← Κύπρος

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ με την εταιρεία Agromarkets Ltd ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ με αίτηση του Πέτρου Σιακόλα, Αρ. Αίτησης: 802/14, 12/10/2017

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ με την εταιρεία Agromarkets Ltd ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ με αίτηση του Πέτρου Σιακόλα, Αρ. Αίτησης: 802/14, 12/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A253 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 802/14 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ με την εταιρεία Agromarkets Ltd KAI ANAΦΟΡΙΚΑ με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ με αίτηση του Πέτρου Σιακόλα από Χρίστου Τσιάρτα 3, Παλλουριώτισσα, Τ. Κ.1041, Λευκωσία. ------------------ Αίτηση για προσωρινό διάταγμα, ημερομηνίας 30.6.2017 12 Oκτωβρίου 2017 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: κ. Α. Γεωργίου Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κα Γ. Ζαχαρίου -------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ -------------------------------- Ο Αιτητής Πέτρος Σιακόλας κάτω από την πιο πάνω Αίτηση εξασφάλισε στις 3.7.2017 το ακόλουθο διάταγμα, μονομερώς: «ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΕΚΔΙΔΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΄Η ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους Μετόχους Α ή και Συμβούλους Α της Εταιρείας AGROMARKETS LTD κ.κ. Κωνσταντίνο Λόρδο, Γιώργο Λόρδο, Δημήτρη Γεωργίου και GDL TRADING LTD ή και στην Εταιρεία ΠΡΙΝΟΣ ΛΑΧΑΝΑΓΟΡΑ (ΠΑΛΛΟΥΡΙΩΤΙΣΣΑ) ΛΤΔ ή και στην Εταιρεία ΠΡΙΝΟΣ ΛΑΧΑΝΑΓΟΡΑ ΛΤΔ ή και οποιωνδήποτε αντιπροσώπων ή και υπαλλήλων ή και άλλως πως προσώπων ενεγούντων εκ μέρους τους από του να αποξενώσουν ή και παραλάβουν ή και καθ΄ οιονδήποτε τρόπο επέμβουν επί των περιουσιακών στοιχείων που διατηρεί η εταιρεία AGROMARKETS LTD εις το υποστατικό ευρισκόμενο εις στην Λεωφόρο Τζον Κένεντυ 54, 1046, Λευκωσία και ειδικά και όχι αποκλειστικά ψυγεία και ψυχτικούς θαλάμους και ψυχτικά μηχανήματα μέχρι τελικής εκδίκασης της κυρίως αίτησης ή και ως ήθελε καθορίσει το Σεβαστό Δικαστήριο, εκτός, εάν οι Καθ΄ ων η Αίτηση εμφανισθούν ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού στις 10/07/2017 και ώρα 9:00 π.μ. και δείξουν λόγο γιατί το παρόν διάταγμα να μην εξακολουθήσει να ισχύει.» Το εν λόγω διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο την 10.7.2017 οπότε και εμφανίστηκαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση με ήδη καταχωρημένη από την 7.7.2017 ένσταση. Το προσωρινό διάταγμα ορίστηκε για ακρόαση στις 13.7.2017 η ώρα 9.00 π.μ. και το Δικαστήριο διέταξε όπως το πιο πάνω διάταγμα παραμείνει σε ισχύ. Στο μεσοδιάστημα στις 11.7.2017 καταχωρήθηκε Αίτηση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση η οποία ορίστηκε στις 13.7.2017. Στις 13.7.2017 η Αίτηση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ορίστηκε για ακρόαση στις 21.7.2017 με οδηγίες όπως η ένσταση καταχωρηθεί μέσα σε 4 ημέρες, όπως και καταχωρήθηκε. Την ίδια ημερομηνία, δηλαδή στις 13.7.2017, όρισε το Δικαστήριο, και την αίτηση ημερ. 30.6.2017, κάτω από την οποία εκδόθηκε το πιο πάνω διάταγμα, για οδηγίες. Το Δικαστήριο είπε ότι το διάταγμα θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι τότε. Στις 21.7.2017 ο φυσικός Δικαστής απουσίαζε και ο φάκελος της υπόθεσης δεν τέθηκε ενώπιον οποιουδήποτε Δικαστηρίου και έτσι δεν δόθηκαν οδηγίες, όπως ισχυρίζεται η πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση, ως προς την τύχη του διατάγματος ή για παράταση της ισχύος του διατάγματος. Η υπόθεση τέθηκε ξανά ενώπιον του Δικαστηρίου στις 11.9.2017 και τέθηκε το θέμα της ανυπαρξίας του πιο πάνω διατάγματος. Στην υπόθεση OLEKSII ARTUROVICH OSTROUKHOV

(2013)1 Α.Α.Δ. 1569 λέχθηκαν τα εξής: «Και οι δύο πλευρές στην αντιδικία, παρέπεμψαν σε σχετική επί του θέματος νομολογία, στην οποία θα αναφερθώ, εκεί όπου αυτό κρίνεται χρήσιμο. Στην γνωστή απόφαση στην υπόθεση Acropol Shipping Company Ltd a.ο. v. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, μετά που το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε εκδώσει μονομερώς παρεμπίπτον διάταγμα, κατά την ημερομηνία που αυτό ήταν επιστρεπτέο, υπήρξε εμφάνιση εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση οι οποίοι και κατεχώρησαν Ένσταση. Η αίτηση αναβλήθηκε τρεις φορές στην παρουσία των δικηγόρων των διαδίκων, οπότε και ακολούθησε διεξαγωγή της ακρόασης η οποία κατέληξε σε οριστικοποίηση του διατάγματος. Σε καμιά όμως από τις προηγηθείσες συνεδριάσεις κατά τις οποίες αναβλήθηκε η υπόθεση, το Δικαστήριο διέταξε όπως το εκδοθέν διάταγμα παραμείνει σε ισχύ. Κατ' έφεση, οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίστηκαν, μεταξύ άλλων, ότι το προσωρινό διάταγμα, το οποίο είχε εκδοθεί χωρίς ειδοποίηση, έπαυσε να ισχύει κατά την καθορισθείσα ημερομηνία που κατέστη επιστρεπτέο, εφόσον οι καθ' ων η αίτηση εμφανίστηκαν και ενέστησαν, και εφόσον το Δικαστήριο δεν διέτασσε όπως το διάταγμα παραμείνει σε ισχύ μέχρι την νέα ημερομηνία ακρόασης ή για οποιοδήποτε χρόνο κατά τον οποίο αυτό αναβαλλόταν. Το Εφετείο όμως είχε αντίθετη άποψη. Όπως αποφάνθηκε, λαμβάνοντας υπόψη το ίδιο το αντικείμενο ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος καθώς επίσης και τον τρόπο κατά τον οποίο διατυπώθηκε το επίδικο διάταγμα κατά την έκδοση του, μπορούσε να συναχθεί ότι η πρόσθεση ήταν όπως το διάταγμα παραμείνει σε ισχύ μέχρι την ακρόαση του θέματος. Ενόσω, επομένως, εκείνου του διατάγματος δεν τερματίστηκε η ισχύς του, είτε κατά τις αναβολές ή όταν η απόφαση επιφυλάχθηκε, ορθά το Δικαστήριο μπορούσε να διατάξει την οριστικοποίηση του κατόπιν της ακρόασης. Όπως πρόσθεσε το Εφετείο στην ίδια υπόθεση, αυτή η θέση υποστηρίζεται και από το εδάφιο
(3)του Άρθρου 9 του Κεφ. 6 το οποίο προνοεί ότι εκδοθέν προσωρινό διάταγμα παύει να ισχύει κατά την λήξη της καθορισθείσας περιόδου εκτός εάν το Δικαστήριο αφού ακούσει τους διαδίκους, διατάξει διαφορετικά («. unless the Court, upon hearing the parties ... shall otherwise direct»). Όπως επεσήμανε το Εφετείο, η ορθή ερμηνεία της λέξης «upon» σημαίνει «after hearing the parties». Άλλες δύο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου με μονομελή σύνθεση καταδεικνύουν προς την ίδια κατεύθυνση. Πρόκειται για τις αποφάσεις σε αιτήσεις της εταιρείας ICC Chemicals (UK) Ltd αφενός για χορήγηση άδειας καταχώρησης αίτησης για certiorari και αφετέρου για την έκδοση του εντάλματος certiorari
(1995)1 A.A.Δ. 1079 και
(1996)1 Α.Α.Δ. 634 αντίστοιχα. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκείνης στην οποία χορηγήθηκε άδεια και ακολούθως εκδόθηκε ένταλμα certiorari, προσομοιάζουν προς αυτά της παρούσας υπόθεσης. Επαρχιακός Δικαστής εξέδωσε μονομερώς συντηρητικό διάταγμα εναντίον των Εναγομένων και όρισε ημερομηνία για επίδοση του. Το συντεταγμένο διάταγμα προνοούσε ότι αυτό θα ίσχυε μέχρι πλήρους αποπεράτωσης της αγωγής ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου, εκτός εάν οι εναγόμενοι, εμφανιζόμενοι έδειχναν λόγο γιατί αυτό να μη συνεχίσει να ισχύει. Κάποιοι εκ των εναγομένων εμφανίστηκαν με δικηγόρο και η αίτηση αναβλήθηκε με οδηγίες όπως καταχωρηθεί ένσταση και όπως το διάταγμα συνεχίσει να ισχύει. Κατά τη νέα ημερομηνία, της αίτησης επιλήφθηκε άλλος Δικαστής ο οποίος και την όρισε για ακρόαση σε άλλη ημερομηνία, χωρίς όμως να διατάξει οτιδήποτε ως προς την ισχύ του προσωρινού διατάγματος. Κατά την ημερομηνία ακρόασης, ο επιλαμβανόμενος Δικαστής έκρινε ότι, αφού στην προηγούμενη δικάσιμο δεν είχε προβεί σε οποιαδήποτε μνεία, τότε το προσωρινό διάταγμα δεν είχε ανανεωθεί και συνεπώς δεν ίσχυε. Όρισε δε την αίτηση για ακρόαση. Το Ανώτατο Δικαστήριο στο οποίο προσέτρεξε η ενάγουσα εταιρεία, με δικηγόρο τον ίδιο ο οποίος εμφανίζεται στην παρούσα διαδικασία για τους καθ' ων η αίτηση, εξέδωσε το αιτηθέν ένταλμα Certiorari, εντοπίζοντας νομικό σφάλμα εμφανές στο τηρηθέν πρακτικό. Το σφάλμα έγκειτο στο ότι το Δικαστήριο παρερμήνευσε ή ανέγνωσε λανθασμένα το πρακτικό της ημερομηνίας κατά την οποία το διάταγμα ήταν επιστρεπτέο. Από το πρακτικό ήταν φανερό ότι ο προηγούμενος δικαστής εννοούσε ότι η υπόθεση αναβαλλόταν για να γίνει η Ένσταση ενώ το διάταγμα θα παρέμενε σε ισχύ, χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη. Αυτό, δε, ενισχύετο, σύμφωνα με την απόφαση, και από τη διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε κατά την σύνταξη του διατάγματος όπου αναφερόταν ότι το διάταγμα θα παρέμενε σε ισχύ μέχρι πλήρους αποπεράτωσης της αγωγής ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου και νεότερη διαταγή ουδέποτε εκδόθηκε. Η προσπάθεια των καθ' ων η αίτηση να διαφοροποιήσουν την πιο πάνω απόφαση από τα περιστατικά της παρούσας διαδικασίας δεν είναι πειστική. Όπως υποστηρίζουν, η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο υποθέσεων έγκειται στο ότι στην ICC Chemicals, το Ανώτατο Δικαστήριο διέγνωσε ως νομικό σφάλμα το γεγονός ότι ο δεύτερος δικαστής που επιλήφθηκε της αίτησης, παρερμήνευσε ή ανέγνωσε λανθασμένα το πρακτικό της προηγούμενης συνεδρίας, κάτι το οποίο οπωσδήποτε δεν συμβαίνει στην παρούσα υπόθεση. Αυτό το επιχείρημα δεν ευσταθεί. Το νομικό σφάλμα το οποίο διαγνώστηκε στην υπόθεση ICC Chemicals είναι το γεγονός ότι ο δεύτερος δικαστής εσφαλμένα έκρινε πως η μη ρητή αναφορά στο πρακτικό ότι το διάταγμα θα συνέχιζε να ισχύει, σήμαινε αφ' εαυτής ότι αυτό έπαυσε να ισχύει. Και δεν ενείχε καμιά σημασία αν αυτός που έκρινε κάτι τέτοιο ήταν άλλος δικαστής ή αν ήταν ο ίδιος, όπως εδώ. Άλλη απόφαση, την οποία επικαλούνται οι καθ' ων η αίτηση, είναι η πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως Εφετείου με πενταμελή σύνθεση στην υπόθεση Jesse κ.ά.
(2012)1 Α.Α.Δ.
  1. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι τα γεγονότα στην υπόθεση εκείνη σαφώς διαφοροποιούνται από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Στην υπόθεση Jesse, το προσωρινό διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς στις 19.1.2010 και ορίστηκε επιστρεπτέο στις 28.1.
  2. Στις 28.1.2010 το διάταγμα αναβλήθηκε για επίδοση στις 18.2.2010 με οδηγίες όπως στο μεταξύ παραμείνει σε ισχύ. Από τις 18.2.2010 το διάταγμα αναβλήθηκε και πάλι για επίδοση στις 22.3.2010 με διαταγή όπως παραμείνει σε ισχύ. Στις 22.3.2010 όμως, το Δικαστήριο, αν και επιλήφθηκε της κυρίως αίτησης, δεν επιλήφθηκε καθόλου του προσωρινού διατάγματος. Η κυρίως αίτηση αναβλήθηκε για επίδοση στις 13.4.2010, χωρίς καμιά αναφορά στο προσωρινό διάταγμα. Στις 19.4.2010, το Δικαστήριο επιλήφθηκε και πάλι μόνο της κύριας αίτησης την οποία και ανέβαλε στις 20.5.2010 χωρίς οποιαδήποτε μνεία για το προσωρινό διάταγμα. Εν τω μεταξύ όμως, σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες εντός Μαΐου 2010, το προσωρινό διάταγμα επιδόθηκε σε κάθε ένα από τους τρεις καθ' ων η αίτηση. Στις 20.5.2010 που ήταν ορισμένη μόνο η κυρίως αίτηση για επίδοση, ζητήθηκε από το Δικαστήριο όπως οριστικοποιηθεί το προσωρινό διάταγμα. Παρόλον δε ότι κατά την ημερομηνία εκείνη δεν ήταν καν ορισμένο το διάταγμα, παρόλον ότι τις δύο προηγούμενες φορές, ούτε δόθηκε γι' αυτό νέα ημερομηνία ούτε βέβαια και έγινε οποιαδήποτε μνεία περί ανανέωσής του, και παρόλον ότι με την επίδοση η οποία είχε γίνει στους καθ' ων η αίτηση τον Μάϊο του 2010, αυτοί εκαλούντο να εμφανιστούν στο Δικαστήριο στην πολύ προγενέστερη ημερομηνία που αυτό είχε γίνει αρχικά επιστρεπτέο, δηλαδή την 28.1.2010, εν τούτοις το Επαρχιακό Δικαστήριο προχώρησε κατά την 20.5.2010 στην απουσία των καθ' ων η αίτηση και οριστικοποίησε το διάταγμα. Το Ανώτατο Δικαστήριο με μονομελή σύνθεση αρνήθηκε να εκδώσει ένταλμα Certiorari για την ακύρωση του αρχικά εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος και ακύρωσε μόνο την οριστικοποίηση του διατάγματος. Όμως, το Εφετείο, πολύ ορθά, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης εκείνης, ακύρωσε και το αρχικά εκδοθέν διάταγμα. Όπως παρατήρησε το Εφετείο, το Επαρχιακό Δικαστήριο κατέστησε οριστικό ένα προσωρινό διάταγμα του οποίου η ισχύς εξέπνευσε πολύ πριν αυτό επιδοθεί στους καθ' ων η αίτηση. Αντίθετη άποψη, παρατήρησε το Εφετείο, θα είχε ως αποτέλεσμα όπως το δικαίωμα του προσώπου εναντίον του οποίου εκδίδεται ένα προσωρινό διάταγμα, και καλείται όπως εμφανιστεί σε συγκεκριμένη ημερομηνία για να ενστεί κατά της διατήρησης του διατάγματος σε ισχύ, δεν θα είχε κανένα νόημα. Δεν θα προσπαθήσω να διαφοροποιήσω τα γεγονότα της υπόθεσης Jesse από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, καθ' ότι αυτή η διαφοροποίηση είναι εξόφθαλμη. Σε μια παρόμοια με την Jesse υπόθεση, την Εργατίδης v. G. Giorgalletos Enterprises Ltd
(1999)1 A.A.Δ. 2015 κρίθηκε ότι με τη μη επίδοση του εκδοθέντος διατάγματος μέχρι την ημέρα κατά την οποία κατέστη επιστρεπτέο και στην απουσία οποιασδήποτε διαταγής για την παράταση του χρόνου για την επίτευξη του σκοπού αυτού, το διάταγμα έπαυσε να ισχύει και δεν μπορούσε να παραταθεί η ισχύς του πλέον. Επανερχόμενος στα ιδιαίτερα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, δεν μπορώ παρά να λάβω υπόψη τα ακόλουθα στοιχεία:
  1. Στην υπό εξέταση υπόθεση κατά την ημέρα που τα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα ήσαν επιστρεπτέα, επιδόθηκαν στους καθ' ων η αίτηση και αυτοί πρόβαλαν πρόθεση ένστασης, οπότε και ξεκίνησε η διαδικασία εξέτασης κατά πόσο τα διατάγματα θα οριστικοποιούντο ή θα ακυρώνοντο, αφού βέβαια ακούετο και η άλλη πλευρά, των καθ' ων η αίτηση.
  2. Καταχωρήθηκε ακολούθως, η Ένσταση, η οποία δεν αφορούσε μόνο την αίτηση γενικά για εκδοθέντα και για μη εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα, αλλά ρητά αναφερόταν σ' αυτήν ότι επρόκειτο για Πρόθεση Ένστασης «ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 13.3.2013». Εξίσου, δε, ρητά, ο ομνύων στην ένορκη δήλωση, προς υποστήριξη της Ένστασης ζητούσε από το Δικαστήριο όπως άρει τα εκδοθέντα διατάγματα («
  3. On the basis of the above, I respectfully ask the Court to lift the injunctions and to reject OO´s Application.» Το γεγονός επομένως ότι κάποια από τα ζητηθέντα διατάγματα εκδόθηκαν και ίσχυαν, ενώ για κάποια άλλα έμελλε ακόμα να εξετασθεί κατά πόσο αυτά θα εκδίδονταν ή όχι, δεν ενέχει καμιά, κατά την άποψή μου, σημασία. Εκείνο που έχει σημασία, είναι ότι ξεκίνησε και βρισκόταν σε εξέλιξη κατά τον ουσιώδη χρόνο, η διαδικασία παράλληλης διάγνωσης δύο ενδεχομένων: α. Του κατά πόσο τα εκδοθέντα διατάγματα θα οριστικοποιούντο ώστε να ισχύουν μέχρι την πλήρη αποπεράτωση της αγωγής, ή όχι. β. Το κατά πόσο τα άλλα από τα διεκδικούμενα με την αίτηση διατάγματα θα εκδίδονταν ή όχι.
  4. Κατά την κρίσιμη ημερομηνία εμφάνισης ενώπιον του Δικαστηρίου, την 19.4.2013, αδιαμφισβήτητα τα προσωρινά διατάγματα συνέχιζαν να ισχύουν και οι καθ' ων η αίτηση ρητά δήλωσαν μέσω του δικηγόρου τους ότι ενίσταντο «τόσο στα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα, όσο και στην αίτηση . ...». Ο δε συνήγορος του αιτητή, δήλωσε ότι δεν θα προχωρούσε σε αίτηση για απόφαση εναντίον των καθ' ων η αίτηση λόγω μη καταχώρησης εμφάνισης στην αγωγή «τουλάχιστον μέχρι και την έκδοση της απόφασης του σεβαστού Δικαστηρίου επί των προσωρινών διαταγμάτων και της σχετικής αίτησης του ενάγοντα.» Σημειωτέον ότι αυτές οι δηλώσεις έγιναν κατά την 19.4.2013, μετά που συμφωνήθηκε τρόπος επίσπευσης της ακρόασης και δόθηκαν οδηγίες για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις και Ένσταση και αφού η ακρόαση της αίτησης επί του θέματος των εκδοθέντων και μη εκδοθέντων διαταγμάτων ορίστηκε για την 13.6.
  5. Αυτό ξεκάθαρα σημαίνει ότι μεταξύ 19.4.2013 και 13.6.2013 οι πάντες, όλοι δηλαδή οι παράγοντες της δίκης, θεωρούσαν και εκλάμβαναν ως δεδομένο ότι η τύχη των εκδοθέντων διαταγμάτων μετατέθηκε για εξέταση στις 13.6.2013, αφού εν τω μεταξύ, καταστεί δυνατό να ακουσθούν και οι καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι καθ' ων η αίτηση, ενεργούντες με αυτό το δεδομένο, ότι δηλαδή συνέχιζαν να ισχύουν τα διατάγματα μέχρι την 13.6.2013, προέβηκαν στην καταχώρηση της Ένστασης τους κατά της συνέχισης της ισχύος των διαταγμάτων, στην ενδιάμεση χρονική περίοδο, ήτοι στις 23.4.2013, ζητώντας την άρση της ισχύος των διαταγμάτων.
  6. Ακόμα και στις 13.6.2013, λίγο πριν να ασκηθεί η επίμαχη δικαστική κρίση περί του ότι είχαν παύσει να ισχύουν τα εκδοθέντα διατάγματα, κανένας δεν έθεσε θέμα ότι τα διατάγματα έπαυσαν να ισχύουν και επομένως ότι, είχε αποφορτισθεί το στοιχείο του επείγοντος από την αίτηση, αλλά αντίθετα, φαίνεται να διεξήχθη συζήτηση και υποβλήθηκαν παραστάσεις στη βάση ότι συνέχιζαν να ισχύουν σαρωτικής φύσεως διατάγματα, ως αιτία πρόκλησης καθυστέρησης, αν εγκρινόταν η αιτούμενη αναβολή.
  7. Μέχρι την 13.6.2013, και ενώ βρισκόταν σε εκκρεμότητα η απόφανση κατά πόσο τα εκδοθέντα διατάγματα θα καθίσταντο οριστικά ή θα τερματιζόταν η ισχύς τους, η μόνη ρητή διαταγή που είχε δοθεί από το Δικαστήριο και από το συντεταγμένο διάταγμα, ήταν ότι τα διατάγματα θα συνέχιζαν να ίσχυαν και το Δικαστήριο δεν είχε την ευκαιρία να αποφανθεί διαφορετικά «αφού ακούσει τους διαδίκους» όπως προβλέπεται στο Άρθρο 9
(3)του Κεφ.
  1. Όλα τα ανωτέρω καταδεικνύουν, όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Acropol Shipping (ανωτέρω), ότι παρά τη ανυπαρξία ρητής προς τούτο οδηγίας από το Δικαστήριο στις 19.4.2013 όταν όριζε τα προσωρινά διατάγματα και την αίτηση για ακρόαση, εξυπακούετο ότι τα εκδοθέντα διατάγματα θα παρέμεναν σε ισχύ μέχρι την νέα ημερομηνία ή μέχρι την απόφανση ως προς την τύχη τους, αφού ακουσθούν και οι δύο πλευρές. Εδώ δεν είναι η περίπτωση κατά την οποία στις 19.4.2013 δεν είχαν επιδοθεί τα διατάγματα, ή δεν επιλήφθηκε το Δικαστήριο καθόλου του θέματος των προσωρινών διαταγμάτων. Στις 19.4.2013, το Δικαστήριο επιλήφθηκε των διαταγμάτων και της αίτησης και αφού άκουσε τις παραστάσεις των διαδίκων ως προς την σύντομη διεκπεραίωση της αίτησης, τροχοδρόμησε την περαιτέρω διαδικασία προς τον τελικό σκοπό της απόφανσης ως προς την τύχη των εκδοθέντων διαταγμάτων και της αίτησης. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η παράταση της ισχύος των διαταγμάτων μέχρις ότου ακουσθούν οι διάδικοι κατά την προς τούτο ορισθείσα ημερομηνία ώστε να αποφανθεί το Δικαστήριο, προκύπτει ξεκάθαρα από τον τρόπο που χειρίστηκε το θέμα το Δικαστήριο και οι διάδικοι κατά την 19.4.2013 και η μη ρητή αναφορά περί παράτασης της ισχύος των διαταγμάτων, δεν ενέχει καμιά ουσιαστική σημασία.» Και στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνοντας υπόψη το ίδιο το αντικείμενο του επίδικου παρεμπίπτοντος διατάγματος καθώς επίσης και τον τρόπο κατά τον οποίο διατυπώθηκε το επίδικο διάταγμα κατά την έκδοση του, μπορούσε και μπορεί να συναχθεί ότι η πρόθεση ήταν όπως το διάταγμα παραμείνει σε ισχύ μέχρι την ακρόαση του θέματος. Ενόσω, επομένως, του διατάγματος δεν τερματίστηκε η ισχύς του, είτε κατά τις αναβολές ή όταν ορίστηκε η ενδιάμεση Αίτηση για χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και μετά την ακρόαση της Αίτησης θα δύναται το Δικαστήριο να οριστικοποιήσει το διάταγμα. Αντιθέτως, ο ορισμός της Αίτησης για χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ήταν ένδειξη ότι το Δικαστήριο θεωρούσε ότι το διάταγμα ημερομηνίας 3.7.17 εξακολουθούσε να ισχύει και θα ίσχυε μέχρι την ακρόαση και έκδοση απόφασης στο κατά πόσο θα οριστικοποιείτο το διάταγμα ή όχι. Η αναφορά στο πρακτικό ημερομηνίας 13.7.17 ότι «Το διάταγμα θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι τότε» είναι εκ του περισσού και δεν αλλοιώνει το περιεχόμενο του διατάγματος ημερ. 3.7.
  2. Η πρόθεση του Δικαστηρίου, αφού δεν ακύρωσε το διάταγμα σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη ημερομηνία και αφού εμφανίστηκαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση και το αμφισβήτησαν και καταχώρησαν ένσταση, ήταν να παραμείνει σε ισχύ το διάταγμα μέχρι να ακουστούν τα μέρη και ειδικά οι Καθ΄ ων η Αίτηση οι οποίοι καταχώρισαν και ένσταση. Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Acropol Shipping Company Ltd (ανωτέρω) και υιοθετήθηκε από την απόφαση OLEKSII ARTUROVICH OSTRUOUKHOV (ανωτέρω), η θέση αυτή υποστηρίζεται και από το εδάφιο
(3)του ΄Αρθρου 9 του Κεφ. 6 το οποίο προνοεί ότι το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα παύει να ισχύει κατά τη λήξη της καθορισθείσας περιόδου εκτός εάν το Δικαστήριο αφού ακούσει τους διαδίκους, διατάξει διαφορετικά («.unless the Court, upon hearing the parties .shall otherwise direct»). Όπως επεσήμανε το Εφετείο, η ορθή ερμηνεία της λέξης «Upon» σημαίνει «after hearing the parties». Τα γεγονότα της απόφασης Jesse κ.ά.
(2012)1 Α.Α.Δ. 2666 διαφέρουν από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Η κύρια διαφορά έγκειται στο ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση εμφανίστηκαν μετά την επίδοση σ΄ αυτούς του διατάγματος, το οποίο ήταν σε ισχύ, και αφού καταχώρισαν ήδη ένσταση, καταχώρησαν ένσταση και στην αίτηση για άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους του Αιτητή και ενώ το διάταγμα ήταν σε ισχύ. Στην παρούσα υπόθεση ξεκίνησε η διαδικασία εξέτασης κατά πόσο το διάταγμα θα οριστικοποιείτο ή θα ακυρώνετο, αφού βέβαια θα ακούετο και η άλλη πλευρά, των Καθ΄ ων η Αίτηση. Εκείνο που έχει σημασία, είναι ότι ξεκίνησε και βρισκόταν σε εξέλιξη κατά τον ουσιώδη χρόνο, η διαδικασία διάγνωσης του κατά πόσο το εκδοθέν διάταγμα θα οριστικοποιείτο ώστε να ισχύει μέχρι τελικής εκδίκασης της κυρίως Αίτησης ή όχι. Κατά την κρίσιμη ημερομηνία εμφάνισης ενώπιον του Δικαστηρίου, την 10.7.17, με ήδη καταχωρημένη την ένστασή τους, αδιαμφισβήτητα το προσωρινό διάταγμα συνέχιζε να ισχύει και οι Καθ΄ ων η Αίτηση μέσω του δικηγόρου του εδήλωσαν ότι ενίσταντο στο εκδοθέν προσωρινό διάταγμα. Το Δικαστήριο τροχοδρόμησε την περαιτέρω διαδικασία προς τον τελικό σκοπό της απόφασης ως προς την τύχη του εκδοθέντος διατάγματος. Υπό αυτές τις συνθήκες, η παράταση της ισχύος του διατάγματος μέχρις ότου ακουσθούν οι διάδικοι κατά την προς τούτο ορισθείσα ημερομηνία ώστε να αποφανθεί το Δικαστήριο ως προς την τύχη της Αίτησης για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, και ακολούθως συνέχισης της διαδικασίας και να αποφανθεί το Δικαστήριο για την οριστικοποίηση ή όχι του διατάγματος, προκύπτει ξεκάθαρα από τον τρόπο που χειρίστηκε το θέμα το Δικαστήριο αλλά και οι ίδιοι οι διάδικοι κατά την 13.7.17 αλλά και κατά την προηγούμενη ημερομηνία. Το Δικαστήριο με την φράση: «το διάταγμα θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι τότε» δεν είχε σκοπό να αποφανθεί ως προς την τύχη του διατάγματος χωρίς να ακουστούν οι δύο πλευρές και κυρίως οι Καθ΄ ων η Αίτηση. Λαμβάνοντας υπόψη την πορεία της υπόθεσης η πιο πάνω αναφορά δεν έχει σημασία. Ο ισχυρισμός των Καθ΄ ων η Αίτηση για ανυπαρξία του πιο πάνω διατάγματος απορρίπτεται. Το διάταγμα ημερομηνίας 3.7.17 εξακολουθεί να ισχύει. Ορίζεται για οδηγίες στις 23.10.17 η ώρα 09.00 για να αποφασιστεί στο μεσοδιάστημα η τύχη της Αίτησης για συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Επιδικάζονται τα έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.