PEPPIS COMPANY LIMITED ν. CYTA, Γεν. Αίτηση αρ. 335/11, 14/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A385 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Γεν. Αίτηση αρ. 335/11 Μεταξύ: PEPPIS COMPANY LIMITED Αιτητών και CYTA Καθ' ων η αίτηση ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 22.1.12 Μεταξύ: PEPPIS CO. LIMITED Αιτητών και CYTA Καθ' ων η αίτηση Αίτηση καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 11.5.17 για παραμερισμό του Διατάγματος ημερομηνίας 12.4.17 Ημερομηνία: 14 Δεκεμβρίου 2017 Εμφανίσεις: Για Καθ' ων η αίτηση - Αιτητές: κα Ν. Χατζηιωάννου Για Αιτητές - Καθ' ων η αίτηση: κα Ε. Λάμπρου Για Διαιτητή: κ. Α. Αποστολίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με Διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 25.2.16 η Άννα Στυλιανού Ιακώβου διορίστηκε ως Διαιτητής για την τελική επίλυση της διαφοράς που προέκυψε μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η αίτηση, σε σχέση με το χρόνο αποπεράτωσης του επίδικου έργου, τις αποζημιώσεις για τις καθυστερήσεις και τον καθορισμό του ποσού του τελικού λογαριασμού, δυνάμει της γραπτής συμφωνίας των διαδίκων ημερομηνίας 19.3.
- Με βάση το εν λόγω Διάταγμα, η διαιτητής όφειλε να διεκπεραιώσει την υπόθεση, το ταχύτερο και σε κάθε περίπτωση, εντός 9 μηνών από την ημερομηνία που θα παραλάμβανε από τους Αιτητές πιστό αντίγραφο του Διατάγματος ως και τα έγγραφα που καθορίστηκαν σ' αυτό. Στις 14.10.16, οι αιτητές, επεδίωξαν, στη βάση αίτησης τους ιδίας ημερομηνίας, την παράταση του χρόνου έκδοσης διαιτητικής απόφασης από την Διαιτητή κατά έξι μήνες. Οι καθ' ων η αίτηση έφεραν ένσταση στην εν λόγω αίτηση και το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 22.2.17, απέρριψε την αίτηση, διότι, όπως έκρινε, τέτοιας φύσεως αίτημα θα έπρεπε να υποβληθεί από την ίδια τη Διαιτητή. Η Διαιτητής, με μονομερή αίτηση της ημερομηνίας 4.4.17, εξασφάλισε στις 12.4.17 μονομερώς διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με το οποίο παρατάθηκε ο χρόνος έκδοσης της διαιτητικής απόφασης από την Διαιτητή, κατά 12 μήνες. Οι καθ' ων η αίτηση (στο εξής οι αιτητές) καταχώρησαν στις 11.5.17 την παρούσα αίτηση, με την οποία αιτούνται διατάγματος του Δικαστηρίου που να παραμερίζει το πιο πάνω διάταγμα ημερομηνίας 12.4.
- Παράλληλα, με μονομερή αίτηση τους ημερομηνίας 29.5.17, οι αιτητές εξασφάλισαν την ίδια ημέρα μονομερώς την έκδοση διατάγματος με το οποίο αναστάληκε η ισχύς του διατάγματος ημερομηνίας 12.4.17, μέχρι εκδίκασης και τελικής αποπεράτωσης της παρούσας αίτησης ημερομηνίας 11.5.
- Οι αιτητές (στο εξής οι καθ' ων η αίτηση) έφεραν ένσταση στην έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 29.5.17 και με ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 6.7.17, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας κατέστησε το διάταγμα ημερομηνίας 29.5.17 οριστικό, μέχρι πλήρους εκδίκασης της παρούσας αίτησης ημερομηνίας 11.5.
- Η παρούσα αίτηση - η οποία βασίζεται στη Δ.38 θ.1-3 και 9, Δ.39 θ.1 και Δ.48 θ.1-9 [(Δ.48 θ.8
(4)] των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Άννας Γιαννάκη ημερομηνίας 11.5.17 - προσέκρουσε σε ένσταση των καθ' ων η αίτηση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Πεππή Χριστοφή ημερομηνίας 9.6.17. Ο ευπαίδευτος συνήγορος που εκπροσωπεί την Διαιτητή, δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν ενίσταται την παρούσα αίτηση. Η Άννα Γιαννάκη είναι νομικός υπάλληλος των Αιτητών. Αναφέρθηκε στις πιο πάνω δικαστικές διαδικασίες, ως και στη σχετική αλληλογραφία και συναντήσεις με τη Διαιτητή (τεκμήρια 3, 4, 5, 6, 7 και 8). Ανέφερε ότι η αίτηση της Διαιτητού ημερομηνίας 4.4.17, με βάση την οποία εκδόθηκε μονομερώς το επίδικο Διάταγμα ημερομηνίας 12.4.17, δεν επιδόθηκε στους αιτητές και έτσι στερήθηκαν του δικαιώματος να ακουστούν. Οι αιτητές έχουν ένσταση στην παράταση του χρόνου, όπως την είχαν εκδηλώσει και με την ένσταση τους στο πρώτο ίδιο αίτημα των καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 14.10.16 και είχαν κάθε δικαίωμα να ακουστούν. Ισχυρίζεται ότι το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12.4.17 (τεκμήριο 6), το οποίο εκδόθηκε μονομερώς, θα πρέπει να παραμερισθεί διότι εκδόθηκε κατά παράβαση των δικαιωμάτων των αιτητών που πηγάζουν από το άρθρο 30 του Συντάγματος και τους Κανόνες Φυσικής Δικαιοσύνης. Οι καθ' ων η αίτηση, με την ένσταση τους εγείρουν 18 λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στους ακόλουθους
(7):
- Η φύση του Διατάγματος ημερομηνίας 12.4.17 και τα γεγονότα στα οποία στηρίχθηκε το Δικαστήριο για να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια, χωρίς κλήτευση των αιτητών, δεν επιτρέπουν την καταχώρηση της παρούσας αίτησης και τον παραμερισμό του Διατάγματος ημερομηνίας 12.4.
- Οι καθ' ων η αίτηση θα υποστούν βλάβη αν παραμερισθεί το Διάταγμα ημερομηνίας 12.4.17 και ήδη έχει προκληθεί βλάβη με την οριστικοποίηση του Διατάγματος ημερομηνίας 29.5.17, κάτι που έχει αναγκάσει τη Διαιτητή να διακόψει επ' αόριστον τη διαδικασία της διαιτησίας.
- Οι αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο προηγούμενες αιτήσεις τους για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 25.2.16 (για παραπομπή της διαφοράς των μερών σε διαιτησία) ημερομηνίας 28.3.16 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και ημερομηνίας 24.6.16 στο Ανώτατο Δικαστήριο, τις οποίες τόσο το Επαρχιακό Δικαστήριο, όσο και το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψαν. Επομένως, οι αιτητές δεν νομιμοποιούνται με την παρούσα αίτηση να προβαίνουν σε ενέργειες αντίθετες με τις μέχρι σήμερα αποφάσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου και του Ανωτάτου Δικαστηρίου που τους δεσμεύουν και με τις οποίες μέχρι σήμερα συμμορφώθηκαν ενώπιον της Διαιτητού.
- Η παρούσα αίτηση είναι κακόπιστη και/ή παράκαιρη και/ή αντίθετη με τις μέχρι τώρα ενέργειες και συμπεριφορά των αιτητών, με στόχο να παρακάμψουν και εξουδετερώσουν τη διαδικασία που το Δικαστήριο καθόρισε, ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια για έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 12.4.
- Τυχόν έγκριση του αιτούμενου Διατάγματος, θα παραμερίζει τις πιο πάνω αποφάσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου και του Ανωτάτου Δικαστηρίου και θα υποβαθμίσει το ρόλο της Διαιτητού ως και το δικαίωμα της να προσφύγει στο Δικαστήριο για να λάβει το Διάταγμα ημερομηνίας 12.4.
- Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας εφόσον οι αιτητές επιχειρούν να παρεμποδίσουν την αποφασισθείσα διαδικασία, να την αναστείλουν επ' αόριστον και να παρατείνουν περαιτέρω τη διαφορά των μερών.
- Οι αιτητές, με την παρούσα αίτηση τους δεν προσέρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, εφόσον δεν περιέλαβαν σ' αυτήν, όλα τα γεγονότα της υπόθεσης και πέτυχαν μονομερώς το προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 29.5.17, στη βάση των αποκρυφθέντων γεγονότων, τα οποία αν το Δικαστήριο είχε υπόψη του, δεν θα έκδιδε το Προσωρινό Διάταγμα. Ο Πεππής Χριστοφή, είναι ο διευθυντής των καθ' ων η αίτηση. Αναφέρθηκε στις πιο πάνω δικαστικές διαδικασίες, ως και στο γεγονός ότι οι αιτητές είχαν εφεσιβάλει (τεκμήριο 2) στις 28.3.16 την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25.2.16 (τεκμήριο 1) και είχαν ζητήσει με αίτηση τους στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ημερομηνίας 28.3.16, αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 25.2.16, την οποία το Δικαστήριο απέρριψε με απόφαση του ημερομηνίας 17.6.16 (τεκμήριο 3). Περαιτέρω, οι αιτητές, με νέα αίτηση τους ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 24.6.16, επεδίωξαν και πάλι την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 25.2.16, την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 12.12.16 απέρριψε (τεκμήριο 4). Κατά την διάρκεια των εν λόγω διαδικασιών, οι αιτητές κωλυσιεργούσαν τη διαδικασία ενώπιον της Διαιτητού με αποτέλεσμα να χρειαζόταν παράταση του χρόνου ολοκλήρωσης της διαιτησίας (τεκμήριο 5). Ως εκ τούτου ακολούθησε η αίτηση εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση για παράταση χρόνου, κατόπιν οδηγιών της Διαιτητού (τεκμήριο 6), η απορριπτική απόφαση του Δικαστηρίου (τεκμήριο 7), ως και η έκδοση του επίδικου μονομερούς Διατάγματος ημερομηνίας 12.4.17 (τεκμήριο 8). Μετά την έκδοση του επίδικου Διατάγματος, η Διαιτητής, κοινοποίησε στα μέρη το εν λόγω Διάταγμα και έκδοσε Διαταγή - Οδηγία 4 (τεκμήριο 9) με την οποία καθόριζε τα χρονοδιαγράμματα και ημερομηνίες για την περαιτέρω πορεία της διαιτησίας και προγραμματισμό της διαδικασίας. Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αίτησης ως και η έκδοση του μονομερούς προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 29.5.17 (τεκμήριο 10), συνεπεία του οποίου η Διαιτητής ενημέρωσε τα μέρη με οδηγία της αρ. 5 (τεκμήριο 12) για αναβολή της διαδικασίας της διαιτησίας, συμμορφούμενη με το Διάταγμα του Δικαστηρίου. Ισχυρίζεται ότι κατά την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος ημερομηνίας 29.5.17 (τεκμήριο 10), το Δικαστήριο δεν είχε υπόψη του τις δύο αποφάσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 17.6.17 (τεκμήριο 3) και 12.12.16 (τεκμήριο 4) αντίστοιχα, ως και ότι είχε καταχωρηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25.2.16 (τεκμήριο 1), τα οποία αποκρύφθηκαν από τους αιτητές. Εάν αυτά ήταν γνωστά στο Δικαστήριο, αυτό δεν θα έκδιδε το Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 29.5.17, συνεπεία του οποίου ανατράπηκε η διαδικασία της διαιτησίας, η οποία θα προωθείτο εντός του Ιουνίου 2017 στο μεγαλύτερο μέρος της, με αποτέλεσμα να υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις στην περαιτέρω διαδικασία. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Η παρούσα αίτηση βασίζεται στη Δ.48 θ.8
(4)η οποία ορίζει ότι: "Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just". Στην προκειμένη περίπτωση, οι αιτητές επιδιώκουν τον παραμερισμό του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος ημερομηνίας 12.4.17, το οποίο εκδόθηκε στη βάση μονομερούς αίτησης της Διαιτητού, ημερομηνίας 4.4.17 και με το οποίο παρατάθηκε ο χρόνος έκδοσης της απόφασης της (τεκμήριο 6 στην αίτηση). Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η Διαιτητής δεν φέρει ένσταση στην παρούσα αίτηση και στον παραμερισμό του εν λόγω Διατάγματος. Έχω λάβει υπόψη μου τα όσα αναφέρθηκαν την απόφαση της αδελφής Δικαστή Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, ημερομηνίας 22.2.17 (τεκμήριο 2 στην αίτηση) - με τα οποία συμφωνώ και υιοθετώ - ότι δηλαδή αιτήματα για παράταση του χρόνου έκδοσης της διαιτητικής απόφασης θα πρέπει να υποβάλλονται από τον ίδιο τον Διαιτητή και όχι από οποιονδήποτε των διαδίκων. Και τούτο γιατί η έκδοση της απόφασης του εντός του καθορισμένου χρόνου, αποτελεί αποκλειστικά δική του υποχρέωση και ευθύνη. Με το ίδιο σκεπτικό, το μόνο πρόσωπο που θα μπορούσε και είχε δικαίωμα να τοποθετηθεί επί της παρούσας αίτησης είναι η Διαιτητής, εφόσον το επίδικο Διάταγμα ημερομηνίας 12.4.17 - του οποίου επιδιώκεται ο παραμερισμός - αφορά την παράταση του χρόνου έκδοσης της διαιτητικής της απόφασης. Συνεπώς, κρίνω ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν νομιμοποιούνται στην έγερση ένστασης, προβάλλοντας με αυτήν λόγους για μη παραμερισμό του επίδικου Διατάγματος, εφόσον αυτό εκδόθηκε στα πλαίσια μονομερούς αίτησης της Διαιτητού και αφορά αποκλειστικά και μόνο τη δική της ευθύνη και υποχρέωση για έκδοση της διαιτητικής της απόφασης, λαμβάνοντας συγχρόνως υπόψη και τη θέση της ότι δεν ενίσταται στον παραμερισμό του. Η κατάληξη αυτή του Δικαστηρίου οδηγεί στην επιτυχία της παρούσας αίτησης και στον παραμερισμό του επίδικου διατάγματος ημερομηνίας 12.4.17. Ωστόσο, υπάρχει και ουσιαστικός λόγος για τον οποίο το επίδικο Διάταγμα θα πρέπει να παραμερισθεί. Αυτός αφορά την αποστέρηση του δικαιώματος των αιτητών ως άμεσα επηρεαζόμενοι, να ακουστούν στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης της Διαιτητού ημερομηνίας 4.4.17 - με βάση την οποία εκδόθηκε το επίδικο Διάταγμα ημερομηνίας 12.4.17 - κατά παράβαση του άρθρου 30
(3)του Συντάγματος και των θεμελιωδών αρχών της φυσικής δικαιοσύνης (audi alteram partem), οι οποίες αποτελούν προϋπόθεση για την ορθή και έγκυρη απονομή της δικαιοσύνης και επιβάλλουν ότι πρέπει να δίδεται το δικαίωμα και στην άλλη πλευρά να ακουστεί (βλ. Αναφορικά με τον Αποβιώσαντα Λεύκο Επιφανείου
(2010)1 ΑΑΔ 1682 και Αναφορικά με την αίτηση του Γενναδίου Σωτηρίδη κ.ά.
(2005)1 ΑΑΔ 1058). Όπως είναι νομολογημένο, το δικαίωμα να ακουστεί και η άλλη πλευρά - στην προκειμένη περίπτωση οι αιτητές ως άμεσα επηρεαζόμενοι - πηγάζει από τους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης και από το Σύνταγμα για ανάγκη διεξαγωγής δίκαιας δίκης (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση των Victor Korovel κ.ά.
(2007)1 ΑΑΔ 1221, Αναφορικά με την Αίτηση του Ανδρέα Σάββα Ηλία
(1995)1 ΑΑΔ 780). Η έκδοση διαταγμάτων με μονομερή αίτηση συνιστά εξαιρετικό μέτρο, αφού η θεραπεία αυτή παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί (βλ. Louis Vuitton v Δέρμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453, 1462). Η έκδοση Διατάγματος ex parte δεν είναι η συνήθης διαδικασία αλλά η άκρα εξαίρεση και η κατά παρέκκλιση διαδικασία από πάγιους θεμελιακούς κανόνες και Δικονομικούς Θεσμούς (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Βούρου
(2003)1 (Β) ΑΑΔ 1176 και Αναφορικά με την Αίτηση του Κυριάκου
(2010)1 (Β) ΑΑΔ 1332). Έχω την άποψη ότι η Διαιτητής εσφαλμένα αποτάθηκε στο Δικαστήριο με μονομερή αίτηση, με την οποία αιτήθηκε την παράταση χρόνου για έκδοση της διαιτητικής της απόφασης. Και τούτο γιατί ήταν ήδη γνωστή και σαφής η θέση των αιτητών ότι είχαν ένσταση σε τέτοιας φύσεως αίτημα, την οποία και είχαν ήδη προβάλει στα πλαίσια της δια κλήσεως αίτησης ημερομηνίας 14.10.16, η οποία είχε καταχωρηθεί από τους καθ' ων η αίτηση και αφορούσε το ίδιο ακριβώς αίτημα για παράταση του χρόνου έκδοσης της διαιτητικής της απόφασης. Οι αιτητές, στα πλαίσια της εν λόγω αίτησης, είχαν καταχωρήσει ένσταση, ακούστηκαν από το Δικαστήριο και εκδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου στις 22.2.17. Με αυτά τα δεδομένα η Διαιτητής όφειλε, ενεργώντας με καλή πίστη, να είχε αποταθεί στο Δικαστήριο με δια κλήσεως αίτηση, ώστε να δώσει την ευκαιρία τόσο στους αιτητές - οι οποίοι, όπως ήδη γνώριζε, είχαν ένσταση σε τέτοιο αίτημα - όσο και στους καθ' ων η αίτηση, να τοποθετηθούν σχετικά. Ωστόσο, επέλεξε να αποταθεί στο Δικαστήριο με μονομερή αίτηση και στην απουσία οποιωνδήποτε εξαιρετικών περιστάσεων, πέτυχε την εξασφάλιση του επίδικου Διατάγματος μονομερώς, στερώντας το δικαίωμα στους αιτητές να τοποθετηθούν και να ακουστούν από το Δικαστήριο. Η μονομερής έκδοση του επίδικου Διατάγματος, αποστέρησε συγχρόνως τους αιτητές και από το δικαίωμα τους να αποταθούν στο Δικαστήριο με αίτηση τους για απομάκρυνση της Διαιτητού, με βάση το άρθρο 13
(1)του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, λόγω αμέλειας της να ενεργήσει με την δέουσα ταχύτητα στην ανάληψη και συνέχιση της διαιτησίας και την έκδοση της απόφασης της. Σχετική επί του θέματος είναι η υπόθεση Αναφορικά με Αίτηση της FBME CARD SERVICES LTD Πολ. Αίτηση 52/14, ημερομηνίας 7.7.14 και το πιο κάτω απόσπασμα: «Εξετάζοντας σφαιρικά όλα τα ζητήματα που έχουν τεθεί ενώπιον μου κρίνω υπό τας περιστάσεις, ότι στην παρούσα περίπτωση το Δικαστήριο με την αποδοχή της μονομερούς αίτησης των εναγομένων, χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά και ενώ είχε εκδοθεί και βρισκόταν σε ισχύ διάταγμα ημερ. 27.8.2013 και ενώ ήδη είχε εκδοθεί απόφαση εναντίον των εναγομένων 2-4, ενήργησε έξω από τα πλαίσια των αρχών που θέτει η φυσική δικαιοσύνη και παραβίασε τις αρχές της δίκαιης δίκης. Από τη στιγμή που το ζήτημα εκκρεμούσε και που οι διαφορές των μερών φαίνονταν να συνεχίζουν για τους λοιπούς εναγόμενους, πλην των εναγομένων 2-4, όφειλε να διατάξει την επίδοση του διατάγματος ώστε να ακουστεί η άλλη πλευρά, και να εξετάσει τις θέσεις και ενστάσεις όλων των εμπλεκομένων μερών πριν εκδώσει το νεότερο διάταγμα. Βρίσκω λοιπόν ότι συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να χορηγηθεί άδεια της εξεταζόμενης φύσης έστω και αν υπάρχει διαθέσιμο εναλλακτικό μέσο, αυτό της έφεσης (Αναφορικά με την αίτηση του Α. Κωνσταντινίδη
(2003)1 Α.Α.Δ. 1298 και Αναφορικά με την αίτηση των Fastact Developments Ltd και Εva Investments Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1535). Διαφαίνεται ότι το Δικαστήριο δεν τήρησε τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης και με τον τρόπο που ενήργησε τα πράγματα περιπλέχθηκαν αχρείαστα και προς βλάβη ενδεχομένως των συμφερόντων της ενάγουσας-αιτήτριας. Η έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς και η διατήρηση του σε ισχύ δεν αποτελεί αυτοσκοπό (Α. Κωνσταντινίδης (ανωτέρω)). Με όλα τα δεδομένα που είχε ενώπιον του το Δικαστήριο και όλων όσων είχαν προηγηθεί όφειλε να μην δεχθεί να εξετάσει την αίτηση στην απουσία της ενάγουσας». Προχωρώ να εξετάσω και τους λόγους ένστασης των καθ' ων η αίτηση, με τους οποίους προβάλλουν τη θέση ότι οι αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια διότι κατά την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος ημερομηνίας 29.5.17 - το οποίο εκδόθηκε μονομερώς και ανέστειλε την ισχύ του επίδικου Διατάγματος - απέκρυψαν από το Δικαστήριο τις δύο αποφάσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.3.16 και 24.6.16 αντίστοιχα, με τις οποίες απορρίφθηκαν αιτήσεις των αιτητών για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 25.2.16, εναντίον της οποίας καταχώρησαν έφεση. Όλα όσα επικαλούνται οι καθ' ων η αίτηση, σχετίζονται άμεσα με το Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 29.5.17, το οποίο, μετά από ακροαματική διαδικασία έγινε απόλυτο, σύμφωνα με απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 6.7.17. Επομένως, οι σχετικοί λόγοι ένστασης κρίνονται ως αβάσιμοι και ως τέτοιοι δεν γίνονται αποδεκτοί και απορρίπτονται. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12.4.17. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των αιτητών και σε βάρος των καθ' ων η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο