COMMERCIAL GENERAL INSURANCE LTD ν. ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΚΟΚΚΙΝΟΥ , ως εκτελέστρια με συννημένη την Διαθήκη της περιουσίας της ως άνω αποβιωσάσης Βερεγγάριας Παπακοκκίνου, Αριθμός Αγωγής: 487/17, 16/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A265 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ε.Δ. Αριθμός Αγωγής: 487/17 Μεταξύ : COMMERCIAL GENERAL INSURANCE LTD, εκ Λευκωσίας Ενάγοντες/καθ' ών η αίτηση V ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΚΟΚΚΙΝΟΥ , ως εκτελέστρια με συννημένη την Διαθήκη της περιουσίας της ως άνω αποβιωσάσης Βερεγγάριας Παπακοκκίνου , εκ Λευκωσίας, οδός Ελευθερουπόλεως αρ12 Διαμ301 Εναγόμενη / Αιτήτρια Αίτηση ημερομηνίας 16/2/2017 για Παραμερισμό του κλητηρίου και αναστολή της Διαδικασίας της αγωγής 487/17 Ε/Δ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ημερομηνία 16/10/2017 Εμφανίσεις : Για εναγόμενη - Αιτήτρια : Αυτοπροσώπως η κα Α. Παπακόκκινου Για Ενάγοντες - Καθ' ων η αίτηση : κα Ν. Ιακώβου για Λ Δημητριάδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή - Γεγονότα Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση της εναγομένης, ημερομηνίας 8/9/2017, το αιτητικό της οποίας παρατίθεται αυτούσιο κατωτέρω : «
- Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την ακύρωση (set aside) του υπό τον ανώ αριθμό και τίτλο κλητηρίου ως και της οπισθογραφημένης Εκθέσεως Απαιτήσεως αυτού ως και της επίδοσης των διότι πάσχουν εξ υπαρχής (ab initio), ενόψει του γεγονότος ότι κατά ή περί τον Οκτώβριο του 2014 και/ή περί 15.10.14 κατεχωρήθη η αγωγή υπ' αρ. 7338/14 της οποίας και μετέπειτα ετροποποιήθη ο τίτλος αυτής, με το ίδιον περιεχόμενο και/ή ουσιαστικά το ίδιο περιεχόμενο της παρούσης, με τους ίδιους διάδικους και την ίδιαν αιτίαν αγωγής την οποία ο ενάγων διέκοψε και ακολούθως απερρίφθη από το Δικαστήριο, με έξοδα υπέρ της πλευράς μας και εναντίον των εναγόντων. Και αποκλείεται ο ενάγων και δεν νομιμοποιείται να εγείρει την παρούσα αγωγή και ως εκ τούτου ζητείται να απορριφθεί με έξοδα εναντίον του ενάγοντος.
- Άνευ βλάβης των άνω και υπό την επιφύλαξη της ως άνω παράγραφο 1 ζητείται Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την διακοπήν και/ή την αναστολή και/ή παύση(stay) της παρούσης αγωγής 487/2017 εν όψει της μη πληρωμής των εξόδων της Εναγόμενης της αγωγής (discontined) υπ' αρ. 7338/14 που αφορά στη διακοπείσα για τα ίδια ή ουσιαστικά την ίδια αιτίαν αγωγής και τους ίδιους διάδικους και που απερρίφθη και κατεδικάσθη η Ενάγουσα στα έξοδα.» Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στη Δ.16 Θ 9 , Δ.15 Θ 1 μέχρι 4 Δ.48 θ 1,2,3,4,5,6,7,8,9 Δ.34 Θ 1-6 Δ.12 Θ 1-10 Δ.9 Θ 1-13 επί των estoppels επί της Δ.64 θ 1
(1),
(2)3
(2). Επί των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου επί των Κανόνων Φυσικής Δικαιοσύνης και της Νομολογίας και της Δικαστηριακής Πρακτικής επί του άρ 30 του Συντάγματος και του 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβούλιου της Ευρώπης. Ο ισχυρισμός περί ακυρότητας της ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση των εναγόντων. Η αιτήτρια αγορεύοντας κατά την ακρόαση ήγειρε θέμα ακυρότητας, αντικανονικότητας της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση των εναγόντων/καθ' ων η αίτηση καθότι δόθηκε από δικηγόρο. Σύμφωνα με την αιτήτρια το γεγονός ότι η ένορκη δήλωση ομνύσθηκε από τον δικηγόρο ο οποίος χειρίζεται την υπόθεση ήτοι την κυρία Λοϊζίδου. Η πλευρά των καθ' ων η αίτηση αντέτεινε ότι η ομνύουσα ήταν το κατάλληλο πρόσωπο που γνώριζε τα γεγονότα και υπέδειξε ότι στην παρούσα υπόθεση η ομνύουσα τον όρκο δεν χειριζόταν την παρούσα υπόθεση. Σημειώνεται ότι τους ενάγοντες εκπροσωπεί το δικηγορικό γραφείο Λέλλος Δημητριάδης και όχι προσωπικά η κα Λοϊζίδου. Όντως προκύπτει ότι τη ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των εναγόντων /καθ' ων η αίτηση ότι αυτή ομνύσθηκε από την δικηγόρο κα Λοϊζίδου η οποία όπως περαιτέρω προκύπτει από το τεκμήριο 4 αυτής χειρίστηκε την αγωγή 7338/14. Στην ενώπιον μου διαδικασία την υπόθεση χειρίστηκε, εκ μέρους του δικηγορικού γραφείου Λέλλος Δημητριάδης η κα Ιακώβου και όχι η κα Λοϊζίδου. Η νομολογία παρόλο που έχει επανειλημμένα επισημάνει ως ανεπιθύμητη την πρακτική της όμνυσης ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, εντούτοις δεν έχει θεσπίσει κανόνα απόλυτης απαγόρευσης αυτής. Όπως έχει κριθεί στην υπόθεση ΙNVESTYLIA PUBLIC COMPANY LTD, , ν. ΤΖΟΖΕΦΙΝ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ 2013 1(β) ΑΑΔ 1202 «Όσον αφορά την όμνυση της υποστηρικτικής δήλωσης από δικηγόρο χωρίς να εξηγείται ο λόγος για τον οποίο δεν ορκίστηκε διοικητικός σύμβουλος ή γραμματέας της ίδιας της εφεσείουσας, αναμφίβολα η νομολογία έχει κατ' επανάληψη επισημάνει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, αλλά δεν έχει φθάσει στο σημείο της απαγόρευσης ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση, (Rybolovlev v. Rybolovleva
(2010)1 Α.Α.Δ. 82). Η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης, (In re Efthymiou
(1987)1 C.L.R. 319 και Thanos Hotels Ltd ν. Ιωάννου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1036).» Στη υπό κρίση υπόθεση, η ομνύουσα δικηγόρος αφενός είχε προσωπική γνώση των γεγονότων που ανέφερε στην ένορκη δήλωση και αφετέρου δεν χειρίστηκε την υπόθεση κατά την ενώπιον μου διαδικασία, ώστε να συμπίπτουν στο πρόσωπο της τόσο η ιδιότητα της μάρτυρος όσο και της δικηγόρου. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι η εισήγηση της αιτήτριας περί ακυρότητας της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση είναι ανεδαφική και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Οι θέσεις των διαδίκων ως προς το αίτημα για διαγραφή του κλητήριου Ενόψει της δραστικότητας που ενέχει ενδεχόμενη επιτυχία της αίτησης για διαγραφή του κλητήριου το πρώτο αιτητικό θα εξεταστεί πρώτο. Η πλευρά των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση στην ένστασή της μεταξύ άλλων προέβαλλε ως λόγο ένστασης ότι η αίτηση δεν συνάδει με τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας. Αποτελεί θεμελιακή αρχή , ως προκύπτει από την Δ.48 των περί πολιτικής Δικονομίας θεσμών ότι κάθε αίτηση πρέπει να αναφέρει τα άρθρα στα οποία αυτή βασίζεται. Η διαταγή 48 διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «Every application to the Registrar shall be in writing stating the nature of the requestmade and referring to the specific section of the Law or to the specific Rule of Court upon which it is founded. If the application relies on any facts which do not appear in the Court books or records, it shall be supported by affidavit» Η εξουσία, του δικαστηρίου για διαγράφη δικογράφου πηγάζει από τις Δ.19 θ.26 και Δ.27 θ.3 Από απλή ανάγνωση της νομικής βάσης της αίτησης προκύπτει ότι η αιτήτρια παρέλειψε να βασίσει την αίτηση της στις εν λόγω διατάξεις των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Αντίθετα, οι θεσμοί στους οποίους βασίζεται η υπό κρίση αίτηση δεν προνοούν και δεν παρέχουν εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει διαγραφή δικογράφου για οποιοδήποτε λόγο. Επομένως, κρίσιμο είναι να διαπιστωθεί ποίες είναι οι έννομες συνέπειες της μη αναφοράς στη νομική βάση της αίτησης των Διατάξεων που παρέχουν στο Δικαστήριο την εξουσία για απόδοση της αιτούμενης θεραπείας. Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.ά.
(1990)1 Α.Δ.Δ. 965, 971 η αναφορά στο άρθρα και στους θεσμούς, που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αιτήσεως είναι όρος απαράβατος της εγκυρότητας του δικονομικού μέτρου. Υπό τα γεγονότα της παρούσας η πιο πάνω διαπιστωθείσα ακυρότητα δεν μπορεί να θεραπευθεί ούτε με αναφορά στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών η οποία παρέχει το δικονομικό μέτρο για διόρθωση τυχόν παρατυπιών. Πετρίχου v. Χατζηιωσήφ
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 81. Συγκεκριμένα, ενώ η αιτήτρια είχε την ευκαιρία να προβεί σε αίτηση για διόρθωση της νομικής βάσης της αίτησης κατ επίκληση των προνοιών της Δ.64 των περί πολιτικής δικονομίας θεσμών, δεν το έπραξε. Σχετική επί του προκειμένου είναι η απόφαση στην υπόθεση Dora Holdings Ltd κ.α ν Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (αρ 1)
(2010)1 Α.Α.Δ. 649 όπου με αναφορά στη σχετική νομολογία κρίθηκαν τα ακόλουθα : «Η σχετική δικονομική διάταξη η οποία διέπει το θέμα είναι η Διαταγή 35 καν. 8 των περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών. Οι αιτητές παρότι είχαν την ευκαιρία να ενεργήσουν δεόντως ώστε με το κατάλληλο δικονομικό μέτρο να επιδιώξουν την διόρθωση της παρατυπίας και την επανατοποθέτηση της αίτησής τους στην ορθή νομική βάση δεν το έπραξαν, παράλειψη η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στην απόρριψη της αίτησης εφόσον οι δικονομικές διατάξεις των οποίων γίνεται επίκληση δεν τυγχάνουν εφαρμογής. Στην παρούσα οι δικονομικές πρόνοιες τις οποίες επικαλείται η αιτήτρια δεν παρέχουν στο δικαστήριο την εξουσία για απόδοση της αιτούμενης θεραπείας. Η αιτήτρια ουδέν έπραξε για διόρθωση της παρατυπίας και την επανατοποθέτηση της αίτησης στην ορθή δικονομική βάση γεγονός που οδηγεί αναπόφευκτα, σύμφωνα με τη νομολογία, στην απόρριψη της αίτησης. Η πιο πάνω παράλειψη της αιτήτριας δεν μπορεί να θεραπευθεί ούτε με επίκληση των συμφύων εξουσιών του δικαστηρίου. Σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Κουλέρμος ν Κουμπαρίδου
(2000)1 ΑΑΔ 493 Το αίτημα για παραμερισμό της επίδοσης. Η αιτήτρια βασίζει την αίτηση στην Δ.16 θ 9 που διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «A defendant before appearing shall be at liberty, without obtaining an order to enter or entering a conditional appearance, to take out a summons to set aside the service upon him of the writ or of notice of the writ, or to discharge the order authorizing such service.» Είναι προφανές ότι η πιο πάνω δικονομική πρόνοια σκοπεί στην εξέταση κατά προτεραιότητα ενστάσεων ως προς το νομότυπο της επίδοσης του κλητηρίου και της δικαιοδοσίας του. Δικαστηρίου. Σχετική είναι η G.J Magdon Ltd v Metal Trading Ltd
(2001)1)(Γ) Α.Δ.Δ Επιπρόσθετα καθοδηγητική είναι και η απόφαση Panyi v Fraser
(1963)2(civil) CLR
- Στα γεγονότα της παρούσας κρίνω ότι δεν τίθεται από την αιτήτρια, ούτε προκύπτει από την μαρτυρία ενώπιον μου, οποιοσδήποτε ισχυρισμός για κακή επίδοση του κλητηρίου ή ισχυρισμός που να συνηγορεί υπέρ του παραμερισμού της επίδοσης του κλητηρίου υπό το φως της Δ.16 Θ 9, ως έχει ερμηνευθεί νομολογιακά. Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι το αιτητικό υπό στοιχείο 1 της αίτησης για διαγράφη ( stike out) του κλητηρίου δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Το αιτητικό για διακοπή και/ή την αναστολή και/ή παύση(stay) της παρούσης αγωγής 487/2017 εν όψει της μη πληρωμής των εξόδων της Εναγόμενης στην αγωγής υπ' αρ. 7338/14 Εν σχέση με το πιο πάνω αιτητικό παρατηρείται ότι στην αίτηση περιλαμβάνεται ο θεσμός που στοιχειοθετεί το νομικό υπόβαθρο του αιτήματος και ως εκ τούτου το Δικαστήριο μπορεί να προχωρήσει να το εξετάσει. Οι θέσεις των διαδίκων ως προς το αιτητικό 2 της αίτησης Κατά την ακρόαση της αίτησης η αιτήτρια αγορεύοντας υποστήριξε ότι αφ' ης στιγμής η αγωγή 7338/14 διεκόπη, τυγχάνει εφαρμογής η Δ.15 θ 4 που παρέχει διακριτική εξουσία στο δικαστήριο να διατάξει όπως η μεταγενέστερη της διακοπείσας αγωγή ανασταλεί μέχρι πληρωμής των εξόδων της διακοπείσας. Κάλεσε δε το Δικαστήριο όπως ασκήσει την ευχέρεια του υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Η πλευρά των εναγόντων /καθ' ων η αίτηση εισηγήθηκε ότι η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου δεν πρέπει να ασκηθεί υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματος καθότι η αιτήτρια παρέλειψε να καταχωρήσει κατάλογο εξόδων στην αγωγή 7338/14 ως είχε δικαίωμα να το πράξει από 12/2/
- Εξέταση των εγερθέντων ζητημάτων Το υπό εξέταση αίτημα εδράζεται στη Δ.15 Θ 4 η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «If any subsequent action shall he brought before payment of the costs of a discontinued action, for the same, or substantially the same, cause of action, the Court or a Judge may, if they or he think fit, order a stay of such subsequent action, until such costs shall have been paid..» Ως προκύπτει από τα ανωτέρω, η εξουσία δικαστηρίου για παύση ή αναστολή της μεταγενέστερης αγωγής είναι διακριτική, κάτι που υποδηλώνεται από την χρήση της λέξης «may» στο κείμενο του νόμου και ενεργοποιείται, όταν η μεταγενέστερη αγωγή καταχωρείται πριν την πληρωμή των εξόδων διακοπείσας αγωγής. Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι η υπό αναφορά δικονομική διάταξη αφορά μόνο σε υποθέσεις που έχουν προηγουμένως διακοπεί. Η όλη επιχειρηματολογία της αιτήτριας λαμβάνει ως δεδομένο ότι η αγωγή 7338/14 διακόπηκε. Η πλευρά των εναγόντων αναφέρει στην ένστασή της και αναπτύσσει στη επιχειρηματολογία της ότι η εν λόγω αγωγή αποσύρθηκε άνευ βλάβης. Η διακοπή αγωγής δεν αποτελεί σχήμα λόγου, αλλά νομική έννοια και νομική κατάσταση η οποία όταν επέλθει έχει συγκεκριμένες έννομες συνέπειες ουσιωδώς διαφορετικές από τις συνέπειες που επιφέρει η απόσυρση αγωγής με δήλωση περί απόσυρσης άνευ βλάβης. Σχετικά Πατσαλίδης v. Δίσπυρου
(2006)1 ΑΑΔ 17 και Μιχάλη Θεοδώρου v. Ανδρέα Γεωργίου Μάντη
(2010)1 Α.Α.Δ. 1036 Επομένως δεν μπορεί να λεχθεί ότι τα μέρη εννοούν το ίδιο πράγμα αλλά το περιγράφουν με διαφορετικό τρόπο αφού όπως φαίνεται ανωτέρω οι δυο έννοιες /νομικές καταστάσεις επιφέρουν διαφορετικά έννομα αποτελέσματα. Έτσι δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η απόσυρση της αγωγής με δήλωση περί άνευ βλάβης απόσυρσή της συνιστά ή ισοδυναμεί με διακοπή. Στη βάση των πιο πάνω καθίσταται αναγκαίο να διερευνηθεί το τι πραγματικά έλαβε χώρα την 12/2/2016, ημερομηνία που αποσύρθηκε η αγωγή 7338/14 . Σχετικά με το πιο πάνω οι καθ΄ ων η αίτηση επισύναψαν στην Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένστασή τους το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12/2/2016. Όπως έχει κριθεί στην Shacolas v. Universal Life
(1984)1 C.L.R. 47 «τα πρακτικά της δίκης αποτελούν τον αναντικατάστατο οδηγό για τα διαδραματισθέντα στη δίκη.» Όπως προκύπτει από το εν λόγω πρακτικό οι ενάγοντες ζήτησαν προφορικά άδεια να αποσύρουν την αγωγή άνευ βλάβης δικαιώματος καταχώρισης νέας και μετά από συζήτηση το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή άνευ βλάβης δικαιώματος καταχώρισης νέας. Από το πρακτικό προκύπτει ότι δεν έγινε αίτηση για διακοπή αλλά προφορικό αίτημα για απόσυρση άνευ βλάβης της αγωγής και το δικαστήριο προχώρησε στην απόρριψη της αγωγής άνευ βλάβης δικαιώματος καταχώρισης νέας. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η αγωγή 7338/14 δεν διακόπηκε αλλά απορρίφθηκε άνευ βλάβης δικαιώματος καταχώρισης νέας. Εφόσον λοιπόν η αγωγή 7338/14 δεν θεωρείται διακοπείσα, έπεται ότι η αγωγή 487/17δεν είναι μεταγενέστερη διακοπείσας αγωγής και ως εκ τούτου δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Δ.15 Θ
- Στη βάση των πιο πάνω προκύπτει ότι η παρούσα υπόθεση δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Δ.15 θ 4 . Πέραν των πιο πάνω κρίνω ότι η αγωγή 7338/14 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει διακοπεί εν τη, εννοία της Δ.15, καθότι δεν ακολουθήθηκε η διαδικασία της Δ.15 που επιβάλλει όπως αυτή γίνει με γραπτό αίτημα. Στην παρούσα αποτελεί κοινό τόπο και προκύπτει άλλωστε από το πρακτικό του δικαστηρίου ημερομηνίας 12/2/2016 δεν έγινε γραπτό αίτημα διακοπής της αγωγής. Συγκεκριμένα η Δ.15 Θ 1 προνοεί ότι «The plaintiff may, at any time before the receipt of the defendant's defence, or after the receipt of the defendant's pleaded defence before taking any other proceeding in the action (save any interlocutory application), by notice in writing, wholly discontinue his action...» Από το λεκτικό της πιο πάνω διαταγής είναι σαφές ότι δεν προνοείται διαδικασία διακοπής αγωγής με προφορικό αίτημα. Επιπρόσθετα σχετική είναι απόφαση του Ε/Δ Λάρνακος στην αγωγή 2714/04 ημερ 12/5/2011 όπου η κα Δημητριάδου ( Α.Ε.Δ ως ήταν τότε) έκρινε ότι δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί η διαδικασία της Δ.15 χωρίς να υποβληθεί γραπτό αίτημα. Στη βάση των ανωτέρω κρίνω ότι η υπό κρίση υπόθεση δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Δ.15 θ 4, ώστε να ενεργοποιείται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει αναστολή της παρούσας αγωγής μέχρι πληρωμής των εξόδων της αγωγής 7338/
- Πέραν των πιο πάνω θα προχωρούσα να απέρριπτα την αίτηση και για ουσιαστικούς λόγους. Σε περίπτωση που τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες της Δ.15 Θ4 στην παρούσα το δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να διατάξει αναστολή της παρούσας διαδικασίας μέχρι την πληρωμή των εξόδων της προηγούμενης διαδικασίας. Η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου ασκείται με γνώμονα την εξυπηρέτηση των σκοπών της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Στη παρούσα, ως προκύπτει από το πρακτικό του δικαστηρίου ημερομηνίας 12/2/2016, η αιτήτρια είχε δικαίωμα από τότε να προβεί στη καταχώριση καταλόγου εξόδων και ν' αξιώσει πληρωμή των εξόδων της. Προκύπτει περαιτέρω ότι η πληρωμή των εξόδων της αιτήτριας εξαρτάτο από ενέργειες της ίδιας. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η αιτήτρια κανένα μέτρο δεν έλαβε, για να καταστεί δυνατός εν πρώτοις ο υπολογισμός των εξόδων της και ακολούθως να αξιώσει την πληρωμή τους. Περαιτέρω προκύπτει ότι η αιτήτρια ουδέποτε όχλησε τους ενάγοντες για πληρωμή οποιουδήποτε ποσού. Η αιτήτρια καμία δικαιολογία ή έστω αιτιολογία δεν προέβαλε για την παρατηρούμενη καθυστέρηση να προβεί στα δέοντα για τον υπολογισμό των εξόδων της. Παράλληλα δεν υπάρχει ενώπιον του δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία σε σχέση με το χρόνο που θα απαιτηθεί για υπολογισμό των εξόδων της αιτήτριας, ώστε το δικαστήριο να έχει κάποια ένδειξη σε σχέση με τα χρονικά πλαίσια που θα μπορεί να διαρκέσει η αιτούμενη αναστολή της διαδικασίας. Το πιο πάνω συνυπολογιζόμενο μαζί με την αδικαιολόγητη αδράνεια της αιτήτριας να προβεί στα δέοντα για τον υπολογισμό των εξόδων της, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν θα εξυπηρετούσε του σκοπούς της ορθής απονομής της δικαιοσύνης η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται στην ολότητά της με έξοδα υπέρ των εναγόντων ως υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο . Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. ............... Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ / cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο