LITONOR FINANCIAL LIMITED ν. R.G.I. RESIDENTIAL HOLDINGS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 3073/14, 3/11/2017

(2), προς υποστήριξη της ένστασης των αιτητών ημερομηνίας 9.5.17 στην πιο πάνω αίτηση για παραμερισμό. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Στάλως Παπουή, δικηγόρου σε ένα από τα δικηγορικά γραφεία των αιτητών, ημερομηνίας 13.9.17. Η ενόρκως δηλούσα, για τεκμηρίωση του «καλού λόγου» της Δ.48 Θ.4

(2)επικαλείται τα δύο προσχέδια των ενόρκων δηλώσεων των Maxim Kozhevnikov (τεκμήριο Α) και Artem Azizbaev (τεκμήριο Β) και ισχυρίζεται ότι η μαρτυρία που περιέχουν, είναι απόλυτα σχετική με τα επίδικα θέματα της αίτησης παραμερισμού, αφού αφορούν τον έλεγχο που οι καθ' ων η αίτηση ασκούν πάνω στις θυγατρικές τους εταιρείες και το επίδικο έργο "Khilkov" και άρα είναι σχετική με την ευθύνη που οι καθ' ων η αίτηση μπορεί να φέρουν προς τους αιτητές. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι οι Kozhevnikov και Azizbaev φαίνεται να έχουν πραγματική και εξ ιδίας γνώση των γεγονότων, αφού όπως προκύπτει από τα τεκμήρια Α και Β, αυτοί εργάζονταν κατά τον ουσιώδη χρόνο σε θυγατρικές εταιρείες των καθ' ων η αίτηση. Η μαρτυρία των εν λόγω προσώπων, δεν ήταν εύλογα διαθέσιμη νωρίτερα αφού, όπως αναφέρεται στα τεκμήρια Α και Β, αυτοί εργάζονταν στον Όμιλο Εταιρειών Rose Group, που ελέγχεται από τους καθ' ων η αίτηση. Μόλις όμως ενημερώθηκαν ότι τα πρόσωπα αυτά, ενδεχομένως να ήταν διαθέσιμα να μαρτυρήσουν, κινήθηκαν με σπουδή ώστε να διαπιστώσουν τη μαρτυρία που μπορούσαν να δώσουν και κατά πόσο αυτή ήταν σχετική. Ισχυρίζεται ότι καμιά αμέλεια ή ολιγωρία υπήρξε εκ μέρους των αιτητών, λαμβάνοντας υπόψη τη λεπτότητα του θέματος. Εισηγείται ότι είναι ορθό και δίκαιο να επιτραπεί η καταχώρηση των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων (τεκμήρια Α και Β) ώστε να τεθούν τα θέματα ενώπιον του Δικαστηρίου στην πλήρη διάσταση τους και να υπάρχει ενώπιον του μια ολοκληρωμένη εικόνα των πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης. Η αιτούμενη άδεια, όπως προβάλλεται μέσα από τους λόγους ένστασης των καθ' ων η αίτηση, δεν θα πρέπει να δοθεί διότι:

1. Οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει την ύπαρξη καλού λόγου για να δοθεί από το Δικαστήριο άδεια για καταχώρηση των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων (τεκμήρια Α και Β), λόγω του περιεχομένου τους και της φύσης της διαδικασίας στην οποία επιχειρούνται να καταχωρηθούν και για σκοπούς της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.
3. Με τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις επιχειρείται να προσκομισθεί ανεπίτρεπτη μαρτυρία, άσχετη με τα επίδικα θέματα της αίτησης ημερομηνίας 20.12.16, αχρείαστη και αόριστη και επιδιώκεται η επανάληψη μαρτυρίας που ήδη βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, προκαλώντας αχρείαστα έξοδα, ταλαιπωρία και καθυστέρηση στην εκδίκαση της αίτησης ημερομηνίας 20.12.
5. Με τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις επιχειρείται να προσκομισθεί μαρτυρία η οποία μεταβάλλει ή αλλοιώνει η συμπληρώνει την εικόνα που οι αιτητές παρουσίασαν στο Δικαστήριο, στη βάση της οποίας εκδόθηκε μονομερώς το Διάταγμα ημερομηνίας 23.3.15, με το οποίο επιτράπηκε η σφράγιση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και η επίδοση του στο εξωτερικό. Περαιτέρω, επιχειρείται η μεταβολή και/ή αλλοίωση και/ή συμπλήρωση της μαρτυρίας που ήδη τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τους αιτητές και τους καθ' ων η αίτηση, στην αίτηση ημερομηνίας 20.12.
7. Η μαρτυρία που επιχειρείται να προσκομισθεί με το τεκμήριο Β του Azizbaev, έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία που αυτός έθεσε μέσω της ένορκης δήλωσης του ημερομηνίας 22.7.15 που συνόδευε την αίτηση των εναγομένων 3, για παρόμοια αιτητικά με αυτά της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.
8. Συνεπώς η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική.
9. Η παρούσα αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου διότι έγινε καθυστερημένα και/ή κακόπιστα και χρησιμοποιείται ως ένα μέσο καταπίεσης των καθ' ων η αίτηση και/ή προσβολής των δικαιωμάτων τους για εκδίκαση της υπόθεσης και καθορισμό των δικαιωμάτων τους εντός ευλόγου χρόνου και/ή οδηγεί στον εκτροχιασμό της διαδικασίας και καθυστέρηση στην ακρόαση της αίτησης ημερομηνίας 20.12.16, ενώ οι καθ' ων η αίτηση παράλληλα, υπόκεινται σε ζημιές.
10. Τα όσα αναφέρουν οι Kozhevnikov και Azizbaev στα τεκμήρια Α και Β, δεν εμπίπτουν στην προσωπική τους γνώση και/ή αυτοί δεν αποκαλύπτουν επαρκώς ή καθόλου την πηγή της γνώσης τους.
11. Η καταχώρηση των προτεινόμενων συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων θα οδηγήσει σε περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της αίτησης ημερομηνίας 20.12.16, σε αχρείαστα έξοδα και ταλαιπωρία, εφόσον θα δημιουργηθεί η ανάγκη για περαιτέρω απάντηση εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση και/ή αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Η ένσταση των καθ' ων η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Στυλιανού Τριλλίδη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των καθ' ων η αίτηση, ημερομηνίας 18.10.
12. Αναφέρθηκε στην Αίτηση ημερομηνίας 20.12.16 των καθ' ων η αίτηση για παραμερισμό του Διατάγματος ημερομηνίας 23.3.15, το οποίο εκδόθηκε μονομερώς και στη βάση του οποίου επετράπηκε η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και της ειδοποίησης του στους καθ' ων η αίτηση στη Ρωσία. Ισχυρίζεται ότι το εν λόγω Διάταγμα ημερομηνίας 23.3.15 θα κριθεί στη βάση των γεγονότων που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τους αιτητές, κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του. Το Δικαστήριο, άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια και έκδοσε το Διάταγμα ημερομηνίας 23.3.15 στη βάση των εν λόγω γεγονότων και αυτά είναι τα μόνα σχετικά. Επομένως, δεν μπορεί να επιτραπεί στους αιτητές να αλλάξουν, μεταβάλουν, αλλοιώσουν ή προσθέσουν στα γεγονότα που παρουσίασαν στο Δικαστήριο κατά την έκδοση του μονομερούς Διατάγματος ημερομηνίας 23.3.
13. Συνεπώς, δεν συντρέχει «καλός λόγος» για να επιτραπεί η καταχώρηση των προτεινόμενων συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων, προς υποστήριξη της ορθής έκδοσης του Διατάγματος ημερομηνίας 23.3.15 και συνακόλουθα της επίδοσης που έγινε με βάση αυτό, εφόσον αυτές δεν θα ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο. Επανέλαβε τους πιο πάνω λόγους ένστασης υπ' αριθμόν 6 και 7 και τόνισε ότι η καθυστέρηση στην εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.16, προκαλεί ζημιές στους καθ' ων η αίτηση, εφόσον η παρούσα αγωγή προκαλεί ζημιές στη φήμη τους και αυτοί υφίστανται απώλεια κερδών, όπως εξηγεί στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης του. Ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική γιατί καταχωρίστηκε καθυστερημένα, 4 μήνες μετά την καταχώρηση της ένστασης των αιτητών στην αίτηση ημερομηνίας 20.12.16, χωρίς επαρκή δικαιολόγηση και μόλις μια μέρα πριν την ακρόαση της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.16, επιδιώκοντας έτσι, την αναβολή της προγραμματισμένης ακρόασης. Τόνισε ότι ο Azizbaev, όπως αναφέρεται στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του (τεκμήριο Β), σταμάτησε να εργοδοτείται στον Όμιλο Rose Group, από τον Ιούνιο 2016, όμως δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία γιατί οι αιτητές χρειάστηκαν ένα χρόνο και τρεις μήνες για να λάβουν τη μαρτυρία του ως και γιατί η μαρτυρία του δεν συμπεριελήφθηκε εξ αρχής στην ένσταση τους στην Αίτηση ημερομηνίας 20.12.
14. Ενόψει του ότι η μαρτυρία που οι αιτητές επιδιώκουν να παρουσιάσουν δεν θα ληφθεί υπόψη στην εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.16, είναι φανερό ότι ο μοναδικός λόγος για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης είναι η καθυστέρηση της εκδίκασης της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.16 και η διατήρηση της Αγωγής εν ζωή, για καταπιεστικούς και αλλότριους λόγους. Τέλος, ισχυρίζεται ότι η μαρτυρία που οι αιτητές επιδιώκουν να παρουσιάσουν με τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, είναι άσχετη με τα επίδικα θέματα της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.16 , αχρείαστη, παραπλανητική, αόριστη και ψευδής και συνεπώς δεν αποκαλύπτεται καλός λόγος που να επιτρέπει την καταχώρηση της, για τους λόγους που εξηγεί λεπτομερώς στις παραγράφους 12, 13 και 14 της ένορκης δήλωσης του. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση» (βλέπε επίσης Messios & Sons v. Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ.195). Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης και σύμφωνα με τη θέση των αιτητών στην ένορκη δήλωση της Στάλως Παπουή που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση, ό,τι επιδιώκουν οι αιτητές με την καταχώρηση των προτεινόμενων συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η παρουσίαση των επίδικων θεμάτων ενώπιον του Δικαστηρίου στην πλήρη διάσταση τους και των στοιχείων που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από αυτό, ώστε να υπάρχει ενώπιον του μια ολοκληρωμένη εικόνα των πραγματικών γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, για να μπορεί να καταλήξει σε μια εμπεριστατωμένη και δίκαιη απόφαση αναφορικά με τη βασιμότητα της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.16. Είναι νομολογημένο ότι αποτελεί κανόνα καθολικής εφαρμογής, ότι σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία ύστερα από μονομερή αίτηση, δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο.(βλ. Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd ν. Του Πλοίου LIPA

(2000)1(Γ) A.A.Δ. 1976, 1981, Vuitton v Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1453, Μαρία Κόκκινου ν. Κυριάκου Κόκκινου, Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3.11.16 και Χαράλαμπου Ανδρέα Κούπα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λτδ κ.α, Πολ. Έφεση 312/10, ημερ. 17.7.14). Αποτελεί, επίσης, καθιερωμένη νομική αρχή, ότι κατά τη διαδικασία οριστικοποίησης διατάγματος που έχει εκδοθεί μονομερώς, τα μόνα σχετικά γεγονότα που δύναται να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο, είναι τα γεγονότα εκείνα που τέθηκαν ενώπιον του κατά την εξέταση της μονομερούς αίτησης (βλ. Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.ά. (ανωτέρω), Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd

(1996)1 AAΔ 597 και Μ. Κόκκινου ν. Κ. Κόκκινου (ανωτέρω). Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Μ. Κόκκινου ν. Κ. Κόκκινου (ανωτέρω). «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου, η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας, σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτό που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό». Στην προκειμένη περίπτωση, οι αιτητές, με τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, επιδιώκουν να συμπληρώσουν τη μαρτυρία που παρουσίασαν προς υποστήριξη της ένστασης τους στην Αίτηση των καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 20.12.16, με την οποία ζητείται η ακύρωση του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος ημερομηνίας 23.3.15, και το οποίο επέτρεψε τη σφράγιση της Ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και την επίδοση του στους καθ' ων η αίτηση εκτός δικαιοδοσίας. Έχοντας συγχρόνως κατά νου ότι, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της Στάλως Παπουή που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση, με τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις (τεκμήρια Α και Β), επιδιώκεται να παρουσιαστεί μαρτυρία που σχετίζεται με τον έλεγχο που ασκούν οι καθ' ων η αίτηση στις θυγατρικές τους εταιρείες και στο επίδικο έργο "Khilkov", είναι φανερό ότι αυτό που ουσιαστικά επιδιώκουν οι αιτητές, είναι να παρουσιάσουν εκ των υστέρων περαιτέρω μαρτυρία προκειμένω να πείσουν το Δικαστήριο ότι υπάρχει καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των καθ' ων η αίτηση και συνεπώς το μονομερές Διάταγμα ημερομηνίας 23.3.15 - αντικείμενο της Αίτησης ημερομηνίας 20.12.16 - ορθά εκδόθηκε. Με βάση τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, έχω την άποψη ότι η ορθότητα της έκδοσης του μονομερούς Διατάγματος ημερομηνίας 23.3.15 για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, θα πρέπει να κριθεί αποκλειστικά στη βάση των γεγονότων που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, με τη μονομερή αίτηση ημερομηνίας 19.2.15 και την ένορκη δήλωση ίδιας ημερομηνίας που την υποστήριζε. Συνεπώς η εκ των υστέρων προσπάθεια των αιτητών να συμπληρώσουν, επιβεβαιώσουν και ενισχύουν την αρχική θέση τους - ως είναι η εισήγηση του ευπαίδευτου δικηγόρου τους στη γραπτή του αγόρευσης - ως και την εικόνα που είχαν αρχικά παρουσιάσει στο Δικαστήριο κατά την έκδοση του μονομερούς διατάγματος ημερομηνίας 23.3.15, είναι ανεπίτρεπτη. Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Demstar (ανωτέρω) είναι σχετικό: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο επελήφθη της αίτησης για τον παραμερισμό του διατάγματος για επίδοση στο εξωτερικό με αναφορά όχι μόνο στα γεγονότα που στοιχειοθέτησαν την αρχική αίτηση αλλά και στα γεγονότα που είχαν προσκομιστεί στο πλαίσιο της αίτησης για παραμερισμό. Αυτό συνιστά σφάλμα. Σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίζεται ότι τα μόνα σχετικά γεγονότα είναι εκείνα που υποστηρίζουν την αίτηση για τη χορήγηση άδειας για επίδοση στο εξωτερικό.(Βλέπε Sait Electronic S.A. από Βρυξέλλες v. The Ship "Dominique" and 2 Others

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 365. Amathus Navigation Co Lid (ανωτέρω). Στην υπόθεση GCC Computers Ltd v. Pendril Datacom Ltd

(2000)1 ΑΑΔ 1584, η οποία αφορούσε ακύρωση διατάγματος που επέτρεψε επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, το Ανώτατο Δικαστήριο επεξήγησε ότι: « Η υποχρέωση της εφεσείουσας όταν ζητούσε μονομερώς τις άδειες του δικαστηρίου, στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης 318/98, ήταν να αποδείξει ότι είχε εκ πρώτης όψεως καλή ή συζητήσιμη υπόθεση εναντίον της εφεσίβλητης». Στην προκειμένη περίπτωση, οι αιτητές είχαν την υποχρέωση κατά το στάδιο που με τη μονομερή τους αίτηση ημερομηνίας 19.2.15 ζητούσαν μονομερώς την έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 23.3.15 για σφράγιση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και επίδοση του εκτός δικαιοδοσία, να αποδείξουν ότι έχουν εκ πρώτης όψεως καλή ή συζητήσιμη υπόθεση εναντίον των καθ' ων η αίτηση. Το κατά πόσο πράγματι έχουν καταφέρει να αποδείξουν κάτι τέτοιο, θα κριθεί κατά την άποψη μου, όπως ανέφερα πιο πάνω, στη βάση των γεγονότων που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο με την ένορκη δήλωση που συνόδευε την αίτηση ημερομηνίας 19.2.15 και μόνο. Συνεπώς, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν τεκμηριώνεται «καλός λόγος» ώστε να επιτραπεί στους αιτητές να καταχωρήσουν τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, εφόσον το Δικαστήριο δεν είναι επιτρεπτό να τις λάβει υπόψη του και κάτι τέτοιο, θα συνιστούσε σύμφωνα με την απόφαση Demstar (ανωτέρω), σφάλμα. Η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των αιτητών στη γραπτή του αγόρευση, ότι με τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, δεν επιχειρείται για πρώτη φορά η κατάθεση μαρτυρίας επί του συγκεκριμένου ζητήματος, αλλά ό,τι επιδιώκεται είναι η ενίσχυση, υποστήριξη και επιβεβαίωση της αρχικής θέσης των αιτητών, όπως αυτή προβλήθηκε με την αρχική ένορκη δήλωση στη βάση της οποίας δόθηκε η άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και συνεπώς έχει καταδειχθεί «καλός λόγος» για την καταχώρηση τους, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Στην υπόθεση Βερεγγάρια Παπακοκκίνου κ.ά. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία, Πολ. Έφεση 242/11, ημερομηνίας 10.4.12, αποφασίστηκε ότι: «Με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, που ζητείται να καταχωρηθεί, της κας Βερεγγάριας Παπακόκκινου, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τι περισσότερο επιθυμούν οι εφεσείουσες να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου πέραν της επανάληψης του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως ημερ. 12.7.2011 και της επιχειρηματολογίας τους. Ούτε όμως η επανάληψη, ούτε και η επιχειρηματολογία των εφεσειουσών, δικαιολογούν το ζητούμενο διάταγμα για συμπληρωματική ένορκη δήλωση». Κατά συνέπεια, και στην παρούσα περίπτωση, η εκ των υστέρων προσπάθεια των αιτητών να επαναλάβουν, ενισχύσουν και επιβεβαιώσουν την αρχική τους θέση, δεν συνιστά «καλό λόγο» που να δικαιολογεί την άδεια για καταχώρηση των προτεινόμενων συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Σ' ό,τι αφορά τη θέση των αιτητών ότι η μαρτυρία των Azizbaev και Kozhevnikov δεν ήταν εύλογα διαθέσιμη νωρίτερα εφόσον αυτοί εργάζοντο στον Όμιλο Rose Group που ελέγχεται από τους καθ' ων η αίτηση και δεν υπήρξε καμιά ολιγωρία ή αμέλεια εκ μέρους ων αιτητών, είναι αρκετό να επισημανθεί ότι με βάση τα όσα αναφέρει ο Azizbaev στο Τεκμήριο Β, αυτός σταμάτησε να εργοδοτείται στον Όμιλο Rose Group από τον Ιούνιο 2016. Ωστόσο, οι αιτητές ουδόλως δικαιολόγησαν την παρέλευση του ενός χρόνου και τριών μηνών που χρειάστηκαν για να λάβουν τη μαρτυρία του, ούτε και την παρέλευση των 4 μηνών από την καταχώρηση της ένστασης τους στις 9.5.17, στην Αίτηση ημερομηνίας 20.12.16 για παραμερισμό. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των αιτητών τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αίτησης ημερομηνίας 20.12.16 για παραμερισμό. (Υπ.) ....................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο