ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α. ν. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Έφεση/Αίτηση αρ.: 359/2017, 17/10/2017

(3). Τέτοιος παραμερισμός δύναται να γίνει για έναν από τους εξής τέσσερεις νομοθετικώς προβλεπόμενους λόγους:

(1)Η επιδοθείσα επί του Τύπου «ΙΑ» ειδοποίηση δεν πληροί τις νόμιμες προϋποθέσεις.

(2)Η εκδοθείσα επί του Τύπου «ΙΑ» ειδοποίηση δεν επεδόθηκε δεόντως.

(3)Η εκδοθείσα επί του Τύπου «ΙΑ» ειδοποίηση απεστάληκε πριν από τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή.

(4)Εκκρεμεί αγωγή για την εκδοθείσα επί του Τύπου «Ι» ειδοποίηση. Το δικαίωμα του ενυπόθηκου οφειλέτη να προσφεύγει, ενώπιον του αρμόδιου Επαρχιακού Δικαστηρίου, εναντίον οποιασδήποτε ειδοποίησης ή πράξης εκδοθείσας ή ληφθείσας επί τη βάσει του «ΜΕΡΟΥΣ VIA» του Νόμου, κατοχυρώνει το άρθρο 44ΙΓ. Οι πολυάριθμοι λόγοι, για τους οποίους επιδιώκονται οι ως άνω θεραπείες, συνοψίζονται ως εξής: (α) Οι ειδοποιήσεις επί του Τύπου «ΙΑ» είναι αυθαίρετες, παράτυπες, εσφαλμένες, παράνομες και πραγματικά αβάσιμες. (β) Δεν τηρήθηκαν οι πρόνοιες του άρθρου 44Β του Νόμου. (γ) Δεν υπήρξε επίδοση των απαραίτητων ειδοποιήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ειδοποιήσεων επί των Τύπων «Θ» και «Ι», και/ή οι ειδοποιήσεις αυτές επεδόθηκαν παράνομα και παράτυπα. (δ) Η ιδιωτική διαδικασία εκποίησης του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου, δυνάμει του «ΜΕΡΟΥΣ VIA» του Νόμου, συνιστά κατάχρηση και/ή πολλαπλότητα διαδικασιών. Περαιτέρω, οι εφεσίβλητοι κωλύονται, δια της συμπεριφοράς τους, να προωθούν αυτή τη διαδικασία. (ε) Η ιδιωτική διαδικασία εκποίησης του επίδικου ακινήτου βασίζεται σε αυθαίρετους, παράνομους και καταχρηστικούς υπολογισμούς ποσών. Εν πάση περιπτώσει, δεν διευκρινίζεται κατά πόσον οι εφεσίβλητοι αφαίρεσαν, από το παρουσιαζόμενο ως οφειλόμενο ποσόν, τα διάφορα ποσά τα οποία οι εφεσείοντες έχουν ήδη καταβάλει έναντι της αποπληρωμής του επίδικου χρέους. (στ) Η ιδιωτική διαδικασία εκποίησης του επίδικου ακινήτου συνιστά μέτρο δυσανάλογο του σκοπού τον οποίον επιδιώκει και/ή η διαδικασία αυτή σκοπόν έχει να εξαπατήσει και/ή εκμεταλλευθεί τους εφεσείοντες και/ή να περιαγάγει αυτούς σε δυσμενή και επαχθή θέση. (ζ) Οι εφεσείοντες δεν κατέστησαν τους εφεσίβλητους πληρεξούσιους αντιπροσώπους τους για την εκποίηση του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και εάν έχει δοθεί τέτοια πληρεξουσιότητα, αυτή χρησιμοποιείται καταχρηστικά και καταπιεστικά. (η) Η ειδοποίηση επί του τύπου «ΙΒ», η οποία απευθύνεται μόνον στους εφεσείοντες αρ.2, δεν φέρει υπογραφή. (θ) Οι εφεσίβλητοι δεν καθόρισαν την αξία του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου. Εν πάση περιπτώσει, η παρούσα οικονομική κρίση και η συνακόλουθη πτώση των τιμών των ακινήτων έχει ως αποτέλεσμα να είναι η εκποίηση του επίδικου ακινήτου σήμερα ζημιογόνος για τους εφεσείοντες. Την έφεση υποστηρίζει γραπτή ένορκη δήλωση του εφεσείοντος αρ.1 ο οποίος, όσον αφορά στα γεγονότα, αναφέρει τα εξής: Ο ίδιος είναι διευθυντής των εφεσειόντων αρ.

1. Οι επίδικες ειδοποιήσεις επί των Τύπων «ΙΑ» και «ΙΒ» (τεκμήρια Α και Β) δεν έγιναν προσωπικώς στον ίδιο. Άρα, οι διενεργηθείσες επιδόσεις είναι παράνομες και παράτυπες. Ούτε επεδόθηκαν στον ίδιον οι ειδοποιήσεις επί των Τύπων «Θ» και «Ι» οι οποίες, σύμφωνά με τον Νόμο, έπρεπε να προηγηθούν. Εξ ου και δεν μπορεί να ελεγχθεί κατά πόσον οι ειδοποιήσεις επί του Τύπου «ΙΑ» εξεδόθηκαν πριν από τη λήξη της προθεσμίας εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού, ως οι ειδοποιήσεις επί των Τύπων «Θ» και «Ι» ορίζουν. Τα ποσά τα οποία καταγράφονται στις ειδοποιήσεις επί του Τύπου «ΙΑ» (τεκμήριο Α) ως οφειλόμενα, δεν είναι ορθά και ακριβή. Τα ποσά αυτά δεν συνάδουν με τη νομοθεσία περί τραπεζικών εργασιών, καταχρηστικών ρήτρων και άλλων συναφών θεμάτων και είναι το αποτέλεσμα καταχρηστικών λογαριασμών. Εν πάση περιπτώσει, παραμένει άγνωστο κατά πόσον οι εφεσίβλητοι υπελόγισαν και αφαίρεσαν, από το ποσόν που παρουσιάζεται ως οφειλόμενο, τις κατά καιρούς, καταβολές, εκ μέρους των εφεσειόντων, μεγάλων χρηματικών ποσών έναντι της αποπληρωμής του επίδικου χρέους τους. Προς το σκοπό διευθέτησης της επίδικης οφειλής, η οποία προέκυψε από δανειοδότησή την οποίαν οι εφεσίβλητοι παρέσχαν, οι εφεσείοντες υπέβαλαν διάφορες προτάσεις. Πλην όμως, αυτές δεν έγιναν δεκτές. Η προώθηση της ιδιωτικής διαδικασίας εκποίησης του επίδικου ακινήτου αποτελεί μέτρο δυσανάλογο και καταπιεστικό. Τέλος, ουδέποτε δόθηκε στους εφεσιβλήτους «λευκή επιταγή» και/ή πληρεξουσιότητα για να προωθήσουν την ιδιωτική διαδικασία εκποίησης του επίδικου ακινήτου. Η έφεση αντιμετωπίζει τη γραπτή ένσταση των εφεσιβλήτων οι, επίσης, πολυάριθμοι λόγοι της οποίας συνοψίζονται ως εξής: (α) Ο τύπος της έφεσης πάσχει γιατί η καταγεγραμμένη, ως νομική της βάση, είναι ελλιπής. (β) Οι επίδικες ειδοποιήσεις επί του Τύπου «ΙΑ» είναι καθόλα ορθές κατά περιεχόμενο, νόμιμες και έγκυρες. Επεδόθηκαν δε κατά το χρόνο και σύμφωνα με τον τρόπο που ο νόμος ορίζει. (γ) Οι επίδικες ειδοποιήσεις επί του Τύπου «ΙΑ» περιέχουν ορθούς υπολογισμούς των διαφόρων ποσών, συμπεριλαμβανομένων των οφειλομένων, οι δε περί του αντιθέτου ισχυρισμοί του εφεσείοντος αρ.1 είναι αόριστοι και αβάσιμοι. Εν πάση περιπτώσει, η αμφισβήτηση του ποσού, το οποίο οι επίδικες ειδοποιήσεις παρουσιάζουν ως οφειλόμενο, δεν δύναται να αποτελεί αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας ούτε αποτελεί νόμιμο λόγο παραμερισμού τους. (δ) Οι εφεσίβλητοι επέδωσαν στους εφεσείοντες και τις απαραίτητες προηγούμενες ειδοποιήσεις επί των Τύπων «Θ» και «Ι» ως ο νόμος ορίζει. (ε) Παρομοίως, οι εφεσίβλητοι επέδωσαν και την ειδοποίηση επί του Τύπου «ΙΒ» ως ο νόμος ορίζει. (στ) Οι εφεσίβλητοι προωθούν την ιδιωτική διαδικασία εκποίησης του επίδικου ακινήτου επειδή έχουν τέτοιο δικαίωμα. Ενεργούν δε νομότυπα και κανονικά και ως ο νόμος ορίζει και επιτρέπει. (ζ) Οι σχετικές ενέργειες των εφεσιβλήτων δεν είναι καταχρηστικές ούτε καταπιεστικές. Επίσης, οι ενέργειες αυτές ουδόλως σκοπεύουν στην εξαπάτηση και/ή την εκμετάλλευση των εφεσειόντων. Και ούτε οι ενέργειες αυτές σκοπεύουν στο να περιέλθουν οι εφεσείοντες σε δυσμενή ή δυσχερή θέση. (η) Η εκτιμημένη αξία του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου έχει υπολογισθεί ή θα υπολογισθεί ως ο Νόμος ορίζει. (θ) Η έφεση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, καταχρηστική και παρελκυστική. (ι) Η ιδιωτική διαδικασία εκποίησης του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου δεν παραβιάζει το δικαίωμα των εφεσειόντων στην περιουσία εφ΄όσον οι ίδιοι, ελευθέρα βουλήσει, το υποθήκευσαν προς όφελος των εφεσιβλήτων προς το σκοπό εξασφάλισης πιστωτικών διευκολύνσεων. Η υποθήκευση που επίδικου ακινήτου προς όφελος των εφεσιβλήτων έδωσε σε αυτούς το δικαίωμα να το εκποιήσουν, ως ο νόμος ορίζει, προς το σκοπό αποπληρωμής του εξασφαλισμένου χρέους. (ια) Οι εφεσείοντες δεν έχουν αποσείσει το βάρος απόδειξης που τους αναλογεί. Όσα ο εφεσείων αρ.1 αναφέρει στην ένορκη δήλωσή του, η οποία υποστηρίζει την έφεση, είναι ανεπαρκή. (ιβ) Τυχόν επιτυχία της έφεσης θα αποστερούσε τους εφεσιβλήτους από τα νόμιμα δικαιώματά τους και θα αποτελούσε καταστρατήγηση του σκοπού του τροποποιητικού Ν.142(Ι)/
2. Η ένσταση υποστηρίζεται από μακροσκελή και λεπτομερή γραπτή ένορκη δήλωση του Μιχάλη Κωνσταντίνου, υπαλλήλου των εφεσιβλήτων στην Υπηρεσία Ανάκτησης Χρεών, ο οποίος, εν πρώτοις, δηλώνει γνώστης των γεγονότων, κάτοχος του σχετικού φακέλου και δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί σε αυτήν την ένορκη δήλωση. Εν σχέσει με διάφορους ισχυρισμούς του περί τα γεγονότα, ο Μιχάλης Κωνσταντίνου παραπέμπει σε έγγραφα, αντίγραφα των οποίων επισυνάπτει στην ένορκη δήλωσή του ως τεκμήρια. Τα όσα ο μάρτυρας των εφεσιβλήτων ισχυρίζεται καθώς και τα όσα τα συνημμένα στην ένορκη δήλωσή του, ως τεκμήρια, μαρτυρούν συνοψίζονται ως εξής: Οι εφεσείοντες αρ.2, εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του ½ μεριδίου χωραφιού το οποίο ευρίσκεται στο χωριό Ακάκι, επαρχία Λευκωσίας, και έχει αριθμό εγγραφής 0/8319, Φύλλο/Σχέδιο, Τμήμα 29-06,0, τεμάχιο 1634, υποθήκευσαν αυτό προς το σκοπό εξασφάλισης πιστωτικών διευκολύνσεων τις οποίες ελάμβαναν, κατά καιρούς, από τους εφεσιβλήτους. Πρόκειται για την υποθήκη υπό αναφοράν Υ5312/2008 η οποία ενεγράφηκε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λευκωσίας στις 18.04.2008 (τεκμήριο 1). Ο εφεσείων αρ.1 υπήρξε ένας εκ των εγγυητών των εφεσειόντων αρ.
3. Επειδή οι εφεσείοντες δεν ανταποκρίθηκαν στις υποχρεώσεις τους, οι πιστωτικές διευκολύνσεις και οι σχετικοί λογαριασμοί τερματίσθηκαν. Σχετικές είναι οι επιστολές των εφεσιβλήτων προς τους εφεσείοντες ημερ.04.07.2012 (τεκμήριο 2). Στις επιστολές αυτές καταγράφονται τα χρεωστικά υπόλοιπα τεσσάρων

(4)επί μέρους λογαριασμών καθώς και το συνολικό οφειλόμενο ποσόν. Εν σχέσει με τις επίδικες οφειλές, στις 25.07.2016 οι εφεσίβλητοι εξέδωσαν ειδοποιήσεις επί του Τύπου «Θ» τις οποίες απηύθυναν προς τους εφεσείοντες (τεκμήριο 6). Οι ειδοποιήσεις επί του Τύπου «Θ» εστάλησαν στους εφεσείοντες με συστημένη επιστολή στην τελευταία γνωστή διεύθυνσή τους. Ακολούθως, και συγκεκριμένα στις 10.11.2016, οι εφεσίβλητοι εξέδωσαν ειδοποιήσεις επί του Τύπου «Ι» τις οποίες απηύθυναν προς τους εφεσείοντες. Στις ειδοποιήσεις επί του Τύπου «Ι» επισυνάπτονται οι προηγουμένως σταλείσες ειδοποιήσεις επί του Τύπου «Θ» καθώς, επίσης, κατάσταση λογαριασμού του εκκρεμούντος ενυπόθηκου χρέους, σχετική επιστολή των εφεσιβλήτων και τα διατακτικά των σχετικών, με το ενυπόθηκο χρέος, δικαστικών αποφάσεων. Πρόκειται για την απόφαση στην αγωγή αρ. 5903/2014 (Ε.Δ.Λευκωσίας) ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ v. Avlona Vegetable & Fruit Suppliers Ltd κ.α., ημερ. 17.12.2014, και την απόφαση στην αγωγή αρ. 2580/2014 (Ε.Δ. Λευκωσίας) ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ v. AVLONA VEGETABLE AND FRUIT SUPPLIERS LTD, ημερ. 10.11.2014. Στο διατακτικό της απόφασης επί της αγωγής αρ.2580/2014 (Ε.Δ. Λευκωσίας), ημερ.10.11.2014, (τεκμήριο 8) καταγράφεται και το διάταγμα για την αναγκαστική πώληση του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου προς το σκοπό ικανοποίησης του εξ αποφάσεως χρέους. Η απευθυνόμενη, στον εφεσείοντα αρ.1, ειδοποίηση επί του Τύπου «Ι» επεδόθηκε στον υιό και συγκάτοικό του Παναγιώτη Χρ.Νικολάου, έναντι της υπογραφής του. Ο Παναγιώτης Χρ.Νικολάου είναι ενήλικας Η απευθυνόμενη τους εφεσείοντες αρ.2 ειδοποίηση επί του Τύπου «Ι» επεδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο τους, στο Ακάκι στις 19.11.2016, επίσης, στον Παναγιώτη Χρ.Νικολάου. O Παναγιώτης Χρ.Νικολάου παρουσιάσθηκε στον ιδιώτη επιδότη ως γραμματέας των εφεσειόντων αρ.2 και υπέγραψε ως παραλήπτης του εγγράφου, εν σχέσει και με την επίδοση αυτή (τεκμήριο 7). Παρά την επίδοση στους εφεσείοντες των ειδοποιήσεων επί του Τύπου «Ι» αυτοί δεν επεκοινώνησαν γραπτώς με τους εφεσιβλήτους για να προβάλουν τις θέσεις τους, ως είχαν δικαίωμα να πράξουν, εντός τριάντα

(30)ημερών και ούτε εκκρεμεί οιαδήποτε αγωγή για τις ειδοποιήσεις επί του Τύπου «Ι». Ακολούθησε, στις 08.05.2017, η επίδοση ειδοποιήσεων επί των Τύπων «ΙΑ» και «ΙΒ», οι οποίες απευθύνονται στους εφεσείοντες και οι οποίες είναι νόμιμες και κανονικές ως προς το περιεχόμενο τους. Οι ειδοποιήσεις επί των Τύπων «ΙΑ» και «ΙΒ» επεδόθηκαν στους εφεσείοντες στις 13.05.2017 με ιδιώτη επιδότη κατά τρόπον ανάλογο της επίδοσης των ειδοποιήσεων επί του Τύπου «Ι» (τεκμήριο 4). Τα ποσά τα οποία καταγράφονται σε όλες τις ειδοποιήσεις ως οφειλόμενα και ως εξασφαλισμένα με την επίδικη υποθήκη είναι ορθά, έγκυρα και σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία καθώς και με τους όρους της υποθήκης. Την υποθήκη αυτή την ενέγραψαν οι εφεσείοντες ελευθέρα βουλήσει και προς το σκοπό εξασφάλισης πιστωτικών διευκολύνσεων. Δεν εκκρεμεί αγωγή εναντίον της ειδοποίησης επί του Τύπου «Ι». Η ακρόαση της έφεσης διεξήχθηκε με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις Οι εφεσείοντες δεν επεχείρησαν να ανατρέψουν την εκδοχή του μάρτυρος των εφεσιβλήτων για τα κρίσιμα γεγονότα είτε με την παρουσίαση περαιτέρω μαρτυρίας είτε με την αντεξέτασή του. Μελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα, υπό τον πρίσμα και των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων, και εξετάσθηκε η μαρτυρία. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

(1)Ο προκριματικής φύσης πρώτος λόγος ένστασης σύμφωνα με τον οποίον η έφεση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί η καταγεγραμμένη, ως νομική της βάση είναι ελλιπής, κρίνεται ως αβάσιμος. Τα όσα σχετικά ισχύουν για τις ενδιάμεσες αιτήσεις (applications), δηλαδή για τις αιτήσεις που καταχωρούνται στα πλαίσια εκκρεμούντος κλητηρίου εντάλματος (writ of summons) ή στα πλαίσια εκκρεμούσας πρωτογενούς εναρκτήριας κλήσης (originating summons), δυνάμει της Δ.48 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, δεν ισχύουν στην προκείμενη περίπτωση. Η διάκριση μεταξύ πρωτογενούς εναρκτήριας κλήσης (originating summons) και ενδιάμεσης αίτησης (application) είναι σαφής (Hjichambis v. Attorney General οf the Republic and others

(1986)1 C.L.R. 386). Παρά την ταχύτητα και την απλότητα που χαρακτηρίζει τη χρήση της πρωτογενούς εναρκτήριας κλήσης και παρά το γεγονός ότι, στα πλαίσια της εκδίκασής της, δεν καταχωρούνται δικόγραφα και, κατά κανόναν, δεν προσφέρεται προφορική μαρτυρία (απόφαση στην Πολιτική Αίτηση αρ. 115/2017 Junportinternational Limited κ.α., ημερ.. 15.09.2017), εντούτοις, αυτή δεν αποτελεί ενδιάμεση αίτηση. Κατά συνέπειαν και εν αντιθέσει προς ό,τι ισχύει για τις ενδιάμεσες αιτήσεις, καταγραφή στο σώμα της έφεσης των νομοθετικών διατάξεων επί των οποίων αυτή βασίζεται δεν αποτελεί απαράβατο όρο για την εγκυρότητά της (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, Μαχλουζαρίδης v. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)1 Α.Α.Δ. 965). Εν πάση περιπτώσει, ανάγνωση της προκείμενης έφεσης καθιστά σαφές πως με αυτήν εγκαλείται ιδιωτική διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου συμπεριλαμβανομένων διαφόρων ειδοποιήσεων που εξεδόθηκαν στα πλαίσια της διαδικασίας αυτής. Εφ'όσον δε τα σχετικά άρθρα 44Α εως και 44ΙΖ του Νόμου καταγράφονται στο σώμα της έφεσης, αυτό είναι αρκετό. Εν αντιθέσει με όσα η ευπαίδευτη συνήγορος των εφεσιβλήτων ισχυρίζεται, η παράλειψη καταγραφής, στον τίτλο και στο σώμα της έφεσης του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, είναι επουσιώδης και θα πρέπει να αγνοηθεί (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, την απόφαση στην Πολιτική Έφεση αρ. 212/2011 Μαρία Μιχαήλ Γεωργίου v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ημερ. 20.07.2016).

(2)Σημειώνεται πως δια της γραπτής ένορκης δήλωσής του, ο μάρτυς των εφεσιβλήτων Μιχάλης Κωνσταντίνου αρνείται, κατά τρόπον σαφή και ρητό, όσα ο εφεσείων αρ.1 δηλώνει περί απουσίας και μη επίδοσης των απαραίτητων προηγούμενων ειδοποιήσεων επί των Τύπων «Θ» και «Ι», περί παράτυπου και αντικανονικού περιεχομένου των ειδοποιήσεων επί των Τύπων «ΙΑ» και «ΙΒ», περί παράτυπης και αντικανονικής επίδοσης των ειδοποιήσεων επί των Τύπων «ΙΑ» και «ΙΒ» και περί σφαλμάτων και αυθαιρεσιών στον τρόπο υπολογισμού του οφειλομένου από τους εφεσείοντες ποσού. Ο μάρτυς των εφεσιβλήτων αρνείται, επίσης, τον ισχυρισμό του εφεσείοντος αρ.1 σύμφωνα με τον οποίον η σύμβαση υποθήκευσης του επίδικου ακινήτου των εφεσειόντων αρ.2 δεν δίδει το δικαίωμα στους εφεσιβλήτους να επιδιώξουν την ιδιωτική εκποίηση του ως το «ΜΕΡΟΣ VIA» του Νόμου προβλέπει. Τέλος, ο μάρτυς των εφεσειβλήτων αρνείται τον ισχυρισμό του εφεσείοντος αρ.1 περί των βιώσιμων προτάσεών του για διευθέτηση του εξ αποφάσεως χρέους. Οι αρνήσεις αυτές ανέτρεψαν την εκδοχή των εφεσειόντων για τα ουσιώδη γεγονότα και επέβαλαν σε αυτούς το καθήκον να αποδείξουν τους υπό αμφισβήτησιν ισχυρισμούς τους. Οι εφεσείοντες μπορούσαν να αποδείξουν τα κρίσιμα, για την υπόθεσή τους, γεγονότα με την παρουσίαση περαιτέρω μαρτυρίας και/ή με την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος Μιχάλη Κωνσταντίνου. Παρατηρείται πως οι εφεσείοντες βαρύνονται να αποδείξουν όσα γεγονότα επικαλούνται προς υποστήριξη της έφεσης τους διαφορετικά το πραγματικό υπόβαθρο των νομικών τους επιχειρημάτων υποχωρεί και το ένδικο μέσο τους παραμένει ατεκμηρίωτο (Thinking Steel International BV v. Caramondani Bros Public Co Ltd

(2012)1(Γ) Α.Α.Δ. 1460). Συναφώς υποδεικνύεται πως η αμφισβήτηση, διαμέσου της αγόρευσης του συνηγόρου των εφεσειόντων, των όσων ο μάρτυρας του αντιδίκου δηλώνει ως γεγονότα δεν είναι αρκετή.

(3)Οι δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων αναδεικνύουν, ως κεντρικό ζήτημα προς επίλυση, το εύρος του πεδίου εφαρμογής του «ΜΕΡΟΥΣ VIA» του Νόμου. Συγκεκριμένα, προέχει να διαπιστωθεί, πρώτον, κατά πόσον το «ΜΕΡΟΣ VIA», το οποίο μεταξύ άλλων, καθιερώνει μια ιδιωτική διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου, δηλαδή μια διαδικασία που διεξάγεται από τον ενυπόθηκο δανειστή χωρίς την παρέμβαση κυβερνητικών υπηρεσιών είναι παράλληλη με τη διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου ως αυτή προβλέπεται στο «ΜΕΡΟΣ VI» του Νόμου, όπου παρεμβαίνει ο Διευθυντής του αρμόδιου Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος. Δεύτερον, προέχει να διαπιστωθεί κατά πόσον το «ΜΕΡΟΣ VIA» καλύπτει και περιπτώσεις ως αυτή των εφεσειόντων, δηλαδή περιπτώσεις όπου, μετά από την εκδίκαση σχετικών αγωγών, η συμβατική οφειλή έχει καταστεί εξ αποφάσεως χρέος, όπου σχετική δικαστική απόφαση δίδει το δικαίωμα στον εξ αποφάσεως δανειστή να εκποιήσει ακίνητο, το οποίο έχει υποθηκευθεί προς το σκοπό εξασφάλισης της συμβατικής οφειλής και όπου το εξ αποφάσεως χρέος (ή μέρος αυτού) εξακολουθεί να οφείλεται για τουλάχιστον 120 ημέρες από την ημερομηνία κατά την οποίαν, δυνάμει της δικαστικής απόφασης, αυτό καθορίζεται ως καταβλητέο. Ως προς το πρώτο σκέλος αυτού του κεντρικού ζητήματος η απάντηση είναι θετική. Η ιδιωτική διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει του «ΜΕΡΟΥΣ VIA» του Νόμου είναι παράλληλη με την διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου ως αυτή προβλέπεται στο «ΜΕΡΟΣ VI». Παρατίθεται σχετικά το ακόλουθο απόσπασμα από την Γνωμάτευση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί της Αναφοράς αρ. 3/2014 Πρόεδρος της Δημοκρατίας v. Βουλή των Αντιπροσώπων, ημερ. 31.10.2014: «Στις 06.09.2014 ψηφίστηκε και στις 09.09.2014 δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ο Ν.142(Ι)/2014δια του οποίου τροποποιήθηκαν οι περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμοι του 1965 εως 2011 (Ο περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικός) Νόμος του 2014). Με τον τροποποιητικό αυτό Νόμο προβλέφθηκε διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή (Μέρος VIA του Νόμου) η οποία υφίσταται πλέον παράλληλα με τη διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου όπως αυτή ρυθμιζόταν και συνεχίζει να ρυθμίζεται δια του βασικού νόμου(Μέρος VI του Νόμου). Ειδικότερα, με τον τροποποιητικό Νόμο παραχωρήθηκε δικαίωμα στον ενυπόθηκο δανειστή να προχωρήσει, σε περίπτωση υπερημερίας, σε διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου δια πλειστηριασμού χωρίς αίτηση προς και εμπλοκή του Κτηματολογίου και γενικώς χωρίς την ανάγκη να τηρηθούν οι διαδικασίες που προβλέπονται προκειμένου για πώληση ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει του Μέρους VI». Θετική είναι η απάντηση και ως προς το δεύτερο σκέλος αυτού του κεντρικού ζητήματος. Το «ΜΕΡΟΣ VIA» του Νόμου εφαρμόζεται και σε περιπτώσεις ως αυτή των εφεσειόντων. Εφαρμόζεται, δηλαδή, σε περιπτώσεις όπου προηγήθηκε δικαστική επίλυση της διαφοράς, όπου η εξασφαλισμένη, με ενυπόθηκο ακίνητο, οφειλή κατέστη εξ αποφάσεως χρέος, όπου η δικαστική απόφαση περιλαμβάνει και διαταγή για την εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου, και όπου το εξ αποφάσεως χρέος εξακολουθεί να οφείλεται. Η διαπίστωση αυτή βασίζεται στα εξής: Το άρθρο 2 του Νόμου ορίζει τον «ενυπόθηκο δανειστή» ως το πρόσωπο υπέρ του οποίου εγγράφεται η υποθήκη, τον δε «ενυπόθηκο οφειλέτη» ως τον κύριο ακινήτου ο οποίος εγγράφει υποθήκη επί του ακινήτου αυτού. Περαιτέρω, το άρθρο 44ΙΕ ορίζει τον «ενυπόθηκο οφειλέτη» ως «τον κύριο ακινήτου που συνιστά υποθήκη επί του ακινήτου αυτού, περιλαμβανομένου και του οφειλέτη χρέους που εξασφαλίζεται με την υποθήκη...». Πρόκειται για ρητούς και σαφείς ορισμούς με εύρος, οι οποίοι δεν αποδίδουν στα συγκεκριμένα πρόσωπα (τον ενυπόθηκο δανειστή και τον ενυπόθηκο οφειλέτη) πρόσθετε περιοριστικές ιδιότητες. Πρόκειται για ορισμούς οι οποίοι δεν προβλέπουν ούτε επιτρέπουν παρεκκλίσεις ή εξαιρέσεις ή προϋποθέσεις κατά τρόπον ώστε οι κατηγορίες των «ενυπόθηκων δανειστών» και των «ενυπόθηκων οφειλετών» να περιορίζονται στα πρόσωπα τα οποία δεν υπήρξαν διάδικοι. Αντίθετη, περιοριστική ερμηνεία των όρων αυτών θα συνιστούσε απόκλιση από την ρητή και σαφή λεκτική διατύπωση που επέλεξε ο νομοθέτης για να εκφράσει την βούλησή του. Τέτοια απόκλιση δεν επιτρέπεται. Συναφώς αναφέρονται οι παγίως νομολογημένοι ερμηνευτικοί κανόνες των νομοθετικών διατάξεων σύμφωνα με τους οποίους, πρώτον, στις λέξεις τις οποίες επιλέγει ο νομοθέτης για να διατυπώσει τη βούλησή του πρέπει να δίδεται η φιλολογική και συνήθης ερμηνεία, δεύτερον, δεν επιτρέπεται απόκλιση από ρητές και σαφείς νομοθετικές πρόνοιες και, τρίτον, το καθήκον του Δικαστηρίου να ερμηνεύει νομοθετικές διατάξεις δεν πρέπει να οδηγεί σε υποκατάσταση του νομοθέτη (Κόκκινου v. Αντωνιάδη

(1998)1 ΑΑΔ 120, 124-6, Διοικητικό Συμβούλιο Ταμείου Συντάξεως Δικηγόρων v. Αντωνιάδη

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1915, 1920-1). Περαιτέρω, η βούληση του νομοθέτη να καλύψει, δια των ρυθμίσεων του «ΜΕΡΟΥΣ VIA», και τις περιπτώσεις όπου η ενυπόθηκη οφειλή υπήρξε αντικείμενο δικαστικής διαδικασίας και εξελίχθηκε σε εξ αποφάσεως χρέος διαφαίνεται και από την Αιτιολογική Έκθεση η οποία συνόδευε το σχετικό νομοσχέδιο. Η Έκθεση αυτή δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας Αρ.4150, ημερ. 05.11.2014, Έκτο Παράρτημα, Νομοσχέδια (αριθμός δημοσίευσης 225, σελ. 1236 έως και 1250) και το κείμενό της έχει ως ακολούθως: «ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ Σκοπός του παρόντος νομοσχεδίου είναι η τροποποίηση του βασικού νόμου, με την εισαγωγή Μέρους VIA, το οποίο να προβλέπει για την πώληση ενυπόθηκων ακινήτων από τους ενυπόθηκους δανειστές, χωρίς την παρέμβαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Η ανάγκη εισαγωγής του νέου Μέρους VIA στο βασικό νόμο αποτελεί μνημονιακή προϋπόθεση και σκοπό έχει την επιτάχυνση των διαδικασιών εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Συγκεκριμένα, με το προτεινόμενο νομοσχέδιο προβλέπονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: (α) Η διαδικασία διεξαγωγής της εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου γίνεται εξ ολοκλήρου από τον ενυπόθηκο δανειστή, χωρίς την οποιαδήποτε παρέμβαση κυβερνητικών υπηρεσιών είτε με πλειστηριασμό είτε με πώληση (β) διορίζονται δύο

(2)εκτιμητές, ένας από τον ενυπόθηκο δανειστή και ένας από τον ενυπόθηκο οφειλέτη για τη διενέργεια, ταυτόχρονα, ανεξάρτητων εκτιμήσεων του ενυπόθηκου ακινήτου, για σκοπούς υπολογισμού της αγοραίας αξίας του (γ) σε περίπτωση που η διαφορά μεταξύ των δύο

(2)εκτιμήσεων είναι μικρότερη από την χαμηλότερη εκτίμηση συν 25% αυτής, τότε ως αγοραία αξία θεωρείται ο μέσος όρος των δύο εκτιμήσεων ενώ σε περίπτωση που η διαφορά μεταξύ των δύο

(2)εκτιμήσεων είναι ίση ή μεγαλύτερη από τη χαμηλότερη εκτίμηση συν 25% αυτής, διορίζεται τρίτος ανεξάρτητος εκτιμητής και ως αγοραία αξία θεωρείται ο μέσος όρος των δύο πλησιέστερων εκτιμήσεων (δ) σε περίπτωση που δεν πραγματοποιείται πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου κατά τον πρώτο πλειστηριασμό, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου είτε με πλειστηριασμό είτε με πώληση του ακινήτου στη βάση προσφορών (ε) η επιφυλασσόμενη τιμή πώλησης για τον πρώτο πλειστηριασμό και για τους μετά από αυτόν, πρώτους τρεις μήνες υπολογίζεται εως 80% της αγοραίας αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου, ενώ για τους επόμενους εννέα μήνες όχι μικρότερη του 50%. Σε περίπτωση που δεν πωληθεί το ακίνητο σε χρονική περίοδο ενός

(1)έτους, αυτό επανεκτιμάται και μπορεί να πωληθεί με βάση τις προβλεπόμενες διαδικασίες, στις οποίες δύναται να μετέχει και ο ενυπόθηκος δανειστής, σε επιφυλασσόμενη τιμή όχι μικρότερη του 50% της αγοραίας αξίας του (στ) η διάθεση του εκπλειστηριασμού γίνεται από τον ενυπόθηκο δανειστή, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα εμπράγματα βάρη ή και απαγορεύσεις που προηγούνται ή έπονται και βαρύνουν το ενυπόθηκο ακίνητο (ζ) αναφορικά με την κύρια κατοικία, το νέο Μέρος VIA εφαρμόζεται από 1ην Ιανουαρίου 2015. ΚΩΣΤΑΣ ΚΛΗΡΙΔΗΣ Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας» Κατά συνέπειαν, απορρίπτονται ως αβάσιμοι οι λόγοι έφεσης σύμφωνα με τους οποίους η επίδικη ιδιωτική διαδικασία ιδιωτικής εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου συνιστά πολλαπλότητα διαδικασιών.

(4)Επειδή κάθε δικαστική διαδικασία ελέγχεται από το Δικαστήριο και όσον αφορά στο ενδεχόμενο αυτή να είναι καταχρηστική, καταπιεστική ή κακόπιστη, εξετάστηκαν τα όσα καταγράφονται στις γραπτές ένορκες δηλώσεις του εφεσείοντος αρ.1 και του Μιχάλη Κωνσταντίνου και στα όσα μαρτυρούν τα συνημμένα σε αυτές έγγραφα και δεν εντοπίζονται στοιχεία καταχρηστικής, καταπιεστικής ή κακόπιστης συμπεριφοράς εκ μέρους των εφεσιβλήτων. Δεν εντοπίζονται στοιχεία από τα οποία να προκύπτει συμπεριφορά η οποία να τείνει στην αθέμιτη εξασφάλιση χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος των εφεσιβλήτων και εις βάρος των εφεσειόντων. Η επιλογή των εφεσιβλήτων να επιδιώξουν, στο συγκεκριμένο χρόνο, την ιδιωτική εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου δεν συνιστά αφ΄εαυτής μεμπτή συμπεριφορά. Ο εξ αποφάσεως ενυπόθηκος δανειστής είναι ελεύθερος να κινήσει εναντίον του εξ αποφάσεως ενυπόθηκου οφειλέτη οιανδήποτε νόμιμη διαδικασία προς το σκοπό είσπραξης του εξ αποφάσεως χρέους. Η επιλογή του να επιδιώξει την ιδιωτική διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου, ως το «ΜΕΡΟΣ VIA» του Νόμου προβλέπει, άπτεται των εσωτερικών ελατηρίων του και αυτά τα ελατήρια εκφεύγουν του δικαστικού ελέγχου (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, την Μερκής v. Intertobacco (Cyprus) Ltd

(2006)1(B) AAΔ.788, 792 και την Πετράκη v. Κίμωνος

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1311, 1317). Κατά συνέπειαν απορρίπτονται ως αβάσιμοι οι λόγοι έφεσης σύμφωνα με τους οποίους η ιδιωτική διαδικασία εκποίησης του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου, δυνάμει του «ΜΕΡΟΥΣ VIA» του Νόμου, συνιστά κατάχρηση διαδικασιών και/ή μέτρο δυσανάλογο του σκοπού τον οποίον επιδιώκει, και/ή μέτρο καταπιεστικό. Απορρίπτονται, επίσης, ως αβάσιμοι οι λόγοι έφεσης σύμφωνα με τους οποίους η επίδικη ιδιωτική διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου σκοπόν έχει να εξαπατήσει και να εκμεταλλευθεί τους εφεσείοντες και/ή να περιαγάγει αυτούς σε δυσμενή και επαχθή θέση.

(5)Τα όσα ο εφεσείων αρ.1 ισχυρίζεται περί μη επίδοσης των ειδοποιήσεων επί των τύπων «Θ» και «Ι» και περί κακής επίδοσης των ειδοποιήσεων επί των Τύπων «ΙΑ και «ΙΒ» ανατρέπονται από την ένορκη δήλωση του Μιχάλη Κωνσταντίνου και από τα όσα τα συνημμένα σε αυτήν τεκμήρια 4 και 7 μαρτυρούν. Είναι γεγονός πως η επίδοση των προβλεπομένων στο «ΜΕΡΟΣ VIA» του Νόμου ειδοποιήσεων αποτελεί ουσιώδη προϋπόθεση έγκυρης εξέλιξης και ολοκλήρωσης της ιδιωτικής διαδικασίας εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου. Ο ενυπόθηκος οφειλέτης πρέπει να ειδοποιείται για όλες τις ενέργειες του ενυπόθηκου δανειστή ώστε να μπορεί να αντιδράσει. Όμως, οι υποχρεώσεις του ενυπόθηκου δανειστή, όσον αφορά στον τρόπο επίδοσης των διαφόρων ειδοποιήσεων, καθορίζονται στο νόμο και την νομολογία. Η συνδυασμένη ερμηνεία της Δ.5 θ.θ.2 και 7, του άρθρου 44Β

(2)του Νόμου και του άρθρου 372 του περί Εταιρειών Νόμου (Κεφ. 113 ως αυτό τροποποιήθηκε τη συνέχεια) υπό το πρίσμα και των όσων οι αποφάσεις Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Limited

(2002)1 (A) A.A.Δ. 43, 48-9 και J.Z. Classic Music Pro Ltd v. Alkiadia Music Land Ltd

(2002)1(B) A.A.Δ. 1151, 1155, αναφέρουν περί επίδοσης εγγράφων σε εταιρεία, οδηγεί στο συμπέρασμα πως, εν προκειμένω, η επίδοση όλων των ειδοποιήσεων έγινε νομότυπα και κανονικά. Υπενθυμίζεται πως ο μάρτυς των εφεσιβλήτων δηλώνει πως η επίδοση των ειδοποιήσεων επί των Τύπων «Θ», «Ι» και «ΙΑ» έγινε στον εφεσείοντα αρ.1 δια της επίδοσης στον ενήλικα υιό και συγκάτοικό του Παναγιώτη Χρ.Νικολάου έναντι της υπογραφής του. Ο ίδιος μάρτυς δηλώνει πως η επίδοση των ειδοποιήσεων επί των Τύπων «Θ», «Ι», «ΙΑ» και «ΙΒ» έγινε στους εφεσείοντες αρ.2, μια εταιρεία, δια της επίδοσης, επίσης, στον Παναγιώτη Χρ.Νικολάου ο οποίος παρουσιάσθηκε στον ιδιώτη επιδότη ως γραμματέας της εταιρείας, έναντι της υπογραφής του στο εγγεγραμμένο τους γραφείο. Τα γεγονότα αυτά μαρτυρούν και τα τεκμήρια 4 και 7 στην ένορκη δήλωση του Μιχάλη Κωνσταντίνου. Κατά συνέπειαν, απορρίπτονται ως αβάσιμοι οι λόγοι έφεσης σύμφωνα με τους οποίους δεν υπήρξε επίδοση των απαραίτητων ειδοποιήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ειδοποιήσεων επί των Τύπων «Θ» και «Ι», και/ή οι ειδοποιήσεις αυτές επεδόθηκαν παράνομα και παράτυπα. Απορρίπτονται, επίσης, ως αβάσιμοι οι λόγοι έφεσης σύμφωνα με τους οποίους δεν τηρήθκαν οι πρόνοιες του άρθρου 44Β του Νόμου.

(6)Η γενικολογία και η αοριστία η οποία χαρακτηρίζει τους ισχυρισμούς του εφεσείοντος αρ.1 σύμφωνα με τους οποίους, πρώτον, οι ειδοποιήσεις επί του Τύπου «ΙΑ» είναι αυθαίρετες, παράτυπες, εσφαλμένες, παράνομες και πραγματικά αβάσιμες, δεύτερον, οι υπολογισμοί των ποσών που παρουσιάζονται ως οφειλόμενα είναι αυθαίρετοι, παράνομοι και καταχρηστικοί, τρίτον, οι εφεσίβλητοι δεν έχουν εξουσία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου και, τέταρτον, οι εφεσίβλητοι δεν καθόρισαν την αξία του επίδικου ακινήτου ως ο Νόμος ορίζει, σε συνδυασμό με τα όσα αντίθετα δηλώνει ο μάρτυς των εφεσιβλήτων καθιστούν τους ισχυρισμούς αυτούς αίολους. Ως εκ τούτου, οι ισχυρισμοί αυτοί απορρίπτονται και οι σχετικοί λόγοι έφεσης αποτυγχάνουν.

(7)Τέλος, ακόμη και εάν ισχύει ο γενικολόγος ισχυρισμός του εφεσείοντος αρ.1 περί πτώσης, στις ημέρες μας, της τιμής των ακινήτων, το γεγονός αυτό είναι αδιάφορο για τους σκοπούς της παρούσης. Επαναλαμβάνεται πως ο Νόμος δίδει το δικαίωμα στον ενυπόθηκο δανειστή να προωθήσει οποτεδήποτε την ιδιωτική εκποίηση ακινήτου, που είναι υποθηκευμένο για σκοπούς εξασφάλισης χρέους, με μόνον χρονικό περιορισμό την υπερημερία του χρέους, δηλαδή την εκκρεμότητα του παρά την λήξη της προθεσμίας για την αποπληρωμή του, για περίοδο 120 ημερών. Ως εκ τούτου και ο ισχυρισμός αυτός απορρίπτεται. Η διαπίστωση πως όλοι οι λόγοι, οι οποίοι καταγράφονται στην έφεση είναι αβάσιμοι οδηγούν αυτήν στην αποτυχία. Η έφεση απορρίπτεται. Τα έξοδα της έφεσης, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εφεσιβλήτων και εναντίον των εφεσειόντων αρ.1 και 2. (Υπ) ................. Α.Κ.Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο