← Κύπρος

MIB MARIAKO LTD ν. Γεώργιου Πούρου, Αγωγή Αρ. 7244/2008, 15/12/2017

MIB MARIAKO LTD ν. Γεώργιου Πούρου, Αγωγή Αρ. 7244/2008, 15/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A390 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Θεοκλήτου, Ε. Δ. Αγωγή Αρ. 7244/2008 ΜΕΤΑΞΥ: MIB MARIAKO LTD Εναγόντων και Γεώργιου Πούρου Εναγόμενου ------------------------------------------------------------------------------------------ Ημερομηνία: 15 Δεκεμβρίου 2017 Για τους ενάγοντες: κος Στέφανος Παπαθεοδώρου για κ. Γεώργιο Παπαθεοδώρου Για τον εναγόμενο: κα Στέλλα Ευρυπίδου για κκ. Ρ. Ερωτοκρίτου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή Με την αγωγή τους η οποία καταχωρήθηκε στις 11.12.08 επί ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, οι ενάγοντες αξιώνουν από τον εναγόμενο το ποσό των €21.527,70 ως οφειλόμενο για εργασίες, υλικά, εμπορεύματα και υπηρεσίες που προσέφεραν στον εναγόμενο μεταξύ Ιανουαρίου του 2007 και Φεβρουαρίου του 2008, πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα. Ο εναγόμενος με την υπεράσπιση του αρνείται ότι οφείλει οποιοδήποτε ποσό στους ενάγοντες. Επιπλέον ισχυρίζεται ότι δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 19.11.03, οι ενάγοντες ενοικίασαν κατάστημα ιδιοκτησίας του εναγομένου, και αξιώνει ανταπαιτητικώς από τους ενάγοντες διάφορα ποσά που συμποσούνται σε €70.649 (€58.096 ως οφειλόμενα ενοίκια, €12.140 για ζημιές που προκλήθηκαν στα ενοικιαζόμενα υποστατικά και €413 ως τραπεζικές χρεώσεις και έξοδα), καθώς και το ποσό των €37.614 ως τόκους επί των καθυστερημένων ενοικίων, πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα επί των ως άνω ποσών. Ειδικότερα, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης, οι ενάγοντες, εταιρεία περιορισμένης ευθύνης νομίμως εγγεγραμμένη με βάση τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, ισχυρίζονται ότι ασχολούνται, μεταξύ άλλων, με την εισαγωγή, κατασκευή, συναρμολόγηση, εμπορία επίπλων, κουζίνων, επενδύσεων, διακοσμητικών αντικειμένων, συντήρηση υποστατικών, μετακόμιση αντικειμένων και γενικά με την επ' αμοιβή παροχή διαφόρων άλλων συναφών υπηρεσιών. Την περίοδο 1.1.07 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2008 παρείχαν στον εναγόμενο ή σε άλλα πρόσωπα με συμφωνία ή κατά παράκληση του εναγομένου υπηρεσίες ή πλήρωσαν διάφορα ποσά για λογαριασμό ή προς όφελος του εναγομένου, και ο εναγόμενος ή τα άλλα αυτά πρόσωπα επωφελήθηκαν των υπηρεσιών ή των εμπορευμάτων των εναγόντων. Ήταν ρητός και/ή εξυπακουόμενος όρος της μεταξύ των εναγόντων και εναγομένου συμφωνίας ότι ο εναγόμενος θα αποζημίωνε/πλήρωνε τους ενάγοντες με την τρέχουσα ή τη λογική ή την συμφωνημένη αμοιβή η οποία θα αντιπροσώπευε την αξία των υπηρεσιών και/ή υλικών και/ή εμπορευμάτων τα οποία οι ενάγοντες προσέφεραν στον εναγόμενο ή στα πρόσωπα που αυτός υποδείκνυε προς τους ενάγοντες. Η συνολική συμφωνηθείσα, τρέχουσα ή/και λογική αξία για τις πιο πάνω υπηρεσίες και/ή εμπορεύματα ανέρχεται στο ποσό των €21.527,70, ποσό το οποίο ο εναγόμενος, παρά τις εκκλήσεις των εναγόντων, δεν κατέβαλε μέχρι σήμερα. Το ποσό αυτό αξιώνεται από τους ενάγοντες με την παρούσα αγωγή. Ο εναγόμενος καταχώρησε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στην αγωγή, διά της οποίας αρνείται την ιδιότητα των εναγόντων καθώς και την ισχυριζόμενη συμφωνία μεταξύ του ιδίου και των εναγόντων. Διαζευκτικά ισχυρίζεται ότι ακόμη και αν ήθελε αποδειχθεί ότι υπήρξε οποιαδήποτε συμφωνία, αυτή έγινε με τον κ. Ιάκωβο Σκουφή, διευθυντή των εναγόντων, υπό την προσωπική του ιδιότητα καθώς και με τη σύζυγο αυτού, κα Μαρία Σκουφή. Ισχυρίζεται επίσης ότι με τα δύο εν λόγω πρόσωπα συμφωνήθηκε η κατασκευή και/ή τοποθέτηση ξύλινης κουζίνας στην οικία του, έναντι του ποσού των Λ.Κ.7.

  1. Παρόλο που οι ενάγοντες δεν εκτέλεσαν την εργασία τους ως είχε συμφωνηθεί, ο εναγόμενος κατέβαλε προς τους Ιάκωβο και Μαρία Σκουφή με δύο επιταγές αξίας Λ.Κ.6.000 και Λ.Κ.1.200, αντίστοιχα, το συμφωνηθέν ποσό. Αρνείται κατά τα λοιπά το σύνολο της αξίωσης των εναγόντων. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι μεταξύ εναγομένου και εναγόντων υπεγράφη συμφωνία ενοικίασης ημερ. 19.11.03, η οποία ανανεωνόταν μέχρι και το 2008, σύμφωνα με την οποία οι ενάγοντες ενοικίασαν συγκεκριμένο υποστατικό ιδιοκτησίας του εναγομένου. Η Μαρία Σκουφή εγγυήθηκε τις υποχρεώσεις των εναγόντων. Η πιο πάνω συμφωνία τερματίστηκε στις 21.5.08 και οι ενάγοντες παρέδωσαν την κατοχή του υποστατικού στις 11.8.
  2. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι παραμένει απλήρωτο ποσό ενοικίων ύψους €58.096, το οποίο αξιώνει ανταπαιτητικώς. Είναι επίσης η θέση του ότι κατά τη διάρκεια της ενοικίασης οι ενάγοντες συστηματικά εξέδιδαν επιταγές προς κάλυψη των ενοικίων οι οποίες αφού κατατίθεντο στην τράπεζα για πληρωμή επιστρέφονταν χωρίς να τιμηθούν, με αποτέλεσμα ο λογαριασμός του εναγομένου να έχει χρεωθεί με το ποσό των €229 για τις 67 επιταγές που επιστράφηκαν χωρίς να τιμηθούν (συνολικής αξίας Λ.Κ.97.800), καθώς και με τόκους προς 9% για την αξία των εν λόγω επιταγών που ανέρχονται στο ποσό των €84, ποσά τα οποία αξιώνει ανταπαιτητικώς. Για να εφοδιαστεί δε με τις αναλυτικές καταστάσεις λογαριασμού, ο εναγόμενος κατέβαλε το ποσό των €100 προς την τράπεζα, το οποίο επίσης αξιώνει ανταπαιτητικώς. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι ενάγοντες οφείλουν προς αυτόν τόκο προς 8% για κάθε ημέρα καθυστέρησης πληρωμής των οφειλομένων ενοικίων, δηλαδή τόκους ύψους €37.614, ποσό το οποίο επίσης αξιώνει ανταπαιτητικώς. Ισχυρίζεται τέλος ότι οι ενάγοντες προξένησαν στο ενοικιασθέν υποστατικό μεγάλες ζημιές ύψους €12.140, ποσό το οποίο επίσης αξιώνει ανταπαιτητικώς. Οι ενάγοντες, μέσω της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση που καταχώρησαν, απορρίπτουν τους ισχυρισμούς του εναγομένου και ισχυρίζονται ότι οι Ιάκωβος Σκουφή και Μαρία Σκουφή ήσαν αξιωματούχοι και δέσμευαν και ενεργούσαν για τους ενάγοντες, γεγονός γνωστό και αποδεκτό από τον εναγόμενο, ο οποίος κωλύεται, ένεκα της συμπεριφοράς του, από του να προβάλλει αντίθετους ισχυρισμούς. Αρνούνται επιπλέον ότι ο εναγόμενος κατέβαλε τα ποσά των Λ.Κ.6.200 και Λ.Κ.1.200 για την κουζίνα, και εμμένουν στην αξίωση τους η οποία αναλύεται ως ακολούθως: (α) Λ.Κ.5.855 (€10.003) ως την αξία διαφόρων εμπορευμάτων και υπηρεσιών που πώλησαν και/ή προσέφεραν στον εναγόμενο και τα έξοδα μετάβασης και αμοιβή για τρία ταξίδια προς την Αίγυπτο για εργασίες ή εκ μέρους του εναγομένου, (β) Λ.Κ.1.500 (€2.562,88) για την πληρωμή εξόδων μεταφοράς και εκτελώνισης ενός εμπορευματοκιβωτίου προς όφελος και/ή με οδηγίες του εναγομένου κατά ή περί την 29.10.07, (γ) Λ.Κ.4.948,48 (€8.454,93) για την κατασκευή και εγκατάσταση ξύλινης κουζίνας στην οικία του εναγομένου, (δ) Λ.Κ.244 (€416,90) για την αγορά νεροχύτη κουζίνας εκ μέρους και για λογαριασμό του εναγομένου στις 7.12.07, και (ε) Λ.Κ.52,67 (€89,99) για την αγορά εξαρτημάτων, χερουλιών κτλ και τοποθέτησή τους στην κουζίνα της οικίας του εναγομένου κατά ή περί την 7.2.
  3. Αναφορικά με την ισχυριζόμενη από τον εναγόμενο σύμβαση ενοικίασης, οι ενάγοντες παραδέχονται ότι υπέγραψαν ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 19.11.03, πλην όμως, δεν αποδέχονται ότι η Μαρία Σκουφή υπέγραψε εγγύηση και ισχυρίζονται ότι σε κάθε περίπτωση η εγγύηση είναι άκυρη. Επιπλέον, οι ενάγοντες αρνούνται ότι η σύμβαση ενοικίασης τερματίστηκε στις 21.5.08 και ισχυρίζονται ότι εκκένωσαν το επίδικο υποστατικό τέλος Απριλίου του 2008, όμως ο εναγόμενος αδικαιολόγητα αρνείτο να παραλάβει τα κλειδιά του υποστατικού μέχρι τις 11.8.
  4. Αρνούνται επιπλέον ότι επιταγές επιστράφηκαν απλήρωτες, ισχυριζόμενοι ότι ακόμη και αν επιστράφηκαν κάποιες επιταγές, αυτές πληρώθηκαν σε μετρητά ή αντικαταστάθηκαν με άλλες επιταγές ίσης αξίας. Αρνούνται τέλος ότι οφείλουν οποιοδήποτε εκ των ποσών που ο εναγόμενος αξιώνει από αυτούς. Μαρτυρία Κατόπιν συμφωνίας των συνηγόρων των διαδίκων, η απαίτηση και η ανταπαίτηση εκδικάστηκαν ταυτοχρόνως. Κατά την ακροαματική διαδικασία μαρτυρία έδωσαν επτά συνολικά μάρτυρες. Για την πλευρά των εναγόντων μαρτυρία έδωσε ο Ιάκωβος Σκουφή (ΜΕ1). Για την πλευρά του εναγομένου μαρτυρία έδωσαν οι Κώστας Συμεού (ΜΥ1), Βαρνάβας Χατζηγεωργίου (ΜΥ2), Χαράλαμπος Αλεξάνδρου (ΜΥ3), Άλκης Πρωτοπαπάς (ΜΥ4), ο εναγόμενος (ΜΥ5) και ο Νεόφυτος Κουμίδης (ΜΥ6). Κατατέθηκαν επίσης 39 τεκμήρια. Σημειώνω επίσης ότι στις 26.5.16, η κα Ευρυπίδου περιόρισε το ποσό της ανταπαίτησης όσον αφορά τα οφειλόμενα ενοίκια σε €55.839 (αντί €58.096), ενώ δήλωσε ότι αποσύρονται οι παράγραφοι 2 και 3 της ανταπαίτησης (που αφορούσαν τα ποσά των €229 και €84, ως τραπεζικές χρεώσεις και τόκους σε σχέση με τις επιστραφείσες επιταγές). Μαρτυρία Ιάκωβου Σκουφή (ΜΕ1) Ο Ιάκωβος Σκουφή (ΜΕ1) υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση που ετοίμασε (Τεκμήριο Α). Ανέφερε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο οι ενάγοντες ήταν εταιρεία περιορισμένης ευθύνης νομίμως εγγεγραμμένη με βάση το Κεφ. 113, ασχολούντο δε με τις εργασίες που αναφέρθηκαν στην έκθεση απαίτησης. Είπε επίσης ότι μεταξύ 1.1.07 και Φεβρουάριο του 2008 οι ενάγοντες, με συμφωνία και κατόπιν οδηγιών του εναγομένου, προσέφεραν σε αυτόν και σε άλλα πρόσωπα υπηρεσίες και εμπορεύματα και πλήρωσαν ποσά συνολικού ύψους €21.527,70 για λογαριασμό τους, την υποχρέωση πληρωμής για τα οποία ανέλαβε ο εναγόμενος. Ο ίδιος είναι ο Διευθυντής των εναγόντων, και η σύζυγος του, Μαρία Σκουφή, η Γραμματέας των εναγόντων. Ειδικότερα είναι η θέση του πως οι ενάγοντες: (α) Μεταξύ Σεπτεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2007 προσέφεραν τις υπηρεσίες και εργασίες και πώλησαν τα εμπορεύματα που φαίνονται σε χειρόγραφο έγγραφο που συνέταξε η σύζυγος του, το οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο 1, συνολικής αξίας Λ.Κ.5.855 (€10.003). Ο ΜΕ1 εξήγησε τις καταγραφές στο Τεκμήριο
  5. (β) Στις 29.10.07 η σύζυγος του Μαρία Σκουφή κατέλαβε εκ μέρους των εναγόντων, για λογαριασμό και προς όφελος του εναγομένου το ποσό των Λ.Κ.1.500,04 (€2.562,88) για την εκτελώνιση εμπορευματοκιβωτίου το οποίο περιείχε έπιπλα που αγόρασε ο εναγόμενος από την Αίγυπτο. Το πιο πάνω ποσό πληρώθηκε από τους ενάγοντες με τέσσερεις επιταγές της Τράπεζας Κύπρου τις οποίες απαρίθμησε προς το εκτελωνιστικό γραφείο. Η σχετική απόδειξη πληρωμής κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  6. (γ) Παρήγγειλαν, εκ μέρους και για λογαριασμό του εναγομένου, από την εταιρεία Prima Kitchens, έπιπλα κουζίνας τα οποία οι ενάγοντες τοποθέτησαν στην οικία του εναγομένου (προσφορά της πιο πάνω εταιρείας κατατέθηκε ως Τεκμήριο 3). Οι ενάγοντες κατέβαλαν για τα εν λόγω έπιπλα το ποσό των €8.454,
  7. (δ) Κατέβαλαν το ποσό των Λ.Κ.244 (€416,90) στην εταιρεία Vassos Leptos Ltd για την αγορά μίας γούρνας για την οικία του εναγομένου. Το σχετικό τιμολόγιο και η απόδειξη κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 4(α) και 4(β), αντίστοιχα. Το ποσό αυτό καταβλήθηκε με συγκεκριμένη επιταγή της Τράπεζας Κύπρου ημερ. 7.12.
  8. (ε) Κατέβαλαν προς την εταιρεία A. Kartemios Ltd το ποσό των Λ.Κ.52,67 (€90) για την αγορά και εγκατάσταση διαφόρων χερουλιών και κλειδαριών στην κουζίνα της οικίας του εναγομένου. Το σχετικό τιμολόγιο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  9. Ο εναγόμενος δεν κατέβαλε στους ενάγοντες τα πιο πάνω ποσά, παρά το ότι κλήθηκε επανειλημμένως να πράξει τούτο. Αναφορικώς με τα ποσά που ζητούνται από τον εναγόμενο ως ενοίκια, χρεώσεις και ζημιές, θέση του ΜΕ1 είναι ότι οι εναγόμενοι δεν οφείλουν τα απαιτούμενα ποσά. Ο ΜΕ1 αντεξετάστηκε επί του πλήρους φάσματος της μαρτυρίας του, καθώς και σε σχέση με τους ισχυρισμούς του εναγομένου στην ανταπαίτηση. Μεταξύ άλλων, αντεξετάσθηκε σε σχέση με τις συμφωνίες του με τον εναγόμενο και σε σχέση με τα προϊόντα και υπηρεσίες που προσφέρθηκαν στον εναγόμενο ή και για λογαριασμό του. Ανέφερε ότι οι συμφωνίες αυτές ήταν προφορικές. Ως προς το ποσό των Λ.Κ.7.200 που δόθηκε στον ΜΕ1 και στη σύζυγο του από τον εναγόμενο, ο ΜΕ1 υποστήριξε ότι το ποσό είχε καταβληθεί για την αγορά επίπλων από την Αίγυπτο. Αντεξετάσθηκε επίσης σε σχέση με τη συμφωνία ενοικίασης που είχε με τον εναγόμενο και τον χρόνο εγκατάλειψης του υποστατικού. Αρνήθηκε ότι οφείλει το ποσό των €58.065 ως οφειλόμενα ενοίκια, και είπε ότι από κάποιο στάδιο και μετά κατέβαλλε τα οφειλόμενα ενοίκια με μετρητά και ότι οφείλει μόνο δύο - δυόμισι ενοίκια. Αρνήθηκε επίσης ότι οφείλει οποιοδήποτε ποσό ως τόκους ή ως τραπεζικές χρεώσεις. Περαιτέρω, αρνήθηκε ότι προκάλεσε ζημιές ύψους €12.140 στο υποστατικό, λέγοντας ότι όταν το παρέλαβε ήταν «αχούρι» και το επιδιόρθωσε. Στα πλαίσια της αντεξέτασης του κατατέθηκαν δύο έγγραφα, τα Τεκμήρια 6 και 7 που είναι το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 19.11.03 και αντίγραφα επιταγών που δόθηκαν στον εναγόμενο για πληρωμή ενοικίων. Για σκοπούς αποφυγής επαναλήψεων, μνεία στα όσα ο ΜΕ1 ανέφερε αντεξετασθείς, θα γίνει πιο κάτω, στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του. Μαρτυρία Κώστα Συμεού (ΜΥ1) Ο Κώστας Συμεού (ΜΥ1) ανέφερε ότι ασχολείται με πωλήσεις κεραμικών και ειδών υγιεινής και ότι γνωρίζει τον εναγόμενο καθότι ο τελευταίος αγόρασε προϊόντα από τον ΜΥ1 για το σπίτι του. Ανέφερε επίσης ότι αρχές Ιουλίου του 2007 ταξίδεψε στην Αίγυπτο μαζί με τη σύζυγο του, τον εναγόμενο και τη σύζυγο του εναγομένου, τον ΜΕ1, τη σύζυγο του ΜΕ1 και το μικρό τους παιδί. Ο εναγόμενος ανέλαβε όλα τα έξοδα (εισιτήρια, έξοδα διαμονής) για όλα τα πρόσωπα, σκοπός δε του ταξιδιού ήταν η αγορά επίπλων, χαλιών και φωτιστικών για το καινούριο σπίτι του εναγομένου. Τα προϊόντα που αγοράστηκαν στο ταξίδι, πληρώθηκαν από τον εναγόμενο. Στην Αίγυπτο συνάντησαν κάποιο πρόσωπο που ονομάζεται Ibrahim ο οποίος, μαζί με τον ΜΕ1, τους έπαιρνε στα διάφορα μαγαζιά. Ο εναγόμενος ζήτησε από τον Ibrahim να συγκεντρώσει όλα τα έπιπλα που παρήγγειλε σε μία αποθήκη. Αντεξετασθείς ανέφερε ότι ο εναγόμενος παρήγγειλλε έπιπλα που έβλεπε σε σχέδια. Δεν γνώριζε αν τα χρήματα που είδε τον εναγόμενο να πληρώνει αποτελούσαν προκαταβολή για τα έπιπλα. Ανέφερε επίσης ότι μετά τη συνεργασία που είχε με τον εναγόμενο, διατήρησε φιλική επαφή μαζί του. Αυτή η επαφή «αραίωσε» μετά το ταξίδι, λόγω κάποιου θέματος που προέκυψε μεταξύ τους σε σχέση με κάποιο φωτιστικό και κάποιο χαλί. Δέχθηκε ότι μετέβη στο κατάστημα του ΜΕ1 και του είπε το παράπονο που είχε από τον εναγόμενο. Η τελευταία φορά που είδε τον εναγόμενο ήταν το καλοκαίρι του 2013 στην Ορόκλινη. Μαρτυρία Βαρνάβα Χατζηγεωργίου (ΜΥ2) Ο Βαρνάβας Χατζηγεωργίου (ΜΥ2) ανέφερε ότι είναι δεύτερος εξάδελφος του εναγομένου, γεγονός το οποίο δεν γνώριζε όταν πρωτοσυνάντησε τον εναγόμενο. Το καλοκαίρι του 2007 (αρχές - μέσα Ιουλίου) πήγε ταξίδι στην Αίγυπτο με τη σύζυγο του, τον ΜΕ1, τον εναγόμενο και τη μητέρα του εναγομένου. Μετέβησαν στην Αίγυπτο με πλοίο και η διάρκεια του ταξιδιού ήταν 2 μέρες. Σκοπός του ταξιδιού ήταν να αγοράσει ο εναγόμενος έπιπλα για το σπίτι του. Τα εμπορεύματα τα οποία ο εναγόμενος παρήγγειλε, τα πλήρωνε ο εναγόμενος, ο δε ΜΥ2 ήταν παρών σε κάποιες συναλλαγές. Ο ίδιος και η σύζυγος του αγόρασαν κάποια φωτιστικά, τα οποία δεν παρέλαβαν. Αντεξετασθείς ανέφερε πως είναι με την εντύπωση ότι στο εν λόγω ταξίδι ο εναγόμενος αγόρασε έπιπλα και φωτιστικά. Είδε τον εναγόμενο να προβαίνει σε πληρωμές. Η διαμονή στην Αίγυπτο ήταν μόνο λίγες ώρες, και διανυκτέρευσαν στο πλοίο. Ανέφερε επίσης ότι παρήγγειλε και ο ίδιος κάποια φωτιστικά (την αξία των οποίων δεν θυμόταν), και τα οποία θα περιλαμβάνοντο στο εμπορευματοκιβώτιο με το οποίο θα αποστέλλονταν τα έπιπλα του εναγομένου, τα οποία δεν γνωρίζει τι απέγιναν. Ρώτησε τον εναγόμενο τι απέγιναν τα φωτιστικά και ο εναγόμενος τον παρέπεμψε στον ΜΕ1, όταν δε απευθύνθηκε στον ΜΕ1, αυτός τον παρέπεμψε στον εναγόμενο. Μαρτυρία Χαράλαμπου Αλεξάνδρου (ΜΥ3) Ο Χαράλαμπος Αλεξάνδρου (ΜΥ3) ανέφερε ότι έχει πτυχίο στα οικονομικά και είναι εγκεκριμένος λογιστής (μέλος των Συνδέσμων Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου και Εγκεκριμένων Λογιστών Αγγλίας και Ουαλίας) και διευθυντής στις εταιρείες Atlantic Securities Ltd (που είναι εταιρεία παροχής υπηρεσιών) και Atlantic Consultancy Services (που είναι εταιρεία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών). Συνεργάζεται επαγγελματικά με τον εναγόμενο για περίοδο πέραν των 30 ετών. Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας του ζητήθηκε από τον εναγόμενο να ετοιμάσει έκθεση αναφορικά με τα οφειλόμενα ενοίκια σε σχέση με υποστατικό που ο εναγόμενος ενοικίαζε στους ενάγοντες. Τούτο έγινε το 2008 και η μελέτη αναθεωρήθηκε πρόσφατα με βάση στοιχεία που του δόθηκαν από τη συνήγορο του εναγομένου. Ο ΜΥ3 αναφέρθηκε στις πληροφορίες που χρησιμοποίησε για την ετοιμασία της μελέτης του. Είπε ότι έλαβε υπόψη του τη συμφωνία ενοικίασης (Τεκμήριο 6), αποδείξεις καταθέσεων επιταγών στην τράπεζα, καταστάσεις τραπεζικών λογαριασμών του εναγόμενου, αντίγραφα επιταγών (Τεκμήριο 7, το οποίο του δόθηκε από την κα Ευρυπίδου), και άλλες πληροφορίες που έλαβε από την κα Ευρυπίδου. Είπε ότι έλεγξε τα ποσά που εισέπραξε ο εναγόμενος από τους ενάγοντες και τα σύγκρινε με τα ποσά που οφείλοντο ως ενοίκια με βάση τη συμφωνία ενοικίασης. Στις καταστάσεις που ετοίμασε και κατέθεσε στο Δικαστήριο περιέλαβε όλες τις επιταγές που φαίνονται στο Τεκμήριο
  10. Με βάση τους υπολογισμούς του παραμένει οφειλόμενο ποσό ενοικίων ύψους Λ.Κ.32.681 (που αντιστοιχεί σε €55.839, με βάση την αμετάκλητη συναλλαγματική ισοτιμία κυπριακής λίρας - ευρώ). Κατέθεσε σχετικώς σύνοψη των υπολογισμών του (Τεκμήριο 8) τους οποίους ακολούθως εξήγησε στο Δικαστήριο. Εξήγησε ότι τα ενοίκια που οφείλοντο για την αρχική περίοδο 1.2.04 - 31.1.06 (συνολικού ύψους Λ.Κ.43.800), αποπληρώθηκαν. Προς τεκμηρίωση του συμπεράσματος του αυτού κατέθεσε κατάσταση επιταγών που πληρώθηκαν για τα ενοίκια της εν λόγω περιόδου (Τεκμήριο 9), την οποία εξήγησε στο Δικαστήριο. Εξήγησε επίσης ότι κάποιες εκ των επιταγών (τις οποίες συγκεκριμενοποίησε - βλ. 5η στήλη του Τεκμηρίου 9 και Τεκμήριο 10) κατατέθηκαν πέραν της μίας φοράς μέχρι να τιμηθούν. Ακολούθως αναφέρθηκε στην περίοδο 1.2.06 - 31.1.
  11. Το ενοίκιο, σύμφωνα με τον όρο 3 της σύμβασης ενοικίασης, καθορίστηκε στις Λ.Κ.2.200 τον μήνα, και το συνολικό ενοίκιο για 24 μήνες είναι Λ.Κ.52.
  12. Με βάση τη μελέτη του, οι ενάγοντες κατέβαλαν προς τον εναγόμενο το ποσό των Λ.Κ.39.200 και παραμένει οφειλόμενο το ποσό των Λ.Κ.13.
  13. Προς τεκμηρίωση του συμπεράσματος του αυτού κατέθεσε κατάσταση επιταγών (στην οποία περιλαμβάνονται οι επιταγές που ο ΜΕ1 κατέθεσε - Τεκμήριο 7) που πληρώθηκαν για τα ενοίκια της εν λόγω περιόδου (Τεκμήριο 11), την οποία εξήγησε στο Δικαστήριο. Είπε και πάλι ότι κάποιες εκ των επιταγών (τις οποίες συγκεκριμενοποίησε - βλ. 7η - 10η στήλη του Τεκμηρίου 11 και Τεκμήριο 13) κατατέθηκαν πέραν της μίας φοράς μέχρι να τιμηθούν. Από την κατάσταση Τεκμήριο 11 προκύπτει ότι ο τελευταίος μήνας για τον οποίο καταβλήθηκε ενοίκιο ήταν ο Ιούλιος του 2007, και τα ενοίκια των μηνών Αυγούστου 2007 έως Ιανουαρίου του 2008 (6 μήνες) παραμένουν απλήρωτα. Εξήγησε επίσης ότι απομένει απλήρωτο μέρος του ενοικίου για τον μήνα Δεκέμβριο του 2006 (Λ.Κ.1.100), μέρος του ενοικίου για τον μήνα Ιούλιο του 2006 (Λ.Κ.100), ενώ τον μήνα Φεβρουάριο του 2006 καταβλήθηκε ποσό Λ.Κ.800 πέραν του οφειλομένου. Το τελευταίο αυτό ποσό αφαιρέθηκε από τα οφειλόμενα για την περίοδο 1.2.06 - 31.1.08 (Τεκμήριο 12). Ο ΜΥ3 αναφέρθηκε επίσης ειδικώς σε τέσσερις επιταγές (οι οποίες περιλαμβάνονται στις επιταγές που ο ΜΕ1 κατέθεσε - Τεκμήριο 7) που εκδόθηκαν για την πιο πάνω περίοδο ενοικίασης και οι οποίες ουδέποτε πληρώθηκαν από την τράπεζα των εναγόντων, εξηγώντας τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε σε σχέση με αυτές (Τεκμήριο 14) στη βάση και των όσων προκύπτουν από τις καταστάσεις τραπεζικού λογαριασμού του εναγομένου (Τεκμήρια 15 και 16) και από τις τραπεζικές σφραγίδες επί των επιταγών. Ο ΜΥ3 υπολόγισε επίσης τα οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο από 1.2.08 έως και τον τερματισμό της συμφωνίας από τον εναγόμενο, δηλαδή την 21.6.
  14. Στην ημερομηνία τερματισμού κατέληξε μετά από πληροφόρηση που έλαβε από την κα Ευρυπίδου ότι στις 22.5.08 δόθηκε ειδοποίηση τερματισμού στους ενάγοντες, σύμφωνα με την οποία η συμφωνία θα τερματίζετο 30 ημέρες μετά την επίδοση. Η περίοδος αυτή είναι 4 μήνες και 21 ημέρες (4,7 μήνες), με βάση δε τη συμφωνία ενοικίασης για την περίοδο αυτή το ενοίκιο θα αυξάνετο κατά 12%, δηλαδή από Λ.Κ.2.200 σε Λ.Κ.2.
  15. Το συνολικό οφειλόμενο ποσό ενοικίων για αυτή την περίοδο είναι Λ.Κ.11.581 και οι ενάγοντες δεν κατέβαλαν κανένα ποσό. Περαιτέρω, ο ΜΥ3 υπολόγισε την αποζημίωση για την παράνομη κατοχή του ακινήτου για την περίοδο από 22.6.08 έως 11.8.08, οπότε και παραδόθηκε το ακίνητο στον εναγόμενο, σύμφωνα με την πληροφόρηση που είχε. Αναφέρθηκε στον όρο 15 της σύμβασης ενοικίασης και κατέληξε ότι για 50 ημέρες παράνομης κατοχής (από 22.6.08 - 10.8.08), ο εναγόμενος δικαιούται σε αποζημίωση ύψους Λ.Κ.7.500, ποσό το οποίο δεν καταβλήθηκε. Αναφέρθηκε επίσης στον όρο 17 της σύμβασης ενοικίασης, και είπε ότι, επειδή αρκετές πληρωμές γίνονταν με καθυστέρηση, προέβη σε υπολογισμό των τόκων που προκύπτουν με βάση τον εν λόγω όρο
  16. Κατέθεσε έγγραφο στο οποίο φαίνονται οι σχετικοί υπολογισμοί (Τεκμήριο 17), τους οποίους εξήγησε στο Δικαστήριο. Σύμφωνα με αυτούς, οι συσσωρευμένοι τόκοι μέχρι τις 26.5.16 ανέρχονται σε Λ.Κ.22.014,40 (€37.614). Αντεξετασθείς ανέφερε ότι ο εναγόμενος δεν του έδωσε έγγραφη ανανέωση της σύμβασης Τεκμήριο
  17. Δεν συμφώνησε ότι σε περίπτωση που η σύμβαση δεν ανανεώθηκε δημιουργήθηκε υπερπληρωμή €200 σε σχέση με τις πληρωμές που φαίνονται στο Τεκμήριο 11, αφού, ως ανέφερε, ο ενοικιαστής συνέχισε να κατέχει το ακίνητο και να καταβάλλει το ενοίκιο ως ο όρος 3 της σύμβασης. Ερωτηθείς ως προς τα στοιχεία που εντόπισε από τα αντίγραφα επιταγών (Τεκμήριο 7) ανέφερε ότι εντόπισε κάποιες επιταγές που δεν είχε καταγεγραμμένες, εξήγησε δε ότι μετά τον εντοπισμό της επιταγής με αρ. 57351634 προέβη σε έρευνα αποτέλεσμα της οποίας ήταν να εντοπιστεί η κατάθεση της επιταγής σε έτερο λογαριασμό του εναγομένου (δηλαδή όχι στον τρεχούμενο, αλλά σε λογαριασμό δανείου), αντίγραφο της κατάστασης του οποίου ο ΜΥ3 έλαβε και μελέτησε. Ανέφερε επίσης ότι ο εναγόμενος δεν του έδωσε τις επιστραφείσες επιταγές που φαίνονται στο Τεκμήριο 14, πλην όμως, με βάση την έρευνα στην οποία προέβη μελετώντας τις καταστάσεις λογαριασμού του εναγομένου και τις τραπεζικές σφραγίδες επί των επιταγών, οι πληρωμές που έγιναν είναι μόνο αυτές που φαίνονται στα Τεκμήρια 9 και
  18. Περαιτέρω ανέφερε ότι ο εναγόμενος τον διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ότι ουδέποτε έλαβε μετρητά από τους ενάγοντες σε σχέση με την πληρωμή ενοικίων. Ως προς τις ημερομηνίες τερματισμού της σύμβασης και παράδοσης του ακινήτου ανέφερε ξανά ότι σχετική πληροφόρηση έλαβε από τη συνήγορο του εναγομένου. Σε υποβολή ότι λόγω της μη ανανέωσης της σύμβασης ενοικίασης δεν υπήρχε ούτε μία ημέρα παράνομης κατοχής, ο ΜΥ3 απάντησε ότι αν θεωρηθεί ότι η σύμβαση τερματίστηκε στις 31.1.06 και το ακίνητο επιστράφηκε στις 11.8.08, τότε, με βάση τον όρο 15 της σύμβασης ο εναγόμενος δικαιούται αποζημίωση €150 την ημέρα για την περίοδο 1.2.06 - 10.8.
  19. Περαιτέρω, δεν γνώριζε αν ο εναγόμενος ζήτησε αυξημένο ενοίκιο μετά τις 31.1.
  20. Ανέφερε επίσης ότι δεν γνωρίζει για την ύπαρξη οποιουδήποτε συμβολαίου πέραν του Τεκμηρίου 6 και ότι η μελέτη του έγινε βάσει αυτού, ούτε και γνωρίζει αν το Τεκμήριο 6 υπεγράφη περί τα τέλη του 2007, επισημαίνοντας ότι σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο εν λόγω έγγραφο, το συμβόλαιο υπεγράφη στις 19.11.
  21. Αρνήθηκε την υποβολή ότι τα μόνα απλήρωτα ενοίκια είναι τα ενοίκια για τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2008, και επανέλαβε ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που είχε στη διάθεση του, το οφειλόμενο ποσό για ενοίκια, περιλαμβανομένων των αποζημιώσεων που προνοούνται στον όρο 15 του Τεκμηρίου 6 είναι Λ.Κ.32.681 (€55.839), ως αναλύονται στο Τεκμήριο
  22. Ερωτηθείς γιατί σύμφωνα με το Τεκμήριο 17 χρεώθηκε τόκος πάνω στα ποσά που υπολογίστηκαν ως αποζημίωση (€150 ημερησίως), απάντησε ότι έπραξε τούτο επειδή θεωρεί πως είναι οφειλόμενο ποσό. Μαρτυρία Άλκη Πρωτοπαπά (ΜΥ4) Ο Άλκης Πρωτοπαπάς (ΜΥ4) είναι πολιτικός μηχανικός, εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ, κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο MSC με ειδίκευση στη σεισμολογία, και επιπλέον είναι εγγεγραμμένος στο μητρώο του ΕΤΕΚ ως πραγματογνώμονας. Είναι ο μηχανικός και αρχιτέκτονας του επίδικου έργου, το οποίο αποπερατώθηκε υπό τη δική του επίβλεψη, σε σχέση με το οποίο εκπόνησε τα σχέδια και τη μελέτη και εξασφάλισε τις απαιτούμενες άδειες οικοδομής. Κλήθηκε, ως ανέφερε, από τον εναγόμενο για να επιθεωρήσει το ακίνητο και να καταγράψει τις ζημιές που ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν σε αυτό. Η επιθεώρηση έγινε στις 20.8.08 και οι ζημιές που καταγράφηκαν επιμετρήθηκαν επί τόπου, φωτογραφήθηκαν και οι παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα του παραδόθηκαν στον εναγόμενο στις 29.8.
  23. Στις 20.8.08 το κτίριο ήταν άδειο. Το έγγραφο στο οποίο καταγράφεται η κοστολόγηση των ζημιών κατατέθηκε ως Τεκμήριο 18, στο οποίο περιλαμβάνεται αριθμός φωτογραφιών στις οποίες απεικονίζονται οι ζημιές στο ακίνητο. Ακολούθως, ο ΜΥ4 εξήγησε μία έκαστην εκ των ζημιών που εντόπισε, παραπέμποντας στις σχετικές με την κάθε ζημιά φωτογραφίες, και εξηγώντας πώς κοστολόγησε αυτές, σημειώνοντας ότι η κοστολόγηση έγινε με βάση τις τότε ισχύουσες τιμές. Ειδικότερα, ο ΜΥ4 ανέφερε ότι περιμετρικά του κτιρίου υπάρχουν καρφωμένα πανό, ταμπέλες και αρσαλοβελόνες που είχαν ως αποτέλεσμα να σπάσει η πέτρα με την οποία το κτίριο επενδύθηκε. Για την αντικατάσταση των σπασμένων κομματιών απαιτούνται €
  24. Είπε επίσης ότι ορισμένα κατώφλια έσπασαν και για την αντικατάσταση τους χρειάζονται €
  25. Περαιτέρω, έσπασαν ή λερώθηκαν πολλά κεραμικά, για την αντικατάσταση των οποίων χρειάζονται €1.
  26. Ανέφερε επίσης ότι χρειάζεται να κατεδαφιστούν και να αντικατασταθούν τα τσιμεντομπλόκς στο πίσω μέρος του κτιρίου τα οποία έσπασαν ή τρύπησαν, με συνολικό κόστος €
  27. Στο εξωτερικό του κτιρίου παρατήρησε καρφωμένα καρφιά, τρύπα, μεταλλικές βάσεις κτλ, με αποτέλεσμα να χρήζει καθαρισμού, στοκαρίσματος, τριψίματος και μπογιαντίσματος, με συνολικό κόστος €1.
  28. Στην πλάγια όψη υπάρχουν σπασμένα και λερωμένα κεραμικά για την αντικατάσταση των οποίων χρειάζεται το ποσό των €1.
  29. Υπήρχε ένα σπασμένο τζάμι για το οποίο απαιτούνται €
  30. Ανέφερε επίσης ότι χρειαζόταν γενικός καθαρισμός εντός και εκτός του κτιρίου και του υπογείου συνολικού κόστους €
  31. Χρειαζόταν επίσης η αλλαγή και επανατοποθέτηση κασιώματος πόρτας που παραβιάστηκε (€200), αλλαγή του αποχωρητηρίου στο υπόγειο (€300), αφαίρεση γυψοσανίδων στο υπόγειο (€195), και αλλαγή νιπτήρα στο μεσοπάτωμα (€200). Επιπλέον, ανέφερε ότι μετά την αφαίρεση γυψοσανίδων μέρος των τοίχων του υπογείου θα πρέπει να στοκαριστούν και να μπογιαντιστούν (κόστος €450), ομοίως δε θα πρέπει να στοκαριστούν και να μπογιαντιστούν οι τοίχοι και οι κάσες των πόρτων στον εσωτερικό χώρο και στο κλιμακοστάσιο, αφού αφαιρεθούν βελόνες που είναι καρφωμένες στους τοίχους (κόστος εργασίας €1.200). Περαιτέρω, η πόρτα του υπογείου χρήζει μπογιαντίσματος (€200), πρέπει να γίνει αντικατάσταση δύο τελάρων ψευδοροφής (€80) και πρέπει να αντικατασταθούν τα γυάλινα χερούλια των πόρτων της κεντρικής εισόδου (€150). Το συνολικό κόστος των πιο πάνω ζημιών ανέρχεται σε €10.555, ποσό που δεν περιλαμβάνει τον ΦΠΑ. Είπε επίσης ότι εξ όσων γνωρίζει έγιναν κάποιες απαραίτητες επιδιορθώσεις για να ξαναλειτουργήσει το κτίριο και να μπορέσει να ξαναενοικιαστεί. Αντεξετασθείς ανέφερε ότι με τον εναγόμενο έχει και φιλικές σχέσεις πέρα από επαγγελματικές. Αναφορικά με τις φωτογραφίες που κατέθεσε, ανέφερε ότι ο ίδιος με τον εναγόμενο έβγαλε τις φωτογραφίες που έχουν πάνω ημερομηνία «20/8», ενώ τις υπόλοιπες του τις έδωσε ο εναγόμενος. Ο εναγόμενος έβγαλε τις φωτογραφίες πριν τις 20.8.08, αλλά ο ΜΥ4 δεν ήταν σε θέση να αναφέρει αν οι εν λόγω φωτογραφίες λήφθησαν όλες την ίδια ημέρα. Είπε επίσης ότι το κτίριο ολοκληρώθηκε περί τα μέσα του 2002 απ' ό,τι θυμάται και ότι περνά συχνά έκτοτε από το κτίριο. Δεν γνώριζε αν το κτίριο ενοικιάστηκε σε άλλο ενοικιαστή πριν από τους ενάγοντες. Περαιτέρω είπε ότι ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να αναφέρει ποιος προκάλεσε τις ζημιές, ούτε γνωρίζει τον λόγο που προκλήθηκαν (για τον οποίο μόνο υποθέσεις μπορεί να κάνει), και τόνισε ότι το μόνο που ο ίδιος έπραξε ήταν να καταγράψει και να εκτιμήσει τις ζημιές. Ερωτηθείς αν οι τρύπες περιμετρικά του κτιρίου είναι πιο εύκολο να κλείσουν παρά να αντικατασταθούν οι σπασμένες πέτρες, ανέφερε ότι αυτό θα ήταν δυνατό να γίνει, αλλά το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ωραίο αισθητικά και από την πείρα του κανένας δεν αποδέχεται την επισκευή των πετρών με αυτό τον τρόπο. Ανέφερε επίσης ότι δεν γνωρίζει αν οι πέτρες αντικαταστάθηκαν, αφού εκείνος απλά προέβη σε κοστολόγηση των ζημιών. Εξήγησε επίσης ότι όταν αναφέρθηκε σε γενικό καθαρισμό του κτιρίου δεν αναφερόταν στην απομάκρυνση εμπορευμάτων (του υποδείχθηκαν συγκεκριμένα κάποιες καρέκλες στη φωτογραφία αρ. 42), τα οποία υπέθεσε ότι απομακρύνθηκαν από τον ενοικιαστή, αλλά στην απομάκρυνση υπολειμμάτων και ακαθαρσιών καθώς και αυτών που θα δημιουργούντο κατά την επισκευή του κτιρίου. Απέρριψε κατηγορηματικά την υποβολή ότι η ζημιά στα κατώφλια και τα σπασίματα στα πλακάκια ήταν το αποτέλεσμα φυσικής φθοράς, λέγοντας ότι όλες οι ζημιές στο κτίριο προκλήθηκαν από κακή χρήση. Ομοίως απέρριψε την υποβολή ότι είχε γίνει κακή τοποθέτηση στα πλακάκια, τα κεραμικά και τα κατώφλια, λέγοντας πως έκανε ο ίδιος την επίβλεψη και το κτίριο παραλήφθηκε σε άριστη κατάσταση, δεν υπήρξε δε απαίτηση από τον ιδιοκτήτη για κακοτεχνίες. Δεν γνώριζε αν η πόρτα στο υπόγειο τοποθετήθηκε από τους ενάγοντες και δεν γνώριζε επίσης αν οι γυψοσανίδες ή τα πανό τοποθετήθηκαν με την έγκριση του εναγόμενου. Δεν αποδέκτηκε τη θέση ότι το τζάμι στη φωτογραφία αρ. 29 έσπασε λόγω καθίζησης του κτιρίου, επειδή αν συνέβαινε κάτι τέτοιο η ζημιά στο κτίριο θα ήταν τεράστια. Αναφερόμενος στον νιπτήρα, εξήγησε ότι η αντικατάσταση ήταν απαραίτητη επειδή λόγω κακού καθαρισμού διαβρώθηκε και αλλοιώθηκε. Ανέφερε επίσης ότι οι τιμές το 2008 για ακίνητα και κατασκευές ήταν στο «απόγειο» τους, ενώ αν το κτίριο επιδιορθώνετο σήμερα, κάποιες εργασίες θα είχαν το ίδιο κόστος, κάποιες λιγότερο. Υπεραμύνθηκε επιπλέον κάθε κοστολόγησης στην οποία προέβη, αρνούμενος τις υποβολές ότι τα κόστη που περιέλαβε ήταν υπερβολικά. Συμφώνησε βέβαια ότι σε περίπτωση που προχωρούσε η επιδιόρθωση του κτιρίου, τότε θα έπρεπε να ληφθούν προσφορές από εργολάβο. Επανεξετασθείς διευκρίνισε ότι τις φωτογραφίες που τράβηξε ο εναγόμενος, του τις έδωσε μετά τη σύνταξη της έκθεσης του, προς ενίσχυση αυτής. Μαρτυρία Γιώργου Πούρου (εναγόμενου) (ΜΥ5) Ο εναγόμενος (ΜΥ5) υιοθέτησε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του (Τεκμήριο Β). Ανέφερε ότι είναι ιδιοκτήτης του υποστατικού που βρίσκεται στην οδό Λεωφόρου Τροόδους 333, στον Στρόβολο, το οποίο αποτελείται από υπόγειο χώρο και ισόγειο κατάστημα με όροφο και το οποίο αποπερατώθηκε αρχές του
  32. Στις 10.10.03 συμφώνησε με τους ενάγοντες να τους ενοικιάσει το ισόγειο του πιο πάνω υποστατικού για την περίοδο 1.11.03 - 31.1.04 με συμφωνημένο μηνιαίο ενοίκιο το ποσό των Λ.Κ1.000, έτσι υπεγράφη σχετική σύμβαση ενοικίασης ημερ. 10.10.03 (Τεκμήριο 19). Ο ΜΕ1 και η σύζυγος του Μαρία Βάσου Σκουφή, ήταν διευθυντές των εναγόντων κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στις 19.11.03 υπεγράφη νέο ενοικιαστήριο έγγραφο διάρκειας δυο ετών (1.2.04 - 31.1.06) με δικαίωμα ανανέωσης, για την ενοικίαση του ισογείου και του υπόγειου αποθηκευτικού χώρου, στους όρους του οποίου αναφέρθηκε εκτενώς. Το κτίριο, ως ανέφερε, παραδόθηκε στους ενάγοντες σε άριστη κατάσταση, αφού ήταν εντελώς καινούργιο. Κατά την υπογραφή του συμβολαίου συμφώνησαν όπως του παραδοθούν 25 μεταχρονολογημένες επιταγές με εκδότη τους ενάγοντες και δικαιούχο τον ίδιο, οι οποίες αφορούσαν την πληρωμή των ενοικίων για την περίοδο 1.2.04 - 31.1.06 και την εγγύηση τήρησης της συμφωνίας. Κατά την παραλαβή των επιταγών υπέγραψε βεβαίωση την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
  33. Κάθε μήνα, κατέθετε στην Τράπεζα προς πληρωμή επιταγή από αυτές που είχε ήδη στην κατοχή του, για την πληρωμή του κάθε μηνιαίου ενοικίου, πλην όμως κάποιες από τις επιταγές αυτές, επιστρέφονταν απλήρωτες λόγω ανεπαρκών υπολοίπων του λογαριασμού των εναγόντων. Σε αυτή την περίπτωση οι ενάγοντες του έδιδαν οδηγίες όπως οι επιταγές κατατεθούν εκ νέου για πληρωμή, αντιλήφθηκε δε ότι οι ενάγοντες αντιμετώπιζαν πρόβλημα ρευστότητας. Ο ΜΥ5 ανέπτυξε στενές φιλικές και οικογενειακές σχέσεις με τον ΜΕ1 και τη σύζυγό του. Από τον Αύγουστο του 2007, οι ενάγοντες σταμάτησαν να πληρώνουν το ενοίκιο, και μέχρι τον Ιανουάριο του 2008 του όφειλαν το συνολικό ποσό των Λ.Κ.13.
  34. Εντούτοις, ο ΜΥ5 έκανε υπομονή και έδιδε πίστωση χρόνου στον ΜΕ1 λόγω της στενής φιλικής σχέσης τους, αφού ο ΜΕ1 διαβεβαίωνε τον ΜΥ5 πως θα τακτοποιήσει τις οφειλές των εναγόντων έναντι του ΜΥ
  35. Όλες οι πληρωμές ενοικίων γίνονταν με επιταγές και ουδέποτε του καταβλήθηκε ενοίκιο σε μετρητά. Ανέφερε επίσης ότι οι ενάγοντες ανακάλεσαν την επιταγή με αρ. 64177019, γεγονός που οδήγησε στην καταχώρηση ποινικής υπόθεσης εναντίον των εναγόντων που κατέληξε στην καταδίκη τους (η απόφαση με την οποία επιβλήθηκε ποινή κατατέθηκε ως Τεκμήριο 36). Στις 4.3.08 απέστειλε, μέσω του τότε δικηγόρου του, επιστολή προς τους ενάγοντες, ζητώντας την εξόφληση των καθυστερημένων ενοικίων, επιστολή στην οποία απάντησαν οι ενάγοντες μέσω του δικηγόρου τους με επιστολή ημερ. 7.4.08, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  36. Σε μεταγενέστερο στάδιο αποτάθηκε στους νυν δικηγόρους του, οι οποίοι απέστειλαν διπλοσυστημένη επιστολή ημερ. 5.5.08 προς τους ενάγοντες (Τεκμήριο 22) η οποία παραλήφθηκε από τους ενάγοντες στις 22.5.08, τερματίζοντας τη συμφωνία ενοικίασης, και απαιτώντας όλα τα οφειλόμενα ενοίκια πλέον τόκους, καθώς και αποζημίωση για προκληθείσες ζημιές στο υποστατικό. Στις 5.8.08 καταχωρήθηκε η Αίτηση Έξωσης με αρ. Ε119/2008 στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, εναντίον των εναγόντων και της Μαρίας Σκουφή (αντίγραφο της οποίας κατατέθηκε ως Τεκμήριο 23). Εν τέλει οι ενάγοντες του παρέδωσαν την ελεύθερη κατοχή του υποστατικού στις 11.8.08 και μέχρι εκείνη την ημέρα του όφειλαν το ποσό των €55.839, με βάση τη συμφωνία ενοικίασης. Ανέφερε επίσης ότι οι ενάγοντες κατά τη διάρκεια της ενοικίασης προκάλεσαν αρκετές ζημιές στο υποστατικό, οι οποίες κοστολογήθηκαν στο ποσό των €10.555 πλέον Φ.Π.Α. από τον ΜΥ4, ο οποίος διορίστηκε για τον σκοπό αυτό. Οι ενάγοντες, ως ανέφερε, διατηρούσαν το κτίριο σε άθλια κατάσταση, και κατέθεσε προς τούτο αντίγραφα φωτογραφιών (Τεκμήριο 33). Ανέφερε επίσης, ότι οι ενάγοντες καταχώρησαν Απάντηση στην πιο πάνω Αίτηση αρ. Ε119/08 (Τεκμήριο 34), στα πλαίσια της οποίας προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το υποστατικό παραδόθηκε σε άριστη κατάσταση την ή πριν τις 31.7.
  37. Κατέθεσε επίσης φωτογραφίες στις οποίες φαίνονται διαφημιστικά πανό που οι ενάγοντες ανήρτησαν, σύμφωνα με τα οποία αυτοί διατηρούσαν παζαράκι πώλησης μέχρι και τις 15.7.08 (Τεκμήριο 35). Είπε τέλος ότι οι ενάγοντες μέχρι σήμερα εξακολουθούν να του οφείλουν το ποσό των €55.839 ως οφειλόμενα ενοίκια, πλέον τόκους, ως επίσης και το ποσό των ζημιών που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια ενοικίασης του υποστατικού. Αρνήθηκε ότι τον Ιανουάριο του 2008 έγινε τροποποίηση της σύμβασης ενοικίασης με σκοπό να ενοικιάσει ο ΜΥ5 το υποστατικό στον επόμενο ενοικιαστή με πιο ψηλό ενοίκιο. Είπε εξάλλου ότι το υποστατικό παραδόθηκε στις 11.8.08 και ενοικιάστηκε εκ νέου την 1.1.09 έναντι μηνιαίου ενοικίου Λ.Κ.2.212 (€3.780). Όσον αφορά την απαίτηση των εναγόντων εναντίον του, ο ΜΥ5 ανέφερε ότι ουδέποτε συνήψε οποιαδήποτε συμφωνία με τους ενάγοντες, ούτε και ανέλαβε οποιαδήποτε δέσμευση έναντι τους για εκτελεσθείσες εργασίες ή για την αγορά των προϊόντων που καταγράφονται στο Τεκμήριο 1 (τα οποία αρνείται ότι αγόρασε), ουδέποτε δε υπήρξε οφειλέτης των εναγόντων. Ο ΜΥ5 είπε ότι συμβλήθηκε με τον ΜΕ1 υπό την προσωπική του ιδιότητα και μόνο, και όχι υπό την ιδιότητα του αντιπροσώπου των εναγόντων. Ανέφερε ότι το 2006 - 2007 άρχισε να κτίζει την κατοικία του, οι ξυλουργικές εργασίες στην οποία αποπερατώθηκαν από την εταιρεία Έντεκας Ξυλουργικές Εργασίες. Λόγω της φιλικής σχέσης που διατηρούσε με τον ΜΕ1, μετά από παράκληση του τελευταίου, ο ΜΥ5 αποφάσισε να αναθέσει στον ΜΕ1 (και όχι στους ενάγοντες) να κατασκευάσει και τοποθετήσει μια κουζίνα στην οικία του, η οποία θα περιλάμβανε πάγκους, ερμάρια κουζίνας, γρανίτες ως επίσης μια πόρτα διπλή καφασωτή γυάλινη, καθώς και μια μεσόθυρα. Το κόστος των εργασιών (οι οποίες έγιναν τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 2007), συμφωνήθηκε στο ποσό των Λ.Κ.6.720 πλέον Φ.ΠΑ (σύνολο Λ.Κ.7.200). Για την κατασκευή των ανωτέρω, στις 8.10.07 εξέδωσε επ' ονόματι του ΜΕ1 επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.6.000 (Τεκμήριο 24), και στις 25.10.07 εξέδωσε έτερη επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.1.200 (Τεκμήριο 25) προς πλήρη εξόφληση της συμφωνίας. Απέρριψε τον ισχυρισμό του ΜΕ1 ότι οι δύο πιο πάνω επιταγές δόθηκαν για έπιπλα που ο ΜΥ5 αγόρασε από την Αίγυπτο. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη είναι ότι, σε σχέση με όσα έπιπλα υπολείπονταν για την επίπλωση του νέου σπιτιού του, αποφάσισε να μεταβεί στην Αίγυπτο, μετά από παρότρυνση και του ΜΕ1 ο οποίος ήθελε να τον εξυπηρετήσει λόγω και των ευκολιών που τους είχε κάνει ο ΜΥ5 και της επανειλημμένης ταλαιπωρίας που του προκάλεσαν. Έτσι ταξίδεψε στην Αίγυπτο δύο φορές μαζί με τον ΜΕ1 και άλλα φιλικά του πρόσωπα, επειδή στην Αίγυπτο ο ΜΕ1 συνεργαζόταν επαγγελματικά με τον Ibrahim, ο οποίος θα έφερνε τον ΜΥ5 σε επαφή με συγκεκριμένους χώρους κατασκευής και πώλησης επίπλων. Στο πρώτο ταξίδι που έγινε στην Αίγυπτο (4.7.07 - 8.7.07) μετέβη με τη σύζυγο του, τον ΜΕ1, τη σύζυγο και τον γιο τους, και τον ΜΥ1 και τη σύζυγο του. Ο ΜΥ5 επωμίστηκε όλα τα έξοδα του ταξιδιού, συμπεριλαμβανομένων των αεροπορικών εισιτηρίων, ξενοδοχείων, εξόδων διαμονής, διατροφής και μεταφορικών. Αντίγραφα πληρωμής των αεροπορικών εισιτηρίων για τον ΜΕ1 και την οικογένεια του κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 26 και έγγραφο στο οποίο φαίνεται η πληρωμή για το ξενοδοχείο όπου διέμεινε ο ΜΕ1 και η οικογένεια του κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  38. Κατέβαλε, ως ανέφερε, τα εν λόγω έξοδα για την οικογένεια του ΜΕ1 κατόπιν εισήγησης του ΜΕ1, αφού ο ΜΕ1 θα τον εξυπηρετούσε χωρίς οποιαδήποτε αμοιβή για τη βοήθεια που του προσέφερε στην Αίγυπτο. Αναφέρθηκε στα εμπορεύματα και έπιπλα που παρήγγειλε και είπε ότι κατέβαλλε το 50% του τιμήματος αγοράς των επίπλων, ως προκαταβολή, για όσα έπιπλα θα κατασκευάζονταν. Στο δεύτερο ταξίδι που έγινε στην Αίγυπτο (30.7.07 (βράδυ) - 1.8.07 (πρωί)) ταξίδεψε ο ΜΥ5 με τη μητέρα του, ο ΜΕ1 και ο ΜΥ2 με τη σύζυγο του. Ταξίδεψαν με πλοίο. Τα έξοδα του ΜΕ1 (έξοδα για τα ατμοπλοϊκά εισιτήρια, τη διακίνηση και τη διατροφή) καλύφθηκαν από τον ΜΥ
  39. Ανέφερε ότι σε αυτό το ταξίδι επιθεώρησε τα έπιπλα που είχε παραγγείλει στο πρώτο ταξίδι, εξόφλησε το υπόλοιπο ποσό της τιμής αγοράς και έδωσε εντολή όπως τα έπιπλα μεταφερθούν σε συγκεκριμένη αποθήκη που διατηρούσε ο Ibrahim, ο οποίος είχε αναλάβει την ασφαλή μεταφορά και παράδοση των επίπλων στην Κύπρο. Ανέφερε επίσης ότι ο ΜΕ1, περί τα τέλη Αυγούστου του 2007, πραγματοποίησε ένα ταξίδι στην Αίγυπτο για δικούς του επαγγελματικούς σκοπούς. Επ' ευκαιρία του ταξιδιού τούτου, ο ΜΥ5 ζήτησε από τον ΜΕ1 να επιθεωρήσει εκ νέου τα έπιπλα τα οποία βρίσκονταν ήδη στην αποθήκη του συνεργάτη του ΜΕ1 και ετοιμαζόταν να πραγματοποιηθεί η μεταφορά τους στο λιμάνι του Port - Said και από εκεί η φόρτωση τους στο πλοίο, με προορισμό την Κύπρο. Για τον λόγο αυτό ο ΜΥ5 κατέβαλε τα έξοδα του αεροπορικού εισιτηρίου του ΜΕ
  40. Σε σχέση με την αξίωση των εναγόντων για το ποσό των Λ.Κ.1.000 ως ημερομίσθια για τον ΜΕ1 για τις τρεις φορές που ο τελευταίος μετέβη στην Αίγυπτο για λογαριασμό του ΜΥ5, ο ΜΥ5 αναφέρει πως ουδέποτε συμφωνήθηκε ότι θα έπρεπε να καταβάλει το εν λόγω ποσό ως ημερομίσθια. Τα εμπορευματοκιβώτια με τα έπιπλα του ΜΥ5 έφυγαν από την Αίγυπτο στις 20.8.07 και έφθασαν στην Κύπρο στις 29.8.
  41. Κατέθεσε σχετικώς αντίγραφο σημειώματος μεταφοράς των εμπορευμάτων EUR.1 (Τεκμήριο 28), τη φορτωτική (bill of lading) και το διατακτικό παράδοσης (delivery order) (Τεκμήριο 29), καθώς και τιμολόγιο λιμενικών εξόδων (Τεκμήριο 30). Τα εμπορεύματα εκτελωνίστηκαν από το εκτελωνιστικό γραφείο Freight Solutions Ltd και τα εκτελωνιστικά έξοδα τα οποία ανέρχονταν στο ποσό των Λ.Κ.2.150 καταβλήθηκαν από τον ΜΥ5 (αντίγραφο απόδειξης είσπραξης κατατέθηκε ως Τεκμήριο 31), απορρίπτει δε τον ισχυρισμό ότι η σύζυγος του ΜΕ1 πλήρωσε για λογαριασμό του το ποσό των Λ.Κ.1.500,04 ως εκτελωνιστικά έξοδα. Όσον αφορά το δεύτερο εμπορευματοκιβώτιο που εκτελωνίστηκε στις 31.10.07 και σε σχέση με το οποίο οι ενάγοντες αξιώνουν το ποσό των Λ.Κ.1.510 ο ΜΥ5 κατέθεσε το τιμολόγιο λιμενικών εξόδων το οποίο εκδόθηκε επ' ονόματι των εναγόντων (Τεκμήριο 32), γεγονός που επιβεβαιώνει, ως αναφέρει, ότι το εν λόγω εμπορευματοκιβώτιο ανήκει στους ενάγοντες, επισημαίνει δε ότι τα έπιπλα παραδόθηκαν στο κατάστημα των εναγόντων και όχι στην οικία του όπως είχε συμβεί με το δικό του εμπορευματοκιβώτιο. Όσον αφορά τα διεκδικούμενα έξοδα επιδιόρθωσης της στέγης της οικίας του (Λ.Κ.200), ο ΜΥ5 ανέφερε ότι ουδέποτε ο ΜΕ1 προέβη σε επιδιόρθωση της στέγης του σπιτιού του. Όσον αφορά την αξίωση των εναγόντων για το ποσό των Λ.Κ.1.000 για διάφορες μεταφορές και υπηρεσίες, ο ΜΥ5 αρνείται οι ισχυριζόμενες υπηρεσίες προσφέρθηκαν. Ο ΜΥ5 αντεξετάστηκε επί σωρείας θεμάτων. Ως προς την κατάσταση του υποστατικού όταν αυτό πρωτοενοικιάστηκε στους ενάγοντες, ανέφερε ότι το ισόγειο ήταν σχεδόν καινούριο και το υπόγειο ολοκαίνουριο. Ανέφερε ότι τις φωτογραφίες Τεκμήριο 35, τις τράβηξε ο ίδιος. Αντεξετάσθηκε επίσης αναφορικά με τη σύμβαση ενοικίασης και αρνήθηκε κατηγορηματικά τη θέση ότι τέλος του 2007 υπεγράφη νέο συμβόλαιο το οποίο περιείχε μία επιπλέον πρόταση στον όρο
  42. Αντεξετάσθηκε επίσης σε σχέση με τα θέματα της ανανέωσης της σύμβασης ενοικίασης και τον χρόνο τερματισμού της. Επιπλέον, αντεξετάσθηκε σε σχέση με τα θέματα που σχετίζονται με την απαίτηση των εναγόντων, μεταξύ άλλων, σε σχέση με την κουζίνα που οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι κατασκεύασαν για λογαριασμό του και παραμένει απλήρωτη, σε σχέση με τα έπιπλα που αγόρασε από την Αίγυπτο και τα οφειλόμενα μεταφορικά έξοδα, σε σχέση με τις ισχυριζόμενες επιδιορθώσεις στη στέγη του σπιτιού του, σε σχέση με τα λοιπά προϊόντα και υπηρεσίες που αναφέρονται στο Τεκμήριο 1, καθώς και σε σχέση με τον νεροχύτη και τα χερούλια κουζίνας με τα οποία σχετίζονται τα Τεκμήρια 4 και
  43. Για σκοπούς αποφυγής επαναλήψεων, μνεία στα όσα ο ΜΥ5 ανέφερε αντεξετασθείς, θα γίνει πιο κάτω, στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του. Μαρτυρία Νεόφυτου Κουμίδη (ΜΥ6) Ο Νεόφυτος Κουμίδης (ΜΥ6) εργάζεται στο λογιστήριο της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου («ΑΗΚ»). Ανέφερε ότι οι ενάγοντες ήταν πελάτες της ΑΗΚ την περίοδο 15.10.03 μέχρι 7.8.
  44. Η διεύθυνση του υποστατικού είναι «Λεωφόρος Σπύρου Κυπριανού 333Α, Στρόβολος». Κατέθεσε συγκεντρωτική κατάσταση λογαριασμού για το εν λόγω υποστατικό ως Τεκμήριο
  45. Ως εξήγησε, στην εν λόγω κατάσταση λογαριασμού δεν αναφέρεται η κατανάλωση ρεύματος στο υποστατικό πριν τις 24.3.08 επειδή τον Μάιο του 2008 έγινε αλλαγή του λογισμικού της ΑΗΚ και δεν φαίνονται στην εν λόγω κατάσταση τα δεδομένα που υπήρχαν στο παλιό λογισμικό. Στις 7.8.08 η Μαρία Σκουφή ζήτησε τη διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στο υποστατικό (σχετικό έγγραφο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 38). Αντεξετασθείς ανέφερε ότι δεν είχε μαζί του κάποιο έγγραφο ως προς το ποιος έδωσε εντολή σύνδεσης ηλεκτρικού ρεύματος το 2003, ούτε ήταν σε θέση να αναφερθεί στο συνολικό ποσό που κατέβαλαν οι ενάγοντες προς την ΑΗΚ από το 2003 μέχρι την αποσύνδεση, εξηγώντας ότι μέχρι το 2008 οι λογαριασμοί φυλάσσονταν σε φυλλάδες οι οποίες έχουν καταστραφεί. Δεν ήταν σε θέση να τοποθετηθεί σε υποβολή που του έγινε ότι ο μέσος όρος κατανάλωσης ρεύματος στο υποστατικό ήταν πέντε φορές μεγαλύτερη από την κατανάλωση που φαίνεται για την περίοδο 24.3.08 - 26.5.
  46. Δεν ήταν επιπλέον σε θέση να αναφέρει ποιος έκανε την κατανάλωση ρεύματος στο υποστατικό, ούτε και να αναφέρει με ακρίβεια την τιμή της κιλοβατόρας το
  47. Του υποδείχθηκε ο λογαριασμός ρεύματος για το επίδικο υποστατικό για την περίοδο 24.3.08 - 26.5.08 (Τεκμήριο 39) και εξήγησε πώς προκύπτει το ποσό των €251,19 που αναφέρεται ως το ποσό που αντιστοιχεί στην κατανάλωση ρεύματος για την εν λόγω περίοδο στο Τεκμήριο
  48. Εξήγησε επίσης ότι ο λόγος που στο Τεκμήριο 39 αναφέρεται διαφορετικός μετρητής (μετρητής με αρ. 559862) απ' ότι στο Τεκμήριο 37 (μετρητής με αρ. 779359) είναι ότι το 2010 έγινε αλλαγή μετρητή στο υποστατικό. Δεν γνωρίζει, ως ανέφερε, αν στο υπόγειο του εν λόγω υποστατικού η ΑΗΚ διατηρεί παράνομα υποσταθμό, ούτε το κατά πόσον η πληρωμή που φαίνεται στο Τεκμήριο 39 είναι η τελευταία πληρωμή στην οποία προέβησαν οι ενάγοντες. Αρνήθηκε επιπλέον την υποβολή ότι η κατανάλωση ρεύματος την περίοδο 23.7.08 - 7.8.08 ήταν πολύ μικρότερη από την κατανάλωση που φαίνεται στο Τεκμήριο 37, λέγοντας ότι αυτά είναι τα στοιχεία που υπάρχουν στο λογισμικό της ΑΗΚ. Αγορεύσεις Οι δύο πλευρές κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους. Αμφότεροι οι συνήγοροι αναφέρθηκαν στη μαρτυρία που προσφέρθηκε, προβαίνοντας έκαστος σε εισηγήσεις ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, καθώς και σε ανάλυση της νομικής πτυχής της υπόθεσης. Οι γραπτές αγορεύσεις έχουν μελετηθεί προσεκτικά και οι εισηγήσεις των συνηγόρων λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο, αναφορά δε στις θέσεις που προβλήθηκαν σε αυτές θα γίνει πιο κάτω και στον βαθμό που χρειάζεται. Αξιολόγηση μαρτυρίας Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με κάθε δυνατή προσοχή τους μάρτυρες και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την αξιοπιστία και τη μαρτυρία τους προς εξαγωγή των αναγκαίων ευρημάτων. Για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων καθοδηγούμαι από διάφορους παράγοντες που είναι αδύνατο να καταγραφούν εξαντλητικά. Τέτοιοι παράγοντες είναι, μεταξύ άλλων, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης στην υπόθεση, η σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, η ύπαρξη σ' αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών αντιφάσεων, η λογικοφάνεια και αληθοφάνεια της εκδοχής που παρουσιάζεται, οι ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν τα γεγονότα, η μνήμη τους, οι λόγοι που είχαν να θυμούνται αυτά για τα οποία καταθέτουν, η πηγή των γνώσεων τους, η εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κτλ (C & A Pelekanos Associates Limited ν. Πελεκάνου

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1273, 1280 - 1281, Χατζηγεωργίου ν. Δημοκρατίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 174). Αντιφάσεις στη μαρτυρία, για να οδηγήσουν σε απόρριψη της, θα πρέπει να είναι ουσιαστικής μορφής και να δημιουργούν ρήγματα στην υπόθεση (Swepco Construction Ltd v. Επίσημου Παραλήπτη κ.α., Πολ. Έφ. 195/09, ημερ. 30.5.14). Μικροαντιφάσεις ή μικρές ανακρίβειες δεν αποδυναμώνουν μια γενικά πειστική μαρτυρία, αντίθετα, δυνατό να την ενδυναμώσουν καταδεικνύοντας την ανυπαρξία προσχεδιασμού ή συνεννόησης μεταξύ των μαρτύρων ως προς το τι θα κατέθεταν (Μαρκίτσης ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 23/15, ημερ. 21.4.16, σελ. 12 και 13, Τυμπιώτης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 612, 629). Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (Kadis v. Nicolaou
(1986)1 C.L.R. 212, 216, Χρίστου ν. Khoreva
(2002)1(A) Α.Α.Δ. 454), υπό την προϋπόθεση ότι η σχετική επιλογή αιτιολογείται (Ομήρου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Περαιτέρω, η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν γίνεται κατά τρόπο μικροσκοπικό (Παρλάτα ν. Δημητρίου, Πολ. Έφ. 387/09, ημερ. 21.5.14), ούτε και περιορίζεται στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά, αλλά συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, 1061) και στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται από τις δύο πλευρές (σύγγραμμα Ηλιάδη και Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης - Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, 2014, σελ. 135). Μαρτυρία Ιάκωβου Σκουφή (ΜΕ1) Η εντύπωση που ο ΜΕ1 άφησε στο Δικαστήριο δεν ήταν καθόλου καλή. Η μαρτυρία του σε πολλά σημεία της ήταν ασαφής και γενικόλογη, σε άλλα στερείτο συνοχής και λογικής συνέπειας, ενώ σε αυτήν εντοπίζω σοβαρές και ουσιαστικές αντιφάσεις. Λέγω εξαρχής ότι, πέραν των σημείων της μαρτυρίας του ΜΕ1 που συνάδουν με τη μαρτυρία άλλων αξιόπιστων μαρτύρων, ένεκα των εγγενών αδυναμιών αυτής που κλονίζουν την ποιότητα της, το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτή με ασφάλεια ούτως ώστε να καταλήξει σε ευρήματα σε σχέση με τα γεγονότα που αμφισβητούνται. Ξεκινώντας από τον ισχυρισμό του ΜΕ1 ότι ενάγοντες και ΜΥ5 συνήψαν αριθμό προφορικών συμφωνιών για αρκετές πωλήσεις προϊόντων και παροχές υπηρεσιών από τους πρώτους στον δεύτερο, αξιοσημείωτο είναι πως οι ενάγοντες δεν τηρούσαν λογαριασμό σε σχέση με αυτές τις πωλήσεις εμπορευμάτων και παροχές υπηρεσιών, ούτε και εξεδόθη οποτεδήποτε κάποιο τιμολόγιο ή δελτίο παραλαβής ή παράδοσης ή οποιοδήποτε άλλο έγγραφο από τους ενάγοντες, που να επιμαρτυρεί κάποια πώληση εμπορευμάτων ή παροχή υπηρεσιών. Και τούτο παρόλο που οι ενάγοντες ήταν εγγεγραμμένοι στον ΦΠΑ αφού, ως ο ΜΕ1 ανέφερε, οι τιμές των προϊόντων που αναγράφονται στο Τεκμήριο 1 περιλαμβάνουν ΦΠΑ.[1] Η θέση του ΜΕ1 ότι για όλους τους άλλους πελάτες εκδίδονταν τιμολόγια από τους ενάγοντες, αλλά για τα προϊόντα και υπηρεσίες που παρέχονταν στον ΜΥ5 δεν εκδίδονταν επειδή «ήταν στη μέση τα ενοίκια»[2] ή επειδή το τιμολόγιο ήταν αχρείαστο αφ' ης στιγμής ο ΜΥ5 ήταν φίλος του ΜΕ1[3] δεν είναι καθόλου πειστική. Σημειώνω επιπλέον ότι ο ΜΕ1 δεν ήταν σε θέση να τοποθετήσει χρονικά την πώληση των προϊόντων που αναφέρονται στο Τεκμήριο 1, λέγοντας μόνο ότι οι πωλήσεις έγιναν εντός ενός έτους (το 2007 μέχρι το 2008). Τα πιο πάνω πλήττουν την αξιοπιστία του ΜΕ
  1. Θέση του ΜΕ1 είναι πως οι ενάγοντες πώλησαν στον εναγόμενο και παρείχαν σε αυτόν τα προϊόντα και υπηρεσίες που καταγράφονται στο Τεκμήριο 1, τα οποία παραμένουν απλήρωτα. Αναφορικώς με τις περιστάσεις σύνταξης του εν λόγω εγγράφου, σημειώνω ότι θέση του ΜΕ1 είναι ότι το έγγραφο αυτό συντάχθηκε από τη σύζυγο του επειδή ο ίδιος δεν μπορεί να γράφει.[4] Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός ότι σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του ανέφερε ότι έγραφε ο ίδιος τις τιμές σε σχέση με τα εμπορεύματα που κατά καιρούς πωλούσε στον ΜΥ5,[5] σημειώνω πως ο ΜΕ1 δεν ξεκαθάρισε πότε και υπό ποιες συνθήκες το εν λόγω χειρόγραφο έγγραφο ετοιμάστηκε, αφού το μόνο που ανέφερε είναι ότι η σύζυγος του, του το έδωσε εδώ και καιρό[6] ενώ κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι το έγγραφο συντάχθηκε «για να μπορέσουν να λογαριαστούν»[7] (με τον ΜΥ5) όταν θα έφευγε από το κατάστημα, σε άλλο δε στάδιο της αντεξέτασης του δέχτηκε ότι το Τεκμήριο 1 ετοιμάστηκε προκειμένου να προωθηθεί η αξίωση εναντίον του ΜΥ5 και ότι είναι «ένα περίπου».[8] Των ανωτέρω δοθέντων, και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη τη μη ύπαρξη άλλης μαρτυρίας (λ.χ. κάποιο τιμολόγιο ή άλλο έγγραφο συνταχθέν κατά τον ουσιώδη χρόνο) που να επιμαρτυρεί την πώληση των εμπορευμάτων που αναφέρονται στο Τεκμήριο 1 (γέφυρα πισίνας, ξύλινη μεγάλη κούνια, καρέκλες, τραπεζάκια, καναπεδάκια και στουλς συνολικής αξίας Λ.Κ.2.040), αλλά και τη γενικότερη εικόνα που ο ΜΕ1 άφησε στο Δικαστήριο, δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι οι ενάγοντες πώλησαν πράγματι τα εμπορεύματα που αναφέρονται στο Τεκμήριο 1 στον εναγόμενο ή ότι τα εμπορεύματα αυτά έχουν την αξία που καταγράφεται στο Τεκμήριο
  2. Όσον αφορά στη στέγη της οικίας του ΜΥ5 που ο ΜΕ1 ισχυρίζεται ότι επιδιορθώθηκε από τους ενάγοντες και σε σχέση με την οποία ζητείται το ποσό των Λ.Κ.200, σημειώνω πως η μαρτυρία του ΜΕ1 ήταν και πάλι γενικόλογη. Ανέφερε ότι προκειμένου να την επιδιορθώσει εργάστηκε για δύο ημέρες με τον υπάλληλο του, χωρίς, όμως, να είναι σε θέση να αναφέρει με ακρίβεια τις ώρες που εργάστηκαν, αναφέροντας μόνο ότι «μπορεί (να εργάστηκαν) 5 ώρες την ημέρα.»[9] Η απάντηση τούτη του ΜΕ1 δίδει την εντύπωση πως οι υπολογισμοί ως προς το απαιτούμενο ποσό είναι αυθαίρετοι, ενώ σημειώνω ότι ούτε σε σχέση με την επιδιόρθωση της στέγης παρουσιάστηκε τιμολόγιο εκδοθέν από τους ενάγοντες με το οποίο να τιμολογείται ο ΜΥ5 για την εκτελεσθείσα εργασία. Προκύπτει επιπλέον από τη μαρτυρία του ΜΕ1 ότι τα ποσά που ζητά για μεταφορές και για την αλλαγή των κλειδαριών στις πόρτες (Λ.Κ.1.000), είναι τουλάχιστο αυθαίρετα. Ο ΜΕ1 δεν προσδιόρισε με σαφήνεια ποιες ήταν οι μεταφορές αυτές (αφού το μόνο που ανέφερε στην κυρίως εξέταση του ήταν ότι οι μεταφορές γίνονταν 2 φορές την εβδομάδα και κατά την αντεξέταση του ότι γίνονταν το λιγότερο 2 - 3 φορές την εβδομάδα), ούτε και το κόστος έκαστης μεταφοράς (αφού το μόνο που ανέφερε είναι ότι υπολόγισε το ποσό των Λ.Κ.1.000 «με τις κούρσες που έκανε»). Πέραν του αυθαίρετου υπολογισμού/προσδιορισμού του ποσού που απαιτείται για τις μεταφορές, σημειώνω ότι από την ίδια τη μαρτυρία του ΜΕ1 προκύπτει πως ουδεμία συμφωνία υπήρξε με τον ΜΥ5 για καταβολή οποιουδήποτε ποσού σε σχέση με τις εν λόγω μεταφορές, ακόμη και αν αυτές έγιναν, αφού ο ΜΕ1 παραδέχθηκε ότι δεν ζήτησε ποτέ χρήματα από τον ΜΥ5 για τις εν λόγω μεταφορές, επειδή θεωρούσε τον ΜΥ5 φίλο του. Περαιτέρω, δεν γίνεται αποδεκτή η θέση του ΜΕ1 ότι οι υπηρεσίες μεταφοράς παρασχέθηκαν από τους ενάγοντες αφού από την ίδια τη μαρτυρία του ΜΕ1 δεν προκύπτει κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι το μόνο που ο ΜΕ1 ανέφερε είναι ότι ο ΜΥ5 του τηλεφωνούσε και τον παρακαλούσε να μεταφέρει τον ίδιο ή και υπάλληλο του. Ούτε το κόστος αλλαγής των κλειδαριών προσδιορίστηκε από τον ΜΕ1, το οποίο ούτως ή άλλως δεν διαχωρίστηκε από το κόστος των μεταφορών. Με βάση τα πιο πάνω δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι οι ενάγοντες προσέφεραν στον ΜΥ5 υπηρεσίες μεταφορών και αλλαγής κλειδαριών αξίας Λ.Κ.1.
  3. Επιπλέον, ο ΜΕ1 ζητά το ποσό των Λ.Κ.1.000 ως ημερομίσθια για τα ταξίδια που έκανε στην Αίγυπτο. Πέραν του ότι δεν δόθηκε μαρτυρία περί σύναψης προφορικής συμφωνίας προς τούτο μεταξύ εναγόντων και ΜΥ5, σημειώνω πως ο ίδιος ο ΜΕ1 δέχθηκε ότι δεν συμφώνησε με τον ΜΥ5 όπως ο τελευταίος του καταβάλει οποιοδήποτε ποσό ως ημερομίσθια. Αντίθετα, ο ΜΕ1 ανέφερε ρητώς πως είπε στον ΜΥ5 ότι δεν επιθυμεί οποιοδήποτε κέρδος (επειδή ο ΜΥ5 ήταν φίλος του), ούτε και είχε οποιαδήποτε απαίτηση από τον ΜΥ5 πέραν της καταβολής της τιμής των εισιτηρίων του, κάτι που ο ΜΥ5 έπραξε. [10] Δεν μπορώ, λοιπόν, να αποδεχτώ τη θέση του ΜΕ1 ότι ο ΜΥ5 οφείλει στους ενάγοντες το ποσό των Λ.Κ.1.000 ως ημερομίσθια για τρία ταξίδια που πραγματοποίησε ο ΜΕ1 στην Αίγυπτο. Αναφορικώς με την αμοιβή που οι ενάγοντες απαιτούν σε σχέση με την κατασκευή δύο καφασωτών πόρτων, μίας μεσόθυρας, ένα τελάρο και δύο τραβέρσες για κρεβάτι, κρέμασμα κάδρων και στηρίγματα κουρτίνων (σύνολο Λ.Κ.1.615), ο ΜΕ1 παραδέχθηκε ότι δεν είχε ετοιμαστεί οποιαδήποτε προσφορά για την κατασκευή και/ή τοποθέτηση των εν λόγω επίπλων. Ερωτηθείς δε ως προς τον τρόπο κοστολόγησης για τις πόρτες, ανέφερε ότι δεν έβαλε «κόπο» και ότι όσα έξοδα είχε, τόσα έγγραφε,[11] χωρίς, όμως και πάλι να παρουσιάσει οποιοδήποτε έγγραφο στο οποίο να φαίνονται τα έξοδα αγοράς, λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψη ότι ήταν η θέση του πως αγόρασε ο ίδιος τις πόρτες από την εταιρεία HH Furniture.[12] Ερωτηθείς περαιτέρω γιατί δεν ανέγραψε τα υλικά που χρησιμοποίησε για την κατασκευή των πόρτων και τις μονάδες μέτρησης, ο ΜΕ1 έδωσε την καθόλου πειστική απάντηση «εάν τα έγραφα έπρεπε να γίνει η διπλάσια τιμή».[13] Οι προβληθείσες από τον ΜΕ1 θέσεις είναι γενικές, ατεκμηρίωτες, στερούνται πειστικότητας, και δεν μπορεί να οδηγήσουν στην εξαγωγή οποιωνδήποτε ασφαλών συμπερασμάτων. Ως προς την απαίτηση των εναγόντων για καταβολή ποσού ύψους Λ.Κ.1.500 ως εκτελωνιστικά έξοδα (Τεκμήριο 2), ο ΜΕ1 ανέφερε ότι τα εκτελωνιστικά έξοδα για το εμπορευματοκιβώτιο καταβλήθηκαν από τη σύζυγο του με επιταγές της Τράπεζας Κύπρου εκδοθείσες από τους ενάγοντες προς το εκτελωνιστικό γραφείο.[14] Το πρώτο που παρατηρείται είναι ότι οι επιταγές στις οποίες ο ΜΕ1 αναφέρθηκε συμποσούνται σε Λ.Κ.1.510 και όχι σε Λ.Κ.1.500,
  4. Εν πάση περιπτώσει, οι εν λόγω επιταγές δεν παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο, ομοίως δε δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε απόδειξη πληρωμής των χρημάτων στο εκτελωνιστικό γραφείο που ανέλαβε την εκτελώνιση του εμπορευματοκιβωτίου. Ο ΜΕ1 δεν θυμόταν το όνομα του εκτελωνιστικού γραφείου ούτε και το πότε εκτελωνίστηκε το εμπορευματοκιβώτιο, ούτε κατατέθηκαν άλλα έγγραφα που να επιμαρτυρούν την ανάθεση από τους ίδιους τους ενάγοντες της εκτελώνισης του εμπορευματοκιβωτίου σε κάποιο εκτελωνιστικό γραφείο. Εν τέλει, το μόνο έγγραφο που παρουσιάστηκε είναι το Τεκμήριο 2 που αποτελεί απόδειξη πληρωμής / χρεωστική σημείωση της Τράπεζας Κύπρου στο οποίο, στο σημείο όπου αναφέρεται το όνομα πελάτη καταγράφονται τα εξής: «Skoufi Maria (for Georgios Pouros)», υπογράφεται δε από τη Μαρία Σκουφή. Με το εν λόγω έγγραφο δίδεται από τη Μαρία Σκουφή εντολή χρέωσης λογαριασμού («debit our a/c»), με δικαιούχο τον Ibrachim Ahmed Ismayl. Η διασύνδεση του εν λόγω εγγράφου με την απαίτηση των εναγόντων δεν διευκρινίστηκε, αφού η επί του θέματος μαρτυρία του ΜΕ1 ήταν, κατά τη γνώμη μου, συγκεχυμένη.[15] Σε κάθε περίπτωση, χωρίς να μπορώ να αποκλείσω το ενδεχόμενο η πληρωμή που φαίνεται στο Τεκμήριο 2 να αφορούσε σε κάποια συναλλαγή που είχε ο ΜΥ5 με τον Ibrachim, σημειώνω πως πουθενά στο Τεκμήριο 2 δεν αναφέρεται το όνομα των εναγόντων. Το μόνο που αναφέρεται είναι ότι πελάτης είναι η Μαρία Σκουφή εκ μέρους του ΜΥ
  5. Ελλείψει δε μαρτυρίας ότι ο ΜΥ5 ανέθεσε στους ενάγοντες και/ή ότι ζήτησε από αυτούς τη διευθέτηση της εκτελώνισης του εμπορευματοκιβωτίου ή αξιόπιστης μαρτυρίας που να συνδέει το Τεκμήριο 2 με την επίδικη εκτελώνιση ή μαρτυρίας ότι το ποσό των Λ.Κ.1.500 καταβλήθηκε από τους ενάγοντες (και όχι από την Μαρία Σκουφή, προσωπικά, η οποία είναι η μόνη που αναφέρεται στο Τεκμήριο 2), και έχοντας υπόψη την ασαφή μαρτυρία του ΜΕ1 επί του θέματος, δεν μπορώ να στηριχτώ στη μαρτυρία του για να καταλήξω με ασφάλεια στο ότι οι ενάγοντες πλήρωσαν εκ μέρους του ΜΥ5 το ποσό των Λ.Κ.1.500,04, για την εκτελώνιση εμπορευματοκιβωτίου. Ασαφής ήταν περαιτέρω η μαρτυρία του αναφορικά με την κουζίνα που παραδεκτώς κατασκευάστηκε και τοποθετήθηκε στην οικία του ΜΥ
  6. Ισχυρίστηκε ο ΜΕ1 ότι το κόστος της κουζίνας ήταν €8.453 και παρουσίασε προς τούτο το έγγραφο Τεκμήριο
  7. Στον εν λόγω έγγραφο, το οποίο αποτελεί μία προσφορά που ισχύει για 45 ημέρες, αναγράφεται μόνο το όνομα του ΜΕ1 («Ιάκωβος» - γεγονός που, σημειώνω, ο ΜΕ1 αιτιολόγησε λέγοντας ότι η παραγγελία έγινε από τον ίδιο) και όχι του ΜΥ5 ή των εναγόντων, δεν φέρει δε οποιαδήποτε υπογραφή ή ημερομηνία. Ερωτήθηκε ο ΜΕ1 πότε έγινε η παραγγελία, πλην όμως το μόνο που θυμόταν να αναφέρει ήταν ότι έγινε εντός του έτους
  8. Περαιτέρω, ερωτηθείς ο ΜΕ1 πότε έγινε η πληρωμή απάντησε ότι αυτή έγινε σταδιακά με διάφορες επιταγές, οι οποίες όμως δεν παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο. Ανέφερε ότι οι ενάγοντες διατηρούσαν λογαριασμό στην εταιρεία H&H Furniture (Prima Kitchens), ο οποίος, όμως, επίσης δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Ομοίως δε, ο ΜΕ1 δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο τιμολόγιο εκδοθέν από τον πωλητή προς τους ενάγοντες ή και προς τον ίδιο. Εν τέλει το μόνο που το Τεκμήριο 3 επιμαρτυρεί είναι πως σε κάποιο χρόνο ο ΜΕ1 ζήτησε την ετοιμασία προσφοράς για μία κουζίνα. Των ανωτέρω δοθέντων, και λαμβάνοντας υπόψη τη γενικότερη εντύπωση που ο ΜΕ1 άφησε στο Δικαστήριο καθώς και την παντελή έλλειψη οποιουδήποτε εγγράφου που να επιμαρτυρεί ότι η κουζίνα που αναφέρεται στο Τεκμήριο 3 εν τέλει παραγγέλθηκε και ότι το ποσό των Λ.Κ.4.948,45 (€8.454,93) πράγματι καταβλήθηκε από τους ενάγοντες προς την εταιρεία H&H Furniture, δεν μπορώ να αποδεχτώ τη θέση ότι οι ενάγοντες κατέβαλαν το πιο πάνω ποσό εκ μέρους του ΜΥ
  9. Όσον αφορά τον νεροχύτη (βούρνα) κουζίνας και τα Τεκμήρια 4(α) και 4(β) στη βάση των οποίων οι ενάγοντες απαιτούν το ποσό των Λ.Κ.244, ο ΜΕ1 ανέφερε ότι το εν λόγω προϊόν αγοράστηκε με επιταγή των εναγόντων, πλην όμως δεν παρουσίασε την εν λόγω επιταγή. Περαιτέρω, η σχετική απόδειξη είσπραξης εκδόθηκε στο όνομα του ΜΥ5 (Τεκμήριο 4(α) - «Ελήφθη παρά Πούρος Γιώργος»). Και ενώ δικαιολόγησε το γεγονός ότι το τιμολόγιο (Τεκμήριο 4(β)) εκδόθηκε στο όνομα του ΜΥ5 επειδή, ως ανέφερε, ο νεροχύτης ήταν για την κουζίνα του ΜΥ5 και έπρεπε να την πληρώσει ο ίδιος, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι δεν έγινε το ίδιο με την προσφορά για την κουζίνα, Τεκμήριο 3, η οποία εκδόθηκε επ' ονόματι του ΜΕ1 προσωπικά. Αν και το τιμολόγιο (Τεκμήριο 4(β)) υπογράφεται πράγματι από τη σύζυγο του ΜΕ1, γεγονός που δείχνει ότι η σύζυγος του ΜΕ1 μετέβη στην εταιρεία Vassos Leptos για την παραλαβή του νεροχύτη, δεδομένου ότι ο ΜΕ1 δεν έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε απόδειξη ότι ο νεροχύτης πληρώθηκε από τους ίδιους τους ενάγοντες και όχι από τον ΜΥ5 (ως η απόδειξη είσπραξης, Τεκμήριο 4(α), αναφέρει) ή από τη Μαρία Σκουφή προσωπικά, δεν μπορώ, με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία, να οδηγηθώ σε ασφαλές εύρημα ότι οι ενάγοντες πράγματι κατέβαλαν το ποσό των Λ.Κ.244 εκ μέρους του ΜΥ5 και ότι ο ΜΥ5 ουδέποτε κατέβαλε το εν λόγω ποσό, ως η θέση του ΜΕ
  10. Όσον αφορά το ποσό των €90 που οι ενάγοντες απαιτούν για χερούλια (για τις δύο καφασωτές πόρτες, τη μεσόθυρα και για την κουζίνα), σημειώνω ότι το μόνο έγγραφο που ο ΜΕ1 παρουσίασε είναι ένα τιμολόγιο ημερ. 7.2.08 (Τεκμήριο 5), στο οποίο φαίνεται το όνομα του ΜΕ1 ως το πρόσωπο που υπέβαλε την παραγγελία, αλλά δεν φέρει οποιαδήποτε υπογραφή. Ερωτηθείς ο ΜΕ1 πώς καταβλήθηκε το εν λόγω ποσό, δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί,[16] ούτε και ήταν σε θέση να παρουσιάσει απόδειξη πληρωμής του εν λόγω ποσού από τους ενάγοντες. Σημειώνω επίσης πως ενώ η θέση του ΜΕ1 ήταν ότι η κουζίνα κατασκευάστηκε περί τα τέλη του 2007, το Τεκμήριο 5 φέρει ημερομηνία 7.2.
  11. Στη βάση της μαρτυρίας αυτής, και λαμβάνοντας υπόψη τη γενικότερη εικόνα που αποκόμισα σε σχέση με τον ΜΕ1, δεν μπορώ να αποδεχτώ τη θέση του είτε ότι τα συγκεκριμένα εμπορεύματα αγοράστηκαν με προοπτική την τοποθέτηση τους στην οικία του ΜΥ5 είτε ότι οι ενάγοντες κατέβαλαν το ποσό των €90 εκ μέρους και για λογαριασμό του ΜΥ
  12. Αναφορικώς με τη σύμβαση ενοικίασης μεταξύ εναγόντων και ΜΥ5 για το επίδικο υποστατικό, θέση του ΜΕ1 είναι ότι υπεγράφησαν τρία ενοικιαστήρια έγγραφα με τον ΜΥ5: ένα «προσωρινό» ενοικιαστήριο έγγραφο, ένα ενοικιαστήριο έγγραφο που υπεγράφη τέλος του 2003 και ακόμα ένα ενοικιαστήριο έγγραφο που υπεγράφη τέλος του 2007 - αρχές του 2008, το οποίο ήταν παρόμοιο με το ενοικιαστήριο έγγραφο που υπεγράφη το 2003, με μόνη διαφορά ότι τροποποιήθηκε η τελευταία παράγραφος του συμβολαίου ούτως ώστε να φαίνεται ότι το ενοίκιο ήταν αυξημένο (πέραν δηλαδή των Λ.Κ.2.200 που ο ίδιος κατέβαλλε με βάση το συμβόλαιο), προκειμένου ο ΜΥ5 να βρει ενοικιαστή με πιο ψηλό ενοίκιο. Ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι δεν είχε στην κατοχή του το έγγραφο που υπέγραψε επειδή ο ΜΥ5 δεν του το έδωσε. Θέση του κ. Παπαθεοδώρου είναι ότι από τη μαρτυρία του ΜΕ1 προκύπτει πως η σύμβαση ενοικίασης που διείπε τη σχέση των εναγόντων με τον ΜΥ5 δεν περιείχε την τελευταία πρόταση του όρου 3 του εγγράφου που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 6 («Σε περίπτωση δε περαιτέρω (πέραν της 31ης Ιανουαρίου 2008) ανανεώσεως της ενοικιάσεως το ενοίκιο θα αυξάνεται κατά 12% για τα κάθε δύο επόμενα χρόνια ενοικιάσεως») (παρ. 17 της γραπτής του αγόρευσης). Δέχομαι κατ' αρχάς ότι πριν την υπογραφή του συμβολαίου ημερ. 19.11.03, υπεγράφη έτερη σύμβαση ενοικίασης ημερ. 10.10.03, καθότι η σύμβαση αυτή παρουσιάστηκε από τον ΜΥ5 (Τεκμήριο 19). Πέραν όμως τούτου, οι θέσεις του ΜΕ1, καθώς και η πιο πάνω εισήγηση του κ. Παπαθεοδώρου, δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτές. Και εξηγώ. Στον ΜΕ1 υποδείχθηκε το ενοικιαστήριο έγγραφο το οποίο αναγνώρισε και κατατέθηκε ως Τεκμήριο 6 (που είναι το συμβόλαιο στους όρους του οποίου βασίζεται η ανταπαίτηση του ΜΥ5), λέγοντας πως αυτό είναι το «πρώτο συμβόλαιο». Όπως προκύπτει μέσα από την ομολογουμένως μη σαφή μαρτυρία του ΜΕ1 φαίνεται να είναι η θέση του ότι το «τροποποιημένο» συμβόλαιο που ισχυρίστηκε ότι υπέγραψε τέλος του 2007 - αρχές του 2008 προνοούσε για μηνιαίο ενοίκιο Λ.Κ.2.900[17] ή Λ.Κ.2.700.[18] Παρατηρείται συναφώς ότι στο Τεκμήριο 6 δεν υπάρχει τέτοιος όρος (βλ. τον όρο 3 που προνοεί για το μηνιαίο ενοίκιο). Ούτε και αφορά η τελευταία παράγραφος του Τεκμηρίου 6 (την οποία, ως ο ΜΕ1 υποστήριξε, τροποποίησε ο ΜΥ5)[19] την καταβολή του ενοικίου, όρος ο οποίος περιέχεται στη δεύτερη σελίδα της σύμβασης (όρος 3). Περαιτέρω, θέση του ΜΕ1 ήταν ότι όταν αυτός αποφάσισε να εγκαταλείψει το κατάστημα, ο ΜΥ5 τον φώναξε στο γραφείο του, ζητώντας του να υπογράψει το «τροποποιημένο» συμβόλαιο, ακολούθως ο ΜΥ5 άλλαξε το συμβόλαιο στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και ο ΜΕ1 υπέγραψε από κάτω,[20] χωρίς πάντως να αναφέρει πως το «τροποποιημένο» συμβόλαιο υπεγράφη και από τη σύζυγο του. Πλην, όμως, το ενοικιαστήριο έγγραφο που κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο 6 δεν έχει υπογραφεί μόνο από τον ΜΕ1 (εκ μέρους των εναγόντων), αλλά και από τη σύζυγο του Μαρία Βάσου Σκουφή ως εγγυήτρια. Δεν μπορεί, συνεπώς, να είναι το Τεκμήριο 6 το «τροποποιημένο» έγγραφο που ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι υπέγραψε στο γραφείο του ΜΥ
  13. Επιπλέον, αν το έγγραφο που έγινε Τεκμήριο 6 δεν ήταν η σύμβαση που διείπε τη μεταξύ των μερών σχέση, ως ο κ. Παπαθεοδώρου υποστηρίζει, αλλά το έγγραφο που υπεγράφη εκ των υστέρων και το οποίο δεν δόθηκε στον ΜΕ1, θα ήταν πολύ εύκολο για τον ΜΕ1 να παρουσιάσει το έγγραφο που είχε ο ίδιος στην κατοχή του, από το 2003, προκειμένου να αντικρούσει τον ισχυρισμό του ΜΥ5 ότι στο Τεκμήριο 6 είναι που περιέχονται οι όροι της ενοικίασης, κάτι που ο ΜΕ1 δεν έπραξε. Στη βάση των ανωτέρω, δεν μπορώ να αποδεχτώ την εισήγηση του κ. Παπαθεοδώρου ότι η συμβατική σχέση των εναγόντων με τον ΜΥ5 σε σχέση με την ενοικίαση του επίδικου υποστατικού διέπετο από όρους διαφορετικούς από τους όρους του Τεκμηρίου
  14. Ασυνεπής ήταν η μαρτυρία του ΜΕ1 και ως προς την προειδοποίηση που έδωσε για τερματισμό της σύμβασης ενοικίασης καθώς και ως προς τον χρόνο που οι ενάγοντες εγκατέλειψαν το ακίνητο. Ως προς το πότε ανέφερε στον ΜΥ5 ότι προτίθετο να εγκαταλείψει το ακίνητο, αναφέρθηκε ότι αυτό έγινε Νοέμβρη - Δεκέμβρη του 2007,[21] ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι αυτό έγινε τον Οκτώβριο - Νοέμβριο.[22] Αρνούμενος ότι εγκατέλειψε το ακίνητο τον Αύγουστο του 2008, αρχικώς ανέφερε ότι το εγκατέλειψε τέλος Φεβρουαρίου - αρχές Μαρτίου του 2008,[23] ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι το κατάστημα ήταν κενό μέχρι τέλος Απριλίου.[24] Είναι εμφανές από τη μαρτυρία του ΜΕ1 ότι αυτός δεν ήταν σε θέση να τοποθετήσει χρονικά με ακρίβεια τα γεγονότα. Ερωτηθείς γιατί δεν παρέδωσε τα κλειδιά του υποστατικού, ο ΜΕ1 ανέφερε ότι ο ΜΥ5 αρνείτο να τα παραλάβει. Χωρίς να αποδέχομαι ότι ο ΜΥ5 αρνήθηκε να παραλάβει τα κλειδιά του υποστατικού, σημειώνω ότι ακόμη και αν έτσι είχαν τα πράγματα, τούτο σε κάθε περίπτωση δεν εξηγεί γιατί ο ΜΕ1 δεν παρέδωσε τα κλειδιά του καταστήματος τον Μάιο - Ιούνιο του 2008 και μετά την παραλαβή της επιστολής τερματισμού από τους δικηγόρους του ΜΥ5, όταν, κατά τους δικούς του ισχυρισμούς ο κ. Ρίκκος Ερωτοκρίτου του ζήτησε να στείλει τα κλειδιά με ταξί στο γραφείο του.[25] Περαιτέρω, ο ΜΥ5 παρουσίασε στα πλαίσια της δικής του μαρτυρίας, δέσμη φωτογραφιών που απεικονίζουν διαφημιστικά πανό που ανήρτησαν οι ενάγοντες, διαφημίζοντας παζαράκι πώλησης στο επίδικο υποστατικό μέχρι και τις 15 Ιουλίου (Τεκμήριο 35), γεγονός που πλήττει περαιτέρω την αξιοπιστία του ΜΕ1 ως προς τον χρόνο εγκατάλειψης του ακινήτου. Ομοίως η αξιοπιστία του πλήττεται από το γεγονός ότι η σύζυγος του δεν ζήτησε αποσύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος του υποστατικού παρά μόνο στις 7.8.08 (Τεκμήριο 39) ως η μαρτυρία του ΜΥ6, γεγονός που συνάδει με τη θέση του ΜΥ5 ότι η κατοχή του υποστατικού παραδόθηκε στις 11.8.
  15. Δεδομένων των ανωτέρω αντιφάσεων, και λαμβάνοντας υπόψη τη λοιπή μαρτυρία στην οποία αναφέρθηκα, καθώς και τη γενικότερη εικόνα που άφησε ο ΜΕ1 στο Δικαστήριο, οι θέσεις του ως προς το πότε ειδοποίησε τον ΜΥ5 για την πρόθεση του να εγκαταλείψει το ακίνητο και ως προς τον χρόνο παράδοσης της κατοχής του ακινήτου, θέσεις ασαφείς και ανακριβείς αφ' εαυτών, δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτές. Ως προς το θέμα των οφειλομένων από τους ενάγοντες ενοικίων, σημειώνω κατ' αρχάς πως ο ΜΕ1 κατά την αντεξέταση του, ανατρέποντας βασική του θέση στην κυρίως εξέταση του ότι δεν χρωστά κανένα ποσό ως ενοίκιο στον ΜΥ5,[26] παραδέχθηκε ότι χρωστά δύο - δυόμισι ενοίκια.[27] Αντιφατική και ανακριβής ήταν η μαρτυρία του ΜΕ1 και σε σχέση με τις επιταγές και την καταβολή των ενοικίων κατά τη διάρκεια της ενοικίασης. Αν και συμφώνησε ότι κάποιες επιταγές επιστρέφονταν απλήρωτες, ανέφερε στη συνέχεια ότι αυτές τις επιταγές, τις αντικαθιστούσε, χωρίς να είναι σε θέση να αναφέρει ποιες επιταγές αντικαταστάθηκαν.[28] Στη συνέχεια ανασκεύασε τη θέση του αυτή δεχόμενος ότι κάποιες επιταγές (που στη συνέχεια δέχτηκε ότι ήταν πολλές επιταγές) κατατίθεντο πέραν της μίας φοράς (ως οι οδηγίες του προς τον ΜΥ5) και στη συνέχεια ετιμούντο. Σημειώνω στο σημείο τούτο ότι ο ΜΥ3 παρουσίασε καταστάσεις που ετοίμασε με το σύνολο των επιταγών που εντόπισε στις καταστάσεις λογαριασμού του ΜΥ5 (περιλαμβανομένων όλων των επιταγών που ο ίδιος ο ΜΕ1 παρουσίασε στο Δικαστήριο σε σχέση με την καταβολή των ενοικίων από τους ενάγοντες - Τεκμήριο 7), σύμφωνα με τις οποίες πολύ λίγες ήταν οι επιταγές που αντικαταστάθηκαν (σε αντίθεση, δηλαδή, με την αρχική θέση του ΜΕ1), ενώ πάρα πολλές επιταγές κατατέθηκαν πέραν της μίας φοράς πριν τιμηθούν. Αντιφατική ήταν η μαρτυρία του ΜΕ1 και ως προς το ποια επιταγή αντιστοιχούσε σε ποιο μήνα ενοικίου, αφού ενώ ήταν πολλές οι φορές που ανέφερε ότι δεν γνώριζε ποια επιταγή αφορούσε το ενοίκιο ποιου μήνα, δείχνοντας μάλιστα εκνευρισμό όταν αυτές οι ερωτήσεις του υποβάλλονταν,[29] στη συνέχεια ανέφερε ότι «η κάθε επιταγή είναι για το μήνα που έγραφε πάνω.»[30] Ως προς τη θέση του ότι τα ενοίκια καταβάλλονταν με επιταγές, «εκτός από τους τελευταίους μήνες» που τα ενοίκια καταβάλλονταν με μετρητά, σημειώνω πως ο ΜΕ1 δεν ήταν σε θέση να αναφέρει με ακρίβεια από ποιο μήνα άρχισε να καταβάλλει τα ενοίκια σε μετρητά, ούτε και παρουσίασε κάποια απόδειξη καταβολής ενοικίου με μετρητά. Τα μόνα περιστατικά στα οποία αναφέρθηκε ήταν δύο φορές που πήγε στο σπίτι του ΜΥ5 και του έδωσε μετρητά (χωρίς να αναφερθεί σε συγκεκριμένο ποσό), ενώ τις επόμενες φορές είπαν «θα λογαριαστούν με τα πράγματα που του είχε κάνει».[31] Στη βάση της πιο πάνω μαρτυρίας του ΜΕ1, δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι οι ενάγοντες κατέβαλαν στον ΜΥ5 το συνολικό ποσό των ενοικίων που οφείλονταν στον ΜΥ5 ή και ότι κατέβαλαν οποιοδήποτε συγκεκριμένο ποσό σε μετρητά. Ερωτηθείς αν προξένησε ζημιές στο ενοικιασθέν υποστατικό, ο ΜΕ1 ανέφερε πως ο ίδιος επιδιόρθωσε το υποστατικό επειδή ήταν αχούρι όταν το παρέλαβε και ότι κτίστηκε με κακοτεχνίες. Η μαρτυρία του ΜΕ1 ήταν γενικόλογη και δεν μπορώ να βασιστώ σε αυτή για να καταλήξω ως προς την κατάσταση του επίδικου υποστατικού είτε κατά την ανάληψη της κατοχής του από τους ενάγοντες είτε κατά την παράδοση της κατοχής του στον ΜΥ
  16. Μαρτυρία Κώστα Συμεού (ΜΥ1) Ο ΜΥ1 μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Ήταν πράγματι κάπως διστακτικός στο να αναφέρει τους λόγους για τους οποίους επήλθε κάποια ρήξη στις σχέσεις του με τον ΜΥ5 μετά το ταξίδι στην Αίγυπτο, πλην όμως τούτο δεν είναι ικανό για να κλονίσει την αξιοπιστία του, αφού τα όσα ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση του δεν αμφισβητήθηκαν ουσιωδώς κατά την αντεξέτασή του, και σε κάθε περίπτωση δεν κλονίστηκαν. Αποδέχομαι, συνεπώς, ότι αρχές Ιουλίου του 2007, ΜΥ1, ΜΕ1, ΜΥ5 και τα άλλα πρόσωπα στα οποία ο ΜΥ1 αναφέρθηκε, μετέβησαν στην Αίγυπτο. Σκοπός του ταξιδιού ήταν να αγοράσει ο ΜΥ5 έπιπλα, χαλιά και φωτιστικά για το καινούριο του σπίτι, τα δε έξοδα για το ταξίδι, τα ανέλαβε ο ΜΥ
  17. Στην Αίγυπτο συνάντησαν κάποιον Ibrahim ο οποίος τους συνόδευε στα καταστήματα. Αποδέχομαι επίσης ότι ο ΜΥ5 κατέβαλλε στα καταστήματα στην Αίγυπτο χρήματα σε σχέση με τα έπιπλα που παρήγγειλλε, πλην, όμως, δεν μπορώ να καταλήξω, στη βάση της μαρτυρίας του ΜΥ1, αν τα χρήματα που ο ΜΥ5 κατέβαλλε αποτελούσαν το συνολικό τίμημα για τα έπιπλα, ή μόνο την προκαταβολή. Μαρτυρία Βαρνάβα Χατζηγεωργίου (ΜΥ2) Χωρίς να παραβλέπω τη συγγενική σχέση που ο ΜΥ2 έχει με τον ΜΥ5, σημειώνω ότι η εντύπωση που ο ΜΥ2 άφησε στο Δικαστήριο ήταν καλή, τα όσα δε ανέφερε ουδόλως κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση του. Σημειώνω ότι υπάρχει μία μικρή αντίφαση μεταξύ των όσων ο ΜΥ2 ανέφερε ως προς τον χρόνο που πραγματοποιήθηκε το ταξίδι στην Αίγυπτο και των όσων ο ΜΥ5 ανέφερε, αφού ο μεν πρώτος τοποθέτησε χρονικά το ταξίδι αρχές - μέσα Ιουλίου του 2007, ο δε δεύτερος τέλος Ιουλίου του
  18. Η μικρή αυτή αντίφαση δεν είναι, όμως, ικανή να κλονίσει την αξιοπιστία του ΜΥ2, αφού ο ΜΥ2 δεν παρουσιάστηκε βέβαιος ως προς τον χρόνο που το ταξίδι έλαβε χώραν, τα όσα δε ο ΜΥ2 ανέφερε ως προς τα πρόσωπα που συνταξίδεψαν συνάδουν με τα όσα οι ΜΥ5 και ΜΕ1 ανέφεραν. Αποδέχομαι λοιπόν ότι τον Ιούλιο του 2007, οι ΜΥ2, ΜΕ1, ΜΥ5 και τα άλλα πρόσωπα στα οποία ο ΜΥ2 αναφέρθηκε, μετέβησαν στην Αίγυπτο, με σκοπό να αγοράσει ο ΜΥ5 έπιπλα και φωτιστικά για το σπίτι του. Η μετάβαση έγινε με πλοίο και η παραμονή στην Αίγυπτο ήταν λίγες ώρες. Ο ΜΥ5 προέβαινε σε διάφορες πληρωμές σε σχέση με τα εμπορεύματα που αγόραζε. Μαρτυρία Γιώργου Πούρου (ΜΥ5) Η εντύπωση που γενικά αποκόμισα από τον ΜΥ5 ήταν καλή. Η μαρτυρία του, στα πλείστα σημεία της, ήταν σταθερή, είχε συνοχή, και δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Με εξαίρεση κάποια σημεία της μαρτυρίας του τα οποία δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά για τους λόγους που πιο κάτω αναφέρονται, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΥ
  19. Σημειώνω κατ' αρχάς ότι η θέση του ΜΥ5 ότι οι σχέσεις του με τον ΜΕ1 και τη σύζυγο του τελευταίου ήταν, πέρα από επαγγελματικές, και φιλικές, είναι παραδεκτή από τον ΜΕ
  20. Η θέση του ΜΥ5 ότι πριν την πολυετή ενοικίαση του επίδικου υποστατικού στους ενάγοντες, προηγήθηκε ενοικίαση του ισογείου του υποστατικού για μικρό χρονικό διάστημα (1.11.03 - 31.1.04) στους ενάγοντες έναντι μηνιαίου ενοικίου Λ.Κ.1.000, γίνεται αποδεκτή, καθότι αυτή ενισχύεται από το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 10.10.03 που κατέθεσε ως Τεκμήριο 19, αλλά και από τις αναφορές του ΜΕ1 σε «προσωρινή» ενοικίαση με μηνιαίο ενοίκιο Λ.Κ.1.000 (που είναι το ενοίκιο που καθορίζεται στον όρο 3 του Τεκμηρίου 19). Αποδέχομαι επίσης ότι στις 19.11.03 υπεγράφη νέα σύμβαση ενοικίασης μεταξύ ΜΥ5 και εναγόντων, δηλαδή το Τεκμήριο
  21. Ο ΜΥ5 αρνήθηκε, τόσο κατά την κυρίως εξέταση[32] όσο και την αντεξέταση[33] του τους ισχυρισμούς και υποβολές περί ύπαρξης άλλου συμβολαίου (το οποίο ουδέποτε παρουσιάστηκε από την πλευρά των εναγόντων στο Δικαστήριο), η δε μαρτυρία του ΜΕ1 ως προς την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου κρίθηκε αναξιόπιστη για τους λόγους που αναφέρθηκαν στα πλαίσια της δικής του αξιολόγησης, πιο πάνω. Περαιτέρω, η θέση του ΜΥ5 ότι κατά την υπογραφή του συμβολαίου του παραδόθηκαν 25 μεταχρονολογημένες επιταγές που αφορούσαν την πληρωμή των ενοικίων για την περίοδο 1.2.04 - 31.1.06, δεν αμφισβητήθηκε, ενισχύεται δε από το έγγραφο που κατέθεσε ως Τεκμήριο 20, και γίνεται αποδεκτή. Αποδεκτή γίνεται επίσης η μαρτυρία του ότι κάποιες από τις επιταγές που οι ενάγοντες του έδιδαν για την καταβολή του ενοικίου, επιστρέφονταν απλήρωτες και χρειαζόταν να κατατεθούν πέραν της μίας φοράς για να τιμηθούν, καθότι η θέση του αυτή ενισχύεται από τη μαρτυρία του ΜΥ3, ο οποίος κατέγραψε σε σχέση με κάθε επιταγή τις φορές που αυτή κατατέθηκε προτού τιμηθεί. Βεβαίως, στη βάση της μαρτυρίας του ΜΥ5 δεν θα μπορούσα να καταλήξω ως προς το ποιες επιταγές επιστράφηκαν και επανακατατέθηκαν, αφού ερωτηθείς ειδικώς ως προς τούτο ο ΜΥ5 παρέπεμψε στη μαρτυρία άλλων μαρτύρων.[34] Εντούτοις, ο ΜΥ5 αναφέρθηκε συγκεκριμένα στις επιταγές που αντικαταστάθηκαν από τους ενάγοντες, καθώς και στις δύο επιταγές που ουδέποτε τιμήθηκαν[35] (οι επιταγές στις οποίες ο ΜΥ5 αναφέρθηκε είναι, σημειώνω, οι επιταγές που καταγράφονται στο Τεκμήριο 14 που κατέθεσε ο ΜΥ3). Η επί του προκειμένου μαρτυρία του δεν αντικρούστηκε και γίνεται αποδεκτή. Περαιτέρω, σταθερή ήταν η μαρτυρία του ότι οι ενάγοντες δεν του κατέβαλαν κανένα ενοίκιο σε μετρητά, θέση η οποία δεν αντικρούστηκε καθ' οιονδήποτε τεκμηριωμένο τρόπο από τους ενάγοντες και γίνεται αποδεκτή. Ως προς τις ανανεώσεις της σύμβασης ενοικίασης, Τεκμήριο 6, σημειώνω ότι σύμφωνα με τους όρους αυτής ο ενοικιαστής, τρεις μήνες πριν τη λήξη της, θα έπρεπε να δώσει έγγραφη ειδοποίηση στον ιδιοκτήτη για την πρόθεση του να ανανεώσει τη σύμβαση.[36] Ο ΜΥ5 δεν ανέφερε ρητώς ότι η σύμβαση ανανεώθηκε, πλην, όμως, αναφέρθηκε στο συμφωνημένο, σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης, ενοίκιο,[37] υπονοώντας ότι αυτή παρέμεινε σε ισχύ. Έγγραφη ειδοποίηση ανανέωσης της σύμβασης δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο είτε σε σχέση με την ισχυριζόμενη (εμμέσως, από τον ΜΥ5) ανανέωση της σύμβασης μετά την 31.1.06, είτε με την ισχυριζόμενη (εμμέσως και πάλι) ανανέωση της σύμβασης μετά την 31.1.
  22. Όταν δε ο ΜΥ5 ερωτήθηκε για τις ανανεώσεις της σύμβασης παρέπεμψε στη μαρτυρία του ΜΥ3,[38] ο οποίος, όμως, ήταν σαφής ως προς το ότι δεν του δόθηκε έγγραφο που να επιμαρτυρεί την ανανέωση της σύμβασης. Των ανωτέρω δοθέντων, δεν προκύπτει από τη μαρτυρία του ΜΥ5 ότι δόθηκε από τους ενάγοντες η προνοούμενη στον όρο 13 του Τεκμηρίου 6 έγγραφη ειδοποίηση. Παρά ταύτα, γίνεται αποδεκτή η θέση του ΜΥ5 ότι μετά την 31.1.06 το μηνιαίο ενοίκιο αυξήθηκε σε Λ.Κ.2.200, αφού το γεγονός αυτό όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε από τον ΜΕ1, αλλά αντίθετα είναι αποδεκτό από αυτόν.[39],[40] Βεβαίως, ως προς τη θέση του ΜΥ5 ότι οι ενάγοντες του οφείλουν το ποσό των €55.839 ως ενοίκια, σημειώνω ότι αυτή βασίστηκε αποκλειστικά στις καταστάσεις που ο ΜΥ3 ετοίμασε,[41] συνεπώς δεν θα μπορούσα να καταλήξω στη βάση της δικής του μαρτυρίας (του ΜΥ5) σε οποιοδήποτε εύρημα ως προς το ακριβές οφειλόμενο από τους ενάγοντες ποσό. Αναφορικά με το κατά πόσον ο ΜΕ1 ενημέρωσε τον ΜΥ5 ότι πρόθεση των εναγόντων ήταν να εγκαταλείψουν το ακίνητο αφού ο ΜΕ1 βρήκε δουλειά στον Αλετράρη, σημειώνω πως η μαρτυρία του ΜΥ5 στο σημείο αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα πειστική, αφού ενώ στις πλείστες ερωτήσεις που του υποβάλλοντο απαντούσε άμεσα και ευθέως, ενθυμούμενος λεπτομέρειες για πάρα πολλά περιστατικά, στο σημείο αυτό απέφυγε να απαντήσει τις σχετικές ερωτήσεις, ενώ μετά ανέφερε ότι δεν θυμάται.[42] Συνεπώς, δεν μπορώ να αποδεκτώ ότι ο ΜΕ1 ουδέποτε ενημέρωσε τον ΜΥ5 για την πρόθεση των εναγόντων να εγκαταλείψουν το ακίνητο, αν και δεν μπορώ στη βάση της μαρτυρίας του ΜΕ1 να καταλήξω ως προς το πότε συγκεκριμένα έγινε αυτό, για τους λόγους που αναφέρθηκαν στα πλαίσια της δικής του αξιολόγησης. Πειστική και σταθερή ήταν πάντως η μαρτυρία του ΜΥ5 ως προς το ότι η κατοχή του ακινήτου του παραδόθηκε στις 11.8.08, θέση που συνάδει με το γεγονός ότι η σύζυγος του ΜΕ1 ζήτησε την αποσύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος του υποστατικού στις 7.8.08 (Τεκμήριο 39) ως η μαρτυρία του ΜΥ6, και γίνεται αποδεκτή. Ομοίως σταθερή ήταν η μαρτυρία του ΜΥ5 ότι μετά την εγκατάλειψη του ακινήτου από τους ενάγοντες, το ακίνητο ενοικιάστηκε εκ νέου την 1.1.09 στην εταιρεία Πιερίδης έναντι μηνιαίου ενοικίου Λ.Κ.2.212 (€3.780),[43] καθώς και ως προς το ότι η εν λόγω εταιρεία ενοικίασε το ακίνητο (ισόγειο και υπόγειο) στην κατάσταση που οι ενάγοντες το εγκατέλειψαν, προβαίνοντας μόνο σε κάποιες μικροεπιδιορθώσεις για τις οποίες ο ΜΥ5 έκανε ειδική συμφωνία με την εταιρεία Πιερίδης. Οι πιο πάνω θέσεις του ΜΥ5 δεν αμφισβητήθηκαν ουσιαστικώς και γίνονται αποδεκτές. Επίσης δεν αμφισβητήθηκε και γίνεται αποδεκτή η μαρτυρία του ΜΥ5 ως προς τις ανταλλαγείσες μεταξύ των διαδίκων (μέσω των δικηγόρων τους) επιστολές (Τεκμήρια 21 και 22), και ως προς το γεγονός ότι καταχωρήθηκε από τον ΜΥ5 η Αίτηση αρ. Ε119/08 στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας (Τεκμήριο 23), στα πλαίσια της οποίας οι ενάγοντες καταχώρησαν Απάντηση (Τεκμήριο 34). Σταθερή ήταν η μαρτυρία του ΜΥ5 και ως προς τη χρήση που είχε το υποστατικό πριν την ενοικίαση του στους ενάγοντες. Όπως προκύπτει από αυτήν, το υποστατικό ολοκληρώθηκε αρχές του
  23. Δεν παραβλέπω την αναφορά του ΜΥ4 ότι το κτίριο ολοκληρώθηκε περί τα μέσα του 2002, όμως, αφενός οι μαρτυρίες των ΜΥ4 και ΜΥ5 ως προς τον χρόνο ολοκλήρωσης του κτιρίου δεν απέχουν πολύ η μία από την άλλη, αφετέρου, ο ΜΥ4, σε αντίθεση με τον ΜΥ5, δεν φάνηκε βέβαιος ως προς τον χρόνο ολοκλήρωσης αφού ανέφερε ότι τούτο έγινε περί τα μέσα του 2002 «απ' ό,τι θυμάται».[44] Ο ΜΥ5 ανέφερε ότι μέσα του 2002 το ισόγειο κατάστημα (και όχι το υπόγειο) ενοικιάστηκε στην εταιρεία Κώστας Καρυδάς για περίοδο τριών μηνών για την έκθεση ειδών ένδυσης, στον οποίο έδωσε παράταση ενός μήνα για να πωλήσει το εμπόρευμα. Αποδέχομαι την εν λόγω μαρτυρία του ΜΥ5 η οποία, παρά την αντεξέταση[45] που του έγινε επί του σημείου τούτου, παρέμεινε καθόλα σταθερή. Τέλος, ως προς τις ζημιές και την κοστολόγηση αυτών που προκλήθηκαν στο ακίνητο κατά τη διάρκεια κατοχής του από τους ενάγοντες, ο ΜΥ5 παρέπεμψε στη μαρτυρία του ΜΥ4,[46] συνεπώς δεν θα μπορούσα να βασιστώ στη μαρτυρία του ΜΥ5 για σκοπούς εξαγωγής συμπερασμάτων σε σχέση με το θέμα αυτό. Ο ΜΥ5 αντεξετάσθηκε εκτενώς και ως προς τις θέσεις που προέβαλε σε σχέση με την απαίτηση των εναγόντων. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον κ. Παπαθεοδώρου ότι ο ΜΥ5 δεν αρνήθηκε ότι οφείλει να καταβάλει το ποσό των €10.003 που απαιτείται από τους ενάγοντες σύμφωνα με τη χειρόγραφη κατάσταση Τεκμήριο 1, και ότι αυτός προέβαλε μόνο τον ισχυρισμό ότι οι προφορικές συμφωνίες έγιναν με τον ΜΕ1 (παρ. 5 της γραπτής του αγόρευσης). Ο ΜΥ5 πράγματι ανέφερε ότι αυτός που συμβλήθηκε μαζί του ήταν ο ΜΕ1 υπό την προσωπική του ιδιότητα (και όχι οι ενάγοντες), πέραν όμως τούτου ο ΜΥ5, τόσο κατά την κυρίως εξέταση του[47] όσο και κατά την αντεξέταση του, αρνήθηκε επίσης ότι αγόρασε τα εμπορεύματα που αναφέρονται στο Τεκμήριο 1[48] ή ότι του προσφέρθηκαν υπηρεσίες επιδιόρθωσης στέγης ή υπηρεσίες μεταφορών.[49] Αναφορικά με την κατασκευή της κουζίνας, θέση του ΜΥ5 ήταν ότι ανέθεσε την εργασία αυτή στον ΜΕ1 υπό την προσωπική του ιδιότητα, και όχι στους ενάγοντες, έναντι του ποσού των Λ.Κ.6.720 πλέον ΦΠΑ (σύνολο Λ.Κ.7.200) εξ ου και έδωσε δύο επιταγές σε διαφορετικές ημερομηνίες.[50] Σημειώνω κατ' αρχάς ότι ενώ ο ΜΥ5 στην κυρίως εξέταση του είπε ότι εξέδωσε την επιταγή στο όνομα του ΜΕ1 (προς υποστήριξη της θέσης του ότι η συμφωνία έγινε με τον ΜΕ1), κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι άφησε και τις δύο επιταγές που εξέδωσε «ανοιχτές»,[51] γεγονός που πλήττει την αξιοπιστία του στο σημείο αυτό. Εν πάση περιπτώσει, η θέση του ΜΥ5 ότι η συμφωνία για την κατασκευή της κουζίνας έγινε με τον ΜΕ1 και όχι με τους ενάγοντες δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, επειδή δεν συνάδει με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του, αφού την παρ. 8 της Υπεράσπισης του, ο ΜΥ5 αναφέρει ότι η συμφωνία έγινε με τους ενάγοντες,[52] και είναι παγίως νομολογημένη η αρχή ότι ζητήματα και θέσεις που δεν δικογραφούνται δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη έστω και αν τέθηκαν στη μαρτυρία χωρίς ένσταση (βλ., μεταξύ άλλων, Φελλά κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Εφ. 94/10 και 158/10, ημερ. 28.9.15, Μελάς ν. Κυριάκου
(2003)1 Α.Α.Δ. 826, Latifundia Properties Ltd v. Φάκη κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 670, Παπαγεωργίου ν. Κλάππα
(1991)1 Α.Α.Δ. 24, Πουρίκκος ν. Σάββα κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 507). Συνεπώς δεν αποδέχομαι τη θέση του ΜΥ5 ότι η συμφωνία για την κατασκευή της κουζίνας έγινε με τον ΜΕ1 υπό την προσωπική του ιδιότητα. Από την άλλη, αποδέχομαι ότι ο ΜΥ5, ο ΜΕ1 καθώς και τα άλλα πρόσωπα που ο ΜΥ5 ανέφερε μετέβησαν στην Αίγυπτο δύο φορές, την πρώτη 4.7.07 - 8.7.07 και τη δεύτερη 30.7.07 - 1.8.07, αφού τα όσα ανέφερε συνάδουν με τη μαρτυρία των ΜΥ1, ΜΥ2 και ΜΕ1, καθώς και το ότι η καταβολή των εξόδων του ΜΕ1 για τα ταξίδια έγινε ως η μαρτυρία του ΜΥ5, αφού τούτο συνάδει με τη μαρτυρία του ΜΕ1 καθώς και με τα έγγραφα που ο ΜΥ5 κατέθεσε (Τεκμήρια 26 και 27). Αποδέχομαι επίσης ότι ο ΜΥ5 κατέβαλε τα έξοδα για το αεροπορικό εισιτήριο του ΜΕ1 για ένα τρίτο ταξίδι στην Αίγυπτο περί τα τέλη Αυγούστου του 2007, αφού η επί του προκειμένου μαρτυρία του δεν αντικρούστηκε. Αποδέχομαι τέλος ότι ο ΜΥ5 προέβαινε σε διάφορες πληρωμές στα καταστήματα στην Αίγυπτο, χωρίς, όμως, να είμαι σε θέση να καταλήξω σε ασφαλές εύρημα ότι κατέβαλε ο ίδιος το πλήρες αντίτιμο για τα έπιπλα που αγόρασε στα δύο πρώτα ταξίδια, αφού ο ΜΥ5 δεν παρουσίασε τις αποδείξεις πληρωμής (επειδή, ως ανέφερε, έδωσε τις αποδείξεις στον συνεργάτη του ΜΕ1, τον Ibrahim). Περαιτέρω, δεν αμφισβητήθηκε και γίνεται αποδεκτή η μαρτυρία του ΜΥ5 ότι κατέβαλε ο ίδιος τα εκτελωνιστικά έξοδα για ένα εμπορευματοκιβώτιο που περιείχε έπιπλα και το οποίο αφίχθη στην Κύπρο στις 29.8.07 (Τεκμήρια 27, 28, 29, 30 και 31). Ως προς το κατά πόσον εισήχθη από την Αίγυπτο και άλλο εμπορευματοκιβώτιο το οποίο περιείχε έπιπλα που ανήκαν στον ΜΥ5, σημειώνω ότι, καίτοι σταθερή η άρνηση του ΜΥ5 περί άφιξης άλλου εμπορευματοκιβωτίου (πέραν, δηλαδή, αυτού με το οποίο σχετίζονται τα Τεκμήρια 27 - 31) για λογαριασμό του, προκαλεί εντύπωση και εγείρει ερωτηματικά το γεγονός ότι ο ΜΥ5 είχε στην κατοχή του απόδειξη καταβολής από τους ενάγοντες λιμενικών εξόδων (το Τεκμήριο 32), για εμπορευματοκιβώτιο που ως ο ίδιος ανέφερε ανήκε αποκλειστικά στους ενάγοντες.[53],[54] Τούτου δοθέντος, και ανεξαρτήτως του ότι δεν αποδέκτηκα τη θέση του ΜΕ1 ότι οι ενάγοντες κατέβαλαν το ποσό των Λ.Κ.1.500 ως εκτελωνιστικά έξοδα για τους λόγους που αναφέρονται στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΕ1, το ενδεχόμενο να εισήχθη στην Κύπρο και έτερο εμπορευματοκιβώτιο που περιείχε έπιπλα που ανήκαν στον ΜΥ5, δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ο ΜΥ5 αντεξετάσθηκε, τέλος, σε σχέση με τα λοιπά στοιχεία της απαίτησης των εναγόντων. Με σταθερότητα ανέφερε πως τα χερούλια για την κουζίνα (Τεκμήριο 5) περιλαμβάνονταν στην τιμή των Λ.Κ.7.200, ότι κατέβαλε το ποσό των Λ.Κ.244 για τον νεροχύτη (Τεκμήριο 4) στον ΜΕ1, ότι η στέγη του σπιτιού του ήταν κατασκευασμένη από πολυκαρμπονικό και καλύπτετο από εγγύηση συνεπώς σε περίπτωση προβλήματος θα μπορούσε να καλέσει αυτόν που την τοποθέτησε, ενώ δεν αποδέκτηκε την παροχή υπηρεσιών μεταφορών και αλλαγής κλειδωνιών από τους ενάγοντες. Μαρτυρία Νεόφυτου Κουμίδη (ΜΥ6) Ο ΜΥ6 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας, ο οποίος απαντούσε χωρίς οποιοδήποτε δισταγμό σε όλες τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Θεωρώ ότι ήταν ειλικρινής και ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια, χωρίς να έχει οποιαδήποτε πρόθεση ή και λόγο να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Η μαρτυρία του, στον βαθμό που αμφισβητήθηκε από τον κ. Παπαθεοδώρου, παρέμεινε σταθερή, βασίστηκε δε στα στοιχεία που προκύπτουν από το λογισμικό σύστημα της ΑΗΚ, σε σχέση με το οποίο δεν υπήρξε ισχυρισμός ότι δεν λειτουργεί κανονικά (ως προς την αξιολόγηση εξ ακοής μαρτυρίας προερχόμενη από ηλεκτρονικό υπολογιστή παραπέμπω στην υπόθεση Λευκόνικο Χρηματιστηριακή Λτδ ν. Χριστοδούλου, Πολ. Έφ. 6/11, ημερ. 15.7.16). Περαιτέρω, τα όσα αναφέρονται στο Τεκμήριο 37 επιβεβαιώνονται, τουλάχιστο όσον αφορά την περίοδο 24.3.08 - 26.5.08 από τον λογαριασμό που ο ίδιος ο κ. Παπαθεοδώρου υπέδειξε στον ΜΥ6 (Τεκμήριο 39), αφού ο ΜΥ6 εξήγησε ότι το ποσό των €251,19 που αναφέρεται στο Τεκμήριο 37 προκύπτει από την πρόσθεση των εξής ποσών που αναφέρονται στο Τεκμήριο 39: σταθερή επιβάρυνση (€3,87), βασική χρέωση κιλοβατόρων (€123,57), αναπροσαρμογή καυσίμων (€88,46), 15% Φ.Π.Α. (€32,385) και χρέωση για ΑΠΕ (€2,90). Αποδέχομαι, συνεπώς, ότι στο Τεκμήριο 37 φαίνεται η κατανάλωση ρεύματος στο επίδικο υποστατικό για τις περιόδους 24.3.08 - 26.5.08, 26.5.08 - 23.7.08 και 23.7.08 - 7.8.08. Αποδέχομαι επίσης ότι οι ενάγοντες ήταν πελάτες της ΑΗΚ την περίοδο 15.10.03 μέχρι τις 7.8.08. Η διεύθυνση του υποστατικού είναι στη Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού 333Α στον Στρόβολο. Δεν διαφεύγει την προσοχή μου ότι η διεύθυνση αυτή διαφέρει από τη διεύθυνση που αναφέρεται στα ενοικιαστήρια έγγραφα που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο (Τεκμήρια 6 και 19, στα οποία αναφέρεται ως διεύθυνση του ενοικιαζόμενου υποστατικού η διεύθυνση «Λεωφόρος Τροόδους 333, Στρόβολος» και «Λεωφόρος Τροόδους 333Α, Στρόβολος», αντίστοιχα). Όμως, το γεγονός ότι τα Τεκμήρια 37 και 38 αφορούσαν στο επίδικο υποστατικό όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε από τον κ. Παπαθεοδώρου, αλλά η διεύθυνση που αναφέρεται στα εν λόγω Τεκμήρια είναι η ίδια με τη διεύθυνση που αναφέρεται στο Τεκμήριο 39, το οποίο, ως η υποβολή του κ. Παπαθεοδώρου, είναι ο λογαριασμός του υποστατικού που ενοικίαζαν οι ενάγοντες από τον εναγόμενο, δηλαδή του επίδικου υποστατικού. Αποδέχομαι τέλος ότι στις 7.8.08 η Μαρία Σκουφή ζήτησε από την ΑΗΚ τη διακοπή της παροχής ρεύματος στο εν λόγω υποστατικό (Τεκμήριο 38), γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε από τον κ. Παπαθεοδώρου. Μαρτυρία Χαράλαμπου Αλεξάνδρου (ΜΥ3) Μαρτυρία Άλκη Πρωτοπαπά (ΜΥ4) Ο ΜΥ3 είναι λογιστής και ο ΜΥ4 πολιτικός μηχανικός και εγγεγραμμένος στο μητρώο πραγματογνωμόνων του ΕΤΕΚ. Όσον αφορά τους εμπειρογνώμονες σημειώνεται ότι σύμφωνα με τη νομολογία, το Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να πεισθεί ότι ο μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας στον τομέα που καταθέτει και στη συνέχεια να εξετάσει αν με τη μαρτυρία του, έχει δώσει τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια έτσι ώστε να το καταστήσει ικανό να ελέγξει την ακρίβεια των συμπερασμάτων του, προκειμένου να σχηματίσει την δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων πάνω στα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί με μαρτυρία (βλ. μεταξύ άλλων, Evangelou v. Ambizas
(1982)1 C.L.R. 41, Philippou v. Odysseos
(1989)1 Α.Α.Δ. 1, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, 308, Νικολάου ν. Σταύρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 746, Cybarco Ltd v. Kovascik
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2013, Καουρής ν. Δημητρίου κ.α.
(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 967, Νικολάου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 162/14, ημερ. 2.5.17). Οι ΜΥ3 και ΜΥ4 αναφέρθηκαν με λεπτομέρεια στις σπουδές και την πείρα τους και τα όσα σχετικώς ανέφεραν δεν αμφισβητήθηκαν. Έχοντας υπόψη τα προσόντα και την εμπειρία των ΜΥ3 και ΜΥ4 καθώς και τις αρχές που καθορίζουν το πότε ένας μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας (Evangelou v. Ambizas
(1982)1 C.L.R. 41, 57) κατάληξή μου είναι ότι οι ΜΥ3 και ΜΥ4 είναι εμπειρογνώμονες, και συνεπώς, κατ΄ εξαίρεση προς τον γενικό κανόνα που απαγορεύει την έκφραση γνώμης από μάρτυρα, δικαιωματικά εξέφρασαν γνώμη αναφορικά με ζητήματα που εμπίπτουν στη σφαίρα της ειδικότητάς τους (Νικολάου ν. Σταύρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 746, 750), και η μαρτυρία τους, στον βαθμό που αφορούσε θέματα που άπτονται της εμπειρογνωμοσύνης τους (και όχι καθαρά θέματα γεγονότων), θα προσεγγιστεί στη βάση των καλά γνωστών νομολογιακών αρχών αξιολόγησης τέτοιων μαρτύρων (Philippou v. Odysseos
(1989)1 Α.Α.Δ. 1). Μαρτυρία Χαράλαμπου Αλεξάνδρου (ΜΥ3) Ο ΜΥ3 μου έκανε εξαιρετική εντύπωση ως μάρτυρας. Η μαρτυρία του ήταν αναλυτική και εξήγησε κάθε σημείο των καταστάσεων που ετοίμασε (Τεκμήρια 8 - 17). Παρέθεσε με λεπτομέρεια τα στοιχεία επί των οποίων βασίστηκε για να ετοιμάσει τη μελέτη του, και υπήρξε προσεχτικός στο να ξεκαθαρίζει τα θέματα επί των οποίων δεν είχε προσωπική γνώση και για τα οποία κατέθετε με βάση τα όσα ο ΜΥ5 και η κα Ευρυπίδου του ανέφεραν. Αρχίζοντας από τα στοιχεία που ο ΜΥ3 έλαβε υπόψιν για σκοπούς εντοπισμού των πληρωμών που έγιναν (που υπενθυμίζω ότι ήταν οι καταστάσεις λογαριασμού - τρεχούμενου και δανείου - του ΜΥ5 και οι επιταγές που κατατέθηκαν από τον ΜΕ1 ως Τεκμήριο 7), σημειώνω πως θεωρώ ότι αυτά ήταν επαρκή προκειμένου να τον οδηγήσουν στο να καταλήξει με ασφάλεια ως προς τις πληρωμές που πράγματι έγιναν από τους ενάγοντες με επιταγές. Εξάλλου δεν καταδείχθηκε από τον κ. Παπαθεοδώρου κάποια πληρωμή η οποία να έγινε αλλά που να μην εντοπίζεται στις καταστάσεις που ο ΜΥ3 ετοίμασε, η δε θέση του κ. Παπαθεοδώρου ότι οι τέσσερεις επιταγές που φαίνονται στο Τεκμήριο 14 πληρώθηκαν (εξ ου και δεν παραδόθηκαν στον ΜΥ3 από τον ΜΥ5), παρέμεινε σε επίπεδο υποβολής, χωρίς να έχει προσκομιστεί οποιοδήποτε έγγραφο ή άλλη μαρτυρία προς υποστήριξη αυτής. Περαιτέρω, αν και δεν θα μπορούσα να βασιστώ στη μαρτυρία του ΜΥ3 για να καταλήξω ως προς το κατά πόσον κάποια μηνιαία ενοίκια πληρώθηκαν με μετρητά αφού ως ο ίδιος εξήγησε αυτή η πληροφόρηση ελήφθη από τον ΜΥ5, σημειώνω πως η επί του προκειμένου μαρτυρία του ΜΥ5 έγινε αποδεκτή. Αποδέχομαι συνεπώς ότι ο ΜΥ3 κατέγραψε στις καταστάσεις που ετοίμασε όλες τις πληρωμές ενοικίων που έγιναν από τους ενάγοντες καθ' ον χρόνον αυτοί κατείχαν το ακίνητο (Τεκμήρια 9 και 11). Αποδέχομαι επίσης ότι πολλές επιταγές, τις οποίες ο ΜΥ3 κατέγραψε στις καταστάσεις Τεκμήρια 10 και 13, δεν τιμήθηκαν την πρώτη φορά που κατατέθηκαν, και ότι αυτές παρέμειναν απλήρωτες για αριθμό ημερών προτού τιμηθούν ως αναλυτικά εμφαίνεται στην κατάσταση Τεκμήριο 17, σελ. 1 - 8, αφού η σχετική μαρτυρία του ΜΥ3 δεν αντικρούστηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο. Ως προς το κατά πόσον η σύμβαση ενοικίασης Τεκμήριο 6 έχει ανανεωθεί μετά την 31.1.06 ή και την 1.2.08, ο ΜΥ3 ήταν σαφής στο ότι έγγραφη ανανέωση της σύμβασης δεν του δόθηκε από τον ΜΥ5, καθώς και στο ότι ο ίδιος δεν έχει ιδίαν γνώσιν του κατά πόσον η σύμβαση ανανεώθηκε περιοριζόμενος σε υποθέσεις με βάση το γεγονός ότι οι ενάγοντες συνέχισαν να κατέχουν το ακίνητο. Της μαρτυρίας του ΜΥ3 δοθείσας, δεν μπορώ να καταλήξω σε εύρημα στη βάση αυτής ως προς το κατά πόσον η σύμβαση ενοικίασης ανανεώθηκε. Ό,τι κατά τα λοιπά έπραξε ο ΜΥ3 ήταν να υπολογίσει, με απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς (υπολογισμός των οφειλομένων ενοικίων και αφαίρεση από αυτά των πληρωμών που έγιναν) η ορθότητα των οποίων δεν αμφισβητείται, τα οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο 1.2.06 - 31.1.08 σε περίπτωση που το ενοίκιο ανήλθε στις Λ.Κ.2.200 μηνιαίως για την εν λόγω περίοδο (Τεκμήρια 11 και 12), τα οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο 1.2.08 - 21.6.08 σε περίπτωση που το ενοίκιο ανήλθε σε Λ.Κ.2.464 για την εν λόγω περίοδο (Τεκμήριο 8), και το ποσό που οφείλεται ως ημερήσια αποζημίωση με βάση τον όρο 15 του Τεκμηρίου 6 από 22.6.08 (σε περίπτωση που η σύμβαση τερματίστηκε την εν λόγω ημερομηνία) έως 11.8.08 (σε περίπτωση που οι ενάγοντες εγκατέλειψαν το ακίνητο κατά την εν λόγω ημερομηνία) (Τεκμήριο 8). Το κατά πόσον ο ΜΥ5 απέδειξε, στον βαθμό που απαιτείται τα γεγονότα επί των οποίων ο ΜΥ3 βασίστηκε, θα κριθεί στα πλαίσια της νομικής πτυχής, κατωτέρω. Ο ΜΥ3 προέβη επίσης, σε υπολογισμό των τόκων που ο ΜΥ5 δικαιούται με βάση τον όρο 17 της σύμβασης ενοικίασης, στη βάση των στοιχείων που περισυνέλεξε ως προς τις επιστραφείσες επιταγές (που, ως ανωτέρω αναφέρθηκε, κρίνονται αξιόπιστα), τα οφειλόμενα ενοίκια (με βάση τους προαναφερθέντες μαθηματικούς υπολογισμούς) και την αποζημίωση που προνοείται στον όρο 15 (με βάση και πάλι μαθηματικούς υπολογισμούς). Το κατά πόσον ο ΜΥ5 δικαιούται στο ποσό που ο ΜΥ3 υπολόγισε ως οφειλόμενους συμβατικούς τόκους, εξαρτάται από τα ευρήματα στα οποία το Δικαστήριο θα καταλήξει και στην ερμηνεία που θα δώσει στη σύμβαση ενοικίασης, με την ερμηνεία που ο ΜΥ3 έδωσε σ' αυτή να μην δεσμεύει το Δικαστήριο. Μαρτυρία Άλκη Πρωτοπαπά (ΜΥ4) Προσεγγίζω τη μαρτυρία του ΜΥ4 με προσοχή δεδομένου ότι αυτός διατηρεί και φιλική σχέση με τον ΜΥ5. Πρέπει εντούτοις να πω ότι ο ΜΥ4 δεν μου έδωσε την εντύπωση προσώπου που είχε πρόθεση να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Αντίθετα, απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν και μου άφησε την εντύπωση προσώπου που προσήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει την επιστημονική του άποψη ως προς τις ζημιές που υπήρχαν στο ενοικιαζόμενο ακίνητο κατά τον χρόνο της επιθεώρησης (20.8.08) και το κόστος αυτών. Η ανάμειξη του ΜΥ4 κατά την ανέγερση του επίδικου υποστατικού, ότι, δηλαδή, ήταν ο μηχανικός και αρχιτέκτονας του υποστατικού, ο εκπονητής των σχετικών σχεδίων και μελετών που υποβλήθηκαν για την εξασφάλιση των απαιτούμενων αδειών, καθώς και ο επιβλέπων μηχανικός κατά τον χρόνο ανέγερσης μέχρι και την ολοκλήρωση του επίδικου υποστατικού, δεν αμφισβητήθηκε και γίνεται αποδεκτή. Αποδεκτή γίνεται επίσης η θέση του ότι κατά το κτίσιμο του κτιρίου επισκέφθηκε μαζί με τον ΜΥ5 καταστήματα ειδών υγιεινής και τα είδη υγιεινής, κεραμικά και πορσελάνες που τοποθετήθηκαν στο κτίριο ήταν άριστης ποιότητας. Ο ΜΥ4 ανέφερε περαιτέρω ότι το κτίριο παραδόθηκε από τον εργολάβο σε άριστη κατάσταση και απέρριψε τη θέση περί κακής τοποθέτησης των κεραμικών, πλακακιών και των κατωφλιών, αφού, ως ανέφερε, επέβλεψε προσωπικά την τοποθέτησή τους. Ως εκ της προσωπικής ανάμειξης του ΜΥ4 στην ανέγερση του υποστατικού, δέχομαι ότι αυτός ήταν σε θέση να γνωρίζει καλά την κατάσταση του ακινήτου μέχρι και την παράδοση του έργου στον ιδιοκτήτη (ΜΥ5) στις αρχές, περίπου, του 2002 (ως η μαρτυρία του ΜΥ5). Η θέση του ΜΥ4 ότι κλήθηκε από τον ΜΥ5 να μεταβεί στο επίδικο υποστατικό και να καταγράψει τις ζημιές που θα εντόπιζε στο ακίνητο, δεν αμφισβητήθηκε, ομοίως δε δεν αμφισβητήθηκε ότι επισκέφθηκε το ακίνητο στις 20.8.08, ότι οι φωτογραφίες που φέρουν την εν λόγω ημερομηνία λήφθηκαν κατά την επιθεώρηση του υποστατικού και ότι στις 29.8.08 παρέδωσε στον ΜΥ5 έγγραφο, το Τεκμήριο 18, στο οποίο κατέγραψε τις ζημιές που εντόπισε και την κοστολόγηση αυτών. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί του ΜΥ4 γίνονται αποδεκτοί. Επίσης δεν αμφισβητήθηκε ότι οι λοιπές φωτογραφίες τις οποίες κατέθεσε στο Δικαστήριο μαζί με την έκθεσή του, του παραδόθηκαν από τον ΜΥ5, μετά την ετοιμασία της έκθεσης. Όσον αφορά στις καταγραφείσες ζημιές στο κτίριο και στην κοστολόγηση αυτών, σημειώνω πως ο ΜΥ4, κατά την κυρίως εξέταση του, εξήγησε κάθε ένα σημείο που κατέγραψε στο Τεκμήριο 18, παραπέμποντας σε σχετικές φωτογραφίες. Ο ΜΥ4 παρέμεινε σταθερός κατά την αντεξέταση του, τόσο σε σχέση με τις ζημιές που κατέγραψε, όσο και ως προς το κόστος επισκευής τους, εξηγώντας, σε σχέση με κάθε ζημιά για την οποίαν ερωτήθηκε ειδικώς κατά την αντεξέταση του, γιατί εισηγείτο αντικατάσταση και όχι επιδιόρθωση (λ.χ. σε σχέση με την πέτρα Τόχνης με την οποία επενδύθηκε το κτίριο, το αποχωρητήριο, τον νιπτήρα, τα γυάλινα χερούλια της κεντρικής εισόδου κτλ), και το πώς κατέληξε στα κόστη που περιέλαβε στην έκθεσή του βάσει και της πολυετούς εμπειρίας του (λ.χ. σε σχέση με την αφαίρεση των γυψοσανίδων, τον νιπτήρα, τα χερούλια). Επίσης εξηγούσε, όποτε του υποβάλλετο σχετική θέση, γιατί οι παρατηρηθείσες ζημιές δεν οφείλοντο σε φυσική φθορά (λ.χ. σε σχέση με τα κατώφλια, τα κεραμικά και το τζάμι). Λόγω της διαπιστωθείσας σταθερότητας στις θέσεις που ο ΜΥ4 προέβαλε, οι οποίες, όπως προαναφέρθηκε επεξηγήθηκαν στο Δικαστήριο, και οι οποίες συνάδουν επιπλέον με τη λογική, κρίνω πως οι διαπιστώσεις και εκτιμήσεις του ΜΥ4 είναι αντικειμενικής υφής, και είμαι σε θέση, σχηματίζοντας τη δική μου ανεξάρτητη κρίση πάνω στα ζητήματα σε σχέση με τα οποία ο ΜΥ4 κατέθεσε, να υιοθετήσω τα συμπεράσματά του και να τα αναγάγω σε δικά μου ευρήματα. Σημειώνεται, βέβαια, ότι ο ΜΥ4 δεν ήταν σε θέση να αναφέρει την κατάσταση του κτιρίου στην οποία οι ενάγοντες το παρέλαβαν, ούτε και ήταν σε θέση να αναφέρει τον τρόπο πρόκλησης των ζημιών, προβαίνοντας μόνο σε υποθέσεις ως προς τούτο, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Σε σχέση με το τελευταίο τούτο θέμα, δηλαδή, της ισχυριζόμενης από τον εναγόμενο πρόκλησης των ζημιών που ο ΜΥ4 διαπίστωσε από τους ενάγοντες, σημειώνω τα εξής. Ο κ. Παπαθεοδώρου υποστηρίζει στην αγόρευσή του (παρ. 54) ότι η πλευρά του εναγομένου δεν έδωσε την ευκαιρία στον ΜΕ1 να τοποθετηθεί σε σχέση με τις ισχυριζόμενες ζημιές στο ακίνητο, καθότι δεν του υποδείχθηκε η έκθεση του ΜΥ4, Τεκμήριο 18 και οι φωτογραφίες που κατατέθηκαν με αυτή, με αποτέλεσμα να μην είχε, η πλευρά των εναγόντων, την ευκαιρία να προβάλει την εκδοχή της ως προς αυτές. Είναι καλά γνωστό και εμπεδωμένο στο αντιπαραθετικό σύστημα που ακολουθείται στην Κύπρο πως η αντεξέταση των μαρτύρων είναι σημαντικό όπλο στη διεξαγωγή μιας δίκης. Υπάρχουν, ως αναφέρθηκε στην υπόθεση Frederickou Schools Co Ltd κ.α. ν. Acuac Inc
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1527, δύο κανόνες πρακτικής, οι οποίοι πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούνται. Ο πρώτος είναι ότι ο μάρτυρας πρέπει να αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται. Διαφορετικά το δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Ο δεύτερος είναι ότι, κατά την αντεξέταση, τίθεται στο μάρτυρα η υπόθεση που θα στηθεί από τον αντίδικο. Τέτοια αντεξέταση είναι προϋπόθεση για να κληθεί μαρτυρία που αντικρούει το μάρτυρα. Σχετική είναι η υπόθεση Adidas v. Jonitexo Ltd
(1987)1 C.L.R. 383, 384: «Failure to put forward a pertinent aspect of the defence case to witnesses for the plaintiff is not necessarily fatal to its validity, but in the absence of a proper explanation of the omission, the Court may disregard it, because of the denial of a proper opportunity to the plaintiff to controvert it.» Παρομοίως, στην Μοσχάτου ν. Μοσχάτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 785 αποφασίστηκε ότι: «Στην απουσία δέουσας εξήγησης της παράλειψης, το Δικαστήριο μπορεί εύλογα να μη λάβει υπ' όψιν ισχυρισμούς επί γεγονότων που δεν τέθηκαν στους μάρτυρες της άλλης πλευράς, λόγω του ότι δεν δόθηκε η ευκαιρία στον αντίδικο να αντικρούσει με μαρτυρία τους ισχυρισμούς αυτούς. Στην απουσία μιας τέτοιας αντιπαράστασης το Δικαστήριο μένει μόνο με τη μία πλευρά της ιστορίας και μπορεί για το λόγο αυτό να την απορρίψει ως μονόπλευρη και ασύμβατη με το δικαίωμα της άλλης πλευράς να έχει την κατάλληλη ευκαιρία να παρουσιάσει την υπόθεσή της επί του σημείου.» Όπως περαιτέρω λέχθηκε στην υπόθεση Νεοπτόλεμος Γεωργίου v. Ρωξάνης Γεωργίου
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 138, 148-150 θέματα τα οποία δεν τίθενται κατά την αντεξέταση του διαδίκου και των μαρτύρων του και τα οποία εμφανίζονται για πρώτη φορά στην κύρια εξέταση αντιδίκου ή μάρτυρα του, είναι έκθετα σε απόρριψη διότι δεν δίνεται η ευκαιρία στους μάρτυρες της αντίθετης πλευράς να σχολιάσουν και να εξηγήσουν τα εκ των υστέρων εγερθέντα θέματα. Τέτοια απόρριψη δεν επέρχεται αυτομάτως ως συνέπεια της παράλειψης αυτής, αλλά ως αποτέλεσμα άσκησης δικαστικής κρίσης επί του θέματος (βλ. Adidas, ανωτέρω, σελ. 388 - 389). Η ουσία είναι ότι πρέπει να παρέχεται ευκαιρία στον αντίδικο να εξηγεί τη δική του θέση και όχι να εμφανίζεται και να τίθεται το ζήτημα μόνο στη μαρτυρία της άλλης πλευράς. Ανατρέχοντας στα πρακτικά της ακρόασης, παρατηρώ ότι το μόνο που ερωτήθηκε ο ΜΕ1 σε σχέση με τις ζημιές στο ακίνητο είναι το κατά πόσον συμφωνεί ότι όταν το ακίνητο παραδόθηκε υπήρχαν κάποιες ζημιές στο υποστατικό (θέση που ο ΜΕ1 αρνήθηκε), για να του υποβληθεί ακολούθως η θέση ότι ο εναγόμενος ζήτησε τις υπηρεσίες έγκριτου εκτιμητή ο οποίος κατέγραψε τις ζημιές στο υποστατικό οι οποίες ανέρχονται στα €12.140.[55] Τόσο η έκθεση του ΜΥ4 όσο και οι φωτογραφίες που κατατέθηκαν από αυτόν αλλά και οι φωτογραφίες που ο ΜΥ5 κατέθεσε ως Τεκμήριο 33 υπήρχαν από το
  1. Όμως ουδέποτε υποδείχθηκαν στον ΜΕ1 με αποτέλεσμα αυτός να αποστερηθεί της δυνατότητας να τοποθετηθεί ως προς αυτές. Η παράλειψη της πλευράς του εναγομένου να αντεξετάσει ειδικώς και συγκεκριμένα τον ΜΕ1 ως προς τις ζημιές που ο εναγόμενος καταλογίζει στους ενάγοντες, αφορούσε, κρίνω, σε ουσιώδες θέμα και πτυχή της υπόθεσης του εναγομένου εναντίον των εναγόντων, χωρίς μάλιστα να έχει δοθεί οποιαδήποτε δικαιολογία για την παράλειψη αυτή. Όπως προκύπτει μέσα από την αντεξέταση του ΜΥ4 και τις υποβολές που έγιναν από τον κ. Παπαθεοδώρου, θέση των εναγόντων είναι ότι κάποιες από τις ζημιές προϋπήρχαν της ενοικίασης του υποστατικού από τους ενάγοντες ή ότι οι ζημιές δεν προκλήθηκαν από τους ενάγοντες (λ.χ. οι ζημιές στα πλακάκια, στα κατώφλια, στην πόρτα που παραβιάστηκε και στο περιτοίχισμα), ότι την πόρτα στο υπόγειο την τοποθέτησαν οι ενάγοντες, ότι ούτε το αποχωρητήριο ούτε ο νιπτήρας ήταν σε λειτουργήσιμη κατάσταση όταν έλαβαν κατοχή του ακινήτου οι ενάγοντες, ότι τα πανό τοποθετήθηκαν κατόπιν έγκρισης του εναγομένου κτλ. Οι πιο πάνω θέσεις, όμως, παρέμειναν σε επίπεδο υποβολών, χωρίς να έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω μαρτυρίας ούτως ώστε να είναι δυνατή η αξιολόγηση τους, ακριβώς επειδή οι θέσεις του εναγομένου δεν τέθηκαν στον ΜΕ1 όταν έδιδε τη μαρτυρία του. Δεν παραβλέπω τη δήλωση των εναγόντων στο ενοικιαστήριο έγγραφο ότι παραλαμβάνουν το ακίνητο σε καλή κατάσταση (όροι 7 και 15 του Τεκμηρίου 6), ούτε και το γεγονός ότι οι ενάγοντες ήσαν οι πρώτοι ενοικιαστές του υπογείου του επίδικου ακινήτου. Όμως, ούτε η δήλωση στο ενοικιαστήριο έγγραφο, ούτε και το προαναφερθέν γεγονός μπορούν να αποκλείσουν το ενδεχόμενο κάποιες από τις ζημιές που καταγράφονται στο Τεκμήριο 18 να προϋπήρχαν της ενοικίασης του ακινήτου στους ενάγοντες, δεδομένου ότι το ακίνητο αποπερατώθηκε δύο σχεδόν έτη πριν την ενοικίαση του σε αυτούς, το δε ισόγειο του ακινήτου ενοικιάστηκε σε άλλο πρόσωπο για τέσσερεις μήνες (λ.χ. το ενδεχόμενο να έγινε τοποθέτηση κάποιας ταμπέλας ή πανό στο εξωτερικό του κτιρίου ή τοποθέτηση κάποιων βελόνων στο εσωτερικό του κτιρίου από τον προηγούμενο ενοικιαστή, ή να είχαν σπάσει κάποια πλακάκια, κεραμικά ή κατώφλια). Ούτε και το ενδεχόμενο κάποιες ζημιές να μην προκλήθηκαν από τους ενάγοντες μπορεί να αποκλειστεί (λ.χ. το σπάσιμο στο περιτοίχισμα ή η παραβίαση της πόρτας αλουμινίου), ομοίως δε δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το αποχωρητήριο στο υπόγειο να ήταν πράγματι σε μη λειτουργήσιμη κατάσταση ή και να τοποθέτησαν οι ίδιοι οι ενάγοντες την πόρτα στο υπόγειο (της οποίας ζητείται το μπογιάντισμα) κτλ, ως οι θέσεις που υποβλήθηκαν στον ΜΥ
  2. Εν ολίγοις, χωρίς να έχει δοθεί μαρτυρία ως προς την ακριβή κατάσταση του ακινήτου όταν αυτό πρωτοενοικιάστηκε στους ενάγοντες, και, κυρίως, χωρίς να έχουν τεθεί στον ΜΕ1 συγκεκριμένα οι ζημιές που κατ' ισχυρισμόν του εναγομένου προκλήθηκαν από τους ενάγοντες (θέμα ως προς το οποίο η μαρτυρία είναι μονόπλευρη), δεν μπορώ να καταλήξω με την απαιτούμενη ασφάλεια πως οι ενάγοντες είναι που προξένησαν όλες ή και οποιαδήποτε από τις ζημιές που φαίνονται στο Τεκμήριο
  3. Ευρήματα Κατ΄ ακολουθίαν της αξιολόγησης της μαρτυρίας, καταγράφονται κατωτέρω τα ευρήματα του Δικαστηρίου, υπό το φως των επίδικων θεμάτων. Ο εναγόμενος είναι ιδιοκτήτης υποστατικού που βρίσκεται στη Λεωφόρο Τροόδους 333, στον Στρόβολο (το επίδικο υποστατικό), το οποίο αποτελείται από υπόγειο χώρο και ισόγειο κατάστημα με όροφο και το οποίο (υποστατικό) αποπερατώθηκε στις αρχές του
  4. Το κτίριο παραδόθηκε από τον εργολάβο στον ιδιοκτήτη σε άριστη κατάσταση. Μετά την αποπεράτωση του κτιρίου και προ της ενοικιάσεως του στους ενάγοντες, ο εναγόμενος, περί τα μέσα του 2002, ενοικίασε το ισόγειο κατάστημα του επίδικου υποστατικού στην εταιρεία Κώστας Καρυδάς για περίοδο τεσσάρων μηνών για την έκθεση ειδών ένδυσης. Στις 10.10.03 ο εναγόμενος συμφώνησε με τους ενάγοντες να τους ενοικιάσει το ισόγειο και τον πρώτο όροφο του επίδικου υποστατικού για την περίοδο 1.11.03 - 31.1.04 με συμφωνημένο μηνιαίο ενοίκιο το ποσό των Λ.Κ1.000 και υπεγράφη σχετικώς σύμβαση ενοικίασης ημερ. 10.10.03 (Τεκμήριο 19). Στις 19.11.03 ενάγοντες και εναγόμενος υπέγραψαν νέο ενοικιαστήριο έγγραφο (Τεκμήριο 6) αρχικής διάρκειας δυο ετών (1.2.04 - 31.1.06) με δικαίωμα ανανέωσης, για την ενοικίαση του ισογείου, του πρώτου ορόφου και του υπόγειου αποθηκευτικού χώρου του επίδικου υποστατικού. Το ενοίκιο καθοριζόταν στον όρο 3 του ενοικιαστηρίου εγγράφου Τεκμήριο
  5. Κατά την υπογραφή του συμβολαίου παραδόθηκαν από τους ενάγοντες στον εναγόμενο 25 μεταχρονολογημένες επιταγές, οι οποίες αφορούσαν την πληρωμή των ενοικίων για την περίοδο 1.2.04 - 31.1.06 και την εγγύηση τήρησης της συμφωνίας (Τεκμήριο 20). Ο εναγόμενος κατέθετε κάθε μήνα στην Τράπεζα προς πληρωμή επιταγή από αυτές που είχε ήδη στην κατοχή του, για την πληρωμή του κάθε μηνιαίου ενοικίου, πλην όμως κάποιες από τις επιταγές αυτές, επιστρέφονταν απλήρωτες λόγω ανεπαρκών υπολοίπων του λογαριασμού των εναγόντων. Σε αυτή την περίπτωση οι ενάγοντες έδιδαν οδηγίες στον εναγόμενο να καταθέσει τις επιταγές εκ νέου για πληρωμή και σε κάποιες περιπτώσεις αντικαθιστούσαν τις επιταγές. Η πληρωμή των ενοικίων γινόταν πάντοτε με επιταγές και τα ενοίκια που καταβλήθηκαν από τους ενάγοντες είναι αυτά που καταγράφονται στα Τεκμήρια 9 και
  6. Οι ενάγοντες κατέβαλαν το σύνολο των ενοικίων για την περίοδο 1.2.04 - 31.1.06 (Τεκμήριο 9) αν και η πληρωμή κάποιων ενοικίων καθυστέρησε (Τεκμήριο 17). Όσον αφορά την περίοδο 1.2.06 - 31.1.08, ο τελευταίος μήνας για τον οποίο καταβλήθηκε ενοίκιο ήταν ο Ιούλιος του 2007, ενώ δεν καταβλήθηκε μέρος των ενοικίων για τους μήνες Δεκέμβριο και Ιούλιο του 2006 (σύνολο Λ.Κ.1.200) και καταβλήθηκε ποσό Λ.Κ.800 πέραν του οφειλομένου τον μήνα Φεβρουάριο του 2006 (Τεκμήριο 12). Δεν έγινε οποιαδήποτε άλλη πληρωμή ενοικίων. Οι επιταγές που κατατέθηκαν πέραν της μίας φοράς πριν τιμηθούν είναι οι επιταγές που καταγράφονται στα Τεκμήρια 10 και
  7. Η προνοούμενη στον όρο 13 του Τεκμηρίου 6 έγγραφη ειδοποίηση για ανανέωση της σύμβασης ενοικίασης δεν δόθηκε από τους ενάγοντες. Μετά την 31.1.06 το μηνιαίο ενοίκιο για το επίδικο υποστατικό αυξήθηκε στις Λ.Κ.2.
  8. Σε κάποιο στάδιο, ο Ιάκωβος Σκουφής, Διευθυντής των εναγόντων, ενημέρωσε τον εναγόμενο για την πρόθεση των εναγόντων να εγκαταλείψουν το ενοικιαζόμενο ακίνητο. Στις 4.3.08 ο εναγόμενος απέστειλε, μέσω των δικηγόρων του, επιστολή προς τους ενάγοντες, ζητώντας την εξόφληση των καθυστερημένων ενοικίων. Οι ενάγοντες απάντησαν, μέσω του δικηγόρου τους, με επιστολή ημερ. 7.4.08 (Τεκμήριο 21). Ακολούθως, ο εναγόμενος, μέσω των δικηγόρων του, απέστειλε προς τους ενάγοντες διπλοσυστημένη επιστολή ημερ. 5.5.08 (Τεκμήριο 22) η οποία παραλήφθηκε από τους ενάγοντες στις 22.5.08, τερματίζοντας τη συμφωνία ενοικίασης, και απαιτώντας όλα τα οφειλόμενα ενοίκια πλέον τόκους καθώς και αποζημίωση για προκληθείσες ζημιές στο υποστατικό. Στις 5.8.08 ο εναγόμενος καταχώρησε την Αίτηση Έξωσης με αρ. Ε119/2008 στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, εναντίον των εναγόντων και της Μαρίας Σκουφή (Τεκμήριο 23). Οι ενάγοντες και η Μαρία Σκουφή καταχώρησαν Απάντηση στην ως άνω αίτηση (Τεκμήριο 34). Η Μαρία Σκουφή ζήτησε την αποσύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος στο επίδικο υποστατικό στις 7.8.08 και οι ενάγοντες παρέδωσαν στον εναγόμενο ελεύθερη την κατοχή του επίδικου υποστατικού στις 11.8.
  9. Η κατάσταση στην οποία το επίδικο υποστατικό παραδόθηκε είναι ως εμφαίνεται στο Τεκμήριο 18 και τις σχετικές φωτογραφίες. Μετά την εγκατάλειψη του ακινήτου από τους ενάγοντες, το ισόγειο και το υπόγειο του επίδικου ακινήτου ενοικιάστηκαν εκ νέου την 1.1.09 στην εταιρεία Πιερίδης έναντι μηνιαίου ενοικίου Λ.Κ.2.212 (€3.780). Η εν λόγω εταιρεία ενοικίασε το ακίνητο στην κατάσταση που οι ενάγοντες το εγκατέλειψαν, προβαίνοντας μόνο σε κάποιες μικροεπιδιορθώσεις, κατόπιν ειδικής συμφωνίας με τον εναγόμενο. Κατά τη διάρκεια της ενοικίασης του υποστατικού, ο εναγόμενος και οι αξιωματούχοι των εναγόντων, Ιάκωβος Σκουφή και Μαρία Βάσου Σκουφή, ανέπτυξαν στενές φιλικές και οικογενειακές σχέσεις. Κατά τα έτη 2006 - 2007 ο εναγόμενος άρχισε να κτίζει την κατοικία του. Για τη συμπλήρωση της επίπλωσης της οικίας του, αποφάσισε να μεταβεί στην Αίγυπτο, όπου ο Σκουφής συνεργαζόταν επαγγελματικά με τον Ibrahim ο οποίος θα έφερνε τον εναγόμενο σε επαφή με συγκεκριμένους χώρους κατασκευής και πώλησης επίπλων. Έτσι ταξίδεψε στην Αίγυπτο δύο φορές μαζί με τον Σκουφή και άλλα οικογενειακά και φιλικά του πρόσωπα. Ο Σκουφής ανέφερε στον εναγόμενο ότι δεν ζητούσε οτιδήποτε, πέραν της καταβολής των εισιτηρίων του. Το πρώτο ταξίδι πραγματοποιήθηκε στις 4.7.07 - 8.7.07, και ο εναγόμενος επωμίστηκε όλα τα έξοδα του ταξιδιού, συμπεριλαμβανομένων των αεροπορικών εισιτηρίων, ξενοδοχείων, εξόδων διαμονής, διατροφής και μεταφορικών τόσο του Σκουφή όσο και της συζύγου και του υιού του. Το δεύτερο ταξίδι έγινε στις 30.7.07 (βράδυ) - 1.8.07 (πρωί), και ο εναγόμενος κατέβαλε όλα τα έξοδα (ατμοπλοϊκά εισιτήρια, διακίνηση και διατροφή) του Σκουφή. Τα έπιπλα θα μεταφέροντο σε συγκεκριμένη αποθήκη που διατηρούσε ο Ibrahim, ο οποίος ανέλαβε την ασφαλή μεταφορά και παράδοση των επίπλων στην Κύπρο. Στα δύο εν λόγω ταξίδια, ο εναγόμενος προέβαινε σε διάφορες πληρωμές σε σχέση με τα έπιπλα και εμπορεύματα που αγόραζε. Περί τα τέλη Αυγούστου του 2007, ο Σκουφής πραγματοποίησε ακόμα ένα ταξίδι στην Αίγυπτο, επ' ευκαιρία του οποίου ο εναγόμενος του ζήτησε να επιθεωρήσει τα έπιπλα τα οποία βρίσκονταν ήδη στην αποθήκη του Ibrahim πριν τη μεταφορά τους στο λιμάνι του Port - Said και τη φόρτωση τους σε πλοίο με προορισμό την Κύπρο. Ο εναγόμενος κατέβαλε τα έξοδα του αεροπορικού εισιτηρίου του Σκουφή γι' αυτό το ταξίδι. Ένα εμπορευματοκιβώτιο που περιείχε έπιπλα που ανήκαν στον εναγόμενο αναχώρησε από την Αίγυπτο στις 20.8.08 και αφίχθηκε στην Κύπρο στις 29.8.07, όλα δε τα έξοδα σε σχέση με την εκτελώνιση του εμπορευματοκιβωτίου, τα επωμίστηκε ο εναγόμενος (Τεκμήρια 28 - 31). Επιπλέον, η Μαρία Σκουφή στις 25.10.07, έδωσε εντολή χρέωσης λογαριασμού προς όφελος του Ibrachim Ahmed Ismayl. Περαιτέρω, ο εναγόμενος ανέθεσε στους ενάγοντες την κατασκευή κουζίνας για την οικία του. Οι σχετικές εργασίες έγιναν τον Οκτώβριο - Νοέμβριο του
  10. Ο Σκουφής, σε άγνωστη ημερομηνία, ζήτησε προσφορά για μία κουζίνα από την εταιρεία H&H Furniture (Prima Kitchens), την οποία η εν λόγω εταιρεία ετοίμασε. Το ποσό της προσφοράς ήταν Λ.Κ.4.948,45 (€8.454,93). Επίσης, στις 7.2.08 ο Σκουφής αγόρασε από την εταιρεία Kartemios χερούλια αξίας €90 (Λ.Κ.52,67). Η Μαρία Σκουφή στις 7.12.07 υπέγραψε το τιμολόγιο για την αγορά ενός νεροχύτη κουζίνας από την εταιρεία Βάσος Λεπτός Λτδ, αξίας Λ.Κ.244, προς τοποθέτηση στην οικία του εναγομένου. Ο εναγόμενος κατέβαλε προς τους Ιάκωβο Σκουφή και Μαρία Σκουφή το συνολικό ποσό των Λ.Κ.7.200 (Τεκμήρια 24 και 25). Νομική πτυχή Σε αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, το βάρος απόδειξης για την απαίτηση το φέρουν οι ενάγοντες και για την ανταπαίτηση ο εναγόμενος, στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Στην υπόθεση Μαρσέλ κ.ά ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ
(2001)1(B) Α.Α.Δ. 1858, 1868 λέχθηκε σχετικώς ότι: «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «η πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Phipson on Evidence, 14th Edition, para 4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 614, όπου γίνεται και εκτενής ανασκόπηση της νομολογίας).». Απαίτηση Οι ενάγοντες ζητούν από τον εναγόμενο το συνολικό ποσό των €21.527,70 για προϊόντα που του πώλησαν, υπηρεσίες που του προσέφεραν, και ποσά που κατέβαλαν εκ μέρους του και κατόπιν εντολής του. Ειδικότερα, οι ενάγοντες ζητούν το συνολικό ποσό των Λ.Κ.5.855 (€10.003) για εμπορεύματα που πώλησαν στον εναγόμενο και για υπηρεσίες που προσέφεραν σε αυτόν στη βάση προφορικών συμφωνιών. Η σχετική μαρτυρία του Ιάκωβου Σκουφή, κρίθηκε αναξιόπιστη για τους λόγους που εκτενώς εξηγούνται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του. Ελλείψει προσκόμισης αξιόπιστης μαρτυρίας από τους ενάγοντες σε σχέση με τις ισχυριζόμενες πωλήσεις προϊόντων και παροχές υπηρεσιών και την αξία αυτών, οι ενάγοντες δεν έχουν αποδείξει ότι δικαιούνται στο αξιούμενο ποσό των Λ.Κ.5.855 (€10.003). Οι ενάγοντες ζητούν επίσης το ποσό των Λ.Κ.1.500,04 (€2.562,88) ως εκτελωνιστικά έξοδα που κατέβαλε η Μαρία Σκουφή στις 29.10.07 εκ μέρους των εναγόντων, για λογαριασμό και προς όφελος του εναγομένου για την εκτελώνιση εμπορευματοκιβωτίου το οποίο περιείχε έπιπλα που αγόρασε ο εναγόμενος από την Αίγυπτο. Η μόνη μαρτυρία που προσφέρθηκε από τους ενάγοντες και έγινε αποδεκτή είναι ότι στις 25.10.07 η Μαρία Σκουφή, έδωσε εντολή πληρωμής του ποσού των Λ.Κ.1.500,04 με δικαιούχο τον Ibrachim Ahmed Ismayl, χωρίς να έχει δοθεί αξιόπιστη μαρτυρία ότι το ποσό αυτό αφορούσε εκτελωνιστικά έξοδα ή ότι καταβλήθηκε από τους ίδιους τους ενάγοντες για λογαριασμό και προς όφελος του εναγομένου. Έπεται πως οι ενάγοντες δεν έχουν αποδείξει, στον βαθμό που απαιτείται, ότι κατέβαλαν το εν λόγω ποσό εκ μέρους του εναγομένου ως εκτελωνιστικά έξοδα. Περαιτέρω, οι ενάγοντες ζητούν το ποσό των €8.454,93 που κατ' ισχυρισμόν τους κατέβαλαν εκ μέρους του εναγομένου προς την εταιρεία H&H Furniture (Prima Kitchens) για έπιπλα κουζίνας τα οποία οι ενάγοντες παρήγγειλαν και τοποθέτησαν στην οικία του εναγομένου. Η μόνη μαρτυρία που έγινε, επί του προκειμένου, αποδεκτή, είναι ότι ο Ιάκωβος Σκουφή, σε άγνωστη ημερομηνία, ζήτησε από την ως άνω εταιρεία την ετοιμασία μίας προσφοράς για μία κουζίνα (το Τεκμήριο 3), χωρίς να έχει προσφερθεί αξιόπιστη μαρτυρία ότι η εν λόγω κουζίνα εν τέλει παραγγέλθηκε, ότι προορίζετο για τοποθέτηση στην οικία του εναγομένου και κυρίως ότι οι ενάγοντες κατέβαλαν γι' αυτήν το αξιούμενο ποσό. Κρίση μου είναι, συνεπώς, πως οι ενάγοντες δεν έχουν αποδείξει, στον βαθμό που απαιτείται, ότι κατέβαλαν εκ μέρους και για λογαριασμό του εναγόμενου το ποσό των €8.454,93. Οι ενάγοντες απαιτούν επίσης το ποσό των Λ.Κ.244 (€416,90), ως ποσό που κατ' ισχυρισμόν τους κατέβαλαν προς την εταιρεία Vassos Leptos Ltd για την αγορά ενός νεροχύτη κουζίνας για την οικία του εναγομένου. Η απόδειξη πληρωμής για τον νεροχύτη (Τεκμήριο 4(α)) εκδόθηκε επ' ονόματι του εναγομένου, δεν έχει δε προσκομιστεί αξιόπιστη μαρτυρία προς απόδειξη του ισχυρισμού των εναγόντων ότι το ποσό των Λ.Κ.244 καταβλήθηκε από τους ενάγοντες. Συνεπώς κρίση μου είναι πως οι ενάγοντες δεν έχουν αποδείξει στον βαθμό που απαιτείται, ούτε αυτό το στοιχείο της απαίτησης τους. Τέλος, οι ενάγοντες απαιτούν το ποσό των Λ.Κ.52,67 (€90) που καταβλήθηκε από τους ίδιους προς την εταιρεία A. Kartemios Ltd για την αγορά και εγκατάσταση διαφόρων χερουλιών και κλειδαριών στην κουζίνα της οικίας του εναγομένου. Η μόνη αξιόπιστη μαρτυρία που προσφέρθηκε προς απόδειξη της απαίτησης των εναγόντων είναι ένα τιμολόγιο ημερ. 7.2.08, εκδοθέν επ' ονόματι του Ιάκωβου Σκουφή (Τεκμήριο 5). Για τους λόγους που εξηγήθηκαν στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του Ιάκωβου Σκουφή, δεν έχω αποδεχτεί ότι τα χερούλια στα οποία το εν λόγω τιμολόγιο αφορά αγοράστηκαν για να τοποθετηθούν στην κουζίνα της οικίας του εναγομένου, ούτε και το ότι το αξιούμενο ποσό καταβλήθηκε από τους ενάγοντες για λογαριασμό του εναγομένου. Έπεται πως οι ενάγοντες δεν έχουν αποδείξει, στον βαθμό που απαιτείται, τη σχετική αξίωση τους. Υπό το φως των ανωτέρω, κρίση μου είναι ότι οι ενάγοντες δεν απέδειξαν στον βαθμό που απαιτείται, οποιοδήποτε μέρος της απαίτησης τους εναντίον του εναγομένου. Ανταπαίτηση Ο εναγόμενος αξιώνει με την ανταπαίτηση του διάφορα ποσά που συμποσούνται σε €70.649 (€58.096 ως οφειλόμενα ενοίκια, €12.140 για ζημιές που προκλήθηκαν στα ενοικιαζόμενα υποστατικά και €413 ως τραπεζικές χρεώσεις και έξοδα), καθώς και το ποσό των €37.614 ως τόκους επί των καθυστερημένων ενοικίων. Κατά την ακρόαση η κα Ευρυπίδου εγκατέλειψε τις απαιτήσεις στις παρ. 2 και 3 της Ανταπαίτησης (που αφορούσαν τα ποσά των €229 και €84, ως τραπεζικές χρεώσεις και τόκους σε σχέση με τις επιστραφείσες επιταγές), συνεπώς το μέρος αυτό της ανταπαίτησης δεν θα απασχολήσει περαιτέρω. Απομένει προς εξέταση το κατά πόσον ο εναγόμενος δικαιούται στα ποσά των €55.839 ως οφειλόμενα ενοίκια (υπενθυμίζω πως κατά την ακρόαση η κα Ευρυπίδου περιόρισε την απαίτηση του εναγόμενου για οφειλόμενα ενοίκια σε αυτό το ποσό, αντί του ποσού των €58.096 που φαίνεται στην παρ. 1 της Ανταπαίτησης), €37.614 ως τόκους επί των καθυστερημένων ενοικίων, €12.140 για ζημιές που προκλήθηκαν στα ενοικιαζόμενα υποστατικά και €100 ως τραπεζικά έξοδα. Της εξέτασης του κατά πόσον ο εναγόμενος δικαιούται στα ως άνω ποσά, θα πρέπει να προηγηθεί η εξέταση της εισήγησης του κ. Παπαθεοδώρου ότι η ανταπαίτηση του εναγομένου θα πρέπει ν' απορριφθεί επειδή ο εναγόμενος έχει καταχωρήσει και την αίτηση έξωσης με αρ. Ε119/08 στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, και η παράλληλη προώθηση της ανταπαίτησης στα πλαίσια της παρούσας αγωγής συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (παρ. 45 - 49 της γραπτής του αγόρευσης). Υπενθυμίζω πως έγινε αποδεκτή η μαρτυρία του εναγομένου πως ο ίδιος καταχώρησε, στις 5.5.08 την ως άνω Αίτηση αρ. Ε119/08 (Τεκμήριο 23), η οποία στρέφεται εναντίον των εναγόντων και της Μαρίας Σκουφή. Προκύπτει από την Αίτηση πως πέραν του διατάγματος ανάκτησης κατοχής, ο εναγόμενος ζήτησε με αυτήν θεραπείες όμοιες ή παρόμοιες με τις θεραπείες που επιζητεί με την ανταπαίτηση του (ποσό ύψους €58.065 ως καθυστερημένα οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο 2004 μέχρι 1.7.08, €3.332 ως τόκους επί των καθυστερημένων ενοικίων, Λ.Κ.2.200 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη μέχρι την παράδοση της κατοχής του ακινήτου, €5.990 για τις ζημιές του εξωτερικού χώρου του υποστατικού και €100 ως τραπεζικά έξοδα για την λήψη αντιγράφων καταστάσεων τραπεζικού λογαριασμού του εναγομένου). Οι ενάγοντες καταχώρησαν Απάντηση στην εν λόγω αίτηση στις

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.