Αναφορικά με την εταιρεία CYFAST CONSTRUCTION AND RECONDITION LTD (ΗΕ 90543), Αίτηση αρ. 241/17, 14/12/2017

(3), 263, 264, 277, 286

(1)(α), (β) - (ε), 290

(1)και

(2), 291, 295, 300, 301 και 305, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρο 71, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960 άρθρο 41 και 42, στους Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμούς άρθρα 90

(1), 92, στους Περί Εταιρειών Κανονισμούς άρθρα 3, 4

(1), 5, 12 και 13 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του αιτητή ημερομηνίας 14.3.

1. Ο Αιτητής, Παραλήπτης/Διαχειριστής της περιουσίας (τεκμήριο Δ) της εταιρείας (τεκμήριο Α), δυνάμει σχετικών Ομολόγων Επιβάρυνσης (τεκμήριο Β), αναφέρθηκε στο Διάταγμα εκκαθάριση της εταιρείας και στο διορισμό του Επίσημου Παραλήπτη, ως Προσωρινού Εκκαθαριστή της περιουσίας της (τεκμήριο Γ), ως και στην εγγραφή των δύο προαναφερθέντων ΜΕΜΟ (τεκμήριο Δ). Ισχυρίζεται ότι η Εκκαθάριση της εταιρείας άρχισε στις 10.4.13, ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκε η αίτηση με αριθμό 254/13, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε το Διάταγμα Εκκαθάρισης ημερομηνίας 11.9.
2. Συνεπώς, τα πιο πάνω ΜΕΜΟ, τα οποία εγγράφηκαν μετά την έναρξη της εκκαθάρισης (16.5.13 και 13.8.13 αντίστοιχα) είναι εξολοκλήρου άκυρα, με βάση τις πρόνοιες των άρθρων 217 και 218

(2)του Κεφ.

1. Αναφέρει περαιτέρω ότι, από την ημερομηνία του διορισμού του ως Παραλήπτης Διαχειριστής, έχει προσπαθήσει να ρευστοποιήσει την περιουσία της εταιρείας και πρόσφατα έχει συμφωνήσει την πώληση της μίσθωσης που κατέχει η εταιρεία επί ενός ακινήτου. Όμως, λόγω του ΜΕΜΟ δεν μπορεί να προχωρήσει με τη μεταβίβαση. Ως το πρόσωπο που είναι επιφορτισμένο με το καθήκον να πωλήσει και διανέμει την περιουσία της εταιρείας, έχει την υποχρέωση να λάβει όλα τα δέοντα μέτρα προς άρση της παρανομίας. Ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν οποιεσδήποτε εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την εκτέλεση της απόφασης εναντίον της εταιρείας μετά την ημερομηνία που τέθηκε υπό εκκαθάριση, κατά τρόπο ώστε οι καθ' ων η αίτηση να αποκτήσουν προβάδισμα και πλεονέκτημα έναντι των υπόλοιπων πιστωτών. Αντίθετα, θα πρέπει να διαφυλαχθεί η περιουσία της εταιρείας για διανομή στα πλαίσια της εκκαθάρισης επί ίσοις όροις, μεταξύ των πιστωτών της ίδιας κατηγορίας. Σημειώνεται ότι η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ' ων η αίτηση 1 και 3, δηλαδή του Τμήματος Φορολογίας και του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας δήλωσε ότι δεν ενίσταται στην έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων. Η εταιρεία George & Panicos Electrical Design & Installation Ltd προστέθηκε στην παρούσα αίτηση ως καθ' ων η αίτηση 5, κατόπιν αίτησης της ημερομηνίας 19.5.17, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε στις 12.6.17 εκ συμφώνου σχετικό Διάταγμα. Οι καθ' ων η αίτηση 5 καταχώρησαν στις 16.6.17 ένσταση, με την οποία προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
2. Η εταιρική αίτηση δεν είναι το κατάλληλο δικονομικό μέτρο για να αποφασιστούν τα θέματα που εγείρει ο αιτητής.
3. Η παρούσα αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και παράτυπη και δεν είναι σύμφωνη με τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, τους Περί Εταιρειών Κανονισμούς και τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.
5. Ο αιτητής κωλύεται να αιτείται τις επίδικες θεραπείες, ένεκα του δεδικασμένου της απόφασης στην αγωγή 8291/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας.
6. Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να ανατρέψει και/ή διαφοροποιήσει την απόφαση στην αγωγή 8291/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 29.4.13, σύμφωνα με την οποία οι καθ' ων η αίτηση 5 δικαιούντο να καταχωρήσουν ΜΕΜΟ επί της ακίνητης περιουσίας της εταιρείας, πλην δύο ακινήτων.
7. Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και τυχόν έγκριση της θα συνιστά κατάφωρη παραβίαση και επηρεασμό των δικαιωμάτων των καθ' ων η αίτηση
9. Η καταχώρηση του ΜΕΜΟ έγινε σύμφωνα με το άρθρο 216 του Κεφ. 113 και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για ακύρωση της εγγραφής του.
10. Σε περίπτωση ακύρωσης και/ή παραμερισμού της εκ συμφώνου απόφασης στην αγωγή 8291/10, το Δικαστήριο θα ενεργήσει ως Εφετείο. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Γεώργιου Γεωργίου, Διευθυντή των καθ' ων η αίτηση 5, ημερομηνίας 16.6.
11. Αναφέρθηκε στην εκ συμφώνου απόφαση η οποία εκδόθηκε εναντίον της εταιρείας στην αγωγή αρ 8291/10 (τεκμήριο 1), σύμφωνα με την οποία οι καθ' ων η αίτηση 5 είχαν το δικαίωμα να καταχωρήσουν ΜΕΜΟ επί της ακίνητης περιουσίας της εταιρείας, πλην δύο ακινήτων. Οι καθ' ων η αίτηση 5, αιτήθηκαν την εγγραφή του ΜΕΜΟ, υποβάλλοντας στις 16.5.13 σχετικό σημείωμα εγγραφής Δικαστικής απόφασης, μέσω του τότε δικηγόρου τους Σπύρου Σπύρου. Ο εξ αποφάσεως δικαιούχος είναι οι καθ' ων η αίτηση
12. Ισχυρίζεται ότι το επίδικο ΜΕΜΟ καταχωρήθηκε στα πλαίσια της αγωγής 8291/10 και προς τούτο έχουν τηρηθεί οι διατάξεις του άρθρου 216 του Κεφ.
13. Επομένως οι καθ' ων η αίτηση 5 θα πρέπει να θρέψουν τους καρπούς της επιτυχίας τους από την εκ συμφώνου εκδοθείσα απόφαση στην αγωγή 8291/
14. Εισηγείται περαιτέρω ότι δεν χωρεί ακύρωση του ΜΕΜΟ με εταιρική αίτηση αλλά μόνο με αγωγή ή πρωτογενή αίτηση. Η δε ακύρωση του ΜΕΜΟ, ουσιαστικά και πραγματικά συνιστά ακύρωση της εκ συμφώνου απόφασης στην Αγωγή 8291/10, από ομοιόβαθμο Δικαστήριο. Γι' αυτό η αίτηση συνιστά κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας, κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων των καθ' ων η αίτηση 5 και παραβίαση των Συνταγματικών τους δικαιωμάτων που διασφαλίζονται από το άρθρο 30

(2)του Συντάγματος. Προέβαλε επίσης τον ισχυρισμό ότι ο αιτητής κωλύεται ένεκα του δεδικασμένου της απόφασης στην αγωγή 8291/10 ημερομηνίας 29.4.13, να επιδιώκει τις αιτούμενες θεραπείες και το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να ανατρέψει και/ή διαφοροποιήσει την εν λόγω απόφαση. Ο αιτητής δεν δικαιούται, κατ' επίκληση του σχετικού άρθρου του Κεφ. 113 που του επιτρέπει να αιτείται οδηγίες από το Δικαστήριο, να ζητά τις επίδικες θεραπείες. Το επίδικο ΜΕΜΟ ενεγράφηκε δυνάμει του άρθρου 53 του Κεφ. 6 και κατέστη εμπράγματο βάρος, σύμφωνα με το άρθρο 12

(6)και το Πρώτο Παράρτημα του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου (Ν. 9/1965). Επομένως, εφαρμόζονται τα άρθρα 35 και 36 του εν λόγω Νόμου και δεν χωρεί Εταιρική Αίτηση για διαγραφή του ΜΕΜΟ. Ο καθ' ου η αίτηση 2 καταχώρησε ένσταση στις 8.6.17 και προέβαλε τους ακόλουθους λόγους ένστασης:

1. Ο καθ' ου η αίτηση 2 δεν είναι ο δικαιούχος του ΜΕΜΟ, εν γνώσει του αιτητή.
2. Η αίτηση στρέφεται εναντίον λανθασμένου προσώπου.
3. Ο καθ' ου η αίτηση 2, δεν είναι το πρόσωπο προς όφελος του οποίου εκδόθηκε η εκ συμφώνου απόφαση. Η ένσταση του καθ' ου η αίτηση 2 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ιδίου ημερομηνίας 8.6.
4. Όπως αναφέρει, είναι δικηγόρος και δεν έχει καμιά σχέση με το επίδικο ΜΕΜΟ. Ενήργησε ως δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση 5 στην αγωγή αρ. 8291/10 και εξασφάλισε απόφαση προς όφελος τους και εναντίον της εταιρείας, στην οποία γίνεται ρητή αναφορά στο δικαίωμα των καθ' ων η αίτηση 5 να καταχωρήσουν ΜΕΜΟ στην ακίνητη περιουσία της εταιρείας, πλην δύο ακινήτων. Μετά την έκδοση της εν λόγω απόφασης, ως δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση 5, ενέγραψε την απόφαση στην αγωγή αρ. 8291/10, στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας, ως ΜΕΜΟ με αρ. ΕΒ1739/
5. Όπως προκύπτει από το τεκμήριο Δ στην αίτηση, εκ λάθους αναγράφηκε το δικό του όνομα ως δικαιούχος του ΜΕΜΟ, εφόσον αυτό αφορά δικαστική απόφαση προς όφελος των καθ' ων η αίτηση
6. Μόλις διαπίστωσε το λάθος, απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 10.5.17 στο Κτηματολόγιο ζητώντας να διορθωθεί το λάθος στην εγγραφή (τεκμήριο 1). Μετά την εγγραφή του ΜΕΜΟ, έπαυσε να εκπροσωπεί τους καθ' ων η αίτηση 5, οι οποίοι συνεχίζουν να του οφείλουν τη δικηγορική του αμοιβή. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω διεξέλθει με την επιβαλλόμενη προσοχή και ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις - στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο - θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Εξετάζοντας όλους τους λόγους ένστασης που οι καθ' ων η αίτηση 5 έχουν εγείρει, κρίνω ότι προέχει η εξέταση του κατά πόσο ο αιτητής, με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, επέλεξε το ορθό δικονομικό μέτρο, ώστε να πετύχει την ακύρωση των εγγραφών δικαστικής απόφασης ΜΕΜΟ με αρ. 1/ΕΒ/1739/2013 και 1/ΕΒ/3627/13, επί της ακίνητης περιουσίας της εταιρείας. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι κατόπιν Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11.9.13 και στα πλαίσια αίτησης ημερομηνίας 10.4.13, η εταιρεία τέθηκε υπό εκκαθάριση. Με βάση το άρθρο 218

(2)του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, η εκκαθάριση της από το Δικαστήριο, λογίζεται ότι άρχισε από τον χρόνο της υποβολής της αίτησης για εκκαθάριση, δηλαδή στις 10.4.13. Αποτελεί επίσης αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα πιο πάνω ΜΕΜΟ εγγράφηκαν στις 16.5.13 και 13.8.13 αντίστοιχα, δηλαδή μεταγενέστερα της ημερομηνίας 10.4.13 κατά την οποία άρχισε η εκκαθάριση της εταιρείας. Σύμφωνα δε με το άρθρο 14

(1)(β) του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, η επιβάρυνση επί ακίνητης ιδιοκτησίας με εγγραφή δικαστικής απόφασης (ΜΕΜΟ) αποτελεί μέτρο εκτέλεσης. Με βάση το άρθρο 217 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, «Όταν η εταιρεία εκκαθαρίζεται από το Δικαστήριο, οποιαδήποτε κατάσχεση στα χέρια τρίτου, μεσεγγύηση, κατάσχεση ή εκτέλεση που αρχίζει εναντίον της περιουσίας ή αντικειμένων της εταιρείας μετά την έναρξη της εκκαθάρισης, είναι εξ ολοκλήρου άκυρη». Με βάση το άρθρο 71 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου κεφ. 6, κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο μπορεί να ζητήσει από το Δικαστήριο την ακύρωση οποιασδήποτε εγγραφής δικαστικής απόφασης (ΜΕΜΟ). Στη βάση των πιο πάνω, ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα Αίτηση, με την οποία επιδιώκει μεταξύ άλλων, αναγνωριστική απόφαση του Δικαστηρίου ότι τα εν λόγω ΜΕΜΟ είναι εξ υπαρχής και εξ ολοκλήρου άκυρα. Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης αποτελεί το ορθό δικονομικό μέτρο ή κατά πόσο θα έπρεπε τα αιτούμενα Διατάγματα να εγερθούν και εξεταστούν μόνο στα πλαίσια αγωγής, ως είναι η θέση των καθ' ων η αίτηση 5. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων η αίτηση 5, παρέπεμψε το Δικαστήριο στις υποθέσεις Αγγελίδης ν Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Παλλουριώτισσας

(1997)1 ΑΑΔ 1771 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Σαλλούμη κ.ά, Πολ. Έφεση 336/09, ημερομηνίας 10.11.14, οι οποίες αφορούσαν αίτημα για ακύρωση/εξάλειψη υποθηκών. Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ (ανωτέρω) «Διαπιστώνουμε κατ' αρχάς ότι ορθώς το πρωτόδικο Δικαστήριο έστρεψε την προσοχή του προς επίλυση του ζητήματος στο άρθρο 36

(1)(α) του Νόμου. Όπως ορθώς έκανε αναφορά και στην Αγγελίδης (ανωτέρω) όπου επισημάνθηκε ότι το άρθρο 36 του Νόμου προβλέπει περιοριστικά τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο ενυπόθηκος οφειλέτης μπορεί με αίτηση να αξιώσει ακύρωση υποθήκης που συστάθηκε νόμιμα αλλά δικαιολογείται η εξάλειψη της. Είτε διότι η εξασφαλιζόμενη από την υποθήκη υποχρέωση εξοφλήθηκε είτε διότι έπαυσε να υφίσταται. Καθίσταται επομένως σαφές ότι το άρθρο 36 δεν τυγχάνει εφαρμογής όπου ο ενυπόθηκος οφειλέτης αμφισβητεί αυτή καθ΄ εαυτή τη σύμβαση της υποθήκης, η οποία ως εκ της φύσεως της δημιουργεί πρωτογενείς υποχρεώσεις με αυτοτέλεια. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι θεμέλιο της είναι η σύμβαση δανείου, που μόνο όταν εξοφλείται ή παύει να ισχύει νομιμοποιεί τον ενυπόθηκο οφειλέτη να ζητήσει με αίτηση τη θεραπεία του άρθρου 36 (Αγγελίδης, ανωτέρω)». Με βάση την πιο πάνω νομολογία, ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων η αίτηση 5, εισηγήθηκε ότι με δεδομένο ότι η εγγραφή δικαστικής απόφασης συνιστά εμπράγματο βάρος επί ακίνητης περιουσίας, όπως και η υποθήκη, εφαρμόζονται κατ' αναλογία οι πιο πάνω αρχές. Ως εκ τούτου το αίτημα του αιτητή για ακύρωση των επίδικων ΜΕΜΟ ως εξ ολοκλήρου άκυρα, θα έπρεπε να προωθηθεί μόνο με αγωγή και όχι με Γενική Αίτηση, όπως είναι η παρούσα περίπτωση. Η πιο πάνω θέση δεν με βρίσκει σύμφωνη. Και τούτο γιατί, οι πιο πάνω νομολογιακές αρχές αφορούν την εφαρμογή των άρθρων 35

(1)και 36

(1)του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (Ν.9/1965), στα οποία προβλέπονται περιοριστικά οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ο ενυπόθηκος οφειλέτης μπορεί με Γενική Αίτηση να αξιώσει ακύρωση υποθήκης που συστάθηκε νόμιμα αλλά δικαιολογείται η εξάλειψη της, είτε διότι η εξασφαλιζόμενη από την υποθήκη υποχρέωση εξοφλήθηκε είτε διότι έπαυσε να υφίσταται. Στην παρούσα περίπτωση, η εξουσία του Δικαστηρίου για ακύρωση οποιαδήποτε εγγραφής δικαστικής απόφασης, προβλέπεται στο άρθρο 71 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στο οποίο όμως δεν προβλέπονται περιοριστικά οι περιπτώσεις κατά τις οποίες οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος μπορεί να ζητήσει τέτοια ακύρωση. Επομένως, κρίνω ότι, με δεδομένες τις διαφορετικές νομοθετικές πρόνοιες που αφορούν την ακύρωση υποθήκης και την ακύρωση εγγραφής δικαστικής απόφασης (ΜΕΜΟ), δεν εφαρμόζονται κατ' αναλογία στην περίπτωση ακύρωσης ΜΕΜΟ, οι πιο πάνω νομολογιακές αρχές που αφορούν την ακύρωση υποθήκης. Όπως ήδη ανέφερα, στο άρθρο 71 του Κεφ. 6 δεν καθορίζονται περιοριστικά οι περιπτώσεις κατά τις οποίες οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος μπορεί να ζητήσει ακύρωση ΜΕΜΟ, ούτε και καθορίζεται το δικονομικό μέτρο που θα πρέπει να λάβει. Έχω την άποψη ότι η δυνατότητα του ενδιαφερόμενου μέρους «να ζητήσει» ακύρωση του ΜΕΜΟ, σύμφωνα με το άρθρο 71 του Κεφ. 6, μπορεί να προωθηθεί με καταχώρηση Εναρκτήριας αίτησης, όπως είναι και η παρούσα Αίτηση. Σχετική επί του θέματος είναι η υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Hellington Commodities Ltd κ.ά,

(2009)1 (Β) ΑΑΔ 926, στην οποία έγινε αναφορά στην υπόθεση Udruzena Beogradska Banka v Westacre Investment, INC,

(1999)1(Α), ΑΑΔ 124, όπου αποφασίστηκε ότι στην απουσία ειδικών κανόνων για πρόσβαση στο Δικαστήριο, δεν καθίστανται ανενεργά τα δικαιώματα που παρέχει ο Νόμος αλλά, χρησιμοποιούνται οι γνωστές στο δίκαιο διαδικασίες, φτάνει να κατοχυρώνονται τα δικαιώματα όλων των μερών. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Udruzena (ανωτέρω), σελ. 132, το οποίο παραθέτω αυτούσιο: «Παρατηρούμε εν πρώτοις ότι στο Άρθρο ΙΙΙ της Σύμβασης, το οποίο παραθέσαμε, προβλέπεται πως η αναγνώριση και εκτέλεση διαιτητικών αποφάσεων γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες διαδικασίας της χώρας στην οποία τίθεται το ζήτημα. Ως αποτέλεσμα, δεν μπορεί να αναζητηθεί από το λεκτικό της Σύμβασης οποιοσδήποτε προσδιορισμός δικονομικού μηχανισμού όσο και αν δημιουργούνται εντυπώσεις για τη μια ή την άλλη λύση. Στην Κύπρο δεν έγιναν ειδικοί κανόνες για εφαρμογή της Σύμβασης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι καθίστανται ανενεργά τα δικαιώματα τα οποία παρέχει. Σημαίνει μόνο ότι για πρόσβαση στο Δικαστήριο χρησιμοποιούνται οι γνωστές στο δίκαιο διαδικασίες, φτάνει να κατοχυρώνονται τα δικαιώματα όλων των μερών. Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας δεν διέπουν άμεσα την περίπτωση εφόσον δεν έχει γίνει πρόνοια γι' αυτό το σκοπό. Παρέχουν ωστόσο τους μηχανισμούς που μπορεί να χρησιμοποιηθούν. Οι προσφερόμενες διαδικασίες δεν ταυτίζονται κατ' ανάγκη με εκείνες που προβλέπονται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ως εναρκτήριες. Θα μπορούσε, στην προκείμενη περίπτωση, να είχε χρησιμοποιηθεί μια από εκείνες. Σημειώνουμε ότι υπάρχει και η αίτηση η γνωστή στο σύστημα ως "petition". Τίποτε όμως δεν επέβαλλε τη μια ή την άλλη λύση. Τίποτε δεν απέκλειε τη μονομερή αίτηση προς έκδοση του προκαταρκτικού και υπό αίρεση διάταγματος για αναγνώριση και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης, κατόπιν διαπίστωσης της ύπαρξης των προαπαιτουμένων που, σύμφωνα με το Άρθρο ΙΙΙ της Σύμβασης, πρέπει να παρουσιάσει ο δικαιούχος και της μη εμφανούς ύπαρξης κωλύματος. Διατηρήθηκε στην άλλη πλευρά η δυνατότητα να αντιταχθεί και να ακουστεί σε ζητήματα που αυτή θα έθετε βάσει του Άρθρου V. Με εναρκτήρια τότε διαδικασία. Στην οποία εκείνοι που επικαλούνταν τη διαιτητική απόφαση θα αντιμάχονταν τα όσα προβάλλονταν. Δεν διακρίνουμε σε τέτοια διαδικασία ο,τιδήποτε το άτοπο ή οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό του προσώπου κατά του οποίου εκδόθηκε διαιτητική απόφαση. Τουναντίον, μας φαίνεται αυτή η διαδικασία η πλέον πρόσφορη». Στην προκειμένη περίπτωση, όπως ήδη αναφέρθηκε, από το λεκτικό του άρθρου 71 του Κεφ. 6 δεν προκύπτει προσδιορισμός του δικονομικού μηχανισμού που μπορεί να ακολουθήσει οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος για ακύρωση ΜΕΜΟ. Ως εκ τούτου, ο αιτητής, ορθά κατά την άποψη μου, προώθησε τα επίδικα αιτήματα του με την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης, η οποία και κρίνεται η πλέον πρόσφορη, στα πλαίσια της οποίας κατοχυρώθηκαν τα δικαιώματα όλων των μερών, συμπεριλαμβανομένων και των καθ' ων η αίτηση 5, οι οποίοι συμμετείχαν στη διαδικασία μετά αίτηση τους ημερομηνίας 19.5.17 για να προστεθούν στην παρούσα αίτηση ως καθ' ων η αίτηση και τους δόθηκε η δυνατότητα να αντιταχθούν και να ακουστούν σε σχέση με όλα τα ζητήματα που εγείρονται με την παρούσα αίτηση. Συνεπώς τα δικαιώματα όλων των μερών έχουν κατοχυρωθεί και κανένα από αυτά δεν έχει επηρεαστεί δυσμενώς λόγω της καταχώρησης του συγκεκριμένου δικονομικού μέτρου δηλαδή της παρούσας Αίτησης. Ως προς τον τύπο της παρούσας Αίτησης, σχετικό είναι το άρθρο 4

(1)των Περί Εταιρειών Διαδικαστικών Κανονισμών, το οποίο ορίζει ότι "Every petition and summons and all notices, affidavits and other proceedings under any petition or summons shall be intituled in the District Court concerned, and in the matter of the company, and in the matter of the Companies Law, 1951". Ως εκ τούτου, η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των καθ' ων η αίτηση 5, ότι τα αιτούμενα διατάγματα μπορούν να εγερθούν και αποφασιστούν από το Δικαστήριο μόνο στα πλαίσια αγωγής, δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Παρά την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, σημειώνεται ότι ακόμα και στην περίπτωση που ήθελε αποφασιστεί ότι το δικονομικό μέτρο που λήφθηκε από τον αιτητή είναι εσφαλμένο, εντούτοις, αυτό δεν θα πρέπει να παραμερισθεί, εφόσον με βάση τη Δ.64 θ. 3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών - η οποία κατ' αναλογία εφαρμόζεται και στις Εταιρικές Αιτήσεις με βάση το άρθρο 3 των Περί Εταιρειών Διαδικαστικών Κανονισμών - «Το Δικαστήριο δε θα παραμερίζει εξ ολοκλήρου οποιαδήποτε διαδικασία, ή το κλητήριο ένταλμα, ή άλλο εναρκτήριο μέσο με το οποίο έχει αρχίσει η διαδικασία, για το λόγο ότι έχει χρησιμοποιηθεί διαφορετικό εναρκτήριο μέσο για την έναρξη της διαδικασίας από εκείνο που απαιτεί οποιοσδήποτε από τους παρόντες Κανονισμούς». Και τούτο, λαμβάνοντας συγχρόνως υπόψη ότι, όπως ήδη ανέφερα πιο πάνω, κανένας από τους διαδίκους, συμπεριλαμβανομένων και των καθ' ων η αίτηση 5, δεν έχει επηρεασθεί δυσμενώς από το συγκεκριμένο δικονομικό μέτρο, αλλά στα πλαίσια αυτού έχει διασφαλισθεί το δικαίωμα όλων για δίκαιη δίκη. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ANS SECRETARIES LTD v ORIANDA MANAGEMENT FZ, LLC, Πολ. Έφεση 362/09, ημερομηνίας 3.7.14. «Η νέα Διάταξη 64, μετά την τροποποίησή της, απέβλεπε ακριβώς στο να καλύψει τέτοιου είδους παραλείψεις και παρεκκλίσεις από τους Θεσμούς, εξισώνοντας τις με παρατυπίες ώστε, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε παλαιότερα, να δύνανται να θεραπευθούν και να περισωθούν από ακυρότητα. Το δικαστήριο ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια με γνώμονα πάντοτε τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, όπως αυτά αποτιμούνται υπό το πρίσμα των εκατέρωθεν δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων, καθώς και των ευρύτερων συμφερόντων της δικαιοσύνης (βλ. Σκάρου ν. Χριστοδούλου κ.α.

(1996)1 ΑΑΔ 1333, Panayiotis Georgiou (Catering) Ltd ν. Δημοκρατίας

(1996)3 ΑΑΔ 323, Landbroke Group Plc κ.α. ν. Παπακόκκινου κ.α.

(1999)1Γ ΑΑΔ 1535 και Μιχαήλ ν. Ττούνια

(2004)1Α ΑΑΔ 113). Ένα από τα κύρια στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου και το οποίο συχνά καθορίζει την απόφαση του Δικαστηρίου σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, είναι ο δυσμενής επηρεασμός του αντιδίκου, ως αποτέλεσμα της παρατυπίας. Ο μη επηρεασμός των δικαιωμάτων του Εναγομένου ήταν ο κύριος λόγος που πρόσφατα κρίναμε στην Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, ανωτέρω, ότι η επίδοση εσφαλμένου τύπου κλητηρίου ήταν θεραπεύσιμη δυνάμει της Δ.64. Με τη νέα Διάταξη 64, όπως αυτή τροποποιήθηκε με το Διαδικαστικό Κανονισμό 2/95, η προσπάθεια του Δικαστηρίου θα πρέπει πάντοτε να κλίνει υπέρ της διάσωσης οποιουδήποτε δικονομικού μέτρου που παρεκκλίνει από τους Θεσμούς, ενώ προηγουμένως αυτό θα εθεωρείτο άκυρο.» Προχωρώ να εξετάσω την ουσία της αίτησης ως και τα αιτούμενα διατάγματα. Όπως ανέφερα πιο πάνω, τα επίδικα ΜΕΜΟ εγγράφηκαν στις 16.5.13 και 13.8.13, δηλαδή μετά την έναρξη της Εκκαθάρισης της εταιρείας στις 10.4.13, σύμφωνα με το άρθρο 218

(2)του Κεφ. 113. Εφαρμόζοντας τις πρόνοιες του άρθρου 217 του κεφ. 113, οι οποίες είναι ρητές και σαφείς, κρίνω ότι τα επίδικα ΜΕΜΟ είναι εξ ολοκλήρου άκυρα, εφόσον ως μέτρα εκτέλεσης εγγράφηκαν μετά την έναρξη εκκαθάρισης της εταιρείας. Η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των καθ' ων η αίτηση 5 ότι ο αιτητής κωλύεται να επιδιώκει τις αιτούμενες θεραπείες, λόγω δεδικασμένου της απόφασης στην αγωγή 8291/10 ημερομηνίας 29.4.13 - η οποία παρείχε στους καθ' ων η αίτηση 5 το δικαίωμα να καταχωρήσουν ΜΕΜΟ - ως και ότι η ακύρωση του ΜΕΜΟ ουσιαστικά συνιστά ακύρωση της εκ συμφώνου απόφασης στην εν λόγω αγωγή 8291/10, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Η ακύρωση του επίδικου ΜΕΜΟ, το οποίο εγγράφηκε στις 16.5.13 σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση του Δικαστηρίου στην αγωγή 8291/10, δεν έχει καμιά σχέση με το δεδικασμένο που αναμφίβολα δημιουργήθηκε με την εν λόγω απόφαση. Το δικαίωμα των καθ' ων η αίτηση 5 για να εγγράψουν ΜΕΜΟ επί της ακίνητης ιδιοκτησίας της εταιρείας, όπως έχει κατοχυρωθεί με το δεδικασμένο της εν λόγω απόφασης, δεν αμφισβητείται ούτε και διαγράφεται, όμως επηρεάζεται από τις ρητές πρόνοιες του άρθρου 217 του Κεφ. 113, σύμφωνα με τις οποίες το εν λόγω ΜΕΜΟ είναι άκυρο γιατί έπεται της εκκαθάρισης της εταιρείας. Και τούτο προφανώς γιατί με την εκκαθάριση της εταιρείας, η περιουσία της θα πρέπει να διαφυλαχθεί για διανομή στα πλαίσια της εκκαθάρισης και θα πρέπει αυστηρώς όλοι οι πιστωτές της να είναι ίσοι στον ίδιο βαθμό, χωρίς να δίδεται προτεραιότητα σε οποιονδήποτε από αυτούς, ώστε να τυγχάνει προσωπικό όφελος σε βάρος των άλλων πιστωτών. Οι καθ' ων η αίτηση 5, στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχουν επικαλεστεί καμιά εξαιρετική περίσταση που να δικαιολογεί όπως αποκτήσουν πλεονέκτημα έναντι των άλλων πιστωτών της εταιρείας ή να αποκτήσουν προνομιακή εξόφληση της απαίτησης τους. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το Σύγγραμμα Palmer's Company Precedents, 17η έκδοση, Part II, Winding up, σελ. 304, το οποίο αφορά το άρθρο 228 του Αγγλικού Companies Act 1948, που αντιστοιχεί στο άρθρο 217 του Κεφ. 113: «The reason for these provisions is that on a winding up the cardinal rule is that should be strict equality between all creditors of the same degree, and only actions will in general be permitted to continue which benefit the general body of the creditors». Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από το Σύγγραμμα Pennington Company Law, 3η έκδοση, σελ. 722-723: «The court will always make such an order on the liquidator's application unless the circumstances are exceptional or unless the company is solvent, so that the other creditors will not be prejudiced by the execution». Σχετικές είναι και οι πρόνοιες του άρθρου 305

(1)του κεφ. 113 το οποίο ορίζει ως ακολούθως: «305.-

(1)Όταν πιστωτής έχει εκδώσει εκτέλεση εναντίον των αγαθών ή ακίνητης περιουσίας εταιρείας ή έχει κατάσχει στα χέρια τρίτου οποιοδήποτε χρέος που οφείλεται στην εταιρεία, και στη συνέχεια η εταιρεία εκκαθαρίζεται, δεν θα δικαιούται να κατακρατήσει το όφελος που αποκόμισε από την εκτέλεση ή την κατάσχεση, εναντίον του εκκαθαριστή της εκκαθάρισης της εταιρείας εκτός αν ο πιστωτής συμπλήρωσε την εκτέλεση ή κατάσχεση πριν από την έναρξη της εκκαθάρισης». Για όλους τους πιο πάνω λόγους, εκδίδονται Διατάγματα ως η παράγραφοι Α, Β, Γ, Δ, Ε και Στ της αίτησης. Σ' ό,τι αφορά το Διάταγμα υπό παράγραφο Στ, σημειώνεται ότι οι αναφερόμενοι σ' αυτήν αριθμοί των ΜΕΜΟ, προφανώς είναι εσφαλμένοι, όπως και ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή έχει υποδείξει στην γραπτή του αγόρευση ότι δηλαδή εκ παραδρομής έγινε αναφορά σε λανθασμένο αριθμό εγγραφής των δικαστικών αποφάσεων. Ως εκ τούτου διευκρινίζεται ότι το Διάταγμα υπό παράγραφο Στ της αίτησης, αφορά τα επίδικα ΜΕΜΟ ως αναφέρονται στα Διατάγματα υπό παραγράφους Α - Ε της αίτησης. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος του αιτητή και σε βάρος των καθ' ων η αίτηση 5 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο