Μάριος Φυλακτού ν. Φίλιππος Χ"Νικόλα κ.α., Αγωγή αρ: 4583/2017, 12/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A381 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Α.Κ.Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ: 4583/2017 Μεταξύ: Μάριος Φυλακτού Ενάγων και
- Φίλιππος Χ"Νικόλα
- Inna Sotnyk Εναγόμενοι 12 Δεκεμβρίου,
- Για τον ενάγοντα-αιτητή, εμφανίζεται ο κ.Μ.Ιακώβου για τους κ.κ.Μ.Ιακώβου και Συνεργάτες Για τους εναγομένους αρ.1 και 2 - καθ΄ων η αίτηση, καμιά εμφάνιση. Απόφαση για την μονομερή αίτηση ημερ. 08.12.2017 (αίτημα για την έκδοση παρεμπίτοντος προστακτικού διατάγματος) ------------- Δια κλητηρίου γενικώς οπισθογραφημένου, το οποίο κατεχώρισε στις 08.12.2017, ο ενάγων-αιτητής («ο αιτητής») επιδιώκει την έκδοση απόφασης η οποία να δηλώνει την ακυρότητα και τον τερματισμό, με υπαιτιότητα των εναγομένων αρ.1 και 2 - καθ΄ων η αίτηση («οι καθ΄ων η αίτηση», εκτός όπου είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός εκάστου) συμφωνίας πώλησης διαμερίσματος ημερ. 05.07.
- Επιδιώκει, επίσης, την έκδοση διατάγματος δια του οποίου να διατάσσονται οι καθ΄ων η αίτηση να παραδώσουν την ελεύθερη κατοχή και χρήση του διαμερίσματος καθώς και την καταβολή αποζημιώσεων για παράβαση συμφωνίας. Αυθημερόν (δηλαδή στις 08.12.2017), ο αιτητής κατεχώρισε την προκείμενη μονομερή αίτηση δια της οποίας επιδιώκει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δια του οποίου να προστάζονται οι καθ΄ων η αίτηση «να τερματίσουν την παράνομη και αντισυμβατική επέμβασής τους στο διαμέρισμα ...και να παραδώσουν την ελεύθερη κατοχή και χρήση του στον ενάγοντα, μέχρι της πλήρους εκδικάσεως και αποπερατώσεως της παρούσης αγωγής». Από τη διατύπωση του επιδιωκόμενου διατάγματος προκύπτει η φύση του ως προστατικού. Η αίτηση ορίσθηκε για ακρόαση χθες (δηλαδή στις 11.12.2017). Ο αιτητής καταγράφει, ως νομική βάση της αίτησής του, τα άρθρα 4,5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ.6), το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960, ως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια), τη Δ.48 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τον περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμο καθώς και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την αίτηση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του αιτητή ημερ. 08.12.2017, το κρίσιμο περιεχόμενο της οποίας είναι το ακόλουθο: « ...............
- Είμαι ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος που ευρίσκεται στην Πολυκατοικία RITA COURT 4 της οδού Ηλία Βενέζη 2, στην Λευκωσία. Το διαμέρισμα είναι τριών υπνοδωματίων, με μεγάλες βεράντες και άλλους βοηθητικούς Χώρους.
- Η ενοικιαστική αξία του διαμερίσματος υπερβαίνει το μηνιαίο ποσό των €750,00 λόγω της προνομιούχου θέσης του και των γενικώτερων χαρακτηριστικών του.
- Κατά ή περί την 5/7/2017 συνεφώνησα με τους εναγομένους όπως τους πωλήσω το ανωτέρω διαμέρισμα για το ποσό των €105.
- Υπεγράφη την ιδία ημέρα και το σχετικό πωλητήριο έγγραφο......
- Δυνάμει των όρων του πωλητηρίου εγγράφου, οι εναγόμενοι ανέλαβαν την υποχρέωση να μου καταβάλουν το ποσό των €5.000 κατά την υπογραφή του πωλητηρίου και το υπολοιπόμενο ποσό των €100.000 κατά την μεταβίβαση του διαμερίσματος στο όνομα τους, το αργότερο εντός 45 ημερών από της υπογραφής.
- Κατά την γνώμη των δικηγόρων μου η καταβολή του συμφωνηθέντος τιμήματος την συμφωνηθείσα ημερομηνία, αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ουσιώδη όρο του πωλητηρίου.
- Όπως προκύπτει από το πωλητήριο η πληρωμή του συμφωνηθέντος ποσού θα ελάμβανε χώρα σε 45 ημέρες από της υπογραφής του πωλητηρίου. Οι εναγόμενοι με παρεκάλεσαν να τους επιτρέψω να εισέλθουν στο διαμέρισμα για να το καθαρίσουν και ετοιμάσουν ούτως ώστε να μπορέσουν να εγκατασταθούν σ' αυτό αμέσως μετά την πληρωμή του συμφωνηθέντος ποσού και την μεταβίβαση του στο όνομα τους.
- Με πολύ καλή διάθεση και καλόπιστα τους παρέδωσα τα κλειδιά. Επειδή η πληρωμή της συμφωνηθείσας τιμής θα ελάμβανε χώραν το αργότερο σε 45 ημέρες εθεώρησα ότι η εισήγηση τους δεν ήταν παράλογη.
- Σημειώνω και τονίζω ότι δεν τους παρέδωσα την κατοχή. Τους επέτρεψα να εισέλθουν στο διαμέρισμα για τους ανωτέρω λόγους μόνο. Εξ άλλου και από τους όρους του πωλητηρίου εγγράφου προκύπτει με σαφήνεια (όρος 1) ότι οι εναγόμενοι θα ελάμβαναν την κατοχή του διαμερίσματος ταυτοχρόνως με την μεταβίβαση του στο όνομα τους.
- Δυστυχώς την συμφωνηθείσα ημερομηνία για την πληρωμή της αξίας του διαμερίσματος, οι εναγόμενοι δεν ήταν σε θέση να μου καταβάλουν το συμφωνηθέν ποσό. Είχα μαζί τους επαφές και με διαβεβαίωναν ότι ήταν θέμα πολύ ολίγων ημερών. Μου είχαν αναφέρει ότι ανέμεναν χρήματα από το Κατάρ και από μέρα σε μέρα θα μπορούσαν να ανταποκριθούν. ....
- Άρχισαν να μου δημιουργούνται αμφιβολίες για τα λεγάμενα των εναγομένων. Όμως, επειδή σαν χαρακτήρας εμπιστεύομαι τα πρόσωπα που συναλλάπομαι, δεν αντέδρασα άμεσα. Ήθελα να πιστεύω ότι θα τιμούσαν τις υποχρεώσεις τους.
- Οι μέρες περνούσαν χωρίς καμιά εξέλιξη. Στο μεταξύ διαπίστωσα ότι οι εναγόμενοι είχαν μεταφερθεί και εγκατασταθεί στο διαμέρισμα και το χρησιμοποιούσαν σαν κατοικία τους. Διαμαρτυρήθηκα έντονα γι' αυτή την ενέργεια τους, όμως εξακολουθούσαν να μου δίδουν τις ίδιες διαβεβαιώσεις. Ανέμεναν από μέρα σε μέρα το έμβασμα από το Κατάρ.
- Την 29ην/8/2017 απέστειλα email στους εναγομένους και τους καλούσα να παρουσιασθούν στο Κτηματολόγιο την 1ην/9/2017 για να τους μεταβιβάσω το διαμέρισμα με την ταυτόχρονη πληρωμή του συμφωνηθέντος ποσού.....
- Οι εναγόμενοι δεν παρουσιάσθησαν στο Κτηματολόγιο. Αντίθετα, με επιστολή των δικηγόρων τους, ημερ. 30/8/2017, εισηγήθηκαν να πραγματοποιηθεί συνάντηση μας για να επιλύσουμε το πρόβλημα..
- Ανταποκρίθηκα στην εισήγηση των δικηγόρων των εναγόμενων και άμεσα είχα συνάντηση μαζί τους στην παρουσία και των δικών μου δικηγόρων. Κατά την συνάντηση αυτή, οι δικηγόροι των εναγομένων μου εζήτησαν παράταση μέχρι της 25ης/9/2017, διαβεβαιώνοντας με ότι στο διάστημα αυτό θα έρχονταν τα χρήματα του από το Κατάρ.
- Παρά τις πολλές επιφυλάξεις μου εθεώρησα ότι μπορούσα να δώσω στους εναγόμενους μια τελευταία ευκαιρία, βασιζόμενος ιδιαίτερα στο γεγονός ότι είχα ενώπιον μου και την πεποίθηση των δικηγόρων τους ότι θα υλοποιούντο τα συμφωνηθέντα. Τα όσα είχαν λεχθεί στην συνάντηση αυτή τα επιβεβαίωσα με επιστολή των δικηγόρων μου, ημερ. 4/9/2017, με την οποία κάλεσα τους εναγομένους την 25ην/9/2017 να παρουσιασθούν στο Κτηματολόγιο..
- Ούτε και σ' αυτή την περίπτωση υπήρξε συμμόρφωση. Οι υποσχέσεις παρέμειναν υποσχέσεις.
- Σαν αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω και επειδή ένοιωθα ότι εξάντλησα κάθε περιθώριο ανοχής, υποχρεώθηκα την 28/9/2017 με επιστολή των δικηγόρων μου να καταγγείλω και να ακυρώσω την συμφωνία πώλησης, ημερ. 5/7/
- Με την ίδια επιστολή κάλεσα τους εναγομένους να τερματίσουν την παράνομη επέμβαση τους στο διαμέρισμα. Η επιστολή μου αυτή επεδόθη στον εναγόμενο αρ.1 προσωπικά την 24/10/2017..
- Στην επιστολή μου αυτή δεν έλαβα καμία απάντηση. Αντίθετα οι εναγόμενοι συνεχίζουν να κατέχουν, να χρησιμοποιούν την περιουσία μου σαν ιδιοκτήτες, χωρίς ούτε να νοιάζονται ούτε να προβληματίζονται. Σε επαφή που είχα μαζί τους κατά την οποία τους ζήτησα να μου παραδώσουν το διαμέρισμα και να το εγκαταλείψουν, η απάντηση τους ήταν προκλητική. «Κίνα μου αγωγή».
- Η τοποθέτηση αυτή των εναγομένων καταδεικνύει τις προθέσεις τους. Που δεν είναι άλλες από του να κατέχουν, να χρησιμοποιούν την περιουσία μου χωρίς να αναλαμβάνουν καμιά ευθύνη. Και θα συνεχίσουν να πράττουν το ίδιο μέχρι πλήρους εκδικάσεως και αποπερατώσεως της αγωγής. Η οποία εκδίκαση και αποπεράτωση δεν θα είναι σύντομη.
- Χωρίς να έχω άλλες επιλογές κατεχώρησα την παρούσα αγωγή. Σημειώνω ότι από της καταγγελίας της συμφωνίας μέχρι και σήμερα, τα πρόσωπα που μου εισήγαγαν τον εναγόμενο αρ.1 έκαμαν προσπάθειες για την παράδωση τουλάχιστο του διαμερίσματος, χωρίς αποτέλεσμα. Το ίδιο έπραξα και εγώ. ............» Στην ένορκη δήλωση του αιτητή επισυνάπτονται τα κρίσιμα έγγραφα στα οποία αυτός αναφέρεται: το επίδικο αγοραπωλητήριο έγγραφο (συνημμένο 1), επιστολές των δικηγόρων του αιτητή προς τους καθ΄ων η αίτηση ημερ. 29.08.2017, 04.09.2017 και 28.09.2017 (συνημμένα Β, Δ και Ε, αντιστοίχως) και επιστολή των δικηγόρων των καθ΄ων η αίτηση ημερ. 30.08.2017 (συνημμένο Γ). Ας σημειωθεί πως κρίσιμο πραγματικό υπόβαθρο για την εξέταση της αίτησης είναι τα όσα ο αιτητής δηλώνει στην γραπτή ένορκη δήλωσή του, η οποία υποστηρίζει την αίτηση, καθώς και τα όσα τα συνημμένα στην ένορκη αυτή δήλωση επιμαρτυρούν. (The Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschufabrieken Adi Dassler Kg
(1984)1 C.L.R. 263, Παπαχρυσοστόμου v. Παπαχρυσοστόμου
(1992)1 Α.Α.Δ. 389). Μελετήθηκαν τα κρίσιμα νομικά και πραγματικά δεδομένα και λήφθηκαν υπ΄όψιν τα όσα ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή ανέφερε, αγορεύοντας προς υποστήριξη της αίτησης. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα ακόλουθα:
(1)Η εξουσία του Δικαστηρίου, το οποίο ασκεί αστική δικαιοδοσία, να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα διέπεται από το άρθρο 32 του Ν.14/1960, η εμβέλεια του οποίου είναι πολύ ευρεία. Το Δικαστήριο, έχει τέτοια εξουσία σε κάθε περίπτωση στην οποίαν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο και πρόσφορο (Seamark Consultancy Services Ltd v. Joseph P. Lasala κ.α.
(2007)1 Α.Α.Δ. 162). Kατ΄αρχήν, τα παρεμπίπτοντα διατάγματα αποσκοπούν στη διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων (status quo) έως και την αποπεράτωση της ακρόασης της αγωγής. Τα παρεμπίπτοντα διατάγματά μπορεί να είναι απαγορευτικά (prohibitory or negative injunctions), όταν απαγορεύουν σε κάποιον διάδικο να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες, ή προστακτικά (mandatory injunctions), όταν προστάζουν κάποιο διάδικο να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες. Όσον αφορά στο νομοθετημένο και νομολογημένο πλαίσιο εκδίκασης των αιτήσεων ως η προκείμενη, σημειώνονται τα εξής: «Το Άρθρο 32 περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο για τα προσωρινά διατάγματα, η δε δικονομία ρυθμίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος το έργο του δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32» [Βλ. Γρηγορίου v. Χριστόφορου
(1995)1 A.Α.Δ. 248, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, Hadjikyriakos Co. Ltd v. United Biscuits (UK) Ltd
(1979)1 C.L.R. 689) και Demades Overseas Ltd v. Studio MA. ST. Ltd
(1996)1 (B) Α.Α.Δ. 799, 807]. Η πρώτη προϋπόθεση αφορά στην ύπαρξη σοβαρού θέματος προς εκδίκαση και ικανοποιείται εφ' όσον, επί τη βάσει όσων καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις, αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Η δεύτερη προϋπόθεση αφορά στην ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής και ικανοποιείται εφ' όσον συντρέχει κάτι περισσότερο από μίαν απλή δυνατότητα επιτυχίας, χωρίς, όμως, να απαιτείται απόδειξη τούτου επί τη βάσει της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities), βαθμός απόδειξης που απαιτείται για την απόδειξη της αγωγής. Η τρίτη προϋπόθεση αφορά στη δυσχέρεια ή την αδυναμία πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Αυτή συντρέχει εφ' όσον, λαμβανομένης υπ' όψιν της μαρτυρίας στο σύνολό της, προκύπτει, πράγματι, βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του ενάγοντος δεν θα μπορέσει να ικανοποιηθεί παρά μόνον εάν εκδοθεί το επιδιωκόμενο παρεμπίπτον διάταγμα. Κατά την εξέταση της συνδρομής της τρίτης προϋπόθεσης για την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος, η έννοια της δικαιοσύνης συναρτάται με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή και όχι με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς. Τα πλαίσια άσκησης της σχετικής διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου δεν είναι οριοθετημένα κατά τρόπον αυστηρό. «Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανόμενου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί» [Καλογέρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 (B) Α.Α.Δ 1237, 1244]. To Δικαστήριο εκδίδει παρεμπίπτον διάταγμα με φειδώ και αφού σταθμίσει τα δεδομένα της υπόθεσης και κρίνει πως η έκδοση τέτοιου διατάγματος είναι δίκαιη και πρόσφορη [Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χατζήβασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152]. Όταν ένας διάδικος επιδιώκει την έκδοση παρεμπιπτόντος διατάγματος, απαγορευτικού ή προστακτικού, υποχρεούται να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα κρίσιμα και ουσιώδη γεγονότα τα οποία θα βοηθήσουν το Δικαστήριο να ασκήσει την σχετική του εξουσία. Η υποχρέωση αυτή καθίσταται πιο επιτακτική όταν ο διάδικος αυτός απευθύνεται ενώπιον του Δικαστηρίου με μονομερή αίτηση (ex parte application) (Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 (A) A.A.Δ. 734, 738).
(2)Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος επί τη βάσει μονομερούς αίτησης αποτελεί εξαιρετικό μέτρο εφ΄όσον αυτό προσφέρεται κατά παρέκκλισιν του θεμελιώδους κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης ο οποίος επιβάλλει την παροχή στον αντίδικο της ευκαιρίας να ακουστεί (Vouitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ.1453, 1462 και Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598). Σε τέτοια περίπτωση, η ύπαρξη επείγουσας ανάγκης για την παροχή θεραπείας αποτελεί πρωταρχική προϋπόθεση η οποία άπτεται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να επιληφθεί της μονομερούς αίτησης (In Re Stavros Hotel Appartements Ltd
(1994)1 A.A.Δ. 836, Ιn Re B.P. (Cyprus) Ltd
(1996)1 (B) A.A.Δ. 861, Resola (Cyprus) Ltd v. Xρίστου (ανωτέρω) 604).
(3)Ειδικότερα, και όσον αφορά στα παρεμπίπτοντα προστακτικά διατάγματα, κρίσιμες είναι και οι ακόλουθες παράμετροι:
(3)(α) Τα προστακτικά διατάγματα εκδίδονται με μεγαλύτερη φειδώ απ΄ό,τι τα απαγορευτικά. Κατά κανόναν, η υπόθεση του ενάγοντος πρέπει να είναι ασυνήθιστα δυνατή και ξεκάθαρη. Το δε Δικαστήριο πρέπει να αισθάνεται υψηλού βαθμού βεβαιότητα ότι, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, η έκδοση του προστακτικού διατάγματος θα αποδειχθεί ορθή («the court is far more reluctant to grant mandatory injunction than it would be to grant a comparable prohibitory injunction. In a normal case the court must, inter alia, feel a high degree of assurance that at the trial it will appear that the injunction was rightly granted and this is a higher standard than is required for a prohibitory injunction.the case has to be unusually strong and clear before a mandatory injunction will be granted...»). (per Meggary J. in Shepherd Homes v. Sandham
(1971)Ch. 340 - David Bean, Ιnjunctions, eight edition, Sweet and Maxwell, 2004, παρα. 3.33).
(3)(β) Εντούτοις, και παρά τα πιο πάνω, κατά κανόναν, εφαρμοζόμενα, η θεμελιώδης αρχή κατά την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, απαγορευτικών και προστακτικών, ομοίως, εξακολουθεί να είναι αυτή σύμφωνα με την οποίαν το Δικαστήριο επιλέγει τη λύση η οποία παρουσιάζεται να είναι η λιγότερο άδικη στην περίπτωση κατά την οποίαν, κατά την εκδίκαση της αγωγής, φανεί πως η παρεμπίπτουσα ρύθμιση ήταν εσφαλμένη [Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd
(1987)1 W.L.R. 670 - δείτε, Injunctions, ανωτέρω, παρα. 3.33].
(3)(γ) Σύνοψη των αρχών που διέπουν την έκδοση παρεμπίπτοντος προστακτικού διατάγματος παρατίθεται στην απόφαση Nottingham Building Society v. Eurodynamics Systems plc
(1993)F.S.R. 468: «Firstly, this being an interlocutory matter, the overriding consideration is which course is likely to involve the least risk of injustice if it turns out to be "wrong" in the sense described by Hoffmann J. Secondly in considering whether to grant a mandatory injunction the court must keep in mind that an order which requires a party to take some positive step at an interlocutory stage may well carry a greater risk of injustice if it turns out to have been wrongly made than an order which merely prohibits action, thus preserving the status quo. Thirdly, it is legitimate, where a mandatory injunction is sought, to consider whether the court does feel a high degree of assurance that the [claimant] will be able to establish his right at a trial. That is because the greater the degree of assurance the [claimant] will ultimately establish his right, the less will be the risk of injustice if the injunction is granted. But finally, even when the court is unable to feel any high degree of assurance that the [claimant] will establish his right, there may still be circumstances in which it is appropriate to grant a mandatory injunction at an interlocutory stage. Those circumstances will exist where the risk of injustice if this injunction is refused sufficiently outweigh the risk of injustice if it is granted». Οι παρατηρήσεις αυτές επεκροτήθηκαν από το Εφετείο στην Zockall Group Ltd v. Mercury Communications Ltd
(1998)F.S.R. 354 (δείτε, Ιnjunctions, ανωτέρω, παρα. 3.34).
(3)(δ) Εφ΄όσον ο ενάγων θεωρεί πως η κατάσταση πραγμάτων είναι πιεστική και επιβάλλεται μια παρεμπίπτουσα ρύθμιση, θα πρέπει να αποτίνεται στο Δικαστήριο το συντομότερο δυνατόν αφότου αντελήφθηκε την ανάγκη (Halsbury's Laws of England, fourth edition, reissue, Vol. 37, Practice and Procedure, παρα. 853).
(3)(ε) Δεδομένου ότι η παράλειψη συμμόρφωσης με διάταγμα ενδεχομένως να στοιχειοθετεί το αδίκημα της παρακοής (contempt), η ανάγκη σαφούς διατύπωσης του περιεχομένου του είναι επιτακτική. Το πρόσωπο το οποίο διατάσσεται να απόσχει από συγκεκριμένη ενέργεια ή να προβεί σε ορισμένη ενέργεια έχει δικαίωμα να γνωρίζει επακριβώς το καθήκον του. Η ανάγκη ακρίβειας και σαφήνειας στη διατύπωση του επιδιωκόμενου παρεμπίπτοντος διατάγματος είναι ιδιαίτερη στην περίπτωση του προστακτικού (δείτε, Injunctions, ανωτέρω, παρα. 2.27).
(4)Επί τη βάσει των δικογραφημένων θέσεων και της ένορκης δήλωσης του αιτητή ημερ. 08.12.2017 προκύπτει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Kατ΄ακρίβειαν η υπόθεση του αιτητή παρουσιάζεται να είναι ασυνήθιστα δυνατή και ξεκάθαρη δεδομένου, ιδίως, του όρου 1 του επίδικου αγοραπωλητηρίου εγγράφου (συνημμένο Α στην ένορκη δήλωση του αιτητή) ο οποίος διαλαμβάνει ρητώς τα εξής: «Διάφοροι Όροι.
- Η παράδοση κενής και ελεύθερης κατοχής και τα κλειδιά του Πωλούμενου Κτήματος προς τον Αγοραστή θα γίνει την ημέρα της μεταβίβασης και εγγραφής του Πωλούμενου Κτήματος επ' ονόματι των Αγοραστών» Η μαρτυρία του αιτητή, η οποία συνοψίζεται στον ισχυρισμό πως, κατά παράβασιν ρητού όρου της σχετικής σύμβασης, οι καθ΄ων η αίτηση επενέβηκαν στο διαμέρισμα και κατοικούν σε αυτό πριν από την επ΄ονοματί τους μεταβίβαση, αρνούνται δε να συνεννοηθούν και να συνεργασθούν μαζί του, αποκαλύπτει ένα ζήτημα το οποίο χρειάζεται παρεμπίπτουσα ρύθμιση. Η μαρτυρία του αιτητή παρουσιάζει τις ενέργειες των καθ'ων η αίτηση να συνιστούν βέβαιη και άμεση απειλή για τα νόμιμα συμφέροντά του και ενδέχεται να προκαλέσουν τετελεσμένα μη δυνάμενα να αντιμετωπισθούν με την καταβολή αποζημιώσεων σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής [David Bean, Isabel Parry and Andrew Burns, Injunctions, 12th edition, Sweet and Maxwell, 2015, para. 4870 έως 4-72]. Η έκδοση του επιδιωκόμενου διατάγματος, το οποίο είναι με σαφήνεια και ευκρίνεια διατυπωμένο, παρουσιάζεται να είναι λιγότερο άδικη στην περίπτωση κατά την οποίαν, κατά την εκδίκαση της αγωγής φανεί πως η παρεμπίπτουσα ρύθμιση ήταν εσφαλμένη. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα δια του οποίου διατάσσονται οι εναγόμενοι, οι υπάλληλοι και/ή οι αντιπρόσωποί τους όπως (α) τερματίσουν την παράνομη και αντισυμβατική επέμβασή τους στο διαμέρισμα του ενάγοντος, το οποίο ευρίσκεται στην πολυκατοικία «Rita Court 4», επί της οδού Ηλία Βενέζη αρ.2, στους Αγίους Ομολογητές (αρ.εγγραφής 3/1672, αρ. τεμαχίου 162) και το οποίο φέρει τον αριθμό 501 και (β) παραδώσουν ελεύθερη κατοχή και χρήση του διαμερίσματος αυτού στον ενάγοντα, μέχρι την εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Ο ενάγων να υπογράψει εγγύηση ύψους €40.000.- Το διάταγμα ορίζεται επιστρεπτέο στις 22.12.2017 στις 8.
- (Υπ) ............. Α.Κ.Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο