ΑΝΔΡΕΑ ΑΔΑΜΟΥ ν. Ε.Τ.Α.Ε. ADAMOU ERGOLIPTIKI LTD κ.α., Aρ. Αγωγής: 10093/10, 31/10/2017

(15)ημερών από την έκδοση του παρόντος διατάγματος ή/και εντός του χρόνου που ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο και όπως οι Εναγόμενοι 4 και 5 καταχωρήσουν την Υπεράσπισή τους εντός δεκαπέντε

(15)ημερών από την καταχώριση της εν λόγω ΄Εκθεσης Απαίτησης. Β. Όπως η αξίωση των Εναγομένων 3 εναντίον των Εναγομένων 4 και 5 για πλήρη αποζημίωση (full indemnity) ή/και συνεισφορά όπως φαίνεται στις Ειδοποιήσεις Συνεναγομένων που καταχωρήθηκαν από τους Εναγόμενους 3 στις 30.6.2015 και επιδόθηκαν στους δικηγόρους των Εναγομένων 4 και 5 στις 30.6.2015, εκδικαστεί κατά την ακρόαση της αγωγής.» Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.10 θ.7, 8 και 12, Δ.30 θ.1 και 3 και Δ.48 θ.1, 2, 8 και 9 και στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στις 26.11.2010 ο Ενάγοντας καταχώρησε αγωγή εναντίον των Εναγομένων με την οποία ζητά γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τον τραυματισμό του κατά το εργατικό ατύχημα ημερ. 22.5.2009 που έγινε στην Λάρνακα κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του και/ή απασχόλησής του στον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό Δεκέλειας, ατύχημα το οποίο οφείλεται κατά τον ισχυρισμό του Ενάγοντα στην αποκλειστική αμέλεια και/ή στην παράβαση των εκ του Νόμου και/ή Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων των Εναγομένων. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν εμφάνιση και ακολούθως καταχωρήθηκε από τους Ενάγοντες ΄Εκθεση Απαίτησης στις 2.5.

1. Ο Εναγόμενος 3 καταχώρησε Υπεράσπιση την 1.11.2011, ο Εναγόμενος 2 στις 2.11.2011 και οι Εναγόμενοι 4 και 5 στις 2.12.
2. Στις 8.12.2011 οι Εναγόμενοι 4 και 5 καταχώρησαν Ειδοποίηση προς συνεναγομένους αρ. 3 και ακολούθως η αγωγή ορίστηκε για Οδηγίες στις 24.2.
3. Οι Εναγόμενοι 3 στις 27.1.2012 καταχώρησαν Αίτηση με την οποία ζητούσαν την ακύρωση του διατάγματος για διακοπή της αγωγής εναντίον των Εναγομένων
4. Ακολούθως οι Εναγόμενοι 3 καταχώρησαν Αίτηση και ζητούσαν παράταση του χρόνου για έκδοση και επίδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου προς την Εναγομένη 1, διάταγμα το οποίο εκδόθηκε στις 30.3.
5. Ο Τριτοδιάδικος καταχώρησε εμφάνιση στις 29.5.
6. Όσον αφορά την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ Εναγόμενου και Τριτοδιαδίκου εκδόθηκε διάταγμα στις 17.10.
7. Στις 9.4.2013 καταχωρήθηκε Αίτηση για τροποποίηση της ΄Εκθεσης Απαίτησης, εκδόθηκε σχετικό διάταγμα στις 20.5.2013 και ακολούθως καταχωρήθηκαν τροποποιημένα δικόγραφα. ΄Εκθεση Απαίτησης Εναγομένων 4 και 5 εναντίον των Εναγομένων 3 καταχωρήθηκε στις 7.4.2014 μετά από διάταγμα του Δικαστηρίου που εκδόθηκε στην Αίτηση ημερ. 6.2.
8. Η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση σε διάφορες ημερομηνίες και εν τω μεταξύ στις 26.6.2015 καταχωρήθηκε Υπεράσπιση Εναγομένων 3 στην ΄Εκθεση Απαίτησης των Εναγομένων 4 και
9. Η Ειδοποίηση των Εναγομένων 3 προς τους Εναγόμενους 4 και 5 καταχωρήθηκε και επιδόθηκε στις 26.6.
10. Με Αίτηση τους οι Εναγόμενοι 3 ημερ. 19.10.2016 ζήτησαν διάταγμα του Δικαστηρίου που να τους επιτρέπει να τροποποιήσουν την Υπεράσπισή τους. Εκδόθηκε σχετικό διάταγμα στις 20.12.
11. Καταχωρήθηκαν τροποποιημένα δικόγραφα και στις 8.2.2017 καταχωρήθηκε η παρούσα Αίτηση. Οι Εναγόμενοι 4 και 5 καταχώρησαν ένσταση στην παρούσα Αίτηση, όπου στην Ειδοποίηση ένστασης καταγράφονται 4 λόγοι ένστασης, ως ακολούθως: «
12. Η διαδικασία που ακολούθησαν οι Αιτητές για την καταχώριση της παρούσας αίτησης είναι παράτυπη και αντικανονική και κατά παράβαση της Δ.10 θ.
14. Η αίτηση δεν υπεβλήθη εντός εύλογου χρόνου μετά την καταχώριση της Ειδοποίησης Συνεναγομένου.
15. Η αίτηση θα επηρεάσει δυσμενώς τα δικαιώματα των Εναγομένων 4 και 5 αφού από την υπεράσπιση των Εναγομένων 3 δεν προκύπτει οποιοδήποτε δικαίωμα συνεισφοράς και/ή αποζημίωσης εναντίον των Εναγομένων 4 και
17. Η αίτηση αποτελεί καταχρηστικό διαδικαστικό διάβημα καθότι τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα δυσχεράνει και/ή θα καθυστερήσει και/ή θα περιπλέξει αχρείαστα την εκδίκαση της αγωγής και θα προκαλέσει τον εκτροχιασμό της.» Νομική Πτυχή Η υπό εξέταση Αίτηση βασίζεται στην Δ.10 θ.12, σύμφωνα με την οποία: *Δ. 10, θ. 12

(1)Where a defendant claims against another defendant- (

1. a)that he is entitled to contribution or indemnity, or (
2. b)that he is entitled to any relief or remedy relating to or connected with the original subject matter of the action and substantially the same as some relief or remedy claimed by the plaintiff, or (
3. c)that any question or issue relating to or connected with the said subject matter is substantially the same as some question or issue arising between the plaintiff and the defendant making the claim and should properly be determined not only as between the plaintiff and the defendant making the claim but as between the plaintiff and the defendant and another defendant or between any or either of them, the defendant making the claim may without any leave issue and serve on such other defendant a notice making such claim or specifying such question or issue.

(2)No appearance to such notice shall be necessary and the same procedure shall be adopted for the determination of such claim, question or issue between the defendants as would be appropriate under this Order if he were a third party.

(3)Nothing herein contained shall prejudice the rights of the plaintiff against any defendant to the action." Σε ελεύθερη μετάφραση: «

(1)Όταν ο εναγόμενος απαιτεί εναντίον άλλου εναγομένου, α) ότι δικαιούται συνεισφοράς ή αποζημίωσης ή, β) ότι δικαιούται οποιαδήποτε άλλη θεραπεία σχετική με την αρχική αιτία της αγωγής και ουσιαστικά την ίδια ή μερική θεραπεία που απαιτεί ο Ενάγοντας ή, (γ) ότι οποιοδήποτε σημείο ή ζήτημα σχετικό με το αρχικό θέμα της αγωγής είναι ουσιαστικά το ίδιο με ζήτημα που εγείρεται μεταξύ του Ενάγοντος και του Εναγομένου που απαιτεί και ότι πρέπει να εκδικασθεί όχι μόνον μεταξύ του Ενάγοντος και εκείνου του Εναγομένου ή άλλου Εναγομένου ή μεταξύ οποιουδήποτε από αυτούς, ο Εναγόμενος που απαιτεί μπορεί χωρίς άδεια να εκδώσει και να επιδώσει σ' αυτό τον άλλο Εναγόμενο ειδοποίηση που να αναφέρει την απαίτηση ή να ειδικεύσει το ζήτημα αυτό.

(2)Δεν θα απαιτείται εμφάνιση στην τέτοια ειδοποίηση και θα ακολουθείται η ίδια διαδικασία για την εκδίκαση αυτής της απαίτησης, ζητήματος ή σημείου μεταξύ των Εναγομένων ωσάν να ήταν τριτοδιάδικος.

(3)Τίποτε που περιέχεται εδώ δεν θα επηρεάζει τα δικαιώματα του Ενάγοντος εναντίον οποιουδήποτε Εναγομένου στην αγωγή.» Στην απόφαση Ιωαννίδης ν. Χαραλάμπους

(1992)1Α Α.Α.Δ 558 το Ανώτατο Δικαστήριο είπε τα ακόλουθα: "Η ερμηνεία που έδωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο στη φράση "the same procedure shall be adopted for the determination of such claim" στο κείμενο της παρα.

(2)του θ. 12 της Δ.10 είναι προφανώς λανθασμένη. Η ακολουθητέα διαδικασία που προνοεί η επίδικη παράγραφος αφορά τόσο τα προδικαστικά στάδια όσο και το στάδιο της ακρόασης. Η διαδικασία αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη που καθορίζεται στους θεσμούς 7 και 8 της Δ.

1. Στην παρούσα περίπτωση ο Εφεσείων είχε καθήκον όσο και δικαίωμα να υποβάλει την απορριφθείσα αίτηση για οδηγίες εν όψει του γεγονότος ότι η απαίτηση του εναντίον του συνεναγομένου του αφορούσε πλήρη κάλυψη του ποσού της αποζημίωσης αναφορικά με το οποίο εκκρεμούσε απαίτηση εναντίον του όχι υπό την ιδιότητα του αδικοπραγήσαντα μαζί με το συνεναγόμενό του, αλλά λόγω ευθύνης του εκ προστήσεως που πήγαζε από τη σχέση εργοδότη - εργοδοτούμενου που υφίστατο μεταξύ του και του οδηγού του αυτοκινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στην παρούσα περίπτωση είχαν εφαρμογή όλες οι πρόνοιες της Δ.10 εκτός εκείνων που προβλέπουν για άδεια του Δικαστηρίου για την έκδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, η οποία περιττεύει εφόσον ο Εφεσίβλητος 2 ήταν ήδη διάδικος στην αγωγή. Το κείμενο της Δ.10, θ. 12 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας αντιγράφει πλήρως το κείμενο της αντίστοιχης Αγγλικής Διάταξης 16Α, θ.
2. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1962, Τόμος 1, σ.390, η εφαρμογή του πιο πάνω θεσμού οριοθετείται ως εξής: "Application of the Rule. Except where the two defendants are sued as tortfeasors liable in respect of the same damage, it is necessary for a defendant who claims against his co - defendant relief of any of the kinds mentioned in the rule to issue and serve upon him a third party notice under this rule and a summons for third party directions under r.7." Στην πιο πάνω απόφαση αποφασίστηκε ότι: «Η ακολουθητέα διαδικασία που προνοεί η επίδικη παράγραφος», δηλαδή η Δ.10 θ.12 (παρ.12), «αφορά τόσο τα προδικαστικά στάδια όσο και το στάδιο της ακρόασης.» Επίσης στο πιο πάνω απόσπασμα της απόφασης το Εφετείο αποφάσισε ότι έχουν εφαρμογή όλες οι πρόνοιες της Δ.10 εκτός εκείνων που προβλέπουν για άδεια του Δικαστηρίου για την έκδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου η οποία περιττεύει εφόσον ο Εναγόμενος είναι ήδη διάδικος στην Αγωγή. Η Δ.10 θ.1 προβλέπει ότι Αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης. Συνεπώς κατ΄ αναλογία ισχύει η προθεσμία των 30 ημερών που ισχύει για την καταχώριση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, από της καταχώρισης της υπεράσπισης, και στην περίπτωση συνεναγομένου. Δηλαδή η ειδοποίηση προς συνεναγόμενο πρέπει να εκδοθεί και επιδοθεί μέσα σε 30 μέρες από της καταχώρισης της υπεράσπισης των Εναγομένων και στην προκειμένη περίπτωση από της καταχώρισης της υπεράσπισης των Εναγομένων
3. Η τροποποίηση των δικογράφων δεν μετατοπίζει την προθεσμία καταχώρισης της ειδοποίησης προς συνεναγόμενο σε κατοπινό στάδιο. Ο χρόνος του ενός μηνός δεν ανανεώνεται ούτε και επαναρχίζει από την ημέρα καταχώρισης της τροποποιημένης έκθεσης υπεράσπισης. Εφόσον η διαδικασία συνεναγομένου προσομοιάζει με την διαδικασία τριτοδιαδίκου, τα διαδικαστικά διαβήματα και οι χρονικές προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς 1, 7 και 8 της Δ.10 εφαρμόζονται στη διαδικασία συνεναγομένου και πρέπει να τηρούνται αυστηρά. Οι Αιτητές έπρεπε να είχαν εκδώσει την ειδοποίηση συνεναγομένου το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της υπεράσπισης τους, δηλαδή μέχρι την 1.12.
4. Αντιθέτως η ειδοποίηση συνεναγομένου καταχωρήθηκε τέσσερα περίπου χρόνια μετά την καταχώριση της έκθεσης υπεράσπισης, στις 26.6.2015 και η Αίτηση για οδηγίες για ανταλλαγή δικογράφων στις 8.2.2017 πέραν του ενάμιση χρόνου από της καταχώρισης της ειδοποίησης προς συνεναγόμενο. Εκτός του ότι δεν καταχωρήθηκε και επιδόθηκε η ειδοποίηση προς συνεναγόμενο εντός των 30 ημερών, καταχωρήθηκε και επιδόθηκε 4 χρόνια μετά την καταχώριση της υπεράσπισης των Εναγομένων 3 και η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε ένα χρόνο και επτά μήνες από της καταχώρισης και επίδοσης της ειδοποίησης. Αυτό αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και γι΄ αυτό το λόγο. Στην απόφαση AGINI v. ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.

(1999)1Α Α.Α.Δ. 11 λέχθηκαν τα εξής: «Η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς ή για την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Βλ. Χρίστου ν. Στυλιανού

(1992)1(Α) Α.Α.Δ. 704 και Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 33. Στην Μιχάλης Παπόρης ν. MASKINFABRIKEN "SIO" A/S,

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1037 αναφέρθηκαν τα εξής: "Η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να αποτρέπει κατάχρηση των διαδικασιών του είναι βαθειά ριζωμένη στους θεσμούς της δικαιοσύνης που είχαμε δεχθεί και αναπτύξει. Χωρίς το όπλο αυτό, το όλο σύστημα απονομής της δικαιοσύνης θα μπορούσε να καταντήσει άθυρμα στα χέρια των επιτηδείων. Παράλληλα θα επερχόταν επικίνδυνη υπονόμευση και αποδυνάμωση της κοινωνικής αποστολής της δικαιοσύνης. Η εξουσία του δικαστηρίου, όπως τόνισε ο Λόρδος Diplock στο -ψηλότερο δυνατό επίπεδο της δικαστικής κρίσης, στην Hunter v. Chief Constable of West Midlands & Another [1981] 3 All E.R. 727, 729 έχει σύμφυτο χαρακτήρα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε πρόσφορη περίπτωση για την περιφρούρηση της αποτελεσματικής λειτουργίας των δικαστικών διαδικασιών.» Ο πρωτόδικος δικαστής ενασκώντας της διακριτική του εξουσία, έλαβε υπόψη την επί του θέματος φιλελεύθερη προσέγγιση των δικαστηρίων κατά την εξέταση αιτήσεων αυτού του είδους. Έλαβε επίσης υπόψη και τον σημαντικό παράγοντα της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης για τροποποίηση σε συνάρτηση με το ιστορικό της διαδικασίας και αυτό ως λογική απόρροια των προνοιών του άρθρου 30.2 του Συντάγματος που επιτάσσει την μέσα σε εύλογο χρόνο διεξαγωγή και περάτωση της δίκης.» Επίσης και στην απόφαση Παπόρη ν. Maskinfabriken

(1996)1B A.A.Δ. 1037, λέχθηκαν τα εξής: «Η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να αποτρέπει κατάχρηση των διαδικασιών του είναι βαθιά ριζωμένη στους θεσμούς της δικαιοσύνης που είχαμε δεχθεί και αναπτύξει. Χωρίς το όπλο αυτό, το όλο σύστημα απονομής της δικαιοσύνης θα μπορούσε να καταντήσει άθυρμα στα χέρια των επιτηδείων. Παράλληλα θα επερχόταν επικίνδυνη υπονόμευση και αποδυνάμωση της κοινωνικής αποστολής της δικαιοσύνης. Η εξουσία του δικαστηρίου, όπως τόνισε ο λόρδος Diplock στο ψηλότερο δυνατό επίπεδο της δικαστικής κρίσης, στην Hunter v. Chief Constable of West Midlands and Another [1981] 3 All ER 727,729, έχει σύμφυτο χαρακτήρα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε πρόσφορη περίπτωση για την περιφρούρηση της αποτελεσματικής λειτουργίας των δικαστικών διαδικασιών. "...this is a case about abuse of the process of the High Court. It concerns the inherent power which any court of justice must possess to prevent misuse of its procedure in a way which, although not inconsistent with the literal application of its procedural rules, would nevertheless be manifestly unfair to a party to litigation before it, or would otherwise bring the administration of justice into disrepute among right - thinking people. The circumstances in which abuse of process can arise are very varied; those which give rise to the instant appeal must surely be unique. It would, in my view, be most unwise if this House were to use this occasion to say anything that might be taken as limiting to fixed categories the kinds of circumstances in which the court has a duty (I disavow the word discretion) to exercise this salutary power." Τη θέση των κυπριακών δικαστηρίων αναπτύσσει η απόφαση της Ολομέλειας του Δικαστηρίου στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Αναφορικά με αίτηση τον Τζεννάρο Περέλλα για την έκδοση εντάλματος της φύσεως Habeas Corpus

(1995)1 Α.Α.Δ. 217. "Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα· μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου." Για τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, Εναγομένων 3, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα πληρωθούν στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο