ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΛΤΔ ν. ΣΩΤΗΡΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ κ.α., Αίτηση αρ. 108/2017, 9/11/2017

(1)/2013 και της σχετικής γνωστοποίησης του Εφόρου ΥΕΣΕ ημ. 24/5/2013 σε Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λατσιών Λτδ και συγχωνευθείσα με την Αιτήτρια από τις 17/03/2014 όπως: (α) Το χρέος στο λογαριασμό 7220357-4 ύψους €105,298.08 με τόκο προς 8% από 11/02/2013 με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων δύο φορές το χρόνο και συγκεκριμένα την 30ην Ιουνίου και την 31ην Δεκεμβρίου έκαστου έτους, πλέον τα έξοδα, πληρωθούν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και το προϊόν από την εκποίηση της υποθήκης με αρ. Υ. 3636/2010 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας, ως η απαίτηση της Αιτήτριας, (β) Έξοδα εκ € 90 όπως πληρωθούν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 ως η παράγραφος (α) πιο πάνω. .................................

1. Με τη συγχώνευση της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών Λτδ στην Περιφερειακή Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λευκωσίας Λτδ, ο αριθμός του γραμματίου του Καθ' ου η Αίτηση τροποποιήθηκε σε 7414999-
2. .................
3. Η ως άνω διαιτητική απόφαση επιδόθηκε την ημέρα της διαιτησίας στις 11/02/2013 στον Καθ' ου η Αίτηση 1 προσωπικά , έναντι της υπογραφής του και στην Καθ'ης η Αίτηση 2 μέσω του συζύγου της και συγκάτοικου της Καθ'ου η Αίτηση 1 .............
4. Η ως άνω διαιτητική απόφαση δεν έχει εφεσιβληθεί εντός 21 ημερών από την ημερομηνίας γνωστοποιήσεως της προς τον Καθ'ου η Αίτηση και συνεπώς κατέστη τελεσίδικη. ........................ » Κρίνεται σκόπιμο να παρατεθεί αυτούσιο το πλήρες κείμενο της διαιτητικής απόφασης (τεκμήριο Β στην ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Χριστοδούλου): «Αναφορικά με τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85 και 68/87 όπως μετέπειτα τροποποιήθηκε, άρθρο 52 και τους περί Συνεργατικών Εταιρειών θεσμούς, Θεσμοί 78 & 79 Αρ. Διαιτησίας Δ.533/8 Αρ.Υπόθεσης 21 Διαδικασία Διαιτησίας Ενώπιον: Στέλιου παπαλεξάνδρου, Διαιτητή Διαφορά Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΑΤΣΙΩΝ Αιτήτριας και
5. Σωτήρη Ιωάννου
6. Μαρίας Ιωάννου Πρωτοφειλετών και της υποθήκης με αρ. Υ3636/2010 σχετικά με την πιο κάτω απαίτηση: Δάνειο τακτής προθεσμίας αποπληρωμής με αρ. 7220357-4 και υπόλοιπο €105,298.08 πλέον τόκος @8% από 11/02/2013 με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων δύο φορές το χρόνο και συγκεκριμένα την 30ην Ιουνίου και την 31ην Δεκεμβρίου εκάστου έτους, πλέον τα έξοδα μέχρι πλήρους εξόφλησης. Στην ακρόαση της διαιτησίας την Αιτήτρια εκπροσωπεί η κ. Μύρω Ιωάννου, η οποία για υποστήριξη της απαίτησης καταθέτει έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία. Τα κατατεθέντα έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία μονογραφούνται από το διαιτητή. Στην ακρόαση της υπόθεσης παρουσιάζεται ο καθ' ου η αίτηση 1 και αναγνωρίζει το χρέος. ΑΠΟΦΑΣΗ Λαμβάνοντας υπόψη τα κατατεθέντα έγγραφα, αποδεικτικά στοιχεία και μαρτυρίες, αποφασίζω: (α) Όπως το πιο πάνω χρέος στο λογαριασμό 7220357-4 ύψους €105,298.08 με τόκο @8% από 11/02/2013 με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων δύο φορές το χρόνο και συγκεκριμένα την 30ην Ιουνίου και την 31ην Δεκεμβρίου εκάστου έτους, πλέον τα έξοδα, πληρωθούν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως από τους καθ' ων η αίτηση 1 και 2 και το προϊόν από την εκποίηση της υποθήκης με αρ. Υ3636/2010 ως η απαίτηση της αιτήτριας. (β) Όπως τα έξοδα ύψους €90.= πληρωθούν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως από τους ίδιους ως η παράγραφος (α) πιο πάνω. Η απόφασή μου αυτή γνωστοποιείται στους καθ'ων η αίτηση 1 και 2 με την επίδοση προσωπικής επιστολής. Λευκωσία 11.02.2013 Στέλιος Παπαλεξάνδρου Διαιτητής» Η αίτηση αντιμετωπίζει τη γραπτή ένσταση των καθ΄ων η αίτηση αρ.1 και 2 («οι καθ΄ων η αίτηση», εκτός όπου είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός εκάστου), οι λόγοι της οποίας είναι οι ακόλουθοι:

(1)«Η σύσταση και/ή η διαδικασία της διαιτησίας από την αρχή μέχρι το τέλος, με την έκδοση της λεγόμενης «διαιτητικής απόφασης ..» είναι αντισυνταγματική, ως παραβιάζουσα το Άρθρο 30

(1)του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας («το Σύνταγμα») καθώς και το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων («η Ευρωπαϊκή Σύμβαση»)

(2)Ο διαιτητής στερείται αρμοδιότητας εκδίκασης της επίδικης διαφοράς εφ΄όσον πρόκειται για αντισυνταγματική διαδικασία.

(3)Οι καθ΄ων η αίτηση δεν έτυχαν δίκαιης δίκης «αφού η δικαστική επιτροπή δεν συστάθηκε με βάση τον εν ισχύ νόμο».

(4)Οι καθ΄ων η αίτηση έτυχαν άνισης μεταχείρισης.

(5)Η καθ΄ης η αίτηση αρ.2 δεν ειδοποιήθηκε και δεν εμφανίσθηκε στη διαδικασία και ούτε της επεδόθηκε η απόφαση κατά παράβαση του Άρθρου 30 του Συντάγματος και του Άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του καθ΄ου η αίτηση αρ.1 ο οποίος, εν πρώτοις, δηλώνει δεόντως εξουσιοδοτημένος από την καθ΄ης η αίτηση αρ.2. Ακολούθως, ο καθ΄ου η αίτηση αρ.1 επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και επιχειρηματολογεί για τη αντισυνταγματικότητα της διαιτητικής διαδικασίας, ως προβλέπεται στο Ν.22/1985, και ιδίως του άρθρου 52 αυτού. Τέλος, ο καθ΄ου η αίτηση αρ.1 παραδέχεται πως υπέγραψε, εκ μέρους και της καθ΄ης η αίτηση αρ.2, το έντυπο περί γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης στους διαδίκους (Τεκμήριο Γ στην ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Χριστοδούλου). Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθηκε με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Μελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα και εξετάσθηκε η μαρτυρία υπό το πρίσμα και των όσων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων υπεστήριξαν με τις αγορεύσεις τους. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

(1)Κατ΄αρχάς, και εν σχέσει με το θεσμό της διαιτητικής επίλυσης διαφορών παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Βank Fur Arbeit and Wirtschatt A.G.

(1999)1 (A) A.A.Δ. 585, 590: «Η διαιτησία αποτελεί εναλλακτική διαδικασία επίλυσης διαφορών. Η μακρά διεξαγωγή της δίκης στα πλαίσια της κρατικής δικαιοσύνης, η χρήση χρονοβόρων ένδικων μέσων που επαυξάνουν τις καθυστερήσεις, η εξοικείωση των διαιτητών με το αντικείμενο τους, η ανελαστικότητα της τακτικής δικαιοσύνης, είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους έχει ανθίσει και καθιερωθεί ο θεσμός της διαιτησίας για ποικίλης φύσεως διαφορές. Αποτελεί χαρακτηριστικό συμπλήρωμα κάθε σύγχρονου νομικού συστήματος. Ο θεσμός επιβιώνει χωρίς ένδικα μέσα. Μόνο σε καθορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν κατά της διαιτητικής απόφασης. Στο εσωτερικό μας δίκαιο οι κανόνες αυτοί, όπως και οι ευρύτεροι κανόνες που διέπουν τη διαιτησία, θεσμοθετούνται από ειδική νομοθεσία, τον περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ.4 Η συχνή και επιτυχής χρήση του θεσμού σε οικουμενική κλίμακα ώθησε τα Ηνωμένα Έθνη να θεσπίσουν, χάριν πληρότητας και ομοιομορφίας, ολοκληρωμένο πρότυπο κώδικα διαιτησίας τον οποίο υιοθέτησε στις 21.06.1985 η Επιτροπή Διεθνούς Εμπορικού Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών....»

(2)Ο λόγος ένστασης που αφορά στη νομιμότητα και την επί της ουσίας ορθότητα της διαιτητικής διαδικασίας και συνιφαίνεται με τον ισχυρισμό πως η καθ΄ης η αίτηση αρ.2 δεν ειδοποιήθηκε και δεν εμφανίσθηκε στη διαδικασία και ούτε της επεδόθηκε προσωπικώς η διαιτητική απόφαση απορρίπτεται ως αβάσιμος. Μετά την τροποποίηση του άρθρου 52, δια του Ν.171(Ι)/2000, και την προσθήκη του εδ.

(5), η διαδικασία καταχώρισης και εγγραφής διαιτητικής απόφασης στο Πρωτοκολλητείο Επαρχιακού Δικαστηρίου, για σκοπούς εκτέλεσης, δεν μπορεί να έχει ως αντικείμενο την ορθότητα, τυπική και ή ουσιαστική, διαιτητικής απόφασης. Η ορθότητα διαιτητικής απόφασης μπορεί να ελεγχθεί μόνον στα πλαίσια έφεσης που καταχωρίζεται δυνάμει του εδ.

(4)του άρθρου 52. Το εδ.

(5)είναι σαφές και ρητό: «

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2)δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο σύμφωνα με το εδάφιο

(4)ή αν η έφεση κατ΄αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως σαν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου». Στην απόφαση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας v. Κυριακίδη κ.α.

(2008)1 (Α) Α.Α.Δ. 716, αναφέρονται τα εξής: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι΄αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου, ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης». Παρατίθεται, επίσης, το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Νικολάου v. Nέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς

(2012)1 (Α) Α.Α.Δ. 707, 714-5: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται. ....» (Δείτε, επίσης, την απόφαση Πολιτική Έφεση 87/2011 Μανώλης Χριστοφή v. Συνεργατική Λατσιών, ημερ. 20.06.2014). Παρεθεντικώς αναφέρεται πως πριν την θεσμοθέτηση των ρυθμίσεων που διαλαμβάνει το εδ.

(5)του άρθρου 52, τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Η διαδικασία ενώπιον του διαιτητή και η δικαστική διαδικασία για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ήσαν άρρηκτα συνδεδεμένες και αλληλένδετες. Έτσι, οιαδήποτε πλημμέλεια σημειωνόταν στην πορεία έκδοσης διαιτητικής απόφασης μπορούσε να αποτελέσει επίδικο θέμα στα πλαίσια της δικαστικής διαδικασίας για την καταχώριση και εγγραφή της (Χριστοφόρου κ.α.

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 980, 98405, Πιττάκας

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1932, 1935). Στην προκείμενη περίπτωση, το αναντίλεκτο γεγονός πως δεν κατεχωρίστηκε έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης, ως το εδ.

(4)του άρθρου 52 επιτρέπει, στερεί την καθ΄ης η αίτηση αρ.2 από τη δυνατότητα να προβάλει, στα πλαίσια της υπό συζήτησιν αίτησης, λόγους ένστασης που αφορούν στην νομιμότητα της διαιτητικής διαδικασίας και στην τυπική και ουσιαστική ορθότητα της διαιτητικής απόφασης. Συγκεκριμένα, δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο της προκείμενης διαδικασίας ισχυρισμός περί μη ειδοποίησης της καθ΄ης η αίτηση αρ.2 να εμφανισθεί στην επίδικη διαιτητική διαδικασία. Ο λόγος αυτός θα μπορούσε να προβληθεί στα πλαίσια εκδίκασης έφεσης, ως το εδ.

(4)του άρθρου 52 προβλέπει. Συναφώς σημειώνεται πως στην προκείμενη περίπτωση η καθ΄ης η αίτηση αρ.2, έλαβε γνώση της διαιτητικής απόφασης στις 11.02.2012 όταν ο σύζυγος και συγκάτοικός της καθ΄ου η αίτηση αρ.1 δέχθηκε επίδοση στο όνομα και για λογαριασμό της. Το αναντίλεκτο γεγονός πως ο καθ΄ου η αίτηση αρ.1 είναι σύζυγος και συγκάτοικος της καθ΄ης η αίτηση αρ.2 (δείτε στην παρα.6 της ένορκης δήλωσης του Χαράλαμπου Χριστοδούλου) καθιστά την γραπτή γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης στην τελευταία διαμέσου του πρώτου έγκυρη (δείτε στο Τεκμήριο Δ της ένορκης δήλωσης του Χαράλαμπου Χριστοδούλου). Εν πάση περιπτώσει τα όσα ο καθ΄ου η αίτηση αρ.1 ισχυρίζεται στην παρα.12 της ένορκης δήλωσής του αφορούν σε «δέουσα» επίδοση της διαιτητικής απόφασης στην καθ΄ης η αίτηση αρ.2, η οποία, κατά την άποψή του, δεν έγινε. Ο καθ΄ου η αίτηση αρ.1 δεν ισχυρίζεται πως η καθ΄ης η αίτηση αρ.2 δεν έλαβε, πράγματι, γνώση της διαιτητικής απόφασης.

(3)Ούτε οι λόγοι ένστασης σύμφωνα με τους οποίους η διαιτητική διαδικασία επίλυσης μίας διαφοράς, ως ο Ν.22/1985προβλέπει, είναι αντισυνταγματική, γιατί παραβιάζει το Άρθρο 30 του Συντάγματος και το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, είναι βάσιμοι. Η διαδικασία διαιτησίας, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 52 του Ν.22/1985, δεν αποτελεί διαδικασία ενώπιον «δικαστικής επιτροπής» ούτε διαδικασία ενώπιον «έκτακτου δικαστήριου». Πρόκειται για μία συγκεκριμένη διαδικασία στην οποία εκουσίως υποβάλλονται συγκεκριμένα πρόσωπα (μεταξύ άλλων, οι συνεργατικές εταιρείες και τα μέλη αυτών) για να επιλύσουν συγκεκριμένες διαφορές τους (διαφορές που σχετίζονται με τις εργασίες των συνεργατικών εταιρειών). Εφ' όσον κάποιος αποκτά την ιδιότητα του μέλους μίας συνεργατικής εταιρείας τεκμαίρεται πως αυτός εκουσίως δέχεται τη δυνατότητα επίλυσης ενδεχόμενων διαφορών του με τη συνεργατική εταιρεία μέσω διαιτησίας. Με άλλα λόγια, εφ' όσον κάποιος αποκτά την ιδιότητα του μέλους μιας συνεργατικής εταιρείας τεκμαίρεται πως αυτός εκουσίως αποποιείται τα δικαιώματα που κατοχυρώνει το Άρθρο 30 του Συντάγματος εν σχέσει με τις διαφορές του με την συνεργατική εταιρεία, οι οποίες ενδεχομένως να προκύψουν στα πλαίσια των εργασιών της δεύτερης. Για το λόγο αυτό οι ρυθμίσεις του άρθρου 52 του Ν.22/1985 δεν είναι αντίθετες ούτε ασύμβατες με το Άρθρο 30 του Συντάγματος και το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης. Περαιτέρω, οι ρυθμίσεις του άρθρου 52 του Ν.22/1985 δεν είναι αντίθετες με το Άρθρο 28 του Συντάγματος. Οι διαφοροποιήσεις τις οποίες το άρθρο αυτό προβλέπει δικαιολογούνται από την ιδιαίτερη φύση των διαφορών που προκύπτουν μεταξύ των συνεργατικών πιστωτικών ιδρυμάτων και των μελών τους. Στην απόφαση The Co-operative Grocery of Vasilia v Haralambos N. Ppirou and others 4 R S C C 12 εξετάστηκε η αντισυνταγματικότητα του προϊσχύσαντος άρθρου 53 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 114 (The Co-operative Societies Law, Cap. 114), του οποίου οι ρυθμίσεις ήσαν παρόμοιες με αυτές του άρθρου 52 του Ν.22/1985. Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε το άρθρο 53 του Κεφ. 114 συνταγματικό τονίζοντας το γεγονός πως τα μέλη των συνεργατικών εταιρειών υπάγονται σε διαιτησία εκουσίως. Είναι χρήσιμο να πρατεθεί το ακόλουθο εκτενές απόσπασμα από την απόφαση The Co-operative Grocery of Vasilia v Haralambos N. Ppirou and others (ανωτέρω), στις σελ. 19 και 20: «Coming now to the issue concerning Article 30, such Article safeguards, inter alia, the right of access to the court assigned to any person by or under the Constitution and also lays down that every person shall be entitled in the determination of his civil rights and obligations to a hearing before a court established by law. Article 30 also prohibits the establishment of judicial committees or exceptional courts. Voluntary arbitration does not violate against the above provisions of Article 30, simply because the rights safeguarded therein are such that they may be waived by any person entitled to them in respect of any particular subject or class of subjects and, moreover, such arbitration is, by its very nature, clearly distinguishable from judicial committees or exceptional courts. In the opinion of the Court the form of arbitration provided in section 53, though statutory, is in the nature of voluntary arbitration, for the purpose of Article 30, for the following reasons: Everybody is presumed to know the law and also, everybody is free to form or not to form a co-operative society, to join or not to join, to accept or not to accept office in, or employment with, such a society. Further, section 53 appears to be limited only to disputes concerning the internal administration of co-operative societies, as held in Hussein Shefik v The First Limassol Co-operative Savings Bank Limited, 19 C.L.R. p. 244 and Eleni Zenonos & others v Michael Mylonas & others, 19 C.L.R. p.259, with which decisions this Court sees no reason to disagree. It follows, therefore, that everybody who forms or becomes a member of, or accepts office in, or employment with, a co-operative society, as well as a co-operative society, as such, registered under CAP 114, must be presumed to have entered voluntarily into a legal relationship which includes as one of its terms and characteristics the form of arbitration provided under section 53 in respect of certain disputes. Thus, an agreement that disputes within the ambit of section 53 shall be determined in the manner prescribed therein comes into being and, it follows that the rights safeguarded as above, under Article 30, are deemed to have been waived, to that extent, as in any other case of voluntary arbitration...... Τhe Court is finally of the opinion that there is nothing in section 53 which is contrary to, or inconsistent with, Article 28, because whatever differentiation or distinction is made between the disputes to which section 53 applies and other civil disputes in general, is based not on arbitrary grounds but on reasonable grounds connected with the special nature and functions of co-operative societies (vide Argiris Micrommatis v. The Republic (Minister of Finance and Another) 2 R.C.S.S. 125 at p.131». (Δείτε, επίσης, και τις αποφάσεις In Re Pericleous

(1985)1 C.L.R. 178 και Σίκκης v. Δημοκρατίας

(2002)4 Α.Α.Δ. 605) Στην προκειμένη περίπτωση, οι καθ' ων η αίτηση δεν ισχυρίζονται ότι δεν είναι μέλη των αιτητών ή ότι δεν έλαβαν το επίδικο δάνειο από αυτούς. Αντιθέτως, είναι αναντίλεκτά τα καταγεγραμμένα, στην διαιτητική απόφαση, γεγονότα περί της παρουσίας του καθ΄ου η αίτηση αρ.1 κατά την διεξαγωγή της επίδικης διαιτησίας και περί της εκ μέρους του αναγνώρισης του επίδικου χρέους (δείτε στο Τεκμήριο Β της ένορκης δήλωσης του Χαράλαμπου Χριστοδούλου). Τα γεγονότα αυτά δηλώνουν πως οι καθ΄ων η αίτηση δέχθηκαν την επίλυση ενδεχόμενων διαφορών τους με τους αιτητές μέσω της διαιτησίας που προβλέπει το άρθρο

1. Το γεγονός πως οι καθ' ων η αίτηση είναι μέλη των αιτητών καθιστά την υπαγωγή των πρώτων στην επίδικη διαιτησία εκούσια. Συνεπώς, ουδεμία παραβίαση των Άρθρων 28 και 30 του Συντάγματος και του Άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης υπήρξε. Με βάση όλα τα πιο πάνω, οι λόγοι ένστασης απορρίπτονται. Καταληκτικά διαπιστώνεται πως στην προκειμένη περίπτωση πληρούνται οι προϋποθέσεις παροχής άδειας για την καταχώριση και εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 11.02.2013, στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για σκοπούς εκτέλεσης όσον αφορά στους καθ' ων η αίτηση αρ. 1 και
2. Η αίτηση επιτυγχάνει. Δίδεται άδεια ως η παράγραφος 1 της αίτησης ημερομηνίας 24.02.
3. Τα έξοδα της αίτησης, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση αρ. 1 και
4. (Υπ)............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο