Θεανώ Στελλάκη ν. Πολύκαρπος Δ Πετρίδης & ΣΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΝΟΜΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ , δια των Ομόρρυθμων συνεταίρων , Άγι Πετρίδη και Άδωνι Πετρίδη, Αριθμός

(2)και Δ.39 θ 1. Η διαταγή 48 θ 4

(2)διαλαμβάνει τα ακόλουθα : το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39. H διαταγή 39 θ 1 διαλαμβάνει τα ακόλουθα : « Upon an application evidence may be given by affidavit; but the Court or a Judge may, on the request of either party, order the attendance of the deponent for cross-examination.» Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, η δυνατότητα έκδοσης διατάγματος αντεξέτασης παρέχεται στις περιπτώσεις ενδιάμεσων αιτήσεων που η ακρόαση τους διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις. Το προκαταρκτικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί στην παρούσα, είναι το κατά πόσο η διαδικασία εγγραφής αποφάσεων υπό το άρθρου 16Α των περί Ελαχίστων Ορίων Αμοιβής των Ασκούντων Δικηγορίαν (Εξωδικαστηριακές Υποθέσεις) Κανονισμών 1985 - 1999 (ως τροποποιήθηκαν), εμπίπτει στην έννοια της ενδιάμεσης διαδικασίας, ώστε να εφαρμόζονται οι Διαταγές 48 και 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών ή εμπίπτει στην έννοια της εναρκτήριας αίτησης υπό τη Δ.1 Θ 2 και Δ.55 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Το δικαστήριο, κατά την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η υπό κρίση αίτηση, για ακρόαση έθεσε το ερώτημα στους συνηγόρους των διαδίκων, οι οποίοι ζήτησαν χρόνο να αγορεύσουν σχετικά. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγορεύοντας, συμφώνησαν και οι 2 ότι η αίτηση υπό το άρθρο 16Α των περί Ελαχίστων Ορίων Αμοιβής των Ασκούντων Δικηγορίαν (Εξωδικαστηριακές Υποθέσεις) Κανονισμών 1985 - 1999 είναι πρωτογενής αίτηση . Αμφότεροι οι συνήγοροι διαπίστωσαν ότι παρά το γεγονός ότι η διαδικασία στην κυρίως αίτηση είναι πρωτογενής, εντούτοις εμφανίζεται να υπάρχει διχογνωμία στη νομολογία των Πρωτοδίκων Δικαστηρίων ως προς τη διαδικασία που πρέπει ν ακολουθηθεί κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Επί τους ζητήματος της ακολουθητέας διαδικασίας κατά την ακρόαση , ο μεν κος Βρυωνίδης, εκ μέρους της αιτήτριας στην κύρια διαδικασία-καθ' ης στη παρούσα, εισηγήθηκε ότι πρέπει ν' ακολουθηθεί η διαδικασία ακρόασης της αίτησης στη βάση των γεγονότων των ενόρκων δηλώσεων, ο δε κος Πετρίδης, εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση στην κύρια διαδικασία, εισηγήθηκε ότι πρέπει να ακουστεί μαρτυρία. Περαιτέρω ο κος Πετρίδης προέβαλε τον ισχυρισμό ότι η κύρια αίτηση της αιτήτριας πάσχει, ένεκα του ότι δεν συμπεριλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης η Δ.55 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Επί του προκειμένου ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Aνδρέας Νεοκλέους & Σια ν Cyllenius Holding Ltd ECLI:CY:AD:2016:A500, Π.Ε 142/11 ΗΜΕΡ 26/10/2016 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο επιδοκίμασε την πιο κάτω προσέγγιση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου : «Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το άρθρο 16Α

(1)των Κανονισμών (ανωτέρω) δεν προβλέπει το δικονομικό τρόπο που οι αιτητές θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν για την εγγραφή της επίδικης απόφασης της Επιτροπής στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Εφαρμόζοντας τη νομική αρχή που καθιερώθηκε με την πιο πάνω απόφαση Udruzena Beogradska Banka (ανωτέρω) ότι δηλαδή η μη ύπαρξη κανονισμών δεν καθιστά τις νομοθετικές πρόνοιες ανενεργές αλλά όπου δεν υπάρχουν ειδικοί διαδικαστικοί κανόνες επιτρέπεται η καταχώρηση εναρκτήριας αίτησης, κρίνω ότι οι αιτητές ορθά χρησιμοποίησαν για πρόσβαση τους στο Δικαστήριο, τη γνωστή στο δίκαιο μας Γενική Αίτηση. Ενόψει της πιο πάνω νομολογιακής αρχής κρίνω ότι η μη συμπερίληψη στην παρούσα αίτηση της Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, που προβλέπει την πρόσβαση στο Δικαστήριο με πρωτογενή αίτηση, δεν επηρεάζει καθ' οιονδήποτε τρόπο την εγκυρότητα της αίτησης. Και τούτο, έχοντας συγχρόνως κατά νου ότι με την καταχώρηση της παρούσας Γενικής Αίτησης, δεν επηρεάζονται με οποιοδήποτε τρόπο, τα δικαιώματα των καθ' ων η αίτηση ούτε και προβλήθηκε, εν πάση περιπτώσει, τέτοιος ισχυρισμός. Τονίζω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, κατά την άποψη μου, η προσοχή του Δικαστηρίου πρέπει να στρέφεται στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων των μερών και όχι στο δικονομικό διάβημα προώθησης τους.» Συμφωνώντας με την πιο πάνω προσέγγιση το Εφετείο έκρινε και τα ακόλουθα : «Από τη στιγμή που το άρθρο 16(Α)

(1)των Κανονισμών (πιο πάνω) δεν προβλέπει τον δικονομικό τρόπο με τον οποίο μπορεί να αιτηθεί ένας διάδικος την εγγραφή και εκτέλεση απόφασης της Επιτροπής και από τη στιγμή που δεν προβάλλεται από τους εφεσίβλητους οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων τους, θεωρούμε ότι η μη συμπερίληψη της Δ.55 των Διαδικαστικών Κανονισμών, η οποία αφορά σε πρωτογενείς αιτήσεις, δεν επηρεάζει την εγκυρότητα της αίτησης. Αυτό οδηγεί και στην απόρριψη του πρώτου λόγου αντέφεσης. Η αυστηρή τήρηση του τύπου που καθορίζει η Δ.55 δεν καθίσταται αναγκαία υπό τις περιστάσεις της παρούσας περίπτωσης.» Η πιο πάνω απόφαση ξεκαθαρίζει το ζήτημα της φύσης της κυρίως αίτησης στην παρούσα και απαντά στην εισήγηση του κου Πέτριδη σε σχέση με την ισχυριζόμενη ακυρότητα που προκύπτει από τη μη συμπερίληψη της Δ.55 στη νομική βάση της κυρίως αιτήσεως. Σημειώνεται σχετικά ότι η αίτηση ημερ 9/11/2016 είναι η πρώτη διαδικασία που εισήχθηκε στο Δικαστήριο σχετικά με τις διάφορες των διαδίκων . Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει, ότι η κυρίως αίτηση εμπίπτει στην έννοια της αγωγής υπό την Δ.1 Θ 2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Εφόσον λοιπόν, η κυρίως αίτηση είναι πρωτογενής αίτηση η οποία εμπίπτει στην έννοια της αγωγής υπό Δ.1 Θ 2, αυτή θα πρέπει να εκδικαστεί με τον τρόπο που εκδικάζονται οι αγωγές, ήτοι με την προσκόμιση μαρτυρίας κατά τη δίκη. Ακόμα όμως και εάν παρέχεται η δυνατότητα για εκδίκαση κάποιων πρωτογενών αιτήσεων στη βάση ενόρκων δηλώσεων, κρίνω ότι μια τέτοια διαδικασία δεν είναι η ενδεδειγμένη υπό το φως της ιδιαίτερης φύσης των αιτήσεων υπό το άρθρο 16Α των περί Ελαχίστων Ορίων Αμοιβής των Ασκούντων Δικηγορίαν (Εξωδικαστηριακές Υποθέσεις) Κανονισμών 1985 - 1999. Όπως έχει κριθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των CYLLENIUS HOLDINGS LTD

(2008)1 Α.Α.Δ. 272 οι αποφάσεις της Επιτροπής Καθορισμού Δικηγορικής Αμοιβής του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου δεν υπέχουν θέση διαιτητικών αποφάσεων υπό το Κεφ 4 και η εμφάνιση κατά τη διαδικασία για εγγραφή τους δεν είναι τυπική. Εφόσον η διαδικασία ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου για εγγραφή αποφάσεων της πιο πάνω επιτροπής δεν είναι τυπική και σε αυτή μπορούν να προβληθούν ισχυρισμοί επί της ουσίας της απόφασης, κρίνω ότι η προσήκουσα διαδικασία είναι η διαδικασία ακρόασης μέσω προσκόμισης μαρτυρίας και όχι στη βάση των ενόρκων δηλώσεων. Υπό το φώς των πιο πάνω, κρίνω ότι δεν τυγχάνει εφαρμογής η Δ.48 και η Δ.39 των Περί Πολιτικής Δικονομίας και το αιτούμενο διάταγμα δεν μπορεί να εκδοθεί. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται . Αναφορικά με τα έξοδα ενόψει του λόγου για τον οποίο απορρίφθηκε η αίτηση, κρίνω ότι ορθότερη διαταγή είναι η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της ............... Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ. ΕΔ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ / cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο