MANJULA HARSHAKA AMBEGODA LIYANAGE ν. FERIDUM CAKMAK κ.α., Αρ. Αγωγής: 3511/2014, 12/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A252 Αρ. Αγωγής: 3511/2014 Μεταξύ: MANJULA HARSHAKA AMBEGODA LIYANAGE Ενάγοντα και
- FERIDUM CAKMAK
- ΚΩΣΤΟΥΛΟΣ & ΣΙΑ ΛΤΔ
- ROYAL CROWN INSURANCE COMPANY LTD Εναγομένων ----------------------- Αίτηση των Εναγομένων ημερομηνίας 28.4.2017 για Παροχή Ασφάλειας Εξόδων 12 Οκτωβρίου,
- Εμφανίσεις: Για Eναγόμενους / Αιτητές: κα Κωνσταντίνου δια Άντης Πολυδώρου Δ.Ε.Π.Ε. Για Ενάγοντα / Καθ' ου η Αίτηση: κ. Μ. Παρασκευά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση οι Εναγόμενοι ζητούν την έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάζεται ο Ενάγοντας όπως καταθέσει ποσό €6.629 για ασφάλεια εξόδων και διάταγμα αναστολής της διαδικασίας μέχρι τη συμμόρφωσή του. Πριν προχωρήσω με την εξέταση της Αίτησης, παρενθετικά αναφέρω ότι ο Ενάγων με την αγωγή αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τραύματα και έξοδα που ισχυρίζεται ότι υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που συνέβη στις 22.2.
- Σύμφωνα με τη δικογραφημένη του θέση, την επίδικη ημέρα ο ίδιος οδηγούσε ποδήλατο επί της οδού Γρίβα Διγενή στη Λευκωσία. Ο Εναγόμενος 1 οδηγούσε όχημα που ανήκε στην Εναγόμενη 2 και το οποίο ήταν ασφαλισμένο από την Εναγόμενη
- Το όχημα κινείτο δεξιά από το ποδήλατο του Ενάγοντα και προχωρούσαν στην ίδια πορεία. Σε κάποιο σημείο του δρόμου, σε διασταύρωση ελεγχόμενη από φώτα τροχαίας, ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος 1 επιχείρησε αριστερή στροφή, του ανέκοψε την πορεία και αυτός ανατράπηκε από το ποδήλατο. Οι Εναγόμενοι αρνούνται ευθύνη για το ατύχημα και ισχυρίζονται ότι αυτό συνέβη ένεκα της αμέλειας του ίδιου του Ενάγοντα, ο οποίος παρέλειψε να αντιληφθεί την αριστερή στροφή που διενεργούσε το όχημα που οδηγούσε ο Εναγόμενος 1 με αποτέλεσμα να επέλθει σύγκρουση. Επιστρέφοντας στην υπό κρίση Αίτηση, αυτή υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Αθηνάς Πούρου, λειτουργού στο τμήμα απαιτήσεων της Εναγόμενης
- Η ενόρκως δηλούσα παραπέμπει στην έκθεση απαίτησης σύμφωνα με την οποία ο Ενάγοντας είναι αλλοδαπός, υπήκοος της Σρι Λάνκας. Αναφέρει ότι κατά το χρόνο καταχώρησης της αγωγής ο Ενάγοντας ήταν παράνομος μετανάστης και έγκλειστος στο χώρο κράτησης παράνομων αλλοδαπών στη Μενόγεια, χωρίς περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο. Επαναλαμβάνει τη δικογραφημένη θέση των Εναγομένων ότι ο Ενάγοντας φέρει αποκλειστική ευθύνη για το ατύχημα και προσθέτει ότι μόνο εάν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα προστατευθούν τα δικαιώματα των Εναγομένων. Επισυνάπτει δε, στην ένορκή της δήλωση, κατάλογο εξόδων σε σχέση με τα έξοδα που αναμένει ότι θα προκύψουν μέχρι την ολοκλήρωση της εκδίκασης της υπόθεσης. Η πλευρά του Ενάγοντα / Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε ένσταση στην Αίτηση, που με τη σειρά της υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του ιδίου του Ενάγοντα. Στην ένορκή του δήλωση ο Ενάγοντας αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι τα τελευταία χρόνια διαμένει και εργάζεται νόμιμα στην Κύπρο και επισυνάπτει αντίγραφα των δελτίων άδειας παραμονής που του παραχωρήθηκαν και του συμβολαίου εργοδότησής του (Τεκμήρια 1 και 2). Συνεχίζει λέγοντας ότι ο μισθός του, όπως αποτυπώνεται και στο συμβόλαιο εργοδότησής του, ανέρχεται σε €350 μηνιαίως, υποστηρίζει ότι η αγωγή έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας και αμφισβητεί την ορθότητα του καταλόγου εξόδων που έχουν ετοιμάσει οι Εναγόμενοι. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, οι δικηγόροι και των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις θέσεις των πελατών τους και τα εκατέρωθεν επιχειρήματά τους σε γραπτές αγορεύσεις τις οποίες έχω μελετήσει. Η ουσιαστική δικονομική βάση της Αίτησης είναι η Δ.60, Θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «A plaintiff... ordinarily resident out of Cyprus ή Κράτους Μέλους της Ευρωπαϊκής ένωσης may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus ή σε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Νοείται ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων » Όπως φαίνεται από το λεκτικό της Δ.60 Θ.1 και επιβεβαιώνεται από τη νομολογία[1], η απόφαση για το αν θα εκδοθεί ή όχι διάταγμα για ασφάλεια εξόδων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Βοηθητική αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο το Δικαστήριο πρέπει να προσεγγίζει μια αίτηση αυτής της φύσης είναι η ακόλουθη ανάλυση στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, παρ. 304: «Discretion to order security for costs. The court may order security for costs in the cases in which power to do so exists, only if, having regard to all the circumstances of the case, it thinks it just to do so. The court thus has discretion whether or not to order the security for costs to be given... Thus, if there is a strong prima facie likelihood that the defendant will fail in his defence, he may be refused security, and so also if he admits his liability, even where he counterclaims or admits an amount equal to the security that would have been ordered or if the plaintiff has an unsatisfied judgement against the defendant.» Για σκοπούς καθοδήγησης, αναφορικά με τα κριτήρια άσκησης της διακριτικής ευχέρειας που παρέχει η Δ.60, ανατρέχω επίσης στη σχετική νομολογία. Στην υπόθεση Genemp Trading Ltd v Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφεση 281/2007, το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφασή του αναφέρει τα ακόλουθα[2]: «Η παροχή ασφάλειας εξόδων συνεπάγεται την άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τέτοια ασφάλεια διατάσσεται κατά κανόνα όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού ή έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός δικαιοδοσίας. Στα ευρύτερα κριτήρια για την παροχή ασφάλειας εξόδων συγκαταλέγεται και η δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα διότι αν έχει καλή υπόθεση, η δε υπεράσπιση φαίνεται να μην ευσταθεί, τότε θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τον εναγόμενο και καθυστερώντας την όλη διαδικασία.» Σε κάθε περίπτωση, είναι πρωταρχικής σημασίας να διαφυλαχτεί η ελεύθερη και απρόσκοπτη πρόσβαση διαδίκων στο Δικαστήριο[3] και γι' αυτό το λόγο η τυχόν οικονομική αδυναμία ενός διάδικου δεν δημιουργεί αυτόματα δικαίωμα για ασφάλεια εξόδων. Με δεδομένες τις πιο πάνω νομικές αρχές, προχωρώ να εξετάσω εάν, στην παρούσα περίπτωση, είναι ορθό να ικανοποιηθεί το αίτημα των Εναγομένων. Το πρώτο ζήτημα το οποίο πρέπει να αποφασιστεί είναι κατά πόσο ο Ενάγοντας έχει τη συνήθη διαμονή του στη Δημοκρατία. Όπως συνάγεται από το λεκτικό της Δ.60 Θ.1, εάν η απάντηση είναι θετική τότε το Δικαστήριο δεν μπορεί να τον διατάξει να παρέχει ασφάλεια για τα έξοδα του αντιδίκου[4]. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο Ενάγοντας είναι αλλοδαπός. Η θέση των Εναγομένων είναι ότι ο Ενάγων βρίσκεται στη Δημοκρατία παράνομα, χωρίς περιουσιακά στοιχεία. Ο ίδιος ο Εναγόμενος όμως υποστηρίζει ότι κατέχει άδεια διαμονής στην Κύπρο όπου και εργάζεται και παρουσίασε αντίγραφα της άδειας διαμονής και συμβολαίου εργοδότησής του (Τεκμήρια 1 και 2 της ένορκής του δήλωσης)[5]. Από το περιεχόμενο των εγγράφων αυτών, αλλά και από το περιεχόμενο της ένορκής του δήλωσης προκύπτει ότι ο Ενάγοντας, εργάζεται και διαμένει νόμιμα τον τελευταίο τουλάχιστον χρόνο στη Δημοκρατία όπου έχει τη συνήθη διαμονή του («ordinarily resident»). Παραπέμπω στην απόφαση Tariq Rashid v Άλκης Παπορη
(2012)1 Α.Α.Δ. 2710, όπου λέχθηκε ότι εάν ο αιτητής αμφισβητεί τον τόπο διαμονής του καθ' ου η αίτηση, τότε ο ίδιος έχει το βάρος να αποδείξει ότι η συνήθης διαμονή του καθ' ου είναι εκτός Κύπρου και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην υπό κρίση περίπτωση, οι απλές αναφορές στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση ότι ο Ενάγοντας δεν διαθέτει τη συνήθη διαμονή του στην Δημοκρατία, δεν επαρκούν για να αποσείσουν το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού αυτού. Είναι αντίθετες με τις αναφορές του ίδιου του Ενάγοντα - η εκδοχή του οποίου δεν επιδιώχθηκε να αμφισβητηθεί μέσω αντεξέτασης ή με άλλο τρόπο - και δεν συνάδει με το περιεχόμενο των εγγράφων που ο Ενάγοντας παρουσιάζει ως Τεκμήρια 1 και 2 στην ένορκή του δήλωση. Η κατάληξή μου επί αυτού του σημείου καθορίζει και το αποτέλεσμα της Αίτησης. Για σκοπούς όμως πληρότητας της απόφασής μου, προχωρώ να εξετάσω και τους υπόλοιπους παράγοντες που η νομολογία και η Δ.60 Θ.1 έχει καθορίσει ως σημαντικούς στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στρέφομαι στο κατά πόσο ο Ενάγων έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας στην αγωγή. Έχω κατά νου τις δικογραφημένες θέσεις της κάθε πλευράς (στις οποίες έχω αναφερθεί συνοπτικά ανωτέρω) και τα όσα καταγράφονται στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την Αίτηση και ένσταση αντίστοιχα. Σταθμίζοντας τα στοιχεία αυτά, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι ο Ενάγων στερείται πιθανότητες επιτυχίας στην αγωγή. Χωρίς ασφαλώς να προκρίνω το αποτέλεσμα της αγωγής και βασιζόμενη μόνο στις δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων, η εντύπωση που αποκομίζω είναι ότι οι εκδοχές των δύο πλευρών είναι, τουλάχιστον, ισοδύναμες σε αυτό το στάδιο. Επιπρόσθετα, ο νομοθέτης ρητά προστάτευσε και εξαίρεσε τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς από την υποχρέωση καταβολής ασφάλειας εξόδων. Στην παρούσα περίπτωση, ο Ενάγοντας είναι αλλοδαπός εργαζόμενος στη Δημοκρατία και, όπως φαίνεται από τη μαρτυρία που παρουσίασε με την ένορκή του δήλωση, έχει μηνιαία εισοδήματα €350. Κρίνω ότι τα στοιχεία αυτά, τον κατατάσσουν στην κατηγορία των «αλλοδαπών εργαζομένων με χαμηλό εισόδημα» και, συνακόλουθα, εξαιρείται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων, ως η επιφύλαξη της Δ.60 Θ.1 που έχω παραθέσει πιο πάνω. Πέραν και ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε αιτήσεις αυτής της φύσης δεν πρέπει να ασκείται με τρόπο που να στερεί από τον ενάγοντα το δικαίωμά του να προσφύγει στη δικαιοσύνη. Η κατεύθυνση από τη νομολογία είναι ότι σε περιπτώσεις όπου ο ενάγων δεν είναι σε θέση να καταβάλει την ασφάλεια για τα έξοδα, τότε υπερισχύει το δικαίωμά του για προσφυγή στο Δικαστήριο. Σχετική είναι η υπόθεση Θεμιστοκλής Σολωμού Χαραλαμπίδης ν. Ιάκωβου Πέτρου κ.α
(2003)1 Α.Α.Δ. 1698, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η θεμελιακή σκέψη είναι πως η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, κατά την εξέταση τέτοιας αίτησης, έχει ως βάση τη δυνατότητα του ενάγοντος, ή του εφεσείοντος ανάλογα με την περίπτωση, να παράσχει την αιτούμενη ασφάλεια. Αν δεν διαθέτει τα οικονομικά μέσα το αίτημα απορρίπτεται. Η λογική πίσω από τη σκέψη έγκειται στην αρχή πως, αν η έκδοση διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο, τότε δεν εκδίδεται η διαταγή. Υπερισχύει το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, που διασφαλίζουν οι πιο πάνω συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις.» Συνυπολογίζοντας όλα τα ενώπιόν μου δεδομένα, ακόμα και αν δεν συνέτρεχαν οι υπόλοιποι λόγοι που προανέφερα για απόρριψη της Αίτησης, και πάλιν δεν θα ενέκρινα το αίτημα των Εναγομένων. Κρίνω ότι έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων σε αυτή την περίπτωση θα ισοδυναμούσε με αποστέρηση του δικαιώματος του Ενάγοντα για πρόσβαση στο Δικαστήριο και θα ήταν αντίθετη με το πνεύμα της δικαιοσύνης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα / Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Εναγόμενων / Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) .................... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. Sally Line v Greenmar Navigation Ltd,
(1993)1 Α.Α.Δ. 633, Alahmari v Alia The Royal Jordanian Airline
(1990)1Β Α.Α.Δ. 633, Stejaru v Ιωάννου,
(2002)1Β Α.Α.Δ. 909. [2] Σχετική και η The Continental Insurance Company of Hampshire v Sac Eugene O' Regan
(1998)1 Α.Α.Δ. 1087 [3] Conway v Ηλία
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1653. [4] Σχετικές οι Alahmari v Αlia the Royal Jordanian Airline
(1990)1 Α.Α.Δ. 434, Elena Charalambous - Stejaru v Aρέστη Χαραλάμπους Ιωάννου
(2002)1Β Α.Α.Δ 906 και Hampton Advisory Group S.A. v. 1. Bost Ad κ.α
(2011)1Β Α.Α.Δ. 1416 [5] Σχετική η Compagnie Graniere De Paris ν The Ship "Sofia"
(1984)1 CLR 345 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο