Φρειδερίκης Ωρολογά, από τη Λεμεσό, υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Κωνσταντίνου Ωρολογά ν. Δρ. Στέλιου Πετρόπου

(1970)1 C.L.R. 306. Malachtou v. Armefti and another

(1984)1 C.L.R. 548, Χαραλάμπους v. Σόλωνος

(1994)1 ΑΑΔ 716, Χρίστος Χατζηπαύλου και Υιοί Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού

(1998)1(Δ) ΑΑΔ 2046. Karic Banka P.P. ν. Χαρίλαος Αποστολίδης & Σία Λτδ

(2001)1(A) ΑΑΔ 530. Βιομηγανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.α. v. Alpha Bank Ltd

(2003)1(B) ΑΑΔ 990, Σάββα ν. Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ

(2009)1 (Β) ΑΑΔ 1609. Στην υπόθεση Ιωάννης Νικόλα Χ"Όικονόμου ν. Ελληνικής Τραπέζης Λτδ

(1992)1 A.A.A 949 κωδικοποιήθηκαν οι αρχές που καθορίζουν τα πλαίσια άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.27. Συγκεκριμένα, το Εφετείο ανάφερε ότι: «Οι αρχές που διέπουν την προκαταρτική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις, έχουν νομολογηθεί. (Βλ., μεταξύ άλλων, Costas Mavromoustaki ν. lacovos Ν. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides

(1065)1 CLR 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) v. Pinelopi HjiMichael Diakou

(1968)1 CLR 392, Michael v. United Sea Transport

(1981)1 CLR 322). Οι αρχές αυτές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα». Στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α.

(1991)1 A.A.Δ 225 εξηγήθηκε ότι, ό,τι προκύπτει από τη Νομολογία, είναι ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης που είναι το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Δικαιολογείται η επίκληση της Δ.27 εφόσον το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Στην εν λόγω υπόθεση, με αναφορά στην υπόθεση Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd and others

(1989)1 (Ε) ΑΑΔ 729, επισημάνθηκε επίσης ότι τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η Έκθεση Απαίτησης. Στην Hambou v. Thoma

(1987)1 CLR 379, 373 αναφέρθηκε ότι σκοπός της Δ.27 είναι η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, σε υποθέσεις όπου η προδικαστική επίλυση νομικού σημείου μπορεί να οδηγήσει σε επίλυση της ουσίας της υπόθεσης ή ενός σημαντικού ζητήματος και συνεπώς να μην χρειαστεί η προσκόμιση μαρτυρίας σε οποιαδήποτε πραγματικά ζητήματα. Επίσης, στην Malachtou v. Armefti and another

(1984)1 CLR 548, 554 αποφασίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι μόνο αμιγώς νομικά σημεία πρέπει να εξετάζονται, δυνάμει της Δ.27 θ. 1, τα οποία αν αποφασιστούν κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα είναι αποφασιστικά για την πορεία της αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων και ότι το πραγματικό υπόβαθρο, αναφορικά με τα νομικά σημεία, δεν πρέπει να είναι αμφισβητούμενο. Το αντικείμενο αμφότερων των αιτήσεων είναι κατά πόσο το Δικαστήριο θα επιτρέψει την προδικασία του Νομικού Σημείου που εγείρεται. Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης θα προχωρήσει να αποφανθεί επί της ουσίας της Αίτησης, αν δηλαδή θα ορίσει δικάσιμο για να εξετάσει προδικαστικά το Νομικό σημείο. Ο εναγόμενος 1-αιτητής αυτό ακριβώς επιδιώκει, την προδικασία των Νομικών σημείων που εγείρονται στην παράγραφο 1 της Έκθεσης Υπεράσπισης. «Α. Άδεια του Δικαστηρίου όπως τα εγειρόμενα ως προδικαστική ένσταση στην παρ.1 της Υπεράσπισης του Εναγομένου 1, εκδικασθούν προκαταρκτικά καθότι πρόκειται περί σοβαρών νομικών σημείων τα οποία εφόσον αποφασισθούν προκαταρκτικά επιλύεται ή/και τερματίζεται ολόκληρη η διαδικασία και/ή οδηγείται η αγωγή σε απόρριψιν ή/και διαγραφήν της. Β. Όπως εκδιθασθούν προκαταρκτικά τα νομικά σημεία που εγείρονται στην παρ.1 στης Υπεράσπισης του Εναγομένου 1 καθότι πρόκειται περί σοβαρών νομικών σημείων τα οποία εφόσον αποφασισθούν προκαταρκτικά επιλύεται ή/και τερματίζεται ολόκληρη η διαδικασία και/ή οδηγείται η αγωγή σε απόρριψιν ή/και διαγραφήν της.» Το αυτό αίτημα προβάλλουν με την αίτηση τους οι εναγόμενοι 2 και 3 αιτητές: «1. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η προδικαστική εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης παραγραφής της επίδικης αξίωσης της Ενάγουσας την οποία εγείρουν οι Εναγόμενοι 2 και 3 στην παράγραφο 1 της Έκθεσης Υπεράσπισης τους, καθότι πρόκειται περί σοβαρού νομικού σημείου το οποίο εφόσον αποφασιστεί προδικαστικά επιλύεται ή/και τερματίζεται ολόκληρη η διαδικασία και/ή οδηγείται η αγωγή σε απόρριψη ή/και διαγραφή.» Αμφότερες οι αιτήσεις συνοδεύονται από ένορκες δηλώσεις του μεν εναγόμενου 1 (ημερ. 3.9.2015) από ένορκη δήλωση του ιδίου, των δε εναγομένων 2 και 3 της Σωτηρούλλας Χρήστου, δικηγορικής υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που τους εκπροσωπεί. Αμφότεροι οι Ενόρκως Δηλούντες στις παραγράφους 4 και 5 των Ενόρκων Δηλώσεων τους αναφέρουν ότι όπως εμφαίνεται από την Έκθεση Απαίτησης η ισχυριζόμενη αμέλεια και/ή παράβαση των νομίμων καθηκόντων και/ή της ιατρικής δεοντολογίας είχε διαπιστωθεί από τον Μάρτιο του 2009 οπότε διεγνώσθη στην Αθήνα όγκος του παχέως εντέρου του αποβιώσαντος ενάγοντα η δε αγωγή κατεχωρήθη στις 27.4.2012 ήτοι 3 και πλέον χρόνια από την διαμόρφωση του αγώγιμου δικαιώματος. (βλέπε παρ. 25, 26, 27, 28 και 43 της έκθεσης απαίτησης). Ο Ενάγοντας όπως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης του κατά τον Μάρτιο του 2009 αφού είχε ασθενήσει από το Δεκέμβριο του 2007 και έτυχε ιατρικής περίθαλψης και θεραπείας από τους εναγόμενους 1 και 2 και εναγομένη 3 κλινική, μετέβηκε στην Αθήνα σε ειδικό κέντρο Γαστρεντερολογίας, όπου υποβλήθηκε σε διάφορες εξετάσεις, μεταξύ άλλων, σε γαστροσκόπηση και κολονοσκόπηση του παχέος εντέρου. Κατά την γαστροσκόπηση, δεν διαπιστώθηκαν αξιόλογες παθολογικές αλλοιώσεις και κατά την κολονοσκόπηση διαπιστώθηκαν, μεταξύ άλλων, εκκολπώματα κόλου, κολυεκτικό παχύ έντερο, ευμεγέθης εκβλαστική ελκωτική μάζα που διηθούσε κυκλοτερώς τον αυλό στο εγγύς εγκάρσιο κόλο, κοντά στην ηπατική καμπή, στο δεξιό υποχόνδριο, δηλαδή, εκεί που υποδείκνυε ο Ενάγοντας ότι ένοιωθε τον πόνο. Τα αποτελέσματα της ιστολογικής εξέτασης του Ενάγοντα έδειξαν αδενοκαρκίνωμα ελκωτικού τύπου του παχέος εντέρου στην δεξιά κολική καμπή, ο οποίος ήταν αρκετά εκτεταμένος και περίκλειε τον αυλό του παχέος εντέρου. Η αξονική τομογραφία που έγινε, εκ τω υστέρων, κατέδειξε, πέραν από την παρουσία του όγκου και λεμφαδένες στο τοίχωμα του εντέρου και του μεσεντερίου. Ο Ενάγοντας πλέον αντιλήφθηκε ξεκάθαρα την αμέλεια και/ή την παράλειψη και/ή την αδυναμία διάγνωσης από τον Εναγόμενο 1 και/ή από την Εναγόμενη 2, ενός όγκου τόσο μεγάλου στο παχύ του έντερο, παρά τις επανειλημμένες υποδείξεις του για ιδιαίτερη προσοχή στις εξετάσεις που τον υπέβαλλαν. Κατόπιν της πιο πάνω διάγνωσης, κρίθηκε αναγκαία η άμεση χειρουργική αντιμετώπιση και κατά η περί τον Μάρτιο 2009, ο Ενάγοντας υπεβλήθη σε λαπαροσκοπική ημικολεκτομή του παχέος εντέρου. Η ιστολογική εξέταση του όγκου, μεταξύ άλλων, κατέδειξε αρκετά προχωρημένη επεξεργασία με λεμφαδενικές επεκτάσεις στο μεσεντέριο. Το προχωρημένο στάδιο του όγκου ήταν Τ4, VO, N2, Mx που καταδεικνύει το μέγεθος του όγκου (10 x 8 cm), τον τύπο, την διήθηση καθώς και τις λεμφαδενικές μεταστάσεις, ευρήματα τα οποία επιβεβαιώνουν την καθυστερημένη διάγνωση και κατ' επέκταση την καθυστερημένη αντιμετώπιση και θεραπεία. Στην υπόθεση Χ"Παύλου και Υιοί Λτδ v. Δήμος Λεμεσού

(1998)ΙΑ Α.Α.Α.2046, 2050, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Πριν καταλήξουμε θα θέλαμε να σχολιάσουμε ακόμα ένα σημείο. Έναυσμα της παρούσας διαδικασίας αποτέλεσε η καταχώρηση αίτησης από τον εναγόμενο στις 2.7.

1. Οι ενάγοντες-καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στις 7.10.
2. Στην ένσταση αναφέρεται ότι τα νομικά σημεία που εγείρονται με την παράγραφο 1 της Υπεράσπισης δεν μπορούν να τεθούν προς εκδίκαση. Η ένσταση καταλήγει ότι οι ενάγοντες δέχονται όπως τα νομικά σημεία που εγείρονται εξεταστούν προδικαστικά δυνάμει του θεσμού 27, μόνο αν καταστεί σαφές ότι το πραγματικό υπόβαθρο είναι τα γεγονότα όπως εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης. Από το φάκελο της υπόθεσης δεν φαίνεται να ικανοποιήθηκε η τελευταία προϋπόθεση. Το μόνο που συμφωνήθηκε στις 8.12.1992, ημερομηνία εκδίκασης της αίτησης, είναι ότι οι δύο πλευρές δεν θα αντεξετάσουν επί των ενόρκων δηλώσεων και ότι το επίδικο θέμα της αίτησης ήταν κατά πόσο οι ενάγοντες έχουν βάση αγωγής. Με αυτά τα δεδομένα παραμένει ασαφές ποια γεγονότα αποτέλεσαν τη βάση της αίτησης. Περαιτέρω κάποιος θα ανέμενε ότι, αφού είχε καταχωρηθεί ένσταση, το αντικείμενο της διαδικασίας της αίτησης θα ήταν κατ' αρχάς κατά πόσο το Δικαστήριο θα επέτρεπε ή όχι την εκδίκαση με βάση το Θεσμό 27 και ακολούθως να προχωρούσε στην εκδίκαση της ουσίας της αίτησης. Αντίθετα το Δικαστήριο προχώρησε αμέσως στην εξέταση της ουσίας, υποθέτουμε με τη συναίνεση των μερών, συναίνεση όμως που δεν είναι φανερή από το τηρηθέν πρακτικό». Στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ, (ανωτέρω) επιβεβαιώθηκε ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά αποτελεί εξαιρετικό μέτρο προσφυγής στο οποίο δικαιολογείται σε περίπτωση που τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «Ό, τι προκύπτει από τη νομολογία, είναι ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Δικαιολογείται, συνεπώς η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσον το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Τα γεγονότα, άλλωστε, τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου είναι, όπως υποδεικνύεται στη Sevegep Ltd. v. United Sea Transport Ltd. And others

(1989)1 Α.Α.Δ. (E) 729 εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση, και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαιτήσεως.» Η Έκθεση Απαίτησης στην παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 14.2.2013 και τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης στις 24.4.2014 (μετά τον θάνατο του ενάγοντα). Λαβή για την καταχώριση των επιδίκων αιτήσεων δίδει η παράγραφος 27 της Έκθεσης Απαίτησης αν αναγνωσθεί σε συνδυασμό με την τελευταία πρόταση της παραγρ. 28 της έκθεσης απαίτησης τις οποίες παραθέτω αυτούσιες: «

1. Ο Ενάγοντας πλέον αντιλήφθηκε ξεκάθαρα την αμέλεια και/ή την παράλειψη και/ή την αδυναμία διάγνωσης από τον Εναγόμενο 1 και/ή από την Εναγόμενη 2, ενός όγκου τόσο μεγάλου στο παχύ του έντερο, παρά τις επανειλημμένες υποδείξεις του για ιδιαίτερη προσοχή στις εξετάσεις που τον υπέβαλλαν.»
2. .............................. Ευρήματα τα οποία επιβεβαιώνουν την καθυστερημένη διάγνωση και κατ' επέκταση την καθυστερημένη αντιμετώπιση και θεραπεία.» Από τις παραγράφους 27 και 28 (ανωτέρω) της Έκθεσης Απαίτησης εκλαμβάνεται ως δεδομένο ότι εγείρεται από τον χρόνο διαπίστωσης της ιατρικής αμέλειας το νομικό σημείο της παραγραφής της αξίωσης που επιδιώκεται να προδικαστεί. Ως εκ τούτου οι Αιτητές-Εναγόμενοι 1, 2 και 3 ασχολούνται στις αγορεύσεις τους με την παρέλευση του χρόνου παραγραφής κατά την καταχώρηση της αγωγής (Απρίλιος 2012) με το χρόνο διαμόρφωσης του αγώγιμου δικαιώματος ως δεδομένο (Μάρτιος 2009). Με αφορμή την πιο πάνω παράγραφο 27 της Έκθεσης Απαίτησης που παραπέμπει σε χρόνο Μαρτίου 2009 οι Εναγόμενοι διατείνονται ότι η βάση του ισχυριζόμενου αγώγιμου αδικήματος προέκυψε και διαμορφώθηκε το αργότερο τον Μάρτιο του
3. Θα διαφωνήσω με τους Αιτητές-Εναγόμενους. Με το να απομονώνουν μια παράγραφο από την Έκθεση Απαίτησης για να καταδειχθεί ως στιγμιαία και συγκεκριμένη χρονική στιγμή της διαμόρφωσης του αγώγιμου δικαιώματος δεν με βρίσκει σύμφωνο. Κατ' αρχή να αναφέρω ότι διαβάζοντας στο σύνολο της την πολυσέλιδη Έκθεση Απαίτησης δεν μπορεί ούτε νομίζω ο πλέον ειδικός να καθορίσει ως μια χρονική στιγμή τη διαμόρφωση του ισχυριζόμενου αγώγιμου δικαιώματος της ιατρικής αμέλειας ούτε και η γνώση του ενάγοντα που υπέστη τις συνέπειες αυτής της ισχυριζόμενης αμέλειας ακόμη και στην περίπτωση που αυτός είναι ο ίδιος γιατρός μπορεί να θεωρηθεί ως η διαμόρφωση του αγώγιμου δικαιώματος. Ακόμη εξ αντικειμένου τον Μάρτιο του 2009 δεν μπορούσε να διαφανεί αν υπήρχε αμέλεια από ποιόν και πότε στο παρελθόν ή ποιες πράξεις ή παραλείψεις συνιστούσαν αν συνιστούσαν ιατρική αμέλεια επειδή οι ιατρικές εξετάσεις στις οποίες υπεβλήθη ο αποβιώσας στην Αθήνα κατεδείκνυαν άλλα ευρήματα από αυτό που καταδείκνυαν οι ιατρικές εξετάσεις στις οποίες υπεβλήθη στην Κύπρο. Από τη δικογραφία και ιδιαίτερα την Έκθεση Απαίτησης που αποτελεί την πηγή γνώσης δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια μεμονωμένη χρονική στιγμή (Μάρτιος 2009) η διαμόρφωση της ισχυριζόμενης βάσης της αγωγής γιατί ο γιατρός ενάγοντας διατείνεται στην παράγραφο 27 της Έκθεσης Απαίτησης ότι τότε αντελήφθη την αμέλεια των εναγομένων στην περίθαλψη του και την αντιμετώπιση του προβλήματος του. Τα αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2009 δεν διαμόρφωσαν ούτε μπορούσαν από μόνα τους να διαμορφώσουν την βάση της αγωγής χρονικά κατ' εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή όπως διατείνονται οι εναγόμενοι οι οποίοι εστιάστηκαν στο υποκειμενικό γεγονός ότι ο αποβιώσας γιατρός «αντελήφθηκε ξεκάθαρα ότι οι εναγόμενοι ήσαν αμελείς». Η διαμόρφωση της βάσης της αγωγής σε περιπτώσεις όπως η παρούσα της ισχυριζόμενης ιατρικής αμέλειας δεν είναι η υποκειμενική αντίληψη αλλά η εξ αντικειμένου διαπίστωση της και δεν μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί και να καθοριστεί επακριβώς σε μια δεδομένη και συγκεκριμένη χρονική στιγμή ιδιαίτερα από το γεγονός των συνθηκών της διάπραξης της ισχυριζόμενης ιατρικής αμέλειας και της νοσηλείας του ενάγοντα για μια μεγάλη χρονική περίοδο 5 ετών όπου αμέλεια είναι δυνατό να επεδειχθεί και μετά το 2009 όταν ο ενάγοντας ενοσηλεύθη στην εναγόμενη 3 και πάλι κλινική. Το άρθρο 68(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου αναφέρει: «
4. Καμιά αγωγή δεv εγείρεται για αστικό αδίκημα, εκτός αv αυτή εγερθεί- ................................... (β) αv τo αστικό αδίκημα πρoκαλεί vέα ζημιά κατά εξακoλoύθηση από μέρα σε μέρα, εvτός τριών ετώv από τηv κατάπαυση αυτής,» Η συνεχιζόμενη πρόκληση ζημιάς από το αστικό αδίκημα παρατείνει τον χρόνο παραγραφής σε 3 χρόνια από την κατάπαυση της ζημιάς αυτής. Οι συνέπειες της ισχυριζόμενης αμέλειας των εναγομένων είναι δυνατό να παρατάθηκαν και μετά την έγερση της αγωγής μέχρι τον Δεκέμβριο του
5. Το πότε άρχισε και το πότε τελειώνει ο χρόνος παραγραφής στην παρούσα υπόθεση δεν είναι ξεκάθαρο ως νομικό σημείο που πρέπει να προδικαστεί αφού θα προκύψει από αμφισβητούμενα γεγονότα και μαρτυρία που θα δοθεί κατά τη δίκη. Για να υπάρχει παραγραφή μιας αξίωσης πρέπει να υπάρχει σαφής χρονική στιγμή της διαπίστωσης της αιτίας της αγωγής ως αφετηρία μέτρησης του χρόνου. Αντίθετα εδώ η αφετηρία μέτρησης του χρόνου παραγραφής είναι όχι μόνο αμφισβητούμενη αλλά και αδιευκρίνιστη και μη συγκεκριμένη. Στην υπόθεση Χ"Οικονόμου ν. Ελληνικής Τραπέζης Λτδ

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 949, 956 λέχθηκε ότι «μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα.» Θα διαφωνήσω επίσης με τη θέση των Αιτητών ότι το θέμα της παραγραφής, δηλαδή ο χρόνος που προέκυψε το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα είναι θέμα «καθαρά νομικό που επιλύει ολόκληρη την αγωγή και ότι η απόφαση του Δικαστηρίου επί του προδικαστικού αυτού θέματος περισώζει δικαστικό χρόνο και αχρείαστη δημιουργία εξόδων.» Το πότε προέκυψε το αγώγιμο δικαίωμα δεν είναι θέμα «καθαρά νομικό», είναι θέμα που θα προκύψει από τα γεγονότα που θα εκτεθούν από τους μάρτυρες και θα αξιολογηθούν από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της δίκης. Ούτε οι παράγραφοι 25, 26, 27 και 28 της Έκθεσης Απαίτησης μπορεί να θεωρηθούν ότι καθορίζουν τον χρόνο διαμόρφωσης της αιτίας της αγωγής. Κατά συνέπεια δεν βρίσκω έρεισμα στις Αιτήσεις για προδικασία του ζητήματος της παραγραφής στην παρούσα αγωγή όπου η διαπίστωση της έναρξης του χρόνου παραγραφής άπτεται γεγονότων που θα αποδειχθούν με μαρτυρία κατά τη δίκη και δεν είναι αμιγώς νομικό θέμα που προκύπτει από τις παραγράφους 27 και 28 της Έκθεσης Απαίτησης (ανωτέρω). Αμφότερες οι Αιτήσεις των εναγομένων 1, 2 και 3, ημερ. 3.9.2015 και 10.9.2015 απορρίπτονται με έξοδα προς όφελος της Καθ' ης η αίτηση - ενάγουσας όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............. Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ, ΑΛ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Προδικαστική ένσταση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο