ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ν. ΣΠΕ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 2217/15, 15/12/2017

(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1936), προκύπτει ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 12.5.2015 με Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα. Οι εναγόμενοι καταχώρησαν Σημείωμα Εμφάνισης στις 26.5.2015 και ο ενάγων καταχώρησε την Έκθεση Απαίτησής του στις 20.2.2017. Στις 7.4.2017 οι εναγόμενοι καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση με την οποία εξαιτούνται από το Δικαστήριο τα ακόλουθα: (Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απορρίπτεται η υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή λόγω παράλειψης συνέχισης και/ή λόγω μη προώθησης της διαδικασίας και/ή λόγω καθυστέρησης στην προώθηση της. (Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή να θεωρείται ως μη καταχωρηθείσα και/ή να διαγραφεί η Έκθεση Απαίτησης των εναγόντων λόγω του ότι καταχωρήθηκε παράτυπα και εκπρόθεσμα και χωρίς άδεια του Δικαστηρίου. (Γ) Οποιαδήποτε άλλη διαταγή το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. (Δ) Έξοδα. Η εν λόγω αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.2, Δ.19 ΘΘ.1, 2 και 26, Δ.20 ΘΘ.1 και 14, Δ.26 ΘΘ. 1 και 13, Δ.27 ΘΘ.1, 2, 3, Δ.39, Δ.48 ΘΘ.1 - 4, 8 - 12, στα άρθρα 30

(2)και 35 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο Δίκαιο της Επιείκειας, στις αρχές φυσικής δικαιοσύνης, τη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας Ραφαέλλας Καραμανή, δικηγόρου εκ Λάρνακας. Η κα Καραμανή μεταξύ άλλων δηλώνει ότι είναι δικηγόρος στο γραφείο Δημητρίου & Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε., το οποίο είναι το δικηγορικό γραφείο που χειρίζεται την παρούσα υπόθεση εκ μέρους των εναγομένων. Δηλώνει επίσης πότε καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή και το Σημείωμα Εμφάνισης καθώς και ότι η Έκθεση Απαίτησης παραδόθηκε στους εναγόμενους διαμέσου του γραφείου επιδόσεώς τους στη Λευκωσία. Εξ όσων γνωρίζει, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 20 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο ενάγων που καταχωρεί αγωγή με γενικώς οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα οφείλει εντός 10 ημερών από την ημέρα καταχώρησης Σημειώματος Εμφάνισης, να καταχωρήσει και παραδώσει Έκθεση Απαίτησης, εκτός και αν η εν λόγω προθεσμία επεκταθεί από το Δικαστήριο. Είναι η θέση της ότι η καταχώρηση Έκθεσης Απαίτησης 2 έτη μετά την καταχώρηση του Κλητηρίου Εντάλματος είναι εμφανώς εκπρόθεσμη αλλά και καταχρηστική αφού ο Ενάγων δεν ενδιαφέρθηκε να προωθήσει τη διαδικασία εντός ευλόγου χρόνου και χωρίς οποιαδήποτε άδεια του Δικαστηρίου. Δηλώνει περαιτέρω ότι οι χρόνοι που προνοούνται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας τίθενται με σκοπό να τηρούνται, η δε πορεία της δικαστικής διαδικασίας δεν είναι ιδιωτική υπόθεση των διαδίκων και η τήρηση των θεσμών δεν αποτελεί θέμα επιλογής. Στην παρούσα υπόθεση ο Ενάγων ποτέ δεν αποτάθηκε στο Δικαστήριο για να λάβει άδεια ώστε να ήταν δυνατή η καταχώρηση και παράδοση εμπρόθεσμης Έκθεσης Απαίτησης και για το λόγο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να διατάξει τη διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης καθότι τούτη καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα και χωρίς άδεια του Δικαστηρίου. Περαιτέρω τονίζει η κα Καραμανή ότι σύμφωνα με το άρθρο 30

(2)του Συντάγματος, έκαστος, κατά τη διάγνωση των αστικών αυτού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, δικαιούται ανεπηρέαστου, δημοσίας ακροαματικής διαδικασίας εντός ευλόγου χρόνου, δικαίωμα των εναγομένων το οποίο καταπατείται διά της συμπεριφοράς του ενάγοντα στην αδικαιολόγητη καθυστέρηση προώθησης της παρούσας υπόθεσης. Λόγω αυτής της καθυστέρησης έχει επηρεαστεί δυσμενώς η Υπεράσπιση των εναγομένων καθότι η πάροδος πολλών ετών από την ημερομηνία των επίδικων γεγονότων θα προκαλέσει δυσχέρεια στη μαρτυρία που θα προσκομίσουν οι εναγόμενοι. Τα Δικαστήρια δεν ανέχονται αδικαιολόγητη καθυστέρηση στη διεκπεραίωση των υποθέσεων και για το λόγο αυτό οι εναγόμενοι με την επίδικη αίτηση αιτούνται από το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να απορρίψει ή αναστείλει ή διαγράψει ή παραμερίσει την Έκθεση Απαίτησης ή όπως απορρίψει την παρούσα αγωγή. Ο Ενάγων, διά των δικηγόρων του καταχώρησε ένσταση στην αίτηση με τους ακόλουθους λόγους ένστασης: (α) Η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε την 20.2.2017 και η αίτηση 2 μήνες μετά ήτοι στις 7.4.2017. (β) Η αιτήτρια εμποδίζεται εκ της συμπεριφοράς της να αιτείται εκ των υστέρων την απόρριψη της αγωγής και τον παραμερισμό της Έκθεσης Απαίτησης, εφόσον δεν έλαβε οποιοδήποτε μέτρο ή δεν καταχώρησε αίτηση για απόρριψη της αγωγής πριν την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης. (γ) Η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε κατόπιν ειδοποίησης του Δικαστηρίου. (δ) Η αιτήτρια ουδεμίαν ζημιά υφίσταται διότι όλα τα γεγονότα ήταν σε γνώση της όταν απέρριψε την απαίτηση του ενάγοντα. Η ένστασή του βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.4, Δ.19 Θ.2, Δ.26 Θ.1, Δ.57 Θ.2, Δ.64 Θ.1

(1),

(2),

(3)2 και τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται φαίνονται στην ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Αυγής Κοζάκου. Η κα Κοζάκου μεταξύ άλλων δηλώνει ότι είναι δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία Θεόδωρος Μ. Ιωαννίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., οι οποίοι είναι οι δικηγόροι του ενάγοντα. Δηλώνει επίσης ότι αρνείται όλους τους ισχυρισμούς και το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της κας Καραμανή οι οποίοι είναι αντίθετοι με όσα η ίδια δηλώνει. Η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε στις 20.2.2017 και η παρούσα αίτηση στις 17.4.2017, χωρίς η αιτήτρια να λάβει οποιοδήποτε μέτρο για απόρριψη της αγωγής μέχρι την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης. Δηλώνει επίσης ότι το Δικαστήριο έχει δικαίωμα να παρατείνει τον χρόνο καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης, αφού η παράλειψη συμμόρφωσης με τον χρόνο που προβλέπεται από τους Θεσμούς αποτελεί απλή παρατυπία για την οποία υπήρξε συμμόρφωση με την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης. Τέλος δηλώνει ότι η εναγόμενη ουδεμία ζημιά θα υποστεί από την καθυστέρηση στην καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης αφού τα γεγονότα ήταν γνωστά όταν απέρριψε την απαίτηση του Ενάγοντα. Διαπίστωσα από τις εκατέρωθεν καταχωρηθείσες ένορκες δηλώσεις πως δεν υπάρχει αμφισβήτηση μεταξύ των διαδίκων αναφορικά με την ημερομηνία καταχώρησης του Κλητηρίου Εντάλματος, του Σημειώματος Εμφάνισης και της Έκθεσης Απαίτησης. Η Δ.26 Θ.1 έχει ως ακολούθως: If the plaintiff, being bound to deliver a statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply by summons to the Court to dismiss the action with costs, for want of prosecution; and on the hearing of such application the Court may, if no statement of claim shall have been delivered, order the action to be dismissed accordingly, or may make such other order on such terms as the Court shall think just. Η Δ.57 Θ.2 έχει ως ακολούθως: A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these Rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed : provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these Rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order. Στην υπόθεση Αντζολέττα Χατζηιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου

(1998)1 ΑΑΔ 364, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η Δ.26, κ.1 που εδώ ενδιαφέρει ρητά παρέχει στο Δικαστήριο την ευχέρεια να πράξει ό,τι θεωρεί δίκαιο - όσο και όπου ζητείται δυνάμει της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Στην προκειμένη περίπτωση η πορεία των εξελίξεων, υπό το φως της τοποθέτησης των μερών και του τρόπου με τον οποίο το δικαστήριο τις αντίκρυσε, δικαιολογούσε, κατά την άποψη μας, την υπό όρο απόρριψη της αγωγής με διαταγή ως προς τα έξοδα που να δικαίωνε βέβαια την εφεσείουσα. Και αυτό θα πράξουμε. Η έφεση επιτυγχάνει. Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίζεται. Εκδίδεται διαταγή για απόρριψη της αγωγής εκτός εάν εντός δέκα ημερών από σήμερα καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης». Από το ως άνω απόσπασμα διαφαίνεται ότι το Δικαστήριο, δυνάμει της Δ.26 Θ.1 έχει την ευχέρεια να πράξει ό,τι θεωρεί δίκαιο στην περίπτωση που καταχωρηθεί αίτηση για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης και κατά την ακρόαση της αίτησης δεν έχει καταχωρηθεί η Έκθεση Απαίτησης. Στην παρούσα υπόθεση τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι παρά το γεγονός πως ο ενάγων επέδειξε καθυστέρηση περίπου 2 ετών να καταχωρήσει την Έκθεση Απαίτησής του, τελικά καταχώρησε αυτή. Την καθυστέρηση αυτή ανέχθηκαν οι εναγόμενοι αφού στο ίδιο χρονικό διάστημα δεν έλαβαν οποιοδήποτε διάβημα για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης. Οι Θεσμοί δεν προβλέπουν αυτοδίκαιη απόρριψη της αγωγής με την πάροδο της προβλεπόμενης από αυτούς προθεσμίας για καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης, προβλέπουν όμως για τη δυνατότητα λήψης συγκεκριμένων δικονομικών μέτρων, όπως λ.χ. η καταχώρηση αίτησης όπως η επίδικη και στην περίπτωση που δεν υπάρξει συμμόρφωση, εν προκειμένω με την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης, τότε εκδίδεται Διάταγμα απόρριψής της. Η μη συμμόρφωση με την προβλεπόμενη προθεσμία αποτελεί θεραπεύσιμη παρατυπία δυνάμει της Δ.64. Τα παρακάτω λέχθηκαν στην υπόθεση KARL HEINZ WUNDERLICH κ.ά. ν. Ευθύβουλου Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366: «Πράγματι σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.64. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (Βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.

(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd

(1995)3 Α.Α.Δ. 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1996)3 Α.Α.Δ. 323). Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (Βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης "πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών"). Στην κρινόμενη περίπτωση πρόκειται απλώς για μη συμμόρφωση με τους θεσμούς - την Δ.48 θ.

1. Δεν πρόκειται για ουσιώδη ή θεμελιώδη παράλειψη ούτε για παραβίαση βασικών νομικών αρχών. Ακολουθεί πως η σημειωθείσα παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία είναι θεραπεύσιμη. Πώς όμως επιτυγχάνεται η θεραπεία και μάλιστα σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, όπου η άλλη πλευρά δεν έχει εγείρει θέμα ακυρότητας ή παρατυπίας; Και ποιοί είναι οι παράγοντες που ασκούν επιρροή στην άσκηση της σχετικής διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου όταν εξετάζει τα ζητήματα παρατυπίας; Το θέμα έχει τύχει αντιμετώπισης από το Αγγλικό Εφετείο στην Metroinvest Ansalt and Others v. Commercial Union [1985] 1 W.L.R. 513, 520, 521,
2. Στην υπόθεση εκείνη έχει ερμηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2 - αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και από τη μελέτη της απόφασης προκύπτουν τα εξής:
3. Όπου διαπιστώνεται παρατυπία λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους Θεσμούς το παράτυπο μέτρο ή έγγραφο παραμένει παράτυπο inter partes μέχρις ότου το ζήτημα εξεταστεί από το δικαστήριο δυνάμει της νέας Δ.64 θ.
5. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της παρατυπίας από το δικαστήριο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγερθεί από τους διάδικους.
6. Η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία.
7. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.64 θ.2 είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ωστόσο η νέα Δ.64 θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη.
8. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει πλήρως ή μερικώς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η παρατυπία ή - διαζευκτικά - "να εκδώσει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον". Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Δικαστή Slade - στις σελ. 522-523 - είναι διαφωτιστικό: "Where, in the course of proceedings, the court finds that a failure of the nature referred to in Ord. 2, r. 1

(1)has occurred, which has not been waived by the other party either expressly or by implication, it is given by Ord. 2, r. 1

(2)a choice of courses to pursue at its own discretion, whether or not an application under Ord. 2, r. 2 is before it. In such a situation, in the exercise of its discretion under rule 1

(2), it may either adopt the more draconian course of setting aside wholly or in part the proceedings in which the failure occurred; .... alternatively, it may 'make such order ... dealing with the proceedings generally as it thinks fit'. The last mentioned words are, in my opinion, manifestly wide enough to empower it to make a dispensing order waiving the relevant irregularity: see, for example, Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd [1984] 1 W.L.R. 874, 880F, per Stephenson L.J.". Σε ελληνική μετάφραση: "Όπου στη διάρκεια της διαδικασίας, το δικαστήριο διαπιστώνει ότι έχει επισυμβεί παράλειψη της φύσης που αναφέρεται στην Δ.2 θ.1

(1)από την οποία το άλλο μέρος δεν έχει παραιτηθεί με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, η Δ.2 θ.1

(2)παρέχει στο Δικαστήριο επιλογή της πορείας που θα ακολουθήσει με δική του διακριτική ευχέρεια, είτε υπάρχει ενώπιον του ή όχι αίτηση δυνάμει της Δ.2 θ.2. Σε τέτοια περίπτωση στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει του θ.1

(2), μπορεί είτε να υιοθετήσει την πλέον δρακόντεια πορεία πλήρους παραμερισμού ή μερικώς της διαδικασίας στην οποία έχει επισυμβεί η παράλειψη... Διαζευκτικά μπορεί 'να εκδώσει τέτοιο διάταγμα ... αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον'. Οι τελευταίες λέξεις είναι, κατά την άποψη μου, έκδηλα τόσο ευρείες που του δίνουν εξουσία να εκδώσει διάταγμα παραίτησης από το δικαίωμα που παρέχεται λόγω της παρατυπίας: βλ. π.χ., Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd [1984] 1 W.L.R. 874, 880F, απόφαση του Δικαστή Stephenson." (Βλ. και Panayiotis Georghiou (πιο πάνω) και Αθανασιάδης ν. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 945). Υιοθετούμε την πιο πάνω θέση της Αγγλικής Νομολογίας γιατί αντανακλά την ορθή ερμηνεία της νέας Αγγλικής Δ.2 η οποία αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64». Στην υπόθεση Α. Αρέστη ν. Μ. Ερμογένους (Κοκόνα)

(2010)1 Α.Α.Δ. 1844 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Όμως, σύμφωνα με τη Δ.64, η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται, εννοείται με ευθύνη του υπεύθυνου για την παρατυπία (Δέστε: Dasaki Entertainment Co. Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Aρ. 2)

(2009)1 A.A.Δ. 356). Με τη Δ.64 δόθηκε στο δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια να θεραπεύει παρατυπίες, οι οποίες πριν την τροποποίηση θα οδηγούσαν σε ακύρωση του σχετικού δικονομικού μέτρου (Δέστε: Wunderlich v. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 και Earlsfield Steel Limited v. Joint Stock Company Elecgrometallurgical Steel Works Dneprospetsstal for A.N. Kyjmin

(2009)1 A.A.Δ. 1350. Στην υπόθεση Πετρίχου v. Χ"Ιωσήφ

(1998)1 Α.Α.Δ. 81 τονίστηκε ότι η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για τη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Οι κανονισμοί πρέπει να τηρούνται. Η Δ.64 δημιουργεί ένα ένδικο μέσο το οποίο ο ενδιαφερόμενος διάδικος μπορεί να χρησιμοποιήσει για να θεραπεύσει παρατυπίες που είναι θεραπεύσιμες». Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι ο ενάγων ουδέποτε αιτήθηκε διατάγματος παράτασης του χρόνου καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησής του προτού προχωρήσει στην εκπρόθεσμη καταχώρησή της. Στην ένστασή του όμως επικαλείται την Δ.57 Θ.2 και για το λόγο αυτό κρίνω πως υπάρχει πλέον αίτημα προς το Δικαστήριο να παρατείνει το χρόνο, θεραπεύοντας έτσι την διαπιστωθείσα παρατυπία. Κρίνω πως υπό τις περιστάσεις η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθεί προς την πλευρά παράτασης του χρόνου καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης και για το λόγο αυτό εκδίδεται Διάταγμα παράτασης του χρόνου καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης ούτως ώστε αυτή να θεωρηθεί ως εμπροθέσμως καταχωρηθείσα. Ενδεχόμενο διάταγμα διαγραφής της ήδη καταχωρηθείσας πλέον Έκθεσης Απαίτησης κρίνω πως δεν θα εξυπηρετούσε την ανάγκη για διεκπεραίωση της δίκης εντός ευλόγου χρόνου, αφού θα μεσολαβούσε και άλλος χρόνος μέχρι να ξαναφτάσουμε στο ίδιο δικονομικό σημείο που βρίσκεται σήμερα η παρούσα αγωγή. Περαιτέρω, με δεδομένο ότι πλέον έχει καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης, κρίνω πως υπό τις δεδομένες περιστάσεις δεν παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο να απορρίψει την αγωγή ως το Αιτητικό (Α) της αίτησης. Για τους ως άνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα κρίνω πως υπό τις περιστάσεις δικαιολογείται παρέκκλιση από τον κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα λόγω του ότι η παράταση χρόνου που δόθηκε στον ενάγοντα για την καταχώρηση της Έκθεσής Απαίτησής του έγινε στα πλαίσια της παρούσας αίτησης των εναγομένων. Από τη στιγμή που ο ενάγων δεν καταχώρησε εμπρόθεσμα την Έκθεση Απαίτησής του ήταν υποχρεωμένος να ζητήσει παράταση χρόνου δυνάμει της Δ.57 Θ.2 και σε εκείνη την περίπτωση θα επωμιζόταν τα σχετικά έξοδα, όπως προνοεί η εν λόγω διαταγή. Το έπραξε στα πλαίσια της παρούσας αίτησης, γι' αυτό κρίνω δίκαιο όπως επωμισθεί τα έξοδα της παρούσας αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο