τούτο κατοχυρώνεται στο Άρθρο 23 του Συντάγματος. Καταλήγω συνεπώς ότι και η τρίτη προϋπόθεση πληρείται. Σημασία, εδώ, έχει, η ζημιά που τυχόν να υποστεί η Άννα Παντελίδου, αν η επέμβαση από την πλευρά του Εναγομένου δεν αποτραπεί ενδιάμεσα μέχρι το στάδιο της δίκης. Η όποια τέτοια ζημιά της Άννας Παντελίδου, αν και επιδέχεται την θεραπεία της χρηματικής αποζημίωσης, ο ακριβής υπολογισμός της, θα είναι εξαιρετικά δύσκολος και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να λεχθεί ότι θα μπορεί απόλυτα να δικαιώσει την ιδιοκτήτρια αν αυτή επιτύχει στην Αγωγή της. Οδηγούμαι σε αυτή την κατάληξη, με βάση τα στοιχεία που αντλώ από την προσαχθείσα μαρτυρία. Επιπρόσθετα των πιο πάνω, θα πρέπει να λεχθεί ότι ακόμα και εάν συντρέχουν οι πιο πάνω προϋποθέσεις η Νομολογία επιτάσσει όπως το Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο, υπό τις συνθήκες τις συγκεκριμένης υπόθεσης, είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί ή να διατηρηθεί το αιτηθέν διάταγμα. (Βλ. Bacardi Co. Ltd ν. Vinco Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 788, και Άκης (Mεταφορές Δεμάτων Eξπρές) Λτδ., εμπορευόμενοι υπό την επωνυμία Akis Express ν. C Koukkouris Trading Co. Ltd., εμπορευόμενοι υπό την επωνυμία Aris Express,
(1998)1 Α.Α.Δ. 149). Το Δικαστήριο οφείλει δηλαδή πέραν των πιο πάνω προϋποθέσεων να στραφεί να εξετάσει προς ποια κατεύθυνση κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Το υπό αναφορά ισοζύγιο υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας, η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι λανθασμένα χορήγησε το παρεμπίπτον διάταγμα ως λέχθηκε στην Baccardi (ανωτέρω). Στην ίδια απόφαση γίνεται αναφορά στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited [1987] 1 W.L.R. 670 όπου στο ακόλουθο απόσπασμα αυτής σε μετάφραση: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δυο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Διάφοροι είναι οι παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου κατά την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές προχωρώ να εξετάσω την υπό κρίση αίτηση. Η ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία από πλευράς Εναγομένου, δεν αποκαλύπτει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση ότι είναι πιθανόν να υποστεί, σε περίπτωση αδικαιολόγητης έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη, αφού θέση του είναι ότι δεν επεμβαίνει επί του ακινήτου ούτε ο ίδιος ούτε η εταιρεία που σύναψε την συμφωνία ενοικίασης των καταστημάτων που γειτνιάζουν με τον χώρο στάθμευσης σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του. Από την άλλη αυτό που αποκαλύπτει η ένορκη δήλωση του Ενάγοντα είναι ότι υπάρχει μια παρατεταμένη, συνεχής και επαναλαμβανόμενη επέμβαση επί του ακινήτου της Άννας Παντελίδου και χρήση των επίμαχων χώρων από τον Καθ' ού η Αίτηση. Κατά συνέπεια σύμφωνα με τα όσα ο καθ' ού η Αίτηση ισχυρίζεται ουδεμία ζημιά θα υποστεί. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της χορήγησης των αιτούμενων θεραπειών. Το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ιδιοκτήτριας του ακινήτου θα πρέπει να προστατευτεί κατά τρόπο ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη απόλαυση της ιδιοκτησίας των επίμαχων χώρων από την τελευταία. Κατά συνέπεια και για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που μου παρέχει ο νόμος αλλά και η νομολογία, εκδίδεται διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο απαγορεύει στον Εναγόμενο — Καθ' ού η Αίτηση προσωπικά και/ή διά των υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων και/ή εντολοδόχων του από του να εισέρχεται και/ή χρησιμοποιεί και/ή παρεμβαίνει και/ή επεμβαίνει καθ' οιονδήποτε τρόπο στον χώρο στάθμευσης με αριθμό 45 στην Πολυκατοικία ΑCΗΑΙΑ, ο οποίος βρίσκεται εντός του τεμαχίου ΕΠΙ 417, Τμήμα 4, Φύλλο 21, Σχέδιο 460403 μέχρι την πλήρη ή και τελική εκδίκαση και αποπεράτωση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. ως επίσης και: Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος - Καθ' ού η Αίτηση άρει την υφιστάμενη υπό του ιδίου επέμβαση στον ως άνω αναφερόμενο χώρο στάθμευσης που ανήκει στην Άννα Παντελίδου εντός 7(εφτά) ημερών από της προς αυτόν επιδόσεως του παρόντος διατάγματος Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντος - Αιτητή και εναντίον του Εναγομένου - Καθ' ού η Αίτηση και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. (Υπ) Ν. Οικονόμου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C. L. R. 557, σελίδα 569 [2] Ο περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος (ΚΕΦ.148)άρθρο 43.-
(1)Παράvoμη επέμβαση σε ακίvητη ιδιoκτησία συvίσταται σε παράvoμη είσoδo ή σε παράvoμη πρόκληση ζημιάς ή σε παράvoμη παρέμβαση στηv ιδιoκτησία αυτή από oπoιoδήπoτε πρόσωπo.
(2)Αv η πράξη για τηv oπoία εγείρεται η αγωγή είvαι επιτρεπτή κατά τoπικό έθιμo, αυτό αφoύ απoδειχθεί συvιστά υπεράσπιση αλλά σε αγωγή πoυ εγείρεται για παράvoμη επέμβαση σε ακίvητη ιδιoκτησία τo βάρoς της απόδειξης ότι η πράξη για τηv oπoία εγείρεται η αγωγή δεv ήταv παράvoμη φέρει o εvαγόμεvoς. [3] Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C. L. R. 557, σελίδα 569: «The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re J. S. (a minor) [1980] 1 All E.R. 1061 (C.A.). "A probability", in the context of the proviso to s.32
(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible chance of success. Lastly, it must be made to appear for the Court to grant an interlocutory injunction, that, without it, it will be difficult or impossible to do complete justice at a later stage. It is clear that the question of the adequacy of the remedy of damages, in the light of the facts of the case, comes into play. The learned trial Judge, as earlier indicated, felt that Odysseos would, in no way, be hindered in the pursuit of the.legal.remedies to which he might be entitled, by refusing the injunction. He took the View that Odysseos Would, tinder n? circumstances, be entitled to become the owner of tile property or remain in possession». [4] Στην υπόθεση Andrian Holdings Ltd v Κ.Δ.
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1836 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι αγώγιμο per se, όπου όμως δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη ζημιάς, μπορεί να επιδικαστούν μόνο ονομαστικές αποζημιώσεις και να μην δοθούν έξοδα ή ακόμα να διαταχθεί ο ενάγων να καταβάλει έξοδα στον εναγόμενο.». (βλέπε επίσης Παπακόκκινου κ.ά. ν Θεοδοσίου
(1991)1 Α.Α.Δ.379, Kakoullou and Another v Kakoulli
(1985)1 CLR 355, Ttantis v Hadjimichael and Another
(1982)1 CLR 301 και Ευθύβουλου κ.ά. ν Συμβούλιο Βελτιώσεως Κισσόνεργας κ.ά.
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1059)». [5] Στην υπόθεση M Ch Mitsingas Trading Ltd. και Άλλοι ν. The Timberland Co.
(1997)1 ΑΑΔ 1791, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, 240 . το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.» [6] Στην Κώστας Κυρίσαββας κ.α. ν Χάρη Κύζη
(2001)1Β Α. Α. Δ. 1245, το Ανώτατο Δικαστήριο ερμηνεύοντας την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 στην σελίδα 1253 αναφέρει τα ακόλουθα: «Όμως, η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231). Υπήρχαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεδομένα στη βάση των οποίων θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εφόσον ο χαρακτήρας του κτήματος θα είχε σημαντικά, αλλά και τελεσίδικα, αλλοιωθεί αν αφηνόταν η οικοδομή (που περιλάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, χώρου στάθμευσης, πρέμιξ, σιδηρών πασσάλων, πρόνοια όπως ορισμένα τμήματα παραχωρηθούν και εγγραφούν ως δημόσιοι πεζόδρομοι) να τελεσφορήσει.» [7] Phasarias C (Automotive Centre) Ltd. ν. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ.
(2001)1 ΑΑΔ 785 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.