← Κύπρος

OJSC BANK OF MOSCOW ν. Αndrey Valerievich Chernyakov κ.α., Αίτηση αρ. 14/2015, 17/1/2017

OJSC BANK OF MOSCOW ν. Αndrey Valerievich Chernyakov κ.α., Αίτηση αρ. 14/2015, 17/1/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A17 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Αίτηση αρ. 14/2015 Αναφορικά με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό (ΕΚ) αρ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις Και Αναφορικά με τη δικαστική διαδικασία με Αριθμό CL - 20015-00846 του Υψηλού Δικαστηρίου της Αγγλίας και Ουαλίας (High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division, Commercial Court) μεταξύ OJSC BANK OF MOSCOW, εταιρεία συσταθείσα σύμφωνα με τους Νόμους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ως Ενάγουσα, και τον κ. Andrey Valerievich Chernyakov, ως Εναγόμενο Μεταξύ: OJSC BANK OF MOSCOW, από τη Ρωσία Αιτήτρια Και

  1. Αndrey Valerievich Chernyakov, από τη Ρωσία και τώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο
  2. Wigeon Construction Co. Ltd, (Αρ. Εγγραφής: ΗΕ60296) από τη Λεμεσό
  3. Gelovenia Holdings Ltd, (Aρ. Εγγραφής: ΗΕ340094) από τη Λεμεσό
  4. Clennell Investments Ltd, (Aρ. Εγγραφής: ΗΕ249916) από τη Λεμεσό
  5. AC Firenze Investments Ltd, (Aρ. Εγγραφής: ΗΕ265256) από τη Λεμεσό
  6. Hellenic Bank Public Company Limited, από τη Λευκωσία Καθ' ων η Αίτηση ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 29/12/15 Αναφορικά με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό (ΕΚ) αρ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις Και Αναφορικά με τη δικαστική διαδικασία με Αριθμό CL - 20015-00846 του Υψηλού Δικαστηρίου της Αγγλίας και Ουαλίας (High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division, Commercial Court) μεταξύ OJSC BANK OF MOSCOW, εταιρεία συσταθείσα σύμφωνα με τους Νόμους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ως Ενάγουσα, και τον κ. Andrey Valerievich Chernyakov, ως Εναγόμενο Μεταξύ: OJSC BANK OF MOSCOW, από τη Ρωσία Αιτήτρια Και
  7. Αndrey Valerievich Chernyakov, από τη Ρωσία και τώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο
  8. Wigeon Construction Co. Ltd, (Αρ. Εγγραφής: ΗΕ60296) από τη Λεμεσό
  9. Gelovenia Holdings Ltd, (Aρ. Εγγραφής: ΗΕ340094) από τη Λεμεσό
  10. Clennell Investments Ltd, (Aρ. Εγγραφής: ΗΕ249916) από τη Λεμεσό
  11. AC Firenze Investments Ltd, (Aρ. Εγγραφής: ΗΕ265256) από τη Λεμεσό
  12. Hellenic Bank Public Company Limited, από τη Λευκωσία
  13. Anastasia Erokhova, από τη Ρωσία και τώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο Καθ' ων η Αίτηση ---------------- Αιτήσεις ημερ. 2.2.16 και 15.2.16 και Αίτηση ημερ. 8.3.2016 Ημερομηνία: 17.1.17 Εμφανίσεις: Για τον αιτητή (καθ' ου η αίτηση 1 στην κυρίως αίτηση) στην αίτηση ημερ. 15.2.2016 και καθ' ου η ECLI:CY:AD:2016:D147, αίτηση 1 στην αίτηση ημερ. 8.3.2016: κα Φρ. Χριστοδουλίδου για Γεωργίου & Τσαρδελής Για την αιτήτρια (καθ' ου η αίτηση 7 στην κυρίως αίτηση) στην αίτηση ημερ. 15.2.2016 και καθ' ου η αίτηση 7 στην αίτηση ημερ. 8.3.2016: κα Φρ. Χριστοδουλίδου για κ. Γ. Γεωργίου Για τους αιτητές 2 και 3 (καθ' ων η αίτηση 2 και 3 στην κυρίως αίτηση) στην αίτηση ημερ. 2.2.2016 και καθ' ων η αίτηση 2 και 3 στην αίτηση ημερ. 8.3.2016: κα Μ. Περικλέους για Α. Σοφοκλέους & Σία Για τους αιτητές 4 και 5 (καθ' ων η αίτηση 4 και 5 στην κυρίως αίτηση) στην αίτηση ημερ. 2.2.2016 και καθ' ων η αίτηση 4 και 5 στην αίτηση ημερ. 8.3.2016: κα Φρ. Χριστοδουλίδου για κ. Α. Γιωρκάτζη Για τους καθ' ων η αίτηση (αιτητές στην κυρίως αίτηση) στις αιτήσεις ημερ. 2.2.2016 και 15.2.2016-αιτητές στην αίτηση ημερ. 8.3.2016: κ. Στ. Παύλου με κ. Θ. Συμεωνίδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Γενική Αίτηση υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο καταχωρήθηκε την 21.12.2015 και κατά την ίδια ημερομηνία καταχωρήθηκε από τους OJSC BANK OF MOSCOW («Αιτητές») και μονομερής Αίτηση με την οποία εξαιτούνται την έκδοση αριθμού διαταγμάτων τύπου Chabra, απαγορευτικών διαταγμάτων και διαταγμάτων αποκάλυψης, ταυτόσημων με αυτά που ζητούνται και με την Γενική Αίτηση, προς υποβοήθηση της δικαστικής διαδικασίας με αριθμό CL - 20015-000846 που εκκρεμεί ενώπιον του High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division, Commercial Court μεταξύ των OJSC BANK OF MOSCOW, εταιρείας συσταθείσας σύμφωνα με τους Νόμους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ως Εναγόντων, και του κ. Andrey Valerievich Chernyakov, ως Εναγόμενου. Οι Αιτητές στα πλαίσια της ως άνω αναφερόμενης μονομερούς Αίτησης πέτυχαν την 22/12/2015 την έκδοση των αιτούμενων με την μονομερή Αίτηση ημερομηνίας 21/12/2015 προσωρινών διαταγμάτων μέχρι περαιτέρω διαταγής του Δικαστηρίου ή/και μέχρι τελικής αποπεράτωσης της Αγγλικής διαδικασίας. Η Γενική Αίτηση ημερομηνίας 21/12/2015 και η μονομερής Αίτηση της ίδιας ημερομηνίας συνοδεύονται και υποστηρίζονται από Ένορκη Δήλωση της Inna Vetelina. Στη συνέχεια οι Αιτητές την 28/12/2015 καταχώρησαν στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης νέα μονομερή Αίτηση με την οποία εξαιτούντο την τροποποίηση του τίτλου της Γενικής Αίτησης με την προσθήκη ως Καθ΄ ης η Αίτηση 7 Anastasia Erokhova και περαιτέρω την έκδοση αριθμού προσωρινών απαγορευτικών διαταγμάτων και διαταγμάτων αποκάλυψης μέχρι περαιτέρω διαταγής του Δικαστηρίου ή/και μέχρι τελικής αποπεράτωσης της Αγγλικής διαδικασίας πετυχαίνοντας την έκδοση τους στις 29/12/
  14. Η πιο πάνω μονομερής αίτηση ημερομηνίας 28/12/2015 συνοδεύεται και υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Θεόδωρου Συμεωνίδη της ίδιας ημερομηνίας. Ως δικαιοδοτική βάση της Γενικής Αίτησης υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και των μονομερών αιτήσεων καθορίζεται το άρθρο 35 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/2012 το οποίο δίδει εξουσία σε Δικαστήρια Χώρας η οποία είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εκδώσει συντηρητικά και ασφαλιστικά μέτρα προς υποβοήθηση διαδικασίας που διεξάγεται από Δικαστήριο άλλης χώρας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 και η Καθ' ης η Αίτηση 7 καταχώρησαν στις 15/2/2016 και οι Καθ' ων η Αίτηση 2, 3, 4 και 5 στις 2.2.16 αιτήσεις με τις οποίες εξαιτούνται, μεταξύ άλλων, Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η Γενική Αίτηση υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (Κυρίως Αίτηση) λόγω έλλειψης δικαιοδοτικής βάσης και/ή λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να ακούσει και αποφασίσει επί της Κυρίως Αίτησης και/ή λόγω αντικανονικότητας που εκθεμελιώνει το νομικό υπόβαθρο της Κυρίως Αίτησης και/ή λόγω κατάχρησης της διαδικασίας. Με τις πιο πάνω Αιτήσεις ημερομηνίας 2/2/2016 και 15.2.16 οι Καθ' ων η Αίτηση προωθούν την θέση ότι η Αγγλική διαδικασία, προς υποβοήθηση της οποίας κινήθηκε η Κυρίως Αίτηση, δεν εμπίπτει εντός του Ευρωπαϊκου Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 αφού το Άρθρο 35 εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση κατά την οποία δικαστήριο άλλου κράτους μέλους έχει δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης η οποία εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην συγκεκριμένη Αγγλική διαδικασία. (The Article 35 is applicable where, but only where, the substantive proceedings before the courts of another Member Sate are themselves within the scope of the Regulation). Ως εκ τούτου τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να εκδώσουν ενδιάμεσα διατάγματα προς υποβοήθηση της Αγγλικής διαδικασίας στη δικαιοδοτική βάση που επικαλούνται οι Αιτητές αφού η εν λόγω Αγγλική διαδικασία δεν εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού. Συγκεκριμένα ισχυρίζονται οι Αιτητές ότι η Αγγλική διαδικασία αφορά αγωγή με βάση τις αρχές του κοινού δικαίου (common law action) για αναγνώριση και εκτέλεση τριών

(3)Ρωσικών αποφάσεων. Η Αγγλική Διαδικασία - διατείνονται - δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού και επομένως, η Κυρίως Αίτηση που αφορά προσωρινά ή ασφαλιστικά μέτρα δεν μπορεί να βασιστεί, να δικαιολογηθεί ή να εξεταστεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια στην βάση του Άρθρου 35 του Κανονισμού 1215/
  1. Προς επιβεβαίωση της θέσης τους οι Αιτητές (Καθ΄ ων η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση) επισυνάπτουν γνωμάτευση του Professor Andrian Briggs QC Οι Καθ' ων η Αίτηση (Αιτητές στην Κυρίως Αίτηση) καταχώρησαν ένσταση στις 7.3.16 υποστηριζόμενη από Ένορκη Δήλωση της Γεωργίας Σιοπαχά στην οποία επισυνάπτεται γνωμάτευση ως προς το εγειρόμενο νομικό θέμα του Άγγλου καθηγητή Dan Saroushi. Παράλληλα οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν στις 8.3.16 αίτηση για παραπομπή του Νομικού Ερωτήματος που εγείρετε στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Δ.Ε.Ε.) με το αιτιολογικό ότι δεν έχει εξεταστεί μέχρι σήμερα και ως εκ τούτου χρήζει ερμηνείας. Το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει ουσιαστικά αν θα παραπέμψει το Νομικό Ερώτημα ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Δ.Ε.Ε.) ή αν το εγειρόμενο θέμα έχει ήδη αποφασιστεί και μπορεί από μόνο του να προχωρήσει να εξετάσει τις αιτήσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση για παραμερισμό της Κυρίως Αίτησης ημερ. 2.2.16 και 15.2.
  2. Αποφασίστηκε η συνεκδίκαση των εκατέρωθεν καταχωρηθέντων Αιτήσεων οι οποίες άπτονται ουσιαστικά του ίδιου επίδικου θέματος. Α. Αίτηση των Αιτητών ημερομηνίας 8/3/2016 για παραπομπή νομικού ερωτήματος στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Οι Αιτητές με την Αίτηση τους ημερομηνίας 4/3/2016 εξαιτούνται την έκδοση των ακόλουθων Διαταγμάτων: «Α. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου όπως το ακόλουθο νομικό ερώτημα παραπεμφθεί προδικαστικά ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαικής Ένωσης ώστε να εκδοθεί απόφαση εξ' αυτού: «Κατά πόσο η αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου Χώρας - Μέλους της Ευρωπαικής Ένωσης που καταχωρήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο με βάση τις αρχές του κοινοδικαίου με σκοπό την ανάκτηση χρέους που προκύπτει από απόφαση Δικαστηρίου Χώρας - Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και συγκεκριμένα στο άρθρο 1 του εν λόγω κανονισμού» Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η περαιτέρω διαδικασία και/ή η εκδίκαση των Αιτήσεων που καταχωρήθηκαν από τους Καθ΄ ων η ECLI:CY:AD:2016:D147, Αίτηση 1-5 και 7 στις 2/2/2016 και 15/2/2016 με σκοπό την ακύρωση και/ή παραμερισμό της Γενικής Αίτησης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή των Ενδιάμεσων Αιτήσεων ημερομηνίας 21/12/2015 και 28/12/2015 μέχρι την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί της προδικαστικής παραπομπής». Οι Καθ' ων η Αίτηση αντέδρασαν στην πιο πάνω αίτηση και την 19/10/2016 καταχώρησαν ένσταση προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: Το εγερθέν σημείο δεν προβάλλεται καλόπιστα και χωρίς υστερόβουλο κίνητρο. Το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει το ίδιο για την ορθή ερμηνεία του Δικαίου της Ένωσης και ειδικότερα του Κανονισμού 1215/2015 και την τυχόν εφαρμογή του στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ενόψει υφιστάμενης νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (υπάρχει νομική αυθεντία επί του νομικού σημείου). Το εγερθέν σημείο είναι απαλλαγμένο αμφιβολίας και συνεπώς δεν είναι ανάγκη να παραπεμφθεί στο Δ.Ε.Ε. Είναι ξεκάθαρο ότι η αγωγή που καταχωρήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού 1215/2012 και ως εκ τούτου το εγερθέν σημείο δεν είναι ανάγκη να παραπεμφθεί στο Δ.Ε.Ε. Η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και τυχόν έγκριση της θα συνιστά κατάφωρη παραβίαση και επηρεασμό των δικαιωμάτων των Καθ΄ ων η Αίτηση για διεξαγωγή και περάτωση της κυρίως αίτησης μέσα σε εύλογο χρόνο σύμφωνα με το άρθρο 30 του Συντάγματος. Η νομική βάση τόσο της Αίτησης ημερομηνίας 8/3/2016 όσο και της ένστασης βασίζεται στο άρθρο 267 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Σ.Λ.Ε.Ε.), στο άρθρο 140 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας ως τροποποιήθηκε με την Πέμπτη (5η) τροποποίηση του Συντάγματος, στον περί Προδικαστικής Παραπομπής στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Διαδικαστικό Κανονισμό (Αρ. 1) του 2008, στο άρθρο 34 Α του Περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 20, 21, 47, 52, 53, 54 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ένωσης, στις αρχές της δίκαιης δίκης, στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο, στις πρόνοιες του Ευρωπαϊκου Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκου Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, στις αρχές της απόφασης C-129/92 Owens Bank Ltd v. Bracco του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Διαταγή 27 Θεσμοί 1, 2 και Διαταγή 48 στο φάκελο της δικογραφίας, στις συμφυείς και εγγενείς εξουσίες, στη γενική πρακτική και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η Αίτηση βασίζεται ουσιαστικά επί του άρθρου 267 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προνοεί τα εξής: «
  3. Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφαίνεται με προδικαστικές αποφάσεις: α) επί της ερμηνείας των Συνθηκών, β) επί του κύρους και της ερμηνείας των πράξεων των θεσμικών ή λοιπών οργάνων ή οργανισμών της Ένωσης. Δικαστήριο κράτους μέλους, ενώπιον του οποίου ανακύπτει τέτοιο ζήτημα, δύναται, αν κρίνει ότι απόφαση επί του ζητήματος είναι αναγκαία για την έκδοση της δικής του απόφασης, να παραπέμψει το ζήτημα στο Δικαστήριο για να αποφανθεί επ' αυτού. Δικαστήριο κράτους μέλους, ενώπιον του οποίου ανακύπτει τέτοιο ζήτημα σε εκκρεμή υπόθεση και του οποίου οι αποφάσεις δεν υπόκεινται σε ένδικα μέσα του εσωτερικού δικαίου, οφείλει να παραπέμψει το ζήτημα στο Δικαστήριο. Όταν ανακύπτει τέτοιο ζήτημα σε εκκρεμή υπόθεση ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους, η οποία αφορά πρόσωπο υπό κράτηση, το Δικαστήριο αποφαίνεται στο συντομότερο δυνατόν.» Οι πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου ενσωματώθηκαν στην Κυπριακή Νομοθεσία με το άρθρο 34 Α
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60)το οποίο προνοεί τα εξής: «34 Α. -
(1)Με την επιφύλαξη των διατάξεων του εδαφίου
(2), δικαστήριο ενώπιον του οποίου ανακύπτει ζήτημα, το οποίο αφορά το κύρος και την ερμηνεία των αποφάσεων-πλαίσιο και των αποφάσεων που εκδίδονται βάσει του Τίτλου VI της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή στην ερμηνεία των συμβάσεων που καταρτίζονται με βάση τον Τίτλο VI της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή στο κύρος και την ερμηνεία των μέτρων εφαρμογής τους, δύναται, αν κρίνει ότι απόφαση επί του ζητήματος είναι αναγκαία για την έκδοση της δικής του απόφασης, να παραπέμψει το ζήτημα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για να αποφανθεί επ' αυτού». Στην Αναθεωρητική Έφεση 78/09 CYPRA LTD v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2013)3 Α.Α.Δ.305, το άρθρο 267 (πρώην άρθρο 234) αποφασίστηκε ότι παρέχει στο Δ.Ε.Ε. (Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης) εξουσία να ερμηνεύσει τη συνθήκη, δεν του παρέχει όμως ειδικά την εξουσία να εφαρμόζει τη Συνθήκη στα γεγονότα μιας συγκεκριμένης υπόθεσης. Το άρθρο 267 δεν παραθέτει το πλαίσιο διαδικασίας έφεσης, ούτε και το Δ.Ε.Ε. ενεργεί σαν Εφετείο σε αποφάσεις εθνικών δικαστηρίων. Η λειτουργία του Δ.Ε.Ε. είναι αναγκαία για τη διατήρηση του Κοινοτικού χαρακτήρα του νόμου που καθιδρύεται από τη Συνθήκη και έχει στόχο να διασφαλίσει ότι σε όλες τις περιστάσεις ο νόμος αυτός είναι ο ίδιος σε όλα τα Κράτη Μέλη της Κοινότητας (βλ. υπόθεση 166/73 Rheinmuhlen-Dusselfdorf v. EVGF [1974] ECR 33). Στην υπόθεση Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd κα Πολ. Έφεση αρ. 283/2010 ημερ. 10.3.15, το Ανώτατο Δικαστήριο παραπέμπει στην απόφαση R. v. H.M. Treasury, ex parte Daily Mail and General Trust plc
(1987)C.M.L.R.
(2), p.1, 4, όπου αποφασίστηκε ότι τα πιο κάτω συνιστούν μεταξύ άλλων, λόγους που δικαιολογούν την προδικαστική παραπομπή στο Δ.Ε.Ε: Τα σχετικά γεγονότα της υπόθεσης να μην τελούν υπό αμφισβήτηση. Το νομικό σημείο που εγείρεται να είναι καθοριστικό για την τελεσίδικη επίλυση της επίδικης διαφοράς. Να μην υπάρχει κοινοτική αυθεντία επί του νομικού σημείου ή παραπλήσια του. Το εγερθέν σημείο και αυτή η ίδια η υπόθεση να προβάλλονται και τα δύο καλόπιστα και χωρίς υστερόβουλο κίνητρο. Στην πιο πάνω υπόθεση Περικλέους, γίνεται επίσης αναφορά στις συστάσεις του ιδίου του Δ.Ε.Ε. προς τα εθνικά Δικαστήρια για την παραπομπή προδικαστικού ερωτήματος (Information Note on references from National Courts for a Preliminary Ruling (2012/C338/01) και ειδικά στην σύσταση 13 που έχει ως εξής: 13. Συνεπώς, το εθνικό δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει το ίδιο για την ορθή ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης και για την εφαρμογή του στα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώνει, ιδίως αν θεωρεί ότι έχει επαρκώς διαφωτιστεί από τη νομολογία του Δικαστηρίου. Εντούτοις, η υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμη όταν πρόκειται για νέο ερμηνευτικό ζήτημα γενικού ενδιαφέροντος που συμβάλλει στην ενιαία εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης ή όταν προκύπτει ότι η υφιστάμενη νομολογία δεν μπορεί να εφαρμοστεί στο πρωτοεμφανιζόμενο πλαίσιο μιας υποθέσεως.» Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για προδικαστική παραπομπή νομικού ερωτήματος, είναι να αποδειχθεί ότι αυτή είναι αναγκαία για επίλυση της ουσίας της διαφοράς και ότι το εθνικό δικαστήριο δεν μπορεί να αποφασίσει το ίδιο για την ορθή ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης και για την εφαρμογή του στα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώνει, ιδίως αν θεωρεί ότι δεν έχει επαρκώς διαφωτιστεί από τη νομολογία του Δικαστηρίου. Η απόφαση όμως του Δ.Ε.Ε. στην C129/92 Owens Banks Ltd v. Bracco [1994] ECR 1-117 στην οποία με παρέπεμψαν οι δικηγόροι των Καθ' ων η αίτηση στην κυρίως αίτηση, η οποία συνιστά αυθεντία επί του εγειρόμενου ζητήματος είναι διαφωτιστική και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Το εθνικό δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει το ίδιο για την ορθή ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης και για την εφαρμογή του στα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώνει στην κάθε υπόθεση εφ' όσον υπάρχει κοινοτική αυθεντία επί του νομικού σημείου που επιδιώκεται να παραπεμφθεί στο Δ.Ε.Ε. Ως έχει λεχθεί ανωτέρω, θέση των Καθ' ων η αίτηση είναι ότι η Αγγλική διαδικασία, προς υποβοήθηση της οποίας κινήθηκε η Κυρίως Αίτηση, δεν εμπίπτει εντός του Ευρωπαϊκού Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 αφού το Άρθρο 35 εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση κατά την οποία δικαστήριο άλλου κράτους μέλους έχει δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης η οποία εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην συγκεκριμένη Αγγλική διαδικασία. (The Article 35 is applicable where, but only where, the substantive proceedings before the courts of another Member Sate are themselves within the scope of the Regulation). Ως εκ τούτου τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να εκδώσουν ενδιάμεσα διατάγματα προς υποβοήθηση της Αγγλικής διαδικασίας στη δικαιοδοτική βάση που επικαλούνται οι Αιτητές αφού όπως έχω ήδη αναφέρει η εν λόγω Αγγλική διαδικασία δεν εμπίπτει εντός του Κανονισμού και αφορά την εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση
(3)ρωσικών αποφάσεων. Είναι παραδεκτό γεγονός ότι η Αγγλική διαδικασία αφορά αγωγή με βάση τις αρχές του κοινού δικαίου (common law action) για αναγνώριση και εκτέλεση τριών
(3)Ρωσικών αποφάσεων. Η Αγγλική Διαδικασία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού και επομένως, η Κυρίως Αίτηση που αφορά προσωρινά ή ασφαλιστικά μέτρα δεν μπορεί να βασιστεί, να δικαιολογηθεί ή να εξεταστεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια στην βάση του Άρθρου 35 του Κανονισμού 1215/
  1. Τα όσα αναφέρονται ανωτέρω, επιβεβαιώνονται και από τον Professor Adrian Briggs QC οι δύο γνωματεύσεις του οποίου ετέθησαν ενώπιον του από τους Αιτητές. Αξιοσημείωτο δε είναι και το γεγονός ότι ο Καθηγητής Sarooshi, ήτοι ο εμπειρογνώμονας που κλήθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση να προβεί σε γνωμοδότηση επί του εγειρόμενου από τους Καθ' ων η Αίτηση στην κυρίως αίτηση με τις Αιτήσεις τους ημερομηνίας 2.2.16 και 15.2.16, νομικού ερωτήματος συμφώνησε με την ανάλυση του Professor Adrian Briggs QC αναφέροντας τα ακόλουθα στην παράγραφο 12 της γνωμάτευσης του: «. The claims do not relate to the enforcement by the English Courts of foreign judgments - the sole focus of Professor Briggs' expert Opinion. My opinion based as it is on s.243 of the UK Insolvency Act 1986 does have the consequence that the claims against the Defendants in the English proceedings that are not based on s. 423 would fall outside the scope of Regulation 1215/2015.» Είναι δηλαδή αποδεκτό και από τους δύο εμπειρογνώμονες που επέλεξαν οι διάδικοι ότι η διαδικασία ενώπιον των Δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου καταχωρήθηκε στην βάση των αρχών του κοινού δικαίου για την αναγνώριση και εκτέλεση των Ρωσικών δικαστικών αποφάσεων και ως εκ τούτου δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού 1215/
  2. Η διαφωνία των δύο γνωματεύσεων που ευρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου των δύο Άγγλων Καθηγητών Briggs και Sarooshi αφορά μόνο το μέρος της απαίτησης των αιτητών που στηρίζεται στο άρθρο 423 του Insolvency Act 1986 το οποίο όμως δεν σχετίζεται με την παραπομπή του Νομικού Ερωτήματος. Στην παράγραφο 15 της γνωμάτευσης του ο καθηγητής Briggs αναφέρει ότι το Δικαστήριο θα απαντήσει το ερώτημα εάν η διαδικασία εμπίπτει εντός του Αρ. 32 του Κανονισμού 1215/12 διερωτώμενο αν η διαδικασία που η ενάγουσα τράπεζα (OJSC BANK OF MOSCOW) έφερε ενώπιον των αγγλικών Δικαστηρίων για τις οποίες επιδιώκει θεραπεία δυνάμει του άρθρου 35 του Κανονισμού είναι διαδικασίες σε αστικό ή εμπορικό θέμα (civil or commercial matter). Στις παραγράφους 16 και 17 της κατατεθείσας με ένορκη δήλωση δεύτερης γνωμάτευσης του καθηγητή Briggs με αναφορά στην απόφαση του ΔΕΕ στην Owens Bank v. Bracco (ανωτέρω) αναφέρει: «
  3. In case it should be contended that the meaning of the Regulation on this point is unclear, and should be clarified by the European Court, I set out verbatim two of the three questions referred to the European Court by the House of Lords in Owens Bank v. Bracco. They asked: Does the 1968 Brussels Convention on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters ('the 1968 Convention') have any application to proceedings, or issues arising in proceedings, in Contracting States concerning the recognition and enforcement of the judgments in civil and commercial matters of non-contracting States. Do Articles 21, 22 or 23 of the 1968 Convention, or any of them, apply to proceedings, or issues arising in proceedings, which are brought in more that one Contracting State to enforce the judgment of a non-contracting State;
  4. The answer of the European Court was clear: The Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters, in particular Articles 21, 22 and 23, does not apply to procceedings, or issues arising in proceedings, in Contracting States concerning the recognition and enforcement of judgments given in civil and commercial matters in non-contracting States.» Εν κατακλείδι να πω ότι αποδεχόμενος τις γνωματεύσεις αμφοτέρων των καθηγητών Briggs και Sarooshi και την αυθεντία Owens Banks v. Bracco (ανωτέρω), θεωρώ ότι το άρθρο 35 του Κανονισμού 1215/12 δεν εφαρμόζεται σε διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης απόφασης μη κράτους μέλους αλλά ούτε και σε θέματα που εγείρονται σε τέτοια διαδικασία. Η αίτηση ημερ. 8.3.16 κατά συνέπεια δεν μπορεί να επιτύχει. Η αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπεί στην αναστολή της διαδικασίας και ουσιαστικά στη διατήρηση των εκδοθέντων μονομερώς διαταγμάτων μέχρι να αποφανθεί το Δ.Ε.Ε. Ως εκ τούτου η αίτηση ημερ. 4.3.16 απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των Αιτητών και προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Β. Αίτηση για ακύρωση και/ή παραμερισμό της Γενικής Αίτησης των Καθ' ων η Αίτηση 1 - 5 και 7, ημερ. 2.2.16 και 15.2.16 Η πιο πάνω απόφαση είναι καταλυτική για την τύχη της απαίτησης των καθ' ων η αίτηση στην κυρίως αίτηση. Η απόρριψη της αίτησης ημερ. 4.3.2016 και η μη παραπομπή του νομικού ερωτήματος στο Δ.Ε.Ε. όπως ετέθη από τον Αιτητή στην κυρίως αίτηση, συνεπάγεται ότι το δικαστήριο μπορεί να αποφανθεί κατά πόσο στερείται της δικαιοδοτικής βάσης του άρθρου 35 του Κανονισμού 1215/12 να επιληφθεί της γενικής αίτησης και των παρεπόμενων διαδικασιών για να αποφασίσει τις αιτήσεις των καθ' ων η αίτηση στην κυρίως αίτηση ημερ. 2.2.16 και 15.2.
  5. Η απόφαση του Δ.Ε.Ε. στην Owens Banks (ανωτέρω) τροχιοδρομεί την κατάληξη των αιτήσεων ημερ. 2.2.2016 και 15.2.
  6. Οι Καθ' ων η Αίτηση με τις Αιτήσεις ημερ. 2.2.16 και 15.2.16 εξαιτούνται Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η Γενική Αίτηση υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (η «Κυρίως Αίτηση») λόγω έλλειψης δικαιοδοτικής βάσης και/ή λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να ακούσει και αποφασίσει επί της Κυρίως Αίτησης καθώς και Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η Ενδιάμεση Αίτηση ημερομηνίας 21.12.2015 (η «Ενδιάμεση Αίτηση») και τα μονομερώς εκδοθέντα Διατάγματα ημερομηνίας 22.12.2015 και 29.12.
  7. Κύρια θέση του Καθ' ων η Αίτηση είναι ότι ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός 1215/12 γενικά και το άρθρο 35 του Ε.Κ. 1215/12 ειδικά που είναι η νομική βάση στην οποία ουσιαστικά στηρίζονται οι Αιτήσεις των Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν εφαρμογή σε περιπτώσεις κατά τις οποίες δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης έχει κράτος το οποίο δεν είναι μέλος της Ε.Ε. Ειδικότερα θέση των Καθ' ων η Αίτηση είναι ότι (α) Η Αγγλική διαδικασία, προς υποβοήθηση της οποίας κινήθηκε η παρούσα διαδικασία, δεν εμπίπτει εντός του Ευρωπαϊκού Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 αφού το Άρθρο 35 εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση κατά την οποία δικαστήριο άλλου κράτους μέλους έχει διεθνή δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης η οποία εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού και (β) τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να εκδώσουν ενδιάμεσα διατάγματα προς υποβοήθηση της Αγγλικής διαδικασίας στην δικαιοδοτική βάση που επικαλούνται οι Αιτητές αφού όπως έχει ήδη αναφερθεί η εν λόγω Αγγλική διαδικασία δεν εμπίπτει εντός του Κανονισμού. Ο ΕΚ 1215/12 αποτελεί τον εν' ισχύ Ευρωπαϊκό Κανονισμό που θεσπίζει τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων στις χώρες μέλη της Ε.Ε. και ο οποίος αποτελεί τη συνέχεια και/ή την αναθεωρημένη έκδοση των προνοιών που ετέθησαν στην Σύμβαση των Βρυξελλών και του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 44/
  8. Αυτό που αποτελεί αντικείμενο των αιτήσεων είναι το πεδίο εφαρμογής του ΕΚ 1215/12 και αν αυτός εφαρμόζεται ή όχι στην παρούσα υπόθεση. Στην Owens Banks Ltd v. Bracco (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι η σύμβαση δεν έχει εφαρμογή σε διαδικασία για την εκτέλεση αποφάσεων που εκδόθηκαν σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις σε μη Συμβαλλόμενα Κράτη. Περαιτέρω το Δ.Ε.Ε. στη πιο πάνω αυθεντία αποφάνθηκε ότι όταν η κύρια διαδικασία είναι εκτός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού 1215/12 όλες οι παρεπόμενες διαδικασίες και αιτήσεις είναι επίσης κατ' ανάγκη εκτός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού. Κατά συνέπεια αποφασίστηκε στην Owens Banks (ανωτέρω) ότι όταν η κύρια διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου ενός κράτους μέλους δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της σύμβασης των Βρυξελλών η αίτηση για προσωρινά ή ασφαλιστικά μέτρα δεν μπορεί να βασίζεται, να δικαιολογείται, ή να λαμβάνεται από τα Δικαστήρια άλλου κράτους μέλους. Η πιο πάνω αρχή είχε αρχικά τεθεί στην υπόθεση 143/78 De Cavel 1978 ECR 1055 όπου το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αναφέρει: «Furthermore in relation to the matters covered by the Convention, no legal basis is to be found therein for drawing a distinction between provisional and definitive measures. That conclusion is not affected by Article 24 of the Convention [which corresponds to Article 35 of Regulation 1215/2012] whereby 'application may be made to the courts of a contracting state for such provisional, including protective, measures as may be available under the law of the state, even if, under this convention, the courts of another contracting state have jurisdiction as to the substance of the matter.' In fact that provision expressly envisages the case of provisional measures in a contracting state where 'under this Convention' ' the courts of another Contracting State have jurisdiction as to the substance of the matter' and it cannot, therefore, be relied on to bring within the scope of the Convention provisional or protective measures relating to matters which are excluded therefrom. Και σε μετάφραση: Περαιτέρω, σε σχέση με τα θέματα, που καλύπτονται από τη Σύμβαση, δεν βρίσκεται σε αυτή καμία νομική βάση για να γίνει διάκριση μεταξύ των προσωρινών και οριστικών μέτρων. Το συμπέρασμα αυτό δεν επηρεάζεται από το Άρθρο 24 της Σύμβασης [το οποίο αντιστοιχεί στο Άρθρο 35 του Κανονισμού 1215\2012] σύμφωνα με το οποίο 'μπορεί να γίνει αίτηση στα δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους για τέτοια προσωρινά μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των ασφαλιστικών, τα οποία μπορεί να είναι διαθέσιμα σύμφωνα με το δίκαιο του εν λόγω κράτους, έστω και εάν σύμφωνα με τη Σύμβαση αυτή, τα δικαστήρια άλλου συμβαλλόμενου κράτους έχουν δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης.' Στην πραγματικότητα, η διάταξη αυτή προβλέπει ρητά την περίπτωση προσωρινών μέτρων σε συμβαλλόμενο κράτος όπου 'σύμφωνα με τη Σύμβαση αυτή' 'τα δικαστήρια άλλου Συμβαλλόμενου Κράτους έχουν δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης' και δεν μπορούν, ως εκ τούτου, να βασιστούν επί τούτου για να εγείρουν προσωρινά ή ασφαλιστικά μέτρα εντός του πεδίου εφαρμογής της Σύμβασης σχετικά με υποθέσεις, οι οποίες αποκλείονται από τούτο. Η πιο πάνω προσέγγιση υιοθετήθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στην υπόθεση 25/81 CHW v. CJH [1982] ECR 1189 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «The foregoing conclusion is not affected by Article 24 of the Convention [which corresponds to Article 35 of Regulation 1215/2012] which states that "application may be made to the courts of a contracting state for such provisional, including protective, measures as may be available under the law of the state, even if, under this convention, the courts of another contracting state have jurisdiction as to the substance of the matter.' That provision has in view cases in which provisional measures are ordered in a contracting state where 'under this convention' 'a court of another Contracting State have jurisdiction as to the substance of the matter.' Therefore it may not be relied on to bring within the scope of the Convention provisional or protective measures relating to matters which are excluded from it. Και σε μετάφραση: Το ως άνω συμπέρασμα δεν επηρεάζεται από το Άρθρο 24 της Σύμβασης [το οποίο αντιστοιχεί στο Άρθρο 35 του Κανονισμού 1215/2012], το οποίο αναφέρει ότι 'μπορεί να υποβληθεί αίτηση στα δικαστήρια συμβαλλομένου κράτους για τέτοια προσωρινά μέτρα, συμπεριλαμβανομένων ασφαλιστικών, ως τούτα μπορεί να είναι διαθέσιμα σύμφωνα με τη σύμβαση αυτή, τα δικαστήρια άλλου συμβαλλόμενου κράτους έχουν δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης.' Η διάταξη αυτή έχει κατά νου υποθέσεις στις οποίες διατάζονται προσωρινά μέτρα σε συμβαλλόμενο κράτος όπου 'σύμφωνα με τη σύμβαση αυτή' 'δικαστήριο άλλου Συμβαλλόμενου Κράτους έχει δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης.' Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να βασιστούν επί τούτου για να θέσουν προσωρινά ή ασφαλιστικά μέτρα, που σχετίζονται με υποθέσεις, οι οποίες αποκλείονται από τούτο, εντός του πεδίου εφαρμογής της Σύμβασης. Από τις πιο πάνω αποφάσεις που εκδόθηκαν κατά την περίοδο που ίσχυε η σύμβαση των Βρυξελών προέκυψαν οι ακόλουθες αρχές οι οποίες εφαρμόζονται και στον Ε.Κ. 1215/12 καθότι αποτελεί την συνέχεια ή/και την αναθεωρημένη έκδοση της Σύμβασης των Βρυξελών και του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 44/2001: α) Διαδικασία που εγείρεται για την εκτέλεση απόφασης που εκδόθηκε από κράτος το οποίο δεν είναι μέλος της Ε.Ε., δεν εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Ε.Κ. 1215/
  9. β) Εάν η κύρια διαδικασία είναι εκτός του πεδίου εφαρμογής του Ε.Κ. 1215/12, όλες οι παρεπόμενες διαδικασίες ή αιτήσεις είναι επίσης κατ΄ ανάγκην εκτός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού. Οι κατευθυντήριες γραμμές που δόθηκαν από την Owens Bank Ltd v. Bracco είναι αρκούντως διαφωτιστικές για το εγειρόμενο θέμα. Η διαδικασία που εγέρθηκε από τους Αιτητές στην κυρίως αίτηση στην Αγγλία για αναγνώριση και εκτέλεση των Ρωσικών αποφάσεων που εξεδόθηκαν δεν εμπίπτουν εντός του πεδίου εφαρμογής του Ε.Κ. 1215/2012 καθότι δεν αφορούν διαδικασία που εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου Κράτους - Μέλους που έχει δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης. Έχοντας αυτό το δεδομένο οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι το Άρθρο 35 του εν λόγω Κανονισμού επιτρέπει στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού ή οποιοδήποτε άλλο Δικαστήριο κράτους - μέλους να αποδώσει παρεπόμενη θεραπεία με την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων σε σχέση με τις Αγγλικές διαδικασίες, στερείται νομικού ερείσματος. Ως εκ τούτου τα Κυπριακά Δικαστήρια γενικά ή/και το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού ειδικά δεν μπορεί να εκδώσει συντηρητικά ή ασφαλιστικά μέτρα δυνάμει του άρθρου 35 του Ε.Κ. 1215/12 αφού η Γενική Αίτηση αποτελεί παρεπόμενη διαδικασία ή αίτηση η οποία σύμφωνα με την νομολογία του Δ.Ε.Ε. εμπίπτει εκτός του πεδίου εφαρμογής του Ε.Κ. 1215/
  10. Οι Αιτητές στην κυρίως αίτηση (καθ' ων η αίτηση στην παρούσα) με την ειδοποίηση ένστασης εγείρουν τον ισχυρισμό ότι οι Αιτήσεις ημερομηνίας 2.2.2016 και 15.2.16 θα πρέπει να απορριφθούν διότι η Αγγλική διαδικασία δεν είναι διαδικασία εκτέλεσης αλλοδαπής απόφασης με την έννοια που αποδίδεται από τους Καθ' ων η Αίτηση (στην κυρίως αίτηση) και τον καθηγητή Andrian Briggs αλλά ανεξάρτητη αγωγή που καταχωρήθηκε με βάση το κοινοδίκαιο (common law) για ανάκτηση χρέους που προκύπτει από τις Ρωσικές αποφάσεις. Ως εκ τούτου, οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι οι ισχυρισμοί περί έλλειψης δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων καθώς και τα αποσπάσματα από την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που παραθέτει ο καθηγητής Briggs στην γνωμάτευση του δεν έχουν εφαρμογή στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι εφόσον το κλητήριο ένταλμα της Αγγλικής διαδικασίας έχει τροποποιηθεί και προστεθεί σε αυτό η καθ΄ ης η αίτηση 7 και η εταιρεία Norwind Shipping Ltd για τις οποίες αξιώνεται, με βάση το άρθρο 423 του Αγγλικού περί Πτωχεύσεως Νόμου (Insolvency Act 1986), για ακύρωση της δανειακής σύμβασης που συνάφθηκε μεταξύ τους, η Αγγλική διαδικασία δεν αποτελεί απλά διαδικασία για την αναγνώριση και εκτέλεση των Ρωσικών αποφάσεων όπως είναι ο ισχυρισμός των Αιτητών στις αιτήσεις ημερ. 2.2.16 και 15.2.
  11. Η θέση των καθ' ων η αίτηση (στην κυρίως αίτηση) είναι ότι η τροποποίηση και η προσθήκη της καθ' ης η αίτηση 7 και της εταιρείας Norwind Shipping Ltd και η αξίωση για ακύρωση της δανειακής σύμβασης με βάση το άρθρο 423 του Insolvency Act του 1986 δεν επηρεάζει την ουσία της θέσης τους ότι η αγγλική διαδικασία αποτελεί απλά διαδικασία για αναγνώριση και εκτέλεση των ρωσικών αποφάσεων για τους ακόλουθους λόγους:
(1)Η ουσιαστική αξίωση στην Αγγλική διαδικασία στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση 1 και είναι αξίωση για αναγνώριση των εναντίον του εκδοθέντων Ρωσικών δικαστικών αποφάσεων.
(2)Καμία ουσιαστική αξίωση δεν εγείρεται εναντίον των άλλων δύο εναγομένων στην Αγγλική διαδικασία τους οποίους η προσθήκη ως εναγομένων εξαρτάται αποκλειστικά από την ύπαρξη και την εκ προοιμίου αναγνώριση και εγγραφή των Ρωσικών δικαστικών αποφάσεων εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση
  1. Θα συμφωνήσω με την πιο πάνω θέση. Η επιπρόσθετη απαίτηση με βάση το άρθρο 423 είναι θέμα το οποίο εγείρεται σε διαδικασία αναγνώρισης απόφασης δικαστηρίου μη κράτους μέλους και συνεπώς η Αγγλική διαδικασία στην ολότητα της (συμπεριλαμβανομένης της απαίτησης με βάση το άρθρο 423) δεν εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού 1215/2012 και θα πρέπει να εξεταστεί στο σύνολο της. Η επιπρόσθετη απαίτηση με βάση το άρθρο 423 δεν αποτελεί αυτοτελή - ξεχωριστή αιτία αγωγής αλλά θέμα το οποίο εγείρεται σε διαδικασία αναγνώρισης απόφασης δικαστηρίου μη κράτους μέλους και συνεπώς η Αγγλική διαδικασία στην ολότητα της (συμπεριλαμβανομένης της απαίτησης με βάση το άρθρο 423) δεν εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού 1215/
  2. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω οι Αιτήσεις ημερ. 2.2.16 και 15.2.16 των Καθ΄ ων η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση (Αιτητών στην παρούσα αίτηση) για παραμερισμό και/ή ακύρωση της Γενικής Αίτησης επιτυγχάνουν. Η Γενική Αίτηση και τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα ακυρώνονται και/ή παραμερίζονται ως εκδοθέντα επί λανθασμένης δικαιοδοτικής βάσης ήτοι επί του άρθρου 35 του ΕΚ 1215/12 το οποίο όμως δεν τυγχάνει εφαρμογής σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η κύρια διαδικασία ενώπιον των Αγγλικών Δικαστηρίων δεν εμπίπτει εντός της Εφαρμογής του Ε.Κ. 1215/
  3. Η κατατεθείσα τραπεζική εγγύηση να επιστραφεί στους Αιτητές. Τα έξοδα είναι προς όφελος των Αιτητών στις Αιτήσεις ημερ. 2.2.16 και 15.2.16 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Παπαμιχαήλ, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΚ, ΑΛ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αναστολή διαδικασίας - Παραπομπή νομικού ερωτήματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.