FADI GEORGE AWAD ν. ΜΑΡΙΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ κ.α., Αρ. Αγωγής : 375/2009, 7/11/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A308 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον : Μ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ε.Δ Αρ. Αγωγής : 375/2009 Μεταξύ : FADI GEORGE AWAD -και-
- ΜΑΡΙΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ
- ΠΑΝΙΚΟΥ ΓΡΟΥΤΑ Αίτηση ημερομηνίας 07/03/2017 για συμψηφισμό εξόδων Ημερομηνία : 07/11/2017 Εμφανίσεις : Για Ενάγοντα- Αιτητή : κος Κυριάκος Γεωργίου για ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ & ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΔΕΠΕ Για Εναγόμενο 2 - καθ' ου η αίτηση : κα Παναγιώτα Ζαχαριάδου για ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ & ΣΙΑ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας αποτελεί η αίτηση του ενάγοντος ημερ.7/3/2017, με την οποία ζητείται ο συμψηφισμός εξόδων που επιδικάστηκαν μεταξύ του ενάγοντος και του εναγομένου 2, ως προκύπτουν από την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ 8.7.16 Το αιτητικό της υπό κρίση αίτησης παρατίθεται αυτούσιο κατωτέρω : Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται ο συμψηφισμός των εξόδων μεταξύ των διαδίκων στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αγωγή, ήτοι, των εξόδων που επιδικάσθηκαν υπέρ του Εναγομένου 2 δυνάμει της απόρριψης της Έκθεσης Απαίτησης του Ενάγοντα με τα επιδικασθέντα υπέρ του Ενάγοντα δυνάμει της απόρριψης της Ανταπαίτησης του Εναγομένου 2 στην ίδια Αγωγή. Ως νομική βάση της αίτησης καταγράφονται οι Δ.48 Θ,1,2,3,5,6 7,8 Δ.59 1,2,7,8,12 και 13, Δ.57 και Δ.
- Η πιο πάνω αίτηση, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ενάγοντα, ημερ 7/3/
- Ο εναγόμενος 2-καθ΄ου η αίτηση, την 29 /8/2017 καταχώρισε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω : (α) Η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, ως ουσία και/ή νόμω αβάσιμη και/ή ως παράτυπη και/ή ως αστήρικτη και/ή ως καταχρηστική και/ή ως κακόπιστη. (β) Η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως φέρουσα λανθασμένη και/ή ανύπαρκτη και/ή άσχετη και/ή ελλιπή νομική βάση. (γ) Η επίκληση από μέρους του Ενάγοντα σε διαδικασία συμψηφισμού των εξόδων μεταξύ των διαδίκων, προσκρούει στο Κυπριακό Δίκαιο, το οποίο και δεν αναγνωρίζει τη διαδικασία του συμψηφισμού, αφού τεκμαίρεται, ότι έκαστος διάδικος έχει αυτοτελή και ανεξάρτητη απαίτηση - αξίωση εναντίον του άλλου διαδίκου, την οποία και μπορεί να προωθήσει. (δ) Υπό τις περιστάσεις και με βάση τη νομολογία, δεν μπορούν να εκδοθούν υπό του Δικαστηρίου τα αιτούμενα Διατάγματα Συμψηφισμού, λαμβανομένου, μάλιστα, υπόψη του γεγονότος, ότι ο Ενάγοντας δεν έχει αμφισβητήσει με το ένδικο μέσο της Έφεσης, την ισχύ της πρωτοδίκου Αποφάσεως. (ε) Η όποια διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου δυνατό να υπήρχε, αναφορικά με το θέμα του συμψηφισμού εξόδων, θα μπορούσε να ασκηθεί μόνο κατά το στάδιο της έκδοσης της Απόφασης στις 8/7/
- Ουδεμία, όμως, πρόνοια υπήρξε περί τούτου στην Απόφαση του Δικαστηρίου και ως εκ τούτου δεν υπάρχει σε αυτό το καθυστερημένο στάδιο της δικαστικής διαδικασίας η δυνατότητα συμψηφισμού των εξόδων. (στ) Τα δικηγορικά έξοδα, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι δίκαιο να συμψηφιστούν, αφού, σύμφωνα και με την επιστολή των Δικηγόρων του Εναγομένου αρ. 2, ημ. 3/1/2017, η οποία επισυνάπτεται, ως Τεκμήριο 3, στην ένορκο δήλωση του Ενάγοντα που υποστηρίζει την υπό εκδίκαση Αίτηση, έχουν εκχωρηθεί από τον Εναγόμενο αρ. 2 δυνάμει σχετικής Συμφωνίας, ημερ. 25/11/2015, προς τους Δικηγόρους του, οι οποίοι και δικαιούνται να αξιώσουν αυτά να τους καταβληθούν από τον Ενάγοντα. Διαδικασία - Γεγονότα Σημειώνεται ότι η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ένορκων δηλώσεων, αφού κανένας εκ των διαδίκων δεν ζήτησε αντεξέταση και οι δύο πλευρές ανέπτυξαν μέσω γραπτών αγορεύσεων την επιχειρηματολογία τους. Συνεπώς για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης έκαστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. (Βλέπε τις υποθέσεις, Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 , Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd
(2000)1Β ΑΑΔ 1377 και Α Messios & Sons Ltd κ.α v Ανδρέας Λεωνίδα Π.Ε 277/2007 ΗΜΕΡ 18/2/2010 ) Προκύπτει από την ένορκη δήλωση του ενάγοντα αιτητή ότι την 8/7/2016 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εξέδωσε απόφαση με την οποία απέρριπτε την απαίτηση του ενάγοντος εναντίον του εναγομένου 2 με έξοδα εναντίον του ενάγοντος ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ταυτόχρονα, με την ίδια απόφαση το Δικαστήριο απέρριψε και την ανταπαίτηση του εναγομένου 2 εναντίον του ενάγοντος με έξοδα υπέρ του ενάγοντος ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου ότι ο ενάγοντας την 26/10/2016 υπέβαλε προς υπολογισμό στον Πρωτοκολλητή τον δικό του κατάλογο εξόδων . Ο υπολογισμός των εξόδων του ενάγοντος ολοκληρώθηκε από τον Πρωτοκολλητή στις 30/11/2016 και εγκρίθηκε από το Δικαστήριο την 1/12/2016. Προκύπτει επιπλέον από τον φάκελο του Δικαστηρίου ότι ο εναγόμενος 2 υπέβαλε το δικό του κατάλογο εξόδων προς υπολογισμό στον Πρωτοκολλητή την 11/7/2016 . Ο υπολογισμός των εξόδων του εναγόμενου ολοκληρώθηκε από τον Πρωτοκολλητή επίσης στις 30/11/2016 και εγκρίθηκε από το Δικαστήριο την 8/12/2016 Προκύπτει επιπλέον από το τεκμήριο 1 επί της ενόρκου δηλώσεως του ενάγοντος ότι την 20/12/2016 συντάχθηκε το διάταγμα του Δικαστηρίου στο οποίο καταγραφόταν το ύψος των εξόδων ως υπολογίστηκε από τον Πρωτοκολλητή. Νομική πτυχή- Αξιολόγηση εκατέρωθεν Θέσεων Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται επί της Δ.59 Θ 7 και Θ 13, οι οποίοι διαλαμβάνουν τα ακόλουθα : Δ 59 Θ 7 «A set-off for damages or costs between parties may be allowed.» Δ 59 Θ 13 «In any case in which, under Rule 13 of this Order, or any other Rule of Court, or by the order or direction of a Court or Judge, or otherwise, a party entitled to receive costs is liable to pay costs to any other party, the taxing officer may tax the costs such party is so liable to pay, and may adjust the same by way of deduction or set-off, or may, if he shall think fit, delay the allowance of the costs such party is entitled to receive until he has paid or tendered the costs he is liable to pay; or such officer may allow or certify the costs to be paid, and the same may be recovered by the party entitled thereto in the same manner as costs ordered to be paid may be recovered» Οι πιο πάνω διαταγές είναι πανομοιότυπες με την παλιά Αγγλική Διαταγή O.65 (rr) 14 και 27
(21)και ως εκ τούτου καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τις Αγγλικές Αυθεντίες επί του θέματος. Σχετικά στο Σύγγραμμα The Annual Practice 1959 σελ 1899 -1900 αναφέρονται τα ακόλουθα ως προς την ερμηνεία της πανομοιότυπης με την Κυπριακή Διαταγή 59 θ 7, ήτοι της O.65 (rr) 14 : «Effect of the Rule: The Rule does not apply to costs in independent proceedings even though they are subsequently consolidated» Συνάγεται από τα πιο πάνω ότι η σχετική Διαταγή εφαρμόζεται όταν τα έξοδα προκύπτουν στην ίδια διαδικασία. Η διαδικασία Συμψηφισμού προσκρούει στο Κυπριακό Δίκαιο. Η πλευρά του εναγομένου- καθ' ου η αίτηση υποστήριξε ότι η διαδικασία συμψηφισμού προσκρούει στο Κυπριακό Δίκαιο. Κατά την αγόρευσή της η ευπαίδευτη συνήγορος του εναγομένου-καθ' ου η αίτηση παρέπεμψε σε αποφάσεις Πρωτοδίκων Δικαστηρίων, οι οποίες έχουν ως κοινό σημείο αναφορά τις αυθεντίες στις υποθέσεις Heatron Co Ltd v. Νικολάου
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 582 και Νικόλαος Αντωνίου ν The Cyprus Popular Bank Ltd
(1994)1 ΑΑΔ
- Στις ποιο πάνω αυθεντίες αυτό που κρίθηκε είναι ότι ο συμψηφισμός ποσών που απορρέουν από αμοιβαίες αλλά ανεξάρτητες υποχρεώσεις δεν είναι δυνατός στο κυπριακό δίκαιο. Τονίζεται ότι στην υπό κρίση υπόθεση ο αιτούμενος συμψηφισμός δεν αφορά ανεξάρτητες υποχρεώσεις αλλά υποχρεώσεις που πηγάζουν από την ίδια απόφαση, η οποία προέκυψε στην ίδια αγωγή και όχι σε διαφορετικές . ( Σχετικά Annual Practice 1959 σελ 1899 ανωτέρω) Συνεπώς η υπό κρίση υπόθεση διαφοροποιείται από τις αρχές που έθεσαν οι αυθεντίες, τις οποίες επικαλείται ο καθ' ου η αίτηση και εν πάση περιπτώσει το αιτούμενο δικαίωμα συμψηφισμού προκύπτει ευθέως από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, ήτοι την Δ.59 θ 7 και
- Στη βάση των ανωτέρω η θέση του καθ' ου η αίτηση ότι η διαδικασία συμψηφισμού είναι άγνωστη στο Κυπριακό Δίκαιο κρίνεται απορριπτέα κα απορρίπτεται. Τα δικηγορικά έξοδα στην παρούσα δεν είναι δίκαιο να συμψηφιστούν, αφού έχουν εκχωρηθεί από τον Εναγόμενο αρ. 2 δυνάμει σχετικής Συμφωνίας, ημερ. 25/11/2015, προς τους Δικηγόρους του Αποτελεί βασική θέση του εναγομένου 2 -καθ' ου η αίτηση ότι το δικαίωμά του επί των εξόδων που έχουν υπολογιστεί το έχει εκχωρήσει στους δικηγόρους του. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του εναγομένου -καθ' ου η αίτηση, στην παράγραφο 3 iv της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, ο ίδιος την 25/11/2015 αποδέχτηκε όπως οι δικηγόροι του να κατακρατήσουν τα έξοδα που ήθελε εισπραχθούν από τον ενάγοντα. Η πλευρά του ενάγοντα- αιτητή παρέλειψε να αντεξετάσει τον εναγόμενο καθ' ου η αίτηση επί του πιο πάνω σημείου και έτσι παρέμεινε αναντίλεκτος ο ισχυρισμός ότι την 25/11/2015 ο εναγόμενος καθ ου η αίτηση αποδέχθηκε όπως οι δικηγόροι του κατακρατήσουν τα δικηγορικά έξοδα που ήθελε εισπραχθούν από τον ενάγοντα. Στη βάση του πιο πάνω αναντίλεκτου ισχυρισμού η συνήγορος του εναγομένου -καθ' ου η αίτηση επιχειρηματολογεί λέγοντας ότι έχουν εκχωρηθεί τα δικαιώματα είσπραξης των δικηγορικών εξόδων στους δικηγόρους του εναγόμενου 2 και ως εκ τούτου δεν μπορεί να διαταχθεί οποιασδήποτε συμψηφισμός. Υπογραμμίζεται ότι το σχετικό επιχείρημα περί εκχώρησης τίθεται με χρονικό ορόσημο την 25/11/2017, χωρίς να επισυνάπτεται οποιαδήποτε συμφωνία ή έγγραφο που να υποστηρίζει την πιο πάνω θέση. Από την άλλη πλευρά οι δικηγόροι του ενάγοντα -αιτητή αντιτείνουν ότι οι πιο πάνω ισχυρισμοί είναι αόριστοι και γενικοί και δεν επισυνάφθηκε οποιοδήποτε τεκμήριο που να αποδεικνύει τη συμφωνία εκχώρησης. Ως προς το επιχείρημα του ενάγοντα-αιτητή για την ανάγκη προσκόμισης τεκμήριου που να αποδεικνύει τη συμφωνία εκχώρησης σημειώνεται, ότι η εκχώρηση (assignment ) δεν τυγχάνει νομοθετικής ρύθμισης στο Κυπριακό Δίκαιο αλλά πηγάζει από το Δίκαιο της Επιείκειας, το οποίο εφαρμόζεται στην Κύπρο δυνάμει του άρθρου 29
(1)Γ του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 . Σχετικά Vassos Ayiomamitis Developments Ltd v Αρτέμη Θωμαΐδη (2000_ 1 ΑΑΔ 238 . Ιδίως ως προς τον τύπο της συμφωνίας εκχώρησης σχετική είναι η απόφαση Markidou v Kyriacos Killiaris and another
(1983)1 CLR 392 όπου κρίθηκε ότι : « No specific form is required to effect an assignment. Form is never significant in equity. It looks to the intent. So long as an intent to assign is disclosed, equity will give effect to it. Assignment is effective the moment it is communicated to the assignee.» Συνεπώς προκύπτει ότι δεν απαιτείται συγκεκριμένος τύπος για την εκχώρηση, φτάνει να αποδεικνύεται η πρόθεση εκχώρησης. Στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης προκύπτει ότι τα οποιαδήποτε στοιχεία για την πρόθεση εκχώρησης και τη συνομολόγηση της συμφωνίας εκχώρησης θα πρέπει να κριθούν μόνο υπό τις αναφορές του εναγομένου 2 στην ένορκη του δήλωση. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η πλευρά του εναγομένου - καθ' ου η αίτηση για να θεμελιώσει την θέση της ότι το δικαίωμα είσπραξης εξόδων εκχωρήθηκε, ανατρέχουν στις 25/11/
- Είναι με αναφορά στην πιο πάνω ημερομηνία που ο εναγόμενος -καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται και ομιλεί συναφώς σε χρόνο αόριστο ότι «εκχώρησε» τα δικαιώματα είσπραξης δικηγορικών. Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι το χρονικό ορόσημο που θα πρέπει να κριθεί το κατά πόσο υπήρξε εκχώρηση είναι η 25/11/
- Δεν διαφεύγει επίσης της προσοχής του Δικαστηρίου ότι το δικαίωμα για λήψη εξόδων από τον εναγόμενο προς τον ενάγοντα γεννήθηκε με τη δικαστική απόφαση ημερομηνίας 8.7.16 . Συνεπώς προκύπτει, αφενός το ερώτημα πώς εκχωρήθηκε ένα δικαίωμα πριν γεννηθεί, και αφετέρου εάν είναι δυνατή η εκχώρηση δικαιώματος αναμενόμενου ή μελλοντικού. Στο σύγγραμμα Snell's The Principles Of Equity 27th Edition σελίδες 80-81 καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά : «There may be an assignment of a present right to future income or profits, or of a pure expectancy , such as a legacy hoped for under the will of a living person. The former ar to be regarded as assignments of part of a chose, but the latter are subject to more restricted rules. At common law such assignments were void ,for no one could assign what he had not got.» (Η υπογράμμιση δική μου) Περαιτέρω στο σύγγραμμα Chitty on Contracts 32nd Ed υπό το κεφάλαιο Distinction between existing and future choses in action παράγραφοι 19-029 ( ηλεκτρονική έκδοση πηγή westlaw uk ) καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά: «The distinction between an existing chose in action which is capable of immediate assignment, and a future chose in action which is only capable of being the subject of an agreement to assign, is one of difficulty. On the one hand, it is clear that a mere expectancy, not based on any existing legal right, can be nothing more than a future chose in action, and cannot, therefore, be transferred without consideration.» Συνάγεται από τα πιο πάνω ότι υφίσταται διαφοροποίηση ανάμεσα στις υπάρχουσες αξιώσεις (chosen in action) και στις μελλοντικές . Η διάφορα έγκειται στο ότι ένα υπαρκτό δικαίωμα ή αξίωση είναι δεκτικό άμεσης εκχώρησης ενώ ένα αναμενόμενο ή μελλοντικό δικαίωμα μπορεί να αποτελέσει μόνο αντικείμενο συμφωνίας για εκχώρηση. Προκύπτει συνακόλουθα ότι η άμεση εκχώρηση αποτελεί διαφορετική νομική σχέση από τη συμφωνία για εκχώρηση αναμενόμενου δικαιώματος. Εάν δεν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχε λόγος να υφίσταται και να καταγράφεται η σχετική διαφοροποίηση. Συνεπώς αναμένεται ότι η σχετική πρόθεση των μερών θα πρέπει να συνδέεται με την πρόθεση εκχώρησης και όχι με την πρόθεση δημιουργίας οποιασδήποτε άλλης νομικής σχέσης. Στην παρούσα υπόθεση προκύπτει το εύλογο ερώτημα του τι ακριβώς συμφωνήθηκε, εάν συμφωνήθηκε εν τέλει στις 25/11/2015, ιδίως υπό το φως του ότι για να είναι δεκτικό άμεσης εκχώρησης ένα δικαίωμα θα πρέπει να είναι υπαρκτό κατά τον χρόνο εκχώρησης και όχι αναμενόμενο. Η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα συνδέεται με το κατά πόσο εν τέλει έχει αποδειχθεί η πρόθεση εκχώρησης, η υποχρέωση, για απόδειξη της οποίας δεν ατονεί από το ότι δεν απαιτείται συγκεκριμένος τύπος για τη σύμβαση εκχώρησης. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση στην υπόθεση Vassos Ayiomamitis Developments Ltd v Αρτέμη Θωμαΐδη (2000_ 1 ΑΑΔ 238 όπου κρίθηκαν τα ακόλουθα : «Για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, κρίνουμε ότι η επιστολή (τεκμ. 2), μόνη της ή και σε συνάρτηση προς τα περιβάλλοντα την υπόθεση γεγονότα, δεν αποκαλύπτει ξεκάθαρη πρόθεση εκχώρησης δικαιωμάτων όπως λανθασμένα διαπίστωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο.» Συνάγεται από τα πιο πάνω, ότι είναι απαραίτητο να προκύπτει από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ότι τα μέρη είχαν σκοπό και πρόθεση την απόλυτη εκχώρηση του υπό κρίση δικαιώματος από το ένα μέρος στο άλλο , και όχι τη δημιουργία οποιασδήποτε άλλης νομικής σχέσης Σημειώνεται ότι στην πιο πάνω απόφαση τέθηκε σχετική έγγραφη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, πλην όμως αυτή κρίθηκε ότι δεν αποκάλυπτε ξεκάθαρη πρόθεση εκχώρησης. Στην υπό κρίση υπόθεση το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει ότι συνομολογήθηκε έγκυρη συμφωνία εκχώρησης την 25/11/2015 με μόνη τη δήλωση του εναγόμενου -καθ' ου η αίτηση ότι συμφώνησε όπως οι δικηγόροι του κατακρατήσουν τα ενδεχόμενα έξοδα που τυχόν εισπραχθούν . Το Δικαστήριο κρίνει ότι η πιο πάνω δήλωση δεν αποκαλύπτει ξεκάθαρη πρόθεση για εκχώρηση δικαιωμάτων ούτε αποτελεί σαφή δήλωση πρόθεσης εκχώρησης. Ενόψει των ανωτέρω, το υπόβαθρο επί του οποίου βασίζεται ο σχετικός λόγος ένστασης καταρρέει με τρόπο που να καθιστά απορριπτέο και τον σχετικό λόγο ένστασης. Ακόμα όμως και εάν μπορούσε να γίνει δεκτό ότι το δικαίωμα είσπραξης εξόδων εκχωρήθηκε στους δικηγόρους του εναγομένου -καθ' ου η αίτηση, αυτό δεν θα αποτελούσε, αυτοτελώς, εμπόδιο για την έκδοση διατάγματος συμψηφισμού. Σχετικά είναι τα όσα καταγράφονται στο σύγγραμμα The Annual Practice 1959 σελίδα 1900 ως ακολούθως : «And so the costs of a dismissed Judgment summons can be set of against the Judgment in spite of the debtor's solicitor's Lien» Ενώ περαιτέρω στο ίδιο σύγγραμμα στη σελίδα 1931 στα σχόλια για την πανομοιότυπη με τη Δ.59 Θ 13 Αγγλική Διαταγή Ο 65 r 21 Reg 27 , καταγράφονται τα ακόλουθα : «Solicitors' Lien : The cost may be directed to be set off without regard to the Lien of the solicitors which only extends to the ultimate balance» Υπό το φως όλων των ανωτέρω κρίνω ότι ο σχετικός λόγος ένστασης είναι απορριπτέος και απορρίπτεται. Η όποια διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου δυνατό να υπήρχε, αναφορικά με το θέμα του συμψηφισμού εξόδων, θα μπορούσε να ασκηθεί μόνο κατά το στάδιο της έκδοσης της Απόφασης στις 8/7/2016 και ως εκ τούτου δεν υπάρχει σε αυτό το καθυστερημένο στάδιο της δικαστικής διαδικασίας η δυνατότητα συμψηφισμού των εξόδων. Προβάλλεται η θέση από τον εναγόμενο 2 ότι δεν μπορεί σε αυτό το στάδιο να διαταχθεί συμψηφισμός εξόδων . Υπενθυμίζεται ότι στην παρούσα εκδόθηκε απόφαση την 8/7/2016 με την οποία οριζόταν όπως τα εκατέρωθεν έξοδα υπολογιστούν και εγκριθούν από τον Πρωτοκολλητή. Από το λεκτικό της Δ.59 Θ 13 φαίνεται να προκύπτει ότι η σχετική αίτηση για συμψηφισμό θα πρέπει να υποβάλλεται στον υπεύθυνο για την ψήφιση και μάλιστα πριν τη συμπλήρωση της ψήφισης των εξόδων, των οποίων σκοπείται ο συμψηφισμός. Το ποίο πάνω συμπέρασμα προκύπτει από το λεκτικό της Δ 59 θ 13 η οποία προνοεί «the taxing officer may tax the costs such party is so liable to pay, and may adjust the same by way of deduction or set-off, or may, if he shall think fit, delay the allowance of the costs such party is entitled to receive until he has paid or such officer may allow or certify the costs to be paid, and the same may be recovered by the party entitled thereto in the same manner as costs ordered to be paid may be recovered.» (Η υπογράμμιση και έμφαση δική μου.) Το πιο πάνω συμπέρασμα ενισχύεται από το σύγγραμμα The Annual Practice 1959 σελ 1930 όπου στα ερμηνευτικά σχόλια για την πανομοιότυπη παλαιά διαταγή των Αγγλικών Θεσμών Ο 65 r 21 Reg 27 καταγράφονται τα εξής : «The Taxing officer may : i.e Without any direction of the court . He not the court is the proper person to whom to apply.» Προκύπτει συνεπώς ότι, σύμφωνα με τις Αγγλικές Αυθεντίες επί του θέματος η σχετική αίτηση πρέπει να υποβάλλεται στον υπεύθυνο επί της ψηφίσεως. Ασφαλώς στο Κυπριακό δίκαιο, όταν διαταχθεί υπολογισμός και όχι ψήφιση εξόδων, ο υπολογισμός των εξόδων από τον Πρωτοκολλητή δεν έχει αυτόνομη ή τελική ισχύ αλλά, ο όποιος υπολογισμός τελεί υπό την τελική έγκριση του Δικαστηρίου, οπόταν και τα έξοδα αποκτούν ισχύ ως απόφαση του Δικαστηρίου πλέον. Σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Serquei Pugachev
(2006)1 Α.Α.Δ 353 Συνεπώς, στο Κυπριακό Δίκαιο μπορεί να γίνει δεκτό ότι η σχετική αίτηση μπορεί να υποβληθεί στο δικαστήριο το οποίο έχει την ευθύνη για την τελική έγκριση των εξόδων . Το κρίσιμο που πρέπει να αποφασισθεί για την παρούσα υπόθεση είναι το μέχρι ποιο δικονομικό στάδιο ή χρονικό σημείο μπορεί να καταχωρηθεί η σχετική αίτηση για συμψηφισμό. Υπό το όλο πλέγμα των διατάξεων της Δ.59 προκύπτει ότι η αίτηση για συμψηφισμό θα πρέπει να υποβάλλεται πριν τον οριστικό υπολογισμό και έγκριση των εξόδων . Το πιο πάνω συμπέρασμα προκύπτει από το λεκτικό της Δ.59 θ 13, η οποία δίδει τη δυνατότητα στον υπεύθυνο επί της ψηφίσεως, είτε να συμψηφίσει τα έξοδα είτε να αρνηθεί το συμψηφισμό . Συνάγεται από το πιο πάνω ότι η διακριτική αυτή εξουσία ασκείται κατά το στάδιο που εκκρεμεί ο υπολογισμός των εξόδων, ώστε να υπάρχουν οι 2 αυτές επιλογές ανοικτές και να ακολουθηθεί είτε ή μία είτε η άλλη. Περαιτέρω κρίνω ότι θα ήταν νομικά άτοπο και θα συνιστούσε αντινομία τα έξοδα αφού εγκριθούν από το Δικαστήριο και αποκτήσουν ισχύ ως απόφαση του δικαστηρίου, να υπάρχει δυνατότητα σε οποιοδήποτε μεταγενέστερο στάδιο να ασκηθεί οποιαδήποτε διακριτική ευχέρεια ως προς τον συμψηφισμό αυτών. Κάτι τέτοιο θα ερχόταν και σε αντίθεση με την αρχή της τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων, αφού θα άφηνε μέρος της απόφασης το οποίο με την έγκριση των εξόδων από το Δικαστήριο ολοκληρώνεται να παραμένει ανοικτό σε αμφισβήτηση μέσω της διαδικασίας για συμψηφισμό. Στα γεγονότα της παρούσας προκύπτει αβίαστα ότι εκδόθηκε δικαστική απόφαση την 8/7/2017, με την οποία διατάχθηκε η καταβολή εκατέρωθεν εξόδων από τους διαδίκους. Τα έξοδα διατάχθηκε όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή στις 30/11/2016 και το Δικαστήριο ενέκρινε τα έξοδα για τον ενάγοντα την 1/12/2016 και για τον εναγόμενο την 8/12/2016. Την 20/12/2016 συντάχθηκε το διάταγμα του δικαστηρίου επί του οποίου καταγράφονταν τα έξοδα, τα οποία διατασσόταν να καταβάλει η κάθε πλευρά και ως εκ τούτου τα έξοδα απέκτησαν ισχύ ως η απόφαση του Δικαστηρίου. Ακολούθως την 7/3/2017 η πλευρά του ενάγοντα-αιτητή καταχώρισε την υπό κρίση αίτηση ζητώντας συμψηφισμό των εξόδων. Υπό το φως των ανωτέρω κρίνω, ότι η αίτηση η οποία υποβλήθηκε μετά τον υπολογισμό και έγκριση των εξόδων έχει υποβληθεί σε πολύ καθυστερημένο στάδιο και δεν μπορεί να επιτύχει . Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του εναγομένου 2 -καθ ου η αίτηση ως υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο . ............... Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ / cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο