ΣΠΥΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. ΙΔΡΥΜΑ ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ - ΣΤΕΓΗ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΝΟΗΤΙΚΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 804/2014, 27/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2017:19 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Α. Χατζητζιοβάννη, Πρόεδρος Λ. Τσιούπη και Κ. Σκαρπάρη, Μελών Αρ. Υπόθεσης: 804/2014 Μεταξύ: ΣΠΥΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Αιτήτρια -και- 1. ΙΔΡΥΜΑ ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ - ΣΤΕΓΗ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΝΟΗΤΙΚΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ 2. ΤΑΜΕΙΟ ΠΛΕΟΝΑΖΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ, ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ Καθ' ων η αίτηση Ημερομηνία: 27η Ιουνίου, 2017 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Στ. Σταυρινίδης Για τον Καθ' ου η αίτηση 1: κ. Κ. Αιμιλιανίδης Για το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού: κ. Μ. Στυλιανού ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Καθ' ου η αίτηση 1 (στο εξής «το Ίδρυμα») αποτελεί νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου νομίμως εγγεγραμμένο στον Έφορο Σωματείο και Ιδρυμάτων και διατηρεί στέγη για άτομα με νοητική καθυστέρηση. Η Αιτήτρια προσλήφθηκε στην υπηρεσία του Ιδρύματος την 1.2.2003 ως μαγεί-ρισσα. Η απασχόληση της τερματίστηκε στις 13.8.2013 με σχετική επιστολή ημερομηνίας 2.7.2013 το περιεχόμενο της οποίας παραθέτουμε αυτούσιο: «Αγαπητή μου κ. Σπυρούλα, Όπως είσαι ενήμερη, η Στέγη Άγιος Χριστόφορος λειτουργεί με ελλειμματικό προϋπολο-γισμό από της λειτουργίας της. Προσπαθήσαμε ως Διοικητικό Συμβούλιο επανειλημμένα να εξεύρουμε λύση στο πρόβλημα χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση μας αναγκάζει τώρα να προβούμε σε οδυνηρά μέτρα για την εξακολούθηση της λειτουργίας της Στέγης. Έχουν τώρα αποφασιστεί διάφορα μέτρα οικονομίας από το Διοικητικό Συμβούλιο και λυπούμαι να αναφέρω ότι ένα από τα μέτρα αυτά είναι η αναδιάρθρωση της Στέγης και συγκεκριμένα του τρόπου ετοιμασίας και παρασκευής των γευμάτων των τροφίμων και συνεπώς του τερματισμού της απασχολήσεως μάγειρα στη Στέγη. Ως εκ τούτου, μετά από ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου, η θέση την οποία τώρα κατέχεις στη Στέγη καταργείται και με την παρούσα επιστολή σου δίδεται προειδοποίηση ότι η υπηρεσία σου τερματίζεται την 31 Αυγούστου 2013 λόγω πλεονασμού. Το Διοικητικό Συμβούλιο με έχει εξουσιοδοτήσει να σε ευχαριστήσω για την προσφορά σου στη Στέγη και στους ενοίκους της όλα αυτά τα χρόνια και να σου ευχηθώ εκ μέρους όλων κάθε προσωπική και οικογενειακή ευτυχία. Με εκτίμηση Παυλίνα Χαγιάννη - Παύλου Διευθύντρια» Οι απολαβές της Αιτήτρια, πριν τον τερματισμό της απασχόλησης της, ανέρχονταν στα €325,08 εβδομαδιαίως. Στις 29.10.2013 η Αιτήτρια υπέβαλε αίτηση στο Ταμείο Πλεονάζοντος Προσω-πικού (στο εξής «το Ταμείο») για πληρωμή λόγω πλεονασμού, η οποία απερρίφθη στις 21.8.2014. Με την παρούσα Αίτηση, που καταχώρησε δυο σχεδόν μήνες μετά την απορριπ-τική απόφαση του Ταμείου, αξιώνει από το Ίδρυμα αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό της απασχόλησης της και διαζευκτικά από το Ταμείο πληρωμή λόγω πλεονασμού, νόμιμο τόκο, έξοδα και ΦΠΑ. Το Ίδρυμα με τους γενικούς λόγους εμφάνισης που καταχώρησε στις 3.12.2014, αμφισβητεί τις εναντίον του αξιώσεις θέτοντας προς υπεράσπιση τα ακόλουθα: (α) Οι σκοποί του Ιδρύματος είναι κοινωφελείς και όχι κερδοσκοπικοί. Ο ετήσιος προϋπολογισμός του ήταν και παραμένει ζημιογόνος υπό την έννοια ότι: εκτός εάν εξασφαλιστούν χορηγίες από τον Σύνδεσμο Φίλων Ιδρύματος Στέλιου Ιωάννου ή από τους κληρονόμους της αρχικής Ιδρυτού δεν υπάρχει τρόπος να εξευρεθούν ετησίως τα απαιτούμενα χρήματα για την επιβίωση του Ιδρύματος. (β) Το Ίδρυμα δεν λαμβάνει Κρατική Χορηγία παρόλο που επιτελεί έργο το οποίο έπρεπε να επιτελεί το Κράτος. (γ) Ως εκ των ανωτέρω υπήρχε και υπάρχει μία συνεχής φροντίδα και προβληματισμός του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος αναφορικά με τη μείωση των εξόδων, δια να παρεμποδιστεί ο τερματισμός των εργασιών του Ιδρύματος και ο τερματισμός της προσφοράς προς άτομα με νοητική υστέρηση. (δ) Κατά ή περί την 2.7.2013 το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος αποφάσισε όπως αναδιοργανώσει τις υπηρεσίες μέσα στη Στέγη. Συγκεκρι-μένα αποφασίστηκε όπως αντί να ετοιμάζεται φαγητό για τους τροφίμους της Στέγης σε κεντρική κουζίνα της οποίας ήταν υπεύθυνη η Αιτήτρια, αντ' αυτού να ετοιμάζουν το φαγητό τους οι Τρόφιμοι με τη βοήθεια των φροντι-στριών της κάθε κατοικίας ή της κάθε μονάδας σε κάθε κατοικία (υπήρχαν κατά τον ουσιώδη χρόνο δύο κατοικίες με δύο μονάδες η κάθε μια). Με τον τρόπο αυτό το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος θεώρησε ότι: αφενός μεν θα διδόταν στους τροφίμους της Στέγης μια επιπρόσθετη απασχόληση προς όφελος τους, αφετέρου δε αντί να υπάρχουν τα έξοδα και ο Οργανισμούς μιας κεντρικής κουζίνας θα υπήρχαν 4 ξεχωριστές παρασκευ-ές φαγητού για κάθε υπομονάδα κατοικίας νοουμένα ότι σε κάθε κατοικία υπάρχει κουζίνα. (ε) Κατόπιν της άνω αναδιοργάνωσης ήταν φανερό ότι δεν απαιτείτο πλέον η θέση της μαγείρισσας της Στέγης διότι αυτή δεν θα είχε οποιαδήποτε εργασία να επιτελεί, καθώς το φαγητό θα παρασκευάζετο από τους ίδιους τους Τροφίμους και τους φροντιστές τους και δεν θα παρασκευάζετο πλέον από κεντρική κουζίνα ή από μαγείρισσα δια όλους τους Τροφίμους. Επομένως οι υπηρεσίες της Αιτήτριας δεν αναγκαιούσαν διότι αυτή δεν θα είχε οποιαδήποτε εργασία να κάμει. Δεν υπήρχε θέμα μειώσεως της εργασίας της. Υπήρχε θέμα κατάργησης της ανάγκης δια εργασία την οποία θα επιτελούσε. Αν δεν τερματίζονταν οι υπηρεσίες της Αιτήτριας αυτή θα έμενε χωρίς εργασία. (στ) Για τους πιο πάνω λόγους το Ίδρυμα έκρινε ότι η Αιτήτρια είναι πλεονάζουσα και της απέστειλε τη σχετική επιστολή τερματισμού. Το Ταμείο με τους γενικούς λόγους εμφάνισης ισχυρίζεται ότι από τα τεθέντα ενώπιον του στοιχεία, ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας δεν οφείλετο σε λόγους πλεονασμού. Το Ίδρυμα δεν παρουσίασε μείωση κύκλου εργασιών κατά τον ουσιώδη χρόνο του τερματισμού και ούτε προέβη σε οποιαδήποτε μορφή αναδιοργάνωσης που να μειώνει ουσιαστικά και ή να καταργεί τα καθήκοντα της Αιτήτριας, τα οποία εξακολούθησαν να υφίστανται και να εκτελούνται από άλλους εργοδοτούμενους σε χρόνο μεταγενέστερο του τερματισμού της απασχόλησης της. Κατά την ακροαματική διαδικασία είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τη μαρτυρία της Διευθύντριας του Ιδρύματος κας Παυλίνας Χαγιάννη. Η Αιτήτρια και το Ταμείο δεν προσκόμισαν μαρτυρία αλλά αρκέστηκαν στην αντεξέταση της μάρτυρος. Εκτός από την προφορική μαρτυρία ενώπιον μας υπάρχει και η πραγματική μαρτυρία, δηλαδή τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια, στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο. Η κυρίως εξέταση της κας Χαγιάννη περιέχεται σε γραπτή της κατάθεση (Τεκ. Α) και με αυτή, ουσιαστικά επαναλαμβάνει τις θέσεις που διατυπώνονται στους γενικούς λόγους εμφάνισης του Ιδρύματος. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, η Αιτήτρια ως μαγείρισσα ήταν η υπεύθυνη για την παρασκευή του φαγητού για όλους τους τροφίμους ενοίκους της Στέγης. Αυτό γινόταν στην κεντρική κουζίνα από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή εκτός από τις αργίες και τα Σαββατοκύριακα. Το Ίδρυμα χρηματοδοτείται μόνο από ένα καταπίστευμα που άφησαν η Έλλη και ο Στέλιος Ιωάννου, όπως και από χορηγία / βοήθημα από τον Σύνδεσμο Φίλων Ιδρύματος Χρίστου Στέλιου Ιωάννου και από τα χρήματα που λαμβάνουν οι Τρόφιμοι από το Κράτος λόγω της νοητικής τους υστέρησης. Μέχρι το 2012 / 2013 υπήρχε μια κάποια άνεση υπό την έννοια ότι υπήρχαν επιτόκια έστω σε επίπεδα αποδεκτά σχετικά με τα χρήματα των καταπιστευμάτων. Ως αποτέλεσμα υπήρχε μεν ετήσιο έλλειμμα αλλά προσπάθησαν με νέες δωρεές της οικογένειας Ιωάννου ή με μείωση του κεφαλαίου των καταπιστευμάτων να καλύψουν τα εν λόγω ελλείμματα. Από το 2013 και μετά, η οικονομική κρίση κατέστρεψε την οικονομική επιφάνεια της Στέγης. Εκτός από τεράστια ζημιά την οποία η Στέγη έχει υποστεί λόγω της μη οικειοθελούς μετατροπής των αξιογράφων της Ελληνικής Τράπεζας σε μετοχές, το υπόλοιπο κατατεθειμένο ποσό είναι με χαμηλό επιτόκιο που δεν επιτρέπει ουσιαστικό εισόδημα. Επίσης ο Σύνδεσμος Φίλων Ιδρύματος Χρίστου Στέλιου Ιωάννου υπέστη σοβαρή απομείωση και οι πληροφορίες που είχαν τότε, κατά το έτος 2013, όταν αποφασίστηκε η μείωση των εξόδων του εν λόγω Ιδρύμα-τος λόγω αναδιοργάνωσης, ήταν ότι δεν θα μπορούσε πλέον να χρηματοδοτεί το ίδρυμα, κάτι που εν τέλει δεν έγινε με την εισήγηση να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για μείωση των εξόδων. Αφού αναφέρθηκε στην κατάσταση των αποτελεσμάτων για το 2013 σημείωσε ότι δεν ήταν τόσο άσχημη διότι δεν είχαν φανεί τα πραγματικά αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης, καθώς εξακολούθησαν να υπάρχουν τόκοι από τα χρεόγραφα της Ελληνικής Τράπεζας. Σημείωσε ότι από τις οικονομικές καταστάσεις του 2014, το συνολικό έλλειμμα εσόδων έναντι εξόδων, που ήταν €27.814 την 31.12.2013, έγινε €444.588 την 31.12.2014 και ότι η ζημία απομείωσης χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων διαθέσιμων προς πώληση ήταν €607.321. Υπό αυτά τα δεδομένα και με βάση τα στοιχεία που η ίδια έδωσε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος, διεφάνη ότι μπορούσε να μην συνεχίσει η τακτική σύμφωνα με την οποία θα ετοιμάζετο φαγητό για όλους τους τροφίμους από την κεντρική κουζίνα, αλλά σε κάθε μικρή κατοικία που υπήρχε τότε να ετοιμάζεται το φαγητό από τους ίδιους τους τροφίμους με τη βοήθεια των φροντιστριών. Επομένως για κάθε ξεχωριστή κατοικία που ήταν συνολικά τέσσερεις θα υπήρχαν τέσσερεις ξεχωριστές παρασκευές φαγητού. Η κάθε παρασκευή φαγητού θα ήταν αρκετή για τα άτομα που κατοικούσαν στην κάθε κατοικία που συνήθως ήσαν έξι άτομα. Έτσι δεν θα υπήρχε ανάγκη εφοδιασμού της κάθε κατοικίας με φαγητό που θα παρασκευάζετο από την κεντρική κουζίνα αλλά οι τρόφιμοι θα τρέφονταν με φαγητό που θα παρασκεύαζαν οι ίδιοι. Είναι η θέση της ότι το Ίδρυμα ουσιαστικά προέβη σε μια αναδιοργάνωση σύμφωνα με την οποία καταργήθηκε η κεντρική κουζίνα και επεκτάθηκε η παρασκευή των γευμάτων στις μικρές κουζίνες των κατοικιών επί καθημερινής βάσεως, αντί τα σαββατοκύριακα, τις εορτές και τις αργίες. Καταλήγει ότι με την κατάργηση της κεντρικής κουζίνα δεν υπήρχε ανάγκη των υπηρεσιών της Αιτήτριας και δεν υπήρχε λόγος να παραμείνει η Αιτήτρια ως μαγείρισσα της στέγης. Αντεξεταζόμενη, ανέφερε ότι τα αξιόγραφα της Ελληνικής Τράπεζας από τα οποία επηρεάστηκε το Ίδρυμα μετατράπηκαν σε μετοχές στα τέλη του 2013 με αρχές του 2014 και ότι κατά τον χρόνο τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας άρχισαν απλώς να κυκλοφορούν φήμες για τη μετατροπή τους. Ακολούθως αναφέρθηκε σε ελλείμματα που παρουσίαζε κάθε χρόνο το Ίδρυμα και σε μη ύπαρξη νέων τροφίμων και συμφώνησε ότι η Αιτήτρια απολύθηκε για γενικότερους λόγους που αφορούν τη μείωση των εξόδων του Ιδρύματος και όχι λόγω του «κουρέματος». Αφού της υποδείχθηκαν οι οικονομικές καταστάσεις και της υπεβλήθη ότι το 2014 τα έξοδα του Ιδρύματος αυξήθηκαν σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, ισχυρίστηκε ότι τα έξοδα είχαν αυξηθεί γιατί το 2014 δεν είχαν πλέον τόκους από κανένα καταπίστευμα. Δεν διαφώνησε, ωστόσο, ότι το 2014 συνέχισαν να χρηματοδοτούνται από το Ίδρυμα Χρίστος Στέλιος Ιωάννου. Επανεξεταζόμενη επί των οικονομικών καταστάσεων διευκρινίστε ότι τα έξοδα του 2014 παρουσιάζονται αυξημένα σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος λόγω ανακαινίσεων και επιδιορθώσεων των κτηριακών εγκαταστάσεων στις οποίες προέβησαν. Ανάλυση - Συμπεράσματα Παρακολουθήσαμε με μεγάλη προσοχή την κα Χαγιάννη να καταθέτει ενώπιον του Δικαστηρίου και με την ίδια προσοχή εξετάσαμε τη μαρτυρία της έχοντας συνεχώς κατά νου τις έγγραφες προτάσεις, το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση καθώς και τα επιχειρήματα των ευπαιδεύτων συνηγόρων. Τόσο από την επιστολή απόλυσης όσο και από τη μαρτυρία της κας Χαγιάννη, είναι φανερό ότι οι λόγοι τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας οφείλονταν στα διάφορα μέτρα οικονομίας που είχαν αποφασιστεί από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος, ένα εκ των οποίων ήταν και η αναδιοργάνωση του τρόπου ετοιμασίας και παρασκευής των γευμάτων των τροφίμων που οδήγησε στην ομόφωνη απόφαση για κατάργηση της θέσης μάγειρα της Στέγης που αυτή κατείχε. Συγκεκριμένα ενώ προηγουμένως η ετοιμασία και παρασκευή των γευμάτων για όλους τους τροφίμους της Στέγης γινόταν στην κεντρική κουζίνα από την Αιτήτρια ως τη μοναδική μάγειρα που εργοδοτείτο εκεί, με τον τερματισμό της απασχόλησης της, η ετοιμασία και παρασκευή των γευμάτων γινόταν από τους ίδιους τους τροφίμους με τη βοήθεια των φροντιστών τους σε καθεμιά από τις τέσσερεις μικρές κατοικίες στις οποίες υπάρχουν ξεχωριστές κουζίνες. Η μάρτυς συνέδεσε την απόφαση για απόλυση της Αιτήτριας με την οικονομική κρίση η οποία κατ' ισχυρισμό της κατέστρεψε την οικονομική επιφάνεια της Στέγης. Ενώ αναφέρθηκε σε τεράστια ζημιά που υπέστη η Στέγη λόγω της μη οικειοθελούς μετατροπής των αξιόγραφων της Ελληνικής Τράπεζας σε μετοχές, ωστόσο κατά την αντεξέταση της παραδέχθηκε ότι η μετατροπή αυτή έγινε προς τα τέλη του 2013 με αρχές του 2014 και όχι κατά τον ουσιώδη χρόνο τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας. Επίσης ενώ αναφέρθηκε σε πληροφορίες για διακοπή της χρηματοδότησης του Ιδρύματος από τον Σύνδεσμο Φίλων Ιδρύματος Χρίστου Στέλιου Ιωάννου, λόγω της απομείωσης που είχαν δεχθεί και της απόφα-σης για μείωση των εξόδων τους, ωστόσο δεν αρνήθηκε ότι η χρηματοδότηση συνεχίστηκε τόσο κατά τον επίδικο χρόνο όσο και κατά το 2014 και ότι ουδέποτε διακόπηκε. Επίσης από τις οικονομικές καταστάσεις φαίνεται ότι τα εισοδήματα του Ιδρύματος το 2012 ανέρχονταν στα €541.587 και το 2013, που είναι ο ουσιώδης χρόνος τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας, στα €548.355. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, εργοδοτούμενος είναι πλεονάζων, και κατά συνέπεια δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο όταν η απασχόληση του ετερματίσθη: (α) .......................................................................................................................................... (β) .......................................................................................................................................... (γ) Ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζομένων προς την λειτουργίαν της επιχειρήσεως: (
- i)εκσυγχρονισμού, μηχανοποιήσεως ή οιασδήποτε άλλης αλλαγής εις τας μεθόδους παραγωγής ή οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθμόν των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων. (
- ii)αλλαγών εις τα προϊόντα ή εις τα μεθόδους παραγωγής ή εις τας αναγκαιούσας ειδικότητας των εργοδοτουμένων (iii) καταργήσεις τμημάτων (
- iv)δυσκολιών εις την τοποθέτησιν προϊόντων εις την αγοράν ή πιστωτικών δυσκολιών (
- v)ελλείψεων παραγγελιών ή πρώτων υλών (
- vi)σπάνεως μέσων παραγωγής, και (vii) περιορισμού του όγκου της εργασίας ή της επιχειρήσεως Έχοντας καταλήξει όπως πιο πάνω, το ερώτημα που τίθεται, είναι κατά πόσο το Ίδρυμα κατάφερε να αποδείξει ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας οφειλόταν σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, λόγω αναδιοργάνωσης. Να σημειώσουμε, ότι ο κάθε εργοδότης έχει δικαίωμα, μέσα στα πλαίσια της επιχειρηματικής του δράσης, να διενεργεί οποιαδήποτε αλλαγή ή αναδιοργάνωση σχετιζόμενη με τη λειτουργία της επιχείρησης του. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οποιαδήποτε αλλαγή η μορφή αναδιοργάνωσης που γίνεται από τον εργοδότη συνιστά ταυτόχρονα και λόγο πλεονασμού σύμφωνα με τις προλεγόμενες πρόνοιες του Νόμου. Καθώς έχει αναφερθεί στην απόφαση Α/φοι Γαλαταριώτη Λτδ ν. Παρασκευής Γρηγορά κ.α.
(2001)1 Α.Α.Δ. 1985, 1990: «Σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, ο εκσυγχρονισμός ή αναδιοργάνωση ή οποιαδήποτε αλλαγή της επιχείρησης για να συνιστά βάσιμο λόγο πλεονασμού πρέπει να είναι τέτοιου βαθμού, σε έκταση και σοβαρότητα, ώστε να επιφέρει μεταβολή στη φύση των καθηκόντων του εργοδοτουμένου ή την κατάργησή τους ώστε το αποτέλεσμα να συνεπάγεται "ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων" κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 18(γ)(i) του Νόμου. Μια μέθοδος εξακρίβωσης του εάν υπάρχει ή όχι πλεονασμός καθορίστηκε στην υπόθεση Hindle -v- Percival Boats Ltd
(1969)1All ER 836. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης αυτής, σε κάθε περίπτωση για να δικαιολογηθεί πλεονασμός πρέπει να διακριβωθούν οι πραγματικές απαιτήσεις της επιχείρησης και κατά πόσο αυτές μειώθηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στη συνέχεια πρέπει να διακριβωθεί κατά πόσο οι συγκεκριμένες μειωμένες απαιτήσεις συνδέονται με τα καθήκοντα του εργοδοτούμενου που θα απολυθεί ως πλεονάζον. Αν στη διαδικασία αυτή, με αντικειμενικά κριτήρια επιβεβαιωθεί ο επηρεασμός της εργασίας του εργοδοτούμενου, αυτός θεωρείται πλεονάζον προσωπικό. Στην ίδια απόφαση κρίθηκε επίσης ότι η στοιχειοθέτηση πλεονασμού δεν εξαρτάται από το πώς ο ίδιος ο εργοδότης χαρακτηρίζει την πράξη του. Το Δικαστήριο παρατήρησε ότι το θέμα ήταν: «εντελώς αντικειμενικό υπό την έννοια ότι το εφαρμοζόμενο κριτήριο αναφέρεται στις πραγματικές ανάγκες της επιχείρησης και όχι τη γνώμη των εργοδοτών ή οποιουδήποτε άλλου επί του σημείου εκείνου.» (Βλ. και United Hotels (Lordos) Ltd v. Ανδρούλας Σταύρου κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 515). Από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δεν διαπιστώνουμε να υπήρξε οποιαδήποτε αναδιοργάνωση ή αλλαγή στη Στέγη που επέφερε οποιαδήποτε μεταβολή στη φύση των καθηκόντων της Αιτήτριας ή την κατάργηση τους, ως η μοναδική μαγείρισσα που απασχολούσε το Ίδρυμα για τις ανάγκες της Στέγης, ώστε να συνεπάγεται ότι οι υπηρεσίες της δεν ήταν πλέον αναγκαίες. Οι απαιτήσεις του Ιδρύματος δεν φαίνεται να μειώθηκαν κατά τον χρόνο τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτρια καθώς τα καθήκοντα της ουδέποτε εξέλειπαν. Αντίθετα συνέχισαν να υπάρχουν και να διαπεραιώνονται από τους ίδιους τους τροφίμους με τη βοήθεια των φροντιστών τους. Συνεπώς η ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ιδρύματος για απόλυση της Αιτήτριας απέβλεπε στην φραστική κατάργηση της θέσης μάγειρα που αυτή κατείχε καθώς τα καθήκοντα της ουδέποτε εξέλειπαν ή υπέστηκαν οποιαδήποτε μεταβολή και ποτέ δεν εξέλειπε η ανάγκη για απασχόληση της από τη θέση που κατείχε. Υπό το φως επομένως όλων των ανωτέρω ευρημάτων και συμπερασμάτων μας και έχοντας κατά νου τις σχετικές πρόνοιες του Νόμου, ομόφωνα καταλήγουμε ότι το Ίδρυμα απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που το βαρύνει και κατ' επέκταση δεν κατάφερε να αποδείξει στη βάση του άρθρου 18(γ) του Νόμου ότι ο τερματισμός της απασχόληση του Αιτητή έγινε κάτω από πραγματικές συνθήκες πλεονασμού. Υπολογισμός Αποζημιώσεων Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από το Ν.92/79, όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδο-τούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτούμενου (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι η Αιτήτρια εργάστηκε στην υπηρεσία του Ιδρύματος για έντεκα σχεδόν συναπτά έτη και ότι για σκοπούς αποζημίωσης, λάμβανε εβδομαδιαίως το ποσό των €325,08. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση της, τις μηνιαίες απολαβές της, τη διάρκεια της απασχόλησης της καθώς και όλους τους άλλους παράγοντες που απαριθμούνται στην Παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις εύλογο να της επιδικάσουμε υπό μορφή αποζημιώσεων το ποσό των €8.452,08 που αντιστοιχεί με τις απολαβές 26 εβδομάδων. Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Ιδρύματος για το ποσό των €8.452,08 πλέον νόμιμο τόκο από 10.10.2014 μέχρι τελικής εξόφλησης. Περαιτέρω επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Ιδρύματος δικηγορικά έξοδα €1.100 πλέον νόμιμο τόκο πλέον ΦΠΑ. Η Αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίπτεται χωρίς καμία διαταγή για έξοδα. (υπ)................. Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Λ. Τσιούπη, Μέλος Κ. Σκαρπάρης, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο