Κυριάκου Φυρίλλα ν. Δρακος & Ευθυμίου ΔΕΠΕ κ.α., Αρ.Αγωγής: 4326/2016, 5/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A247 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 4326/2016 Μεταξύ: Κυριάκου Φυρίλλα Ενάγοντα και 1.Δρακος & Ευθυμίου ΔΕΠΕ 2.Σταύρος Κωνσταντίνου Εναγομένων ----------- Αίτηση για διαγραφή υπεράσπισης Ημερομηνία: 5 Οκτωβρίου 2017 Για τον ενάγοντα/αιτητή: προσωπικά Για τον εναγόμενο 1/καθ'ου η αίτηση: κος Καζαντζής Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ό,τι πραγματεύεται το Δικαστήριο στα πλαίσια της ενδιάμεσης αυτής απόφασης, είναι αίτηση του Ενάγοντα ημερομηνίας 10/2/2017, με την οποία ζητεί διάταγμα διαγραφής της Υπεράσπισης του Εναγομένου 2 και/ή διαζευκτικά διάταγμα διαγραφής μέρους της Υπεράσπισης του Εναγομένου 2 και ειδικότερα, των παραγράφων 1, 4, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 (μέρος), 17, 18, 19, 20-28(για να υπάρχει πλήρης εικόνα ως προς το διαζευκτικό μέρος της αιτούμενης θεραπείας, σημειώνω ότι η Υπεράσπιση του Εναγομένου 2, αποτελείται από 28 παραγράφους). Ως η Αίτησή του, ζητεί τη διαγραφή όλης της Υπεράσπισης, ως: "σκανδαλώδους και/ή επιπόλαιης κα/ή καταχρηστικής και/ή ενοχλητικής και/ή ως γενικής και/ή ως αόριστης και/ή ως μη συνάδουσας με τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας και/ή ως μη αποκαλύπτουσας βάση υπεράσπισης και/ή ως εμποδιζόμενης να εγερθεί δυνάμει του δόγματος του αποκλεισμού (estoppel)." Σε σχέση με τη διαζευκτική θεραπεία, ζητεί τη διαγραφή μέρους της υπεράσπισης, ως: "μη αναγκαίας και/ή ως σκανδαλώδης και/ή ως τείνουσας να προκαταβάλλει και/ή περιπλέξει και/ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής και/ή επιπόλαιης και/ή καταχρηστικής και/ή ενοχλητικής και/ή ως γενικής και/ή ως αόριστης και/ή ως μη συνάδουσας με τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας και/ή ως μη αποκαλύπτουσας βάση υπεράσπισης και/ή ως εμποδιζόμενης να εγερθεί δυνάμει του δόγματος του αποκλεισμού (estoppel)." (Σημειώνεται ότι σχέση, με την παράγραφο 1 της Υπεράσπισης ζητεί διαγραφή για τον περαιτέρω λόγο" ως μη αποκαλύπτουσας λόγο για τον οποίο ο Ενάγοντας δεν δικαιούτο τις θεραπείες που αιτείται") Το νομικό υπόβαθρο της αίτησής του, το στηρίζει στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικό Κανονισμό Δ.19 θθ4,5,11,12,13,15,16 και 26, Δ.25 θθ1-6, Δ.21 θ2,13, Δ.27 θ3, Δ.39 θθ1-21, Δ.48 θ1-9 (
- j)και (o), Δ.64 και άρθρο 30
(2)του Συντάγματος. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ιδίου του αιτητή, στην οποία επιχειρεί να προβάλλει του λόγους για τους οποίους, ως οι ισχυρισμοί του δικαιολογείται το αίτημά του. Θα συνοψίσω τους ισχυρισμούς του και θα τους παραθέσω επιγραμματικά. Εάν και εφόσον χρειαστεί θα γίνει εκτενής αναφορά πιο κάτω. Με την ένορκή του δήλωση προβάλλει ισχυρισμό ότι η Υπεράσπιση του Εναγομένου 2 είναι μη αναγκαία, σκανδαλώδης, τείνουσα να προκαταβάλει, περιπλέξει και καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής, επιπόλαιη, ενοχλητική, γενική, αόριστη, μη συνάδουσα με τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας και εμποδιζόμενη να εγερθεί δυνάμει του δόγματος του estoppel και επί της ουσίας δεν αποκαλύπτει βάση υπεράσπισης για τον Εναγόμενο
- Ακολουθεί αναφορά σε κάθε μια παράγραφο της Υπεράσπισης του Εναγομένου 2 της οποίας ζητεί διαγραφή, προβάλλοντας είτε το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί του Εναγομένου 2 είναι γενικοί και αόριστοι, είτε αμφισβητώντας την αλήθεια των ισχυρισμών του Εναγομένου 2, προβάλλοντας δικούς του ισχυρισμούς προς αντίκρουση (σε αρκετές περιπτώσεις περιεχόμενους σε δικόγραφα ή άλλα δικαστικά έγγραφα), είτε ισχυριζόμενος ότι ο Εναγόμενος 2, εμποδίζεται να προωθεί συγκεκριμένους ισχυρισμούς ως εκ της επαγγελματικής του ιδιότητας (ιδιώτης επιδότης). Τέλος, ισχυρίζεται ότι καταχωρώντας υπεράσπιση ο Εναγόμενος 2 σκοπό έχει να καθυστερήσει την εκδίκαση της υπόθεσης και ότι η υπεράσπιση είναι παράτυπη, καταχρηστική, επιπόλαιη, εκδικητική, συνιστά κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας και σπατάλη δικαστικού χρόνου. Στον αντίποδα ο δικηγόρος του Εναγομένου 2 με την ένστασή του απορρίπτει τις θέσεις του Αιτητή και ζητεί απόρριψη της αίτησης ημερομηνίας 10/2/
- Η ένστασή του βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας διαδικαστικό Κανονισμό, Δ.19 θθ4,5,11,12,13,15,16,20,21,22 και 26, Δ.27 θ3, Δ.48 θθ
- Οι λόγοι ένστασής του μπορούν να συνοψισθούν, επιγραμματικά θα έλεγα, σε θέσεις του είτε σε σχέση με το κατά πόσον η ένορκη δήλωση του ενάγοντα παρέχει τη δυνατότητα διαγραφής εφόσον σε αυτή δεν αποκαλύπτεται ότι το περιεχόμενο της Υπεράσπισης είναι αχρείαστο, σκαναδαλώδες κτλ που διατείνεται ο Ενάγοντας, είτε στη θέση του ότι η Υπεράσπιση του Εναγομένου 2 είναι σχετική και με αυτή ουδεμία ζημία προκαλείται στον Ενάγοντα. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση γίνεται από τον ίδιο τον Εναγόμενο
- Σε αυτή ουσιαστικά επαναλαμβάνει του λόγους ένστασης και περαιτέρω αρνείται τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα. Εάν και εφόσον χρειαστεί ειδική αναφορά θα γίνει πιο κάτω. Από την πληθώρα των διαταγών του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού που επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως νομική βάση στην αίτησή του ο Ενάγοντας, σχετικές με το ζήτημα είναι οι Δ.19θ26 και Δ.27θ
- Υπενθυμίζω ότι οι δύο αυτές Διαταγές, παρέχουν διαφορετική εξουσία στο Δικαστήριο. Η μεν Δ.19θ26, περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους του δικογράφου, ενώ η Δ.27θ3 παρέχει ευχέρεια στο Δικαστήριο για διαγραφή όλου του Δικογράφου (βλ. σχετικά ΝΙΚΟΣ ΣΙΑΚΟΛΑΣ ν.FEDERAL BANK OF LEBANON (SAL)
(1998)1 ΑΑΔ 1338). Ως η διαταγή 19 θ26, μέρος δικογράφου διαγράφεται εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως μη αναγκαίο, ή σκανδαλώδες ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής. Ως η Δ.27θ3, όλο το δικόγραφο (η υπεράσπιση στην προκείμενη) διαγράφεται όταν φανεί ότι είναι μηδαμινή ή ενοχλητική (frivolous or vexatious). Το δικονομικό διάβημα το οποίο ζητεί ο Αιτητής, είτε σε σχέση με τη διαγραφή μέρους του δικογράφου, είτε σε σχέση με τη διαγραφή όλου του δικογράφου, ως η νομολογία έχει ξεκαθαρίσει, είναι εξαιρετικό μέτρο το οποίο πρέπει να δίδεται από τα Δικαστήρια περιορισμένα (με λελογισμένη δαπάνη) (βλ. επίσης Annual Practice 1958 pg 477). Πολύ πρόσφατα το Ανώτατο Δικαστήριο επί του ζητήματος αυτού, στην απόφαση ESQUIRE HOLDING LTD v. TSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α., Πολιτική Έφεση αρ.Ε191/2015, 23/3/2016, επανέλαβε και επισήμανε όλες τις αρχές και παραμέτρους που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του κάθε πρωτόδικο Δικαστήριο κατά την εξέταση αιτημάτων αυτής της φύσεως. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι ενδεικτικό: «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. » Το απαύγασμα, θα έλεγα, του σκοπού και του τρόπου με τον οποίο το Δικαστήριο κάνει χρήση της ευχέρειας διαγραφής δικογράφου, απαντάται στο ακόλουθο απόσπασμα από τον Bowen, L.J., in Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 270, στο οποίο παραπέμπει και η απόφαση SOUTHFIELDS INDUST v. MV «ADRIATIKA K»,
(1989)1 ΑΑΔ 301: «The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right». Επανέρχομαι στο αίτημα για διαγραφή. Ανατρέχοντας στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, παρατηρώ ότι ως λόγους διαγραφής προβάλλει τα ακόλουθα:
- Είτε ότι ισχυρισμοί περιεχόμενοι στην υπεράσπιση του Εναγομένου 2, είναι αόριστοι και γενικοί (βλ. παράγραφοι 10,15,17,26,27,29,31 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή)
- Είτε απαντά σε ισχυρισμούς του Εναγομένου 2 περιεχόμενους στην υπεράσπισή του, αντικρούοντας αυτούς, προβάλλοντας τη δική του θέση, γεγονότα και ισχυρισμούς (βλ. παράγραφοι 11, 12, 13, 14, 19, 21, 23, 24, 25, 28 και 31 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή)
- Είτε ισχυρίζεται ότι εξαιτίας του επαγγέλματός του ως ιδιώτης επιδότης, κωλύεται να προβάλλει συγκεκριμένους ισχυρισμούς στην υπεράσπισή του (β. παράγραφοι 18 και 20 της ένορκης δήλωσης του Αιτήτη)
- Είτε ισχυρίζεται ότι με την Υπεράσπιση του, ο Εναγόμενος 2 προσπαθεί να καθυστερήσει τη διαδικασία (βλ. παράγραφος 30 ένορκης δήλωσης Αιτητή). Σημειώνω ότι τον πιο πάνω ισχυρισμό τον καταγράφει μόνο, χωρίς περαιτέρω αναφορά στο που στηρίζει αυτόν. Καταλήγει δε ο Αιτητής, ότι για τους πιο πάνω λόγους η Υπεράσπιση είναι παράτυπη, καταχρηστική επιπόλαιη, εκδικητική, συνιστά κατάχρηση διαδικασίας, σπατάλη δικαστικού χρόνου και για αυτό θα πρέπει να διαγραφεί είτε στο σύνολό της, είτε μέρος της. Επαναλαμβάνω ότι η πλευρά του Εναγομένου 2, αρνείται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για επιτυχία του Αιτήματος, για τους λόγους που αναφέρονται ήδη πιο πάνω. Προχωρώ να εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα του Αιτητή. Ο Αιτητής κατ΄ αρχήν παραπονείται ότι, οι ισχυρισμοί του Εναγομένου 2, είναι γενικοί και αόριστοι και ως εκ τούτου θα πρέπει να διαγραφούν. Κατ΄ αρχήν επισημαίνω ότι, γενικότητα ισχυρισμού από μόνη της δεν είναι δυνάμενη να εντάξει το δικόγραφο (στην προκείμενη την Υπεράσπιση του Εναγομένου 2), εντός του βεληνεκούς της Δ.19θ26 και να προκαλέσει τη διαγραφή του. Περιττό να αναφέρω ότι, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, ο ίδιος ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικός Κανονισμός παρέχει άλλα μέσα στον Αιτητή, πχ τη δυνατότητα ενάσκησης του μηχανισμού της Δ.19θ6 για περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες. Βλέπε σχετικά FASILI AND OTHERS v. SUN BOAT
(1984)1 CLR 679, στην οποία μάλιστα έχει επισημανθεί ότι η διαγραφή δικογράφου γίνεται σε ξεκάθαρες περιπτώσεις, "striking out is employed only in plain and obvious cases". Το έτερα ζητήματα που αναδεικνύει μέσω της ένορκής του δήλωσης ο Αιτητής, είναι είτε την κατ΄ ισχυρισμό αναλήθεια των θέσεων του Εναγομένου 2, ήτοι την απόρριψη των ισχυρισμών του Εναγομένου 2 και την παράθεση της δικής του εκδοχής, είτε κατ΄ ισχυρισμό κώλυμα του Εναγομένου 2, εκ της ιδιότητάς του, να προωθεί συγκεκριμένη υπεράσπιση, ισχυριζόμενος ότι για αυτούς τους λόγους η υπεράσπιση είναι σκανδαλώδης και/ή μπορεί να τον φέρει σε αμηχανία και/ή τείνουσα να προκαταβάλει και/ή όπως άλλως πως εισηγείται με την αίτησή του. Σε σχέση με αυτά, σημειώνω τα ακόλουθα. Ο Εναγόμενος 2, με το δικόγραφό του, παραθέτει την Υπεράσπισή του προβάλλοντας τους δικούς του ισχυρισμούς. Τα όσα διατείνεται ο Αιτητής συνίστανται είτε σε αντίκρουση των θέσεων που προβάλλει με την Υπεράσπισή του ο Εναγόμενος 2, ζητήματα επομένως τα οποία θα μπορούσε να αναδείξει κάνοντας χρήση άλλου δικονομικού μέσου και καταχωρώντας άλλο δικόγραφο, ήτοι Απάντηση στην Υπεράσπιση, είτε γενικότερα, αφορούν ζητήματα τα οποία κάλλιστα μπορούν να αναδειχθούν κατά την ακροαματική διαδικασία. Επισημαίνω δε, ότι με την ένορκη του δήλωση, ο ίδιος ο Ενάγοντας δεν αναφέρεται σε οποιαδήποτε ζημία του ένεκα της Υπεράσπισης του Εναγομένου 2 ή κατά ποιον τρόπον οι ισχυρισμοί του είναι είτε σκανδαλώδεις είτε τον φέρνουν σε αμηχανία. Στην ένορκη δήλωση του ο Αιτητής, περιορίζεται σε απλούς ισχυρισμούς, χωρίς να επεξηγεί τους λόγους που η υπεράσπιση όλη, ή μέρη αυτής ευρίσκονται εντός της εμβέλειας είτε της Δ.19θ26, είτε της Δ.27θ3, με τέτοιο τρόπο ώστε να του προκαλούν ζημία ή να είναι εμφανώς σκανδαλώδη κλπ έτσι ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή τους. Ο Αιτητής έφερε αυτό το βάρος το οποίο δεν απέσεισε. Ως μέτρο εξαιρετικό ο μηχανισμός διαγραφής όλου του δικογράφου ως η Δ.27θ3, δεν ενεργοποιείται μόνο στη βάση ότι ισχυρισμός περιεχόμενος στο δικόγραφο είναι αχρείαστος ή αναληθής, εφόσον αυτός δεν προκαλεί αμηχανία στο διάδικο (βλ. σχετικά WILLIAMS and GLYMS BANK v. SHIP MARIA
(1984)1 CLR 821). Στην υπό εξέταση περίπτωση το ζήτημα που αναδεικνύει ο Αιτητής δεν είναι ούτε απλό ούτε ξεκάθαρο, έτσι ώστε να οδηγεί το Δικαστήριο με ευκολία στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας για διαγραφή δικογράφου. Μάλλον το αντίθετο. Περιττό να καταγράψω το αυτονόητο ότι δηλαδή, εάν δικόγραφο δεν είναι συνταγμένο με τον καλύτερο τρόπο, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι τούτο διαγράφεται στερώντας έτσι από το διάδικο την πρόσβαση στο Δικαστήριο, κάτι το οποίο ενδεχομένως να είναι και σε αντίθεση με την επιταγή 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δικόγραφο ή αναφορά σε αυτό διαγράφεται όταν ξεκάθαρα είναι μη αναγκαία ή σκανδαλώδης ή που τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Κάθε άτομο, εναντίον του οποίου καταχωρείται και προωθείται δικαστική διαδικασία, έχει το αυτονόητο και αναφαίρετο δικαίωμα να υπερασπιστεί εαυτόν, καταχωρώντας την υπεράσπισή του και προβάλλοντας τις θέσεις του. Επί του υπό εξέταση ζητήματος, η νομολογία είναι ξεκάθαρη, πως η ευχέρεια διαγραφής δικογράφου πρέπει να ασκείται φειδωλά και μόνο όπου είναι αδιαμφισβήτη η αναγκαιότητα διαγραφής και σίγουρα δεν είναι μέτρο τιμωρίας του Εναγομένου σε περίπτωση κακής σύνταξης του δικογράφου. Σημειώνω δε περαιτέρω, ότι δεν μπορώ να αντιληφθώ πως ο Εναγόμενος 2 καταχωρώντας ως είχε κάθε δικαίωμα υπεράσπιση καθυστερεί ή καταχράται τη διαδικασία. Σε σχέση με το πως αυτή είναι εκδικητική ή επιπόλαιη ή όπως άλλως πως την χαρακτηρίζει ο Ενάγοντας και πάλι καμία εξήγηση δίδει στο Δικαστήριο για τις θέσεις του αυτές. Ο Ενάγοντας διαφωνεί και απορρίπτει τις θέσεις του Εναγομένου 2. Σε μια αντιδικία αυτό όχι μόνο είναι λογικό, είναι και αναμενόμενο. Αν δεν υπήρχε διάσταση ως προς τα γεγονότα, δεν θα υπήρχε και διαφορά ενώπιον του Δικαστηρίου. Ενόψει των όσων αναφέρω, κρίνω ότι η περίπτωση δεν είναι κατάλληλη για διαγραφή είτε όλου είτε μέρους του δικογράφου. Η αίτηση ημερομηνίας 10/2/2017 απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή ως ο σχετικός Διαδικαστικός Κανονισμός και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) .............................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο