Αναφορικά με τον Νίκο Κέττηρο, Αριθμός Αίτησης: 26/17, 16/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A266 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΩΣ Ενώπιον: Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ε.Δ. Αριθμός Αίτησης: 26/17 Αναφορικά με τον Νίκο Κέττηρο από τη Λευκωσία Αίτηση ημερομηνίας 20/9/2017 για διαγραφή παραγράφων από Ένορκη Δήλωση Ημερομηνία : 16/10/2017 Εμφανίσεις : Για χρεώστη - αιτητή : κα Χριστοδουλίδου για Χριστοφή & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για πιστωτές-καθ'ων η αίτηση : κα Νικολάου για Χρίστος Πατσαλίδης ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή - Γεγονότα Στην υπό κρίση υπόθεση οι πιστωτές -καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν την 25/5/2017 πτωχευτική ειδοποίηση εναντίον του χρεώστη - αιτήτη. Ο χρεώστης - αιτητής την 22/6/2017 καταχώρισε ένορκη δήλωση που επενεργεί ως αίτηση για ακύρωση της πτωχευτικής ειδοποίησης υπό τον Κανονισμό 41 των περί πτωχεύσεων κανονισμών. Στην πιο πάνω αίτηση οι πιστωτές - καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν ένσταση συνοδευομένη από ένορκη δήλωση του κου Λάμπρου Αντωνίου. Ο χρεώστης - αιτητής καταχώρισε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητά διαγραφή ισχυρισμών και τεκμηρίων που περιέχονται και επισυνάπτονται στην πιο πάνω ένορκη δήλωση. Το αιτητικό της υπό κρίση αίτησης παρατίθεται αυτούσιο κατωτέρω :
- Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται η διαγραφή των ακόλουθων υποπαραγράφων, της υποπαραγράφου 7.1., της ένορκης δήλωσης του Λάμπρου Αντωνίου, που συνοδεύει την ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης, ημερομηνίας 06.07.2017, καθ' ότι γίνεται προσπάθεια εισαγωγής μαρτυρίας κατά ανεπίτρεπτο τρόπο: «Στις 10.05.17 οι Δικηγόροι του Χρεώστη απάντησαν με επιστολή τους υποβάλλοντας πρόταση για καταβολή του ποσού των €150 μηνιαίως μέχρι εξοφλήσεως το εξ' αποφάσεως χρέους. Ταυτόχρονα ενημέρωσαν ότι θα προχωρούσαν με καταχώριση έφεσης. Επισυνάπτω την εν λόγω επιστολή τους της οποία επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 και το περιεχόμενο της οποίας μιλά από μόνο του.» «Στις 16.05.17 οι Δικηγόροι του Χρεώστη απάντησαν με επιστολή τους την οποία επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 και το περιεχόμενο της οποίας μιλά από μόνο του.» Και/ή
- Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται η διαγραφή των τεκμηρίων 1, 2, 3, 4, 5 και 6 που αναφέρονται στην υποπαράγραφο 7.1., του Λάμπρου Αντωνίου, που συνοδεύει την ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης, ημερομηνίας 06.07.2017 καθ' ότι γίνεται προσπάθεια εισαγωγής μαρτυρίας κατά ανεπίτρεπτο τρόπο και/ή εισάγονται ζητήματα και/ή μαρτυρία που είναι προνομιούχα και/ή σκανδαλώδη και/ή άσχετα και/ή έγγραφα και/ή τεκμήρια στα οποία αναγράφεται η φράση «άνευ βλάβης», σε μια ή περισσότερες επιστολές, και δεν έχει δικαίωμα ο αιτητής να τα παρουσιάσει κατά τη Δικάσιμο. Οι θέσεις των διαδίκων ως προς το αίτημα για διαγραφή παραγράφων της ένορκης Δήλωσης και συναφών τεκμηρίων. Σημειώνεται ότι η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ένορκων δηλώσεων αφού κανένας εκ των διαδίκων δεν ζήτησε αντεξέταση και οι δύο πλευρές ανέπτυξαν μέσω γραπτών αγορεύσεων την επιχειρηματολογία τους. Η ευπαίδευτη συνήγορος του χρεώστη- αιτητή χαρακτήρισε το όλο ζήτημα απλό και ότι αυτό αφορά την αποδεκτότητα της μαρτυρίας που περιέχουν οι παράγραφοι των οποίων σκοπείται η διαγραφή. Επικέντρωσε την επιχειρηματολογία στη θέση ότι οι ισχυρισμοί που περιέχουν οι παράγραφοι των οποίων ζητείται η διαγραφή, αφορούν σε αλληλογραφία άνευ βλάβης, η οποία είναι προνομιούχα και ως εκ τούτου μη αποδεκτή μαρτυρία. Αγορεύοντας, παραδέχεται ότι οι υπό κρίση ισχυρισμοί προωθούνται για να αποδειχθούν οι ισχυρισμοί των πιστωτών, ότι ο αιτητής είναι αφερέγγυος (βλ Σελ 7 παράγραφοι 20 -25 της γραπτής αγόρευση του χρεώστη). Η συνήγορος του χρεώστη- αιτητή ανέπτυξε τη θέση ότι η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη. Η ευπαίδευτη συνήγορος των πιστωτών-καθ' ων η αίτηση προέβαλε τη θέση ότι ο χρεώστης-αιτητής κωλύεται από το να αξιώνει τις αιτούμενες θεραπείες και ότι οι επίδικοι ισχυρισμοί και τεκμήρια είναι αναγκαία, γιατί κατέστησαν επίδικοι και αναγκαίοι ένεκα των αναφορών σε αυτούς από τον ίδιο τον χρεώστη στην ένορκη δήλωση του. Ο ισχυρισμός περί ακυρότητας της ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση των πιστωτών . Η ευπαίδευτη συνήγορος του χρεώστη - αιτητή αγορεύοντας κατά την ακρόαση ήγειρε θέμα ακυρότητας, αντικανονικότητας της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση των πιστωτών - καθ' ων η αίτηση, για τον λόγο ότι αυτή δόθηκε από δικηγόρο χωρίς να δίδεται προς τούτο επαρκής εξήγηση. Η νομολογία παρόλο που έχει επανειλημμένα επισημάνει ως ανεπιθύμητη την πρακτική της όμνυσης ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, εντούτοις δεν έχει θεσπίσει κανόνα απόλυτης απαγόρευσης αυτής. Στην καλά γνωστή αυθεντία στην υπόθεση Rybolovlev v. Rybolovleva
(2010)1 Α.Α.Δ. 82 κρίθηκε ότι, όπου ο ομνύων είναι δικηγόρος, θα πρέπει να δίδεται κάποια εξήγηση για το ότι δεν ορκίζεται ο ίδιος ο διάδικος. Σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση τέτοια εξήγηση απαιτείται όπου ο λόγος που ορκίζεται ο δικηγόρος αντί ο διάδικος δεν είναι εμφανής. Στην υπόθεση ΙNVESTYLIA PUBLIC COMPANY LTD, , ν. ΤΖΟΖΕΦΙΝ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ 2013 1(β) ΑΑΔ 1202 έχουν κριθεί τα ακόλουθα σχετικά : «Όσον αφορά την όμνυση της υποστηρικτικής δήλωσης από δικηγόρο χωρίς να εξηγείται ο λόγος για τον οποίο δεν ορκίστηκε διοικητικός σύμβουλος ή γραμματέας της ίδιας της εφεσείουσας, αναμφίβολα η νομολογία έχει κατ' επανάληψη επισημάνει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, αλλά δεν έχει φθάσει στο σημείο της απαγόρευσης ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση, (Rybolovlev v. Rybolovleva
(2010)1 Α.Α.Δ. 82). Η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης, (In re Efthymiou
(1987)1 C.L.R. 319 και Thanos Hotels Ltd ν. Ιωάννου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1036).» Στη υπό κρίση υπόθεση, προκύπτει αφενός ότι τα ζητήματα που αφορά η ένσταση των πιστωτών-καθ' ων η αίτηση είναι νομικά και αφετέρου ότι o ομνύων δικηγόρος δεν χειρίστηκε την υπόθεση κατά την ενώπιον μου διαδικασία ώστε να συμπίπτουν στο πρόσωπό του τόσο η ιδιότητα του μάρτυρα όσο και του δικηγόρου. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι η εισήγηση της συνηγόρου του χρεώστη περί αντικανονικότητας και περί ακυρότητας της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση είναι ανεδαφική και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Νομική Πτυχή Η εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει διαγραφή ισχυρισμών από ένορκη δήλωση πηγάζει από την Δ.39 Θ 18, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «The Court or a Judge may order to be struck out from any affidavit any matter which is scandalous and irrelevant.» Η Δ.39 Θ.18 είναι πανομοιότυπη με την Δ.38 Θ.11 των παλιών Αγγλικών θεσμών και έτσι μπορεί να αντληθεί καθοδήγηση από τη σχετική Αγγλική νομολογία επί του θεμάτος. Το εύρος και το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω δικονομικής διάταξης έχει αναλυθεί νομολογιακά Σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Soboh Petroleum (Cyprus) LTD ν Hussein Ali Nasrat Abdallah
(2013)1 ΑΑΔ 1520 όπου κρίθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : Η Δ.39 - θ. 18* και η Δ.19 - θ. 26** των Θεσμών, στις οποίες, μεταξύ άλλων, στηρίζεται η αίτηση, παρέχουν τη δυνατότητα να διαγραφεί - η μεν πρώτη από ένορκη δήλωση, η δε δεύτερη από δικόγραφο - οτιδήποτε είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες, ή το οποίο τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, ή να προκαλέσει αμηχανία, ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Η εξουσία διαγραφής που παρέχεται από τις πιο πάνω Διαταγές είναι διακριτικής μορφής και, ταυτόχρονα, πλατιά. Στη Vector Onega A.G. ν. Πλοίου M/V Girvas κ.ά. (Αρ. 1)
(2000)1 Α.Α.Δ. 16, αναφέρθηκε ότι:- (σελ. 23) «Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες υπαγορεύουν στένεμα της εξουσίας για να ασκηθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, όπως όταν επιζητείται διαγραφή υλικού από δικόγραφο λόγω δεδικασμένου, η εξουσία αυτή δε χάνει ολότελα το διακριτικό της χαρακτήρα.» Ενώ το δικαστήριο προχώρησε κρίνοντας τα ακόλουθα : «Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις.» Περαιτέρω καθοδήγηση ως προς την έννοια των όρων «άσχετο» και «σκανδαλώδες» μπορεί ν' αντληθεί από την Αγγλική νομολογία επί του Θέματος. Στο σύγγραμμα Annual Practice 1953, Τόμος 1, στη σελίδα 685 αναφέρεται ότι το Δικαστήριο τότε μόνο μπορεί να διαγράψει, δυνάμει του πιο πάνω άρθρου, ένα θέμα, όταν αυτό είναι ταυτόχρονα σκανδαλώδες και άσχετο. Στην Αγγλική υπόθεση Christie v. Christie
(1873)L.R. 8 Ch. 499, 503 κρίθηκε ότι το κατά πόσο ένα θέμα θεωρείται σκανδαλώδες, κρίνεται από το αν είναι θέμα για το οποίο θα γινόταν αποδεκτή μαρτυρία για να καταδειχθεί η αλήθεια των ισχυρισμών που είναι σκανδαλώδεις, σε σχέση με την αιτούμενη θεραπεία. Στην υπόθεση Millington v. Loring
(1880)6 Q.B.D. 196 κρίθηκε ότι απλά και μόνο το γεγονός ότι ισχυρισμοί αναφέρονται σε ένα σκανδαλώδες γεγονός δεν τα μετατρέπει σε σκανδαλώδη αν ο ισχυρισμός είναι σχετικός με τα επίδικα θέματα Το απαύγασμα της νομολογία κατατείνει στο ότι για να κριθούν ισχυρισμοί ως άσχετοι, θα πρέπει να είναι παντελώς άσχετοι και εξαιτίας αυτών να προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση. Ενώ παράλληλα σε διαγραφή, ως σκανδαλώδης, υπόκειται ο ισχυρισμός ο οποίος παρότι σκανδαλώδης είναι ταυτόχρονα και άσχετος με το επίδικο ζήτημα. Παράλληλα προκύπτει ότι η εξουσία του δικαστηρίου είναι διακριτική. Σημειώνεται δε περαιτέρω ότι η παρούσα διαδικασία δεν σχετίζεται με το άρθρο 25 και άρθρο 26 του περί αποδείξεως Νόμο Κεφ 9 ( Σχετικά βλ : Αναφορικά με την αίτηση του Σωτήρη Πίττα
(2005)1 Α.Α.Δ. 1) Υπό το φως των πιο πάνω νομολογιακών αρχών θα προχωρήσω να εξετάσω τις θεραπείες που επιζητούνται από τον χρεώστη - αιτητή. Πρώτα θα εξεταστεί το περιεχόμενο των υπό κρίση ισχυρισμών και το κατά ποσό αυτό περιέχει αχρείαστους ή σκανδαλώδεις ισχυρισμούς. Ακολούθως θα κριθεί η εισήγηση του αιτητή για το κατά ποσό οι υπό κρίση ισχυρισμοί αποτελούν μη αποδεκτή μαρτυρία και τέλος το εάν η ενδεχόμενη μη αποδεκτή μαρτυρία υπόκειται σε διαγραφή υπό τη Δ.39 Θ
- Οι ισχυρισμοί της υποπαραγράφου 7.1 της Ένορκης Δήλωσης των πιστωτών-καθ' ων η αίτηση τα τεκμήρια 1, 2, 3, 4, 5 και 6 που συνοδεύουν αυτή ως ισχυρισμοί άσχετοι ή σκανδαλώδεις. Οι ισχυρισμοί της παραγράφου 7.1 της ένορκης δήλωσης των πιστωτών-καθ' ων ουσιαστικά αναφέρονται στην αλληλογραφία που είχαν οι διάδικοι μέσω των συνηγόρων τους εν σχέση με την εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους στην αγωγή 3526/2010 του Ε/Δ Λευκωσίας . Οι σχετικές επιστολές επισυνάπτονται ως τεκμήρια 1,2,3,4,5 και 6 . Οι μόνες αναφορές που γίνονται προς το πρόσωπο του χρεώστη αιτήτη είναι στο τεκμήριο 5, όπου γίνεται αναφορά περί αφερεγγυότητας του χρεώστη από μέρους των συνηγόρων των πιστωτών. Ο ισχυρισμός περί αφερεγγυότητας του χρεώστη-αιτητή προβάλλεται ως απάντηση σε πρόταση για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους, με μηνιαίες δόσεις, η οποία προήλθε από τους συνηγόρους του χρεώστη -αιτητή. Σημειώνεται ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί τέθηκαν και τα εν λόγω τεκμήρια καταχωρήθηκαν σε Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει ένσταση σε διαδικασία ακύρωσης πτωχευτικής ειδοποίησης, το αποτέλεσμα της οποίας θα είναι το κατά ποσό ο χρεώστης έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης. Αυτό που πρέπει να αξιολογηθεί είναι το κατά ποσό οι, περί ων ο λόγος, ισχυρισμοί και τεκμήρια είναι : Α) άσχετοι, σε τέτοιο βαθμό και τρόπο που θα προκαλέσουν αχρείαστα έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση. Β) Ισχυρισμοί που προσάπτουν ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον χρεώστη οι οποίοι να είναι άσχετοι με το επίδικο ζήτημα της διάπραξης πράξης πτώχευσης. Ως προκύπτει από απλή ανάγνωση των υπό κρίση ισχυρισμών αυτοί αφορούν το θέμα της εξόφλησης του εξ αποφάσεως χρέους, η εξόφληση του οποίου αποτελεί και το αντικείμενο της πτωχευτικής ειδοποίησης την οποία προσβάλλει ο χρεώστης- αιτητής με ένορκη δήλωση προς ακύρωση αυτής. Το γεγονός ότι οι περί ων ο λόγος ισχυρισμοί και τεκμήρια σχετίζονται με το επίδικο θέμα στην κύρια διαδικασία σίγουρα δεν τους κατατάσσει ως αχρείαστους . Περαιτέρω, οι υπό κρίση ισχυρισμοί και η απαίτηση για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους δεν προσάπτουν στον χρεώστη ανεντιμότητα ή δεν συνιστούν προσβλητική συμπεριφορά για τον χρεώστη. Η ενδεχόμενη αδυναμία εξόφλησης και ενδεχόμενη αφερεγγυότητα του χρεώστη είναι αναπόσπαστα στοιχειά της αίτησης για έκδοση πτωχευτικής ειδοποίηση η οποία τον καλεί εντός 7 ημερών σε εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους. Σημειώνεται ότι η πράξη πτώχευσης , κανονικώς εχόντων των πραγμάτων, συντελείται όταν ο χρεώστης δεν συμμορφωθεί με την πτωχευτική ειδοποίηση η οποία τον καλεί σε εξόφληση εντός 7 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης. Η απαίτηση για άμεση εξόφληση και ο ισχυρισμός σε περίπτωση αρνήσεως περί αφερεγγυότητας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι προσάπτουν ανέντιμη συμπεριφορά ή προσβολή, καθότι οι πιο πάνω ισχυρισμοί αποτελούν επίδικο ζήτημα σε διαδικασία πτωχευτικής ειδοποίησης και διαδικασία πτώχευσης. Εφόσον το ζήτημα της αφερεγγυότητας του χρεώστη και της μη εξόφλησης εντός ταχθείσας προθεσμίας , αποτελεί κύρια επίδικα θέματα στη διαδικασία πτώχευσης ακόμα και εάν οι σχετικοί ισχυρισμοί κρίνονταν σκανδαλώδεις λόγω της πιο πάνω σχετικότητας δεν μπορούν να υπαχθούν στο πεδίο εφαρμογής της Δ.39 Θ 18 ως υποκείμενοι σε διαγραφή. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι οη παρούσα δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Δ.39 Θ 18 και δεν θα ασκούσα τη διακριτική μου εξουσία διατάσσοντας τη διαγραφή τους. H αποδεκτότητα των άνευ βλάβης δηλώσεων στη Πτωχευτική Διαδικασία . Ασφαλώς πέραν των πιο πάνω το αίτημα διαγραφής αναπτύσσεται στη βάση της θέσης ότι οι αλληλογραφίες που αναφέρονται στην υποπαράγραφο 7.1 και επισυνάπτονται ως τεκμήρια αποτελούν μη αποδεκτή μαρτυρία καθότι αυτή είναι προνομιούχα. Η πλευρά του χρεώστη- αιτητή θέτει, ως αυτοτελή λόγο για διαγράφη, τον ισχυρισμό ότι στη Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των πιστωτών-καθ' ων η αίτηση εμφιλοχώρησε μη αποδεκτή μαρτυρία. Συνεπώς παρά την πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω το κατά ποσό η υπό κρίση μαρτύρια είναι μη αποδεκτή και ακολούθως στην περίπτωση που είναι μη αποδεκτή εάν παρέχεται δυνατότητα διαγραφής ή αποκλεισμού της στο παρόν στάδιο. Η ευπαίδευτη συνήγορος του χρεώστη αγορεύοντας παρέπεμψε στο γενικό κανόνα ότι δηλώσεις άνευ βλάβης οι οποίες λαμβάνουν χώρα άνευ βλάβης δικαιωμάτων , είτε κατά τη διευθέτηση της διαφοράς είτε πριν είτε μετά την έγερση της αγωγής δεν γίνονται αποδεκτές ως μαρτυρία χωρίς την έγκριση του προσώπου ή του διαδίκου που προέβη σε αυτές. Η ευπαίδευτη συνήγορος παρέπεμψε στο σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη Το δίκαιο της Απόδειξης σελίδες 1004-1006 και έθεσε το επιχείρημα ότι σκοπός των υπό εξέταση ισχυρισμών και τεκμηρίων είναι να καταδειχθεί η αφερεγγυότητα του χρεώστη Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η παρούσα αίτηση υποβάλλεται στα πλαίσια διαδικασίας που σκοπεί στην ακύρωση πτωχευτικής ειδοποίησης . Τυχόν αποτυχία της διαδικασίας προς αμφισβήτηση της πτωχευτικής ειδοποίησης θα έχει ως συνέπεια την ολοκλήρωση της διάπραξης πράξης πτώχευσης. Προκύπτει συναφώς , όπως έχει εξηγηθεί και ανωτέρω, ότι το επίδικο θέμα στη διαδικασία στην οποία καταχωρήθηκε η ένορκη δήλωση που περιέχει τους υπό εξέταση ισχυρισμούς και τεκμήρια, είναι διαδικασία που οδηγεί στην κρίση του κατά πόσό έχει συντελεστεί πράξη πτώχευσης. Ασφαλώς, ο γενικός κανόνας στον οποίο έχει παραπέμψει η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή, δεν είναι χωρίς εξαιρέσεις. Σχετικά επί του προκειμένου είναι τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Phipson on Evidence 17th Ed. Main Volume Chapter 24 - Other Forms of Privilege Section 3 - Without Prejudice Privilege . Στο εν λόγω σύγγραμμα καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά «In other words, it may be possible to argue that a statement in a without prejudice meeting is not a statement to which the without prejudice principle applies. This is a similar argument to that which succeeded in the old case Daintrey, Re.147 In Daintrey, Re it was said that a without-prejudice letter was admissible when it contained a statement which amounted to an act of bankruptcy.» (Η υπογράμμιση δική μου) Περαιτέρω στο σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη Το δίκαιο της Απόδειξης σελίδες 1006-1007, με αναφορά στις Αγγλικές Αυθεντίες επί του θέματος, σταχυολογούνται οι εξαιρέσεις στον πιο πάνω γενικό κανόνα. Μία εξ αυτών είναι και η περίπτωση που η αλληλογραφία που σχετίζεται με πράξη πτώχευσης . Προκύπτει από τα πιο πάνω Συγγράμματα , που ειρήσθω εν παρόδω , παραπέμπουν στην ίδια Αγγλική απόφαση , ότι όταν επίδικο θέμα είναι η διάπραξη πράξης πτώχευσης επιτρέπεται η παρουσίαση ή η εκφορά δηλώσεων που έγιναν Άνευ Βλάβης. Συνακόλουθα, κρίνω ότι οι υπό κρίση ισχυρισμοί δεν αποτελούν μη αποδεκτή μαρτυρία για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και έτσι το επιχείρημα της πλευράς του χρεώστη - αιτητή απορρίπτεται. Η μη αποδεκτή μαρτυρία ως υποκείμενη σε διαγραφή δυνάμει της Δ.39 Θ 18 Σε περίπτωση που η κατάληξή μου για τα πιο πάνω είναι εσφαλμένη, θα προχωρήσω να εξετάσω και το κατά ποσό μη αποδεκτή μαρτυρία που εντοπίζεται σε ένορκη δήλωση μπορεί να διαγραφεί υπό την Δ.39 Θ
- Σύμφωνα με το λεκτικό της Δ.39 8 18 υποκείμενοι σε διαγραφή είναι ισχυρισμοί αχρείαστοι ή σκανδαλώδεις. Στην υπό κρίση υπόθεση ο χρεώστης ισχυρίζεται ότι οι περί ων ο λόγος παράγραφοι περιέχουν μαρτυρία που προσκρούει σε κανόνα της αποδεκτότητας μαρτυρίας ως αυτός προκύπτει από το δίκαιο της απόδειξης. Το πιο πάνω παράπονο του χρεώστη-αιτητή, ακόμα και εάν ευσταθεί, δεν εμπίπτει στην έννοια του «αχρείαστου» ή «σκανδαλώδους» ισχυρισμού. Η σχετική νομολογία δεν υποστηρίζει τη θέση ότι, μη αποδεκτή μαρτυρία συνιστά άνευ άλλου τινός και «αχρείαστο» ή «σκανδαλώδη» εν τη έννοια της Δ.39 Θ 18 ούτε είναι αυτό το κατάλληλο στάδιο να κριθεί η αποδεκτότητα της υπό εξέταση μαρτυρίας. Είναι περαιτέρω καλά θεμελιωμένη αρχή ότι ενστάσεις ως προς την αποδεκτότητα μαρτυρίας, εγείρονται κατά τον χρόνο που προσφέρεται η εν λόγω μαρτυρία και υποστηρίζονται και αποφασίζονται εκείνη τη χρονική στιγμή. Σχετικά Βίκτωρος ν. Χριστοδούλου (Ανήλικου)
(1992)(Α) Α.Α.Δ. 512, Ευάνθη ν. Νεοφύτου κ.α., ECLI:CY:AD:2014:A935, Π.Ε. 38/2010, ημερομηνίας 8.12.2014. Ασφαλώς το καθήκον του Δικαστηρίου επεκτείνεται στις περιπτώσεις όπου, κατά τη δίκη, εμφιλοχωρεί μαρτυρία που δεν έπρεπε να είχε γίνει αποδεκτή. Σύμφωνα με τη νομολογία Miorage v. Radivojenik
(1998)1 (B) Α.Α.Δ. 1162 το Δικαστήριο, διατηρεί τη δυνατότητα, αλλά και την υποχρέωση , στο τέλος της δίκης να αγνοήσει μη αποδεκτή μαρτυρία και να βασισθεί μόνο σε αποδεκτή μαρτυρία, έστω και εάν δεν είχε εγερθεί ένσταση κατά την εισαγωγή της. Στην υπό κρίση υπόθεση η ένορκη δήλωση είχε καταχωρηθεί και η κατ' ισχυρισμόν μη αποδεκτή μαρτυρία έχει εμφιλοχωρήσει ήδη στο μαρτυρικό υλικό που βρίσκεται ενώπιον του δικαστηρίου. Συνεπώς οποιαδήποτε θέση περί μη αποδεκτής μαρτυρίας μπορεί να προωθηθεί στις αγορεύσεις των διαδίκων και το δικαστήριο έχει καθήκον εάν διαπιστώσει ότι η κατ' ισχυρισμόν μη αποδεκτή μαρτυρία όντως είναι μη αποδεκτή, να την αγνοήσει. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των πιστωτών - καθ' ων η αίτηση ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. ............... Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ. ΕΔ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ / cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο