Αίτηση από τους κ.κ. CLAPPAS TRADING HOUSE LIMITED ν. Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία, D.H. CYPROTELS PLC (HE12211), Αρ. Αίτησης: 256/14, 21/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A83 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 256/14 Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία, D.H. CYPROTELS PLC (HE12211) και Επί τοις αφορώσι τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 Αίτηση από τους κ.κ. CLAPPAS TRADING HOUSE LIMITED Αιτητής Ημερομηνία: 21.2.2017 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Δ. Κούτρας Για Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Α. Ανδρέου (κα Μ. Χ"Σάββα για να ακούσει απόφαση) ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση που καταχωρήθηκε στις 26.5.14 η αιτήτρια ετιαρεία (CLAPPAS TRADING HOUSE LIMITED) αιτείται την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της εταιρείας D.H.CYPROTELS PLC. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 209, 211(ε), 212(α) και 21 του περί Εταιρειών Νόμου. Στις 10.1.14 η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ διόρισε τον κ. Άλκη Χριστοδουλίδη και τον κ. Ελευθέριο Φιλίππου παραλήπτες - διαχειριστές της εταιρείας D H CYPROTELS PLC δυνάμει ομολόγων κυμαινόμενης επιβάρυνσης ημερ. 9.7.08 και ημερ. 8.4.11 (από 8.10.14 ο κ. Ελευθέριος Φιλίππου δεν ενεργεί ως παραλήπτης - διαχειριστής της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας). Η καθ΄ ης η αίτηση είναι δημόσια εταιρεία και είχε εγγραφεί ως ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με μετοχές στις 22.3.1979 (ΗΕ12211). Το ονομαστικό μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας είναι £50.000.000,00 (πενήντα εκατομμύρια λίρες) διαιρεμένο σε 500.000.000 μετοχές αξίας £0,10 έκαστη και το εκδοθέν μετοχικό κεφάλαιο σήμερα είναι £6.279.666,90 διαιρεμένο σε 62.796.669 συνήθεις μετοχές αξίας £0,10 έκαστη. Οι κυριότεροι σκοποί της εταιρείας μεταξύ άλλων είναι η εκμετάλλευση ξενοδοχείων ως και τουριστικών καταλυμάτων, περιλαμβανομένης και της αξιοποίησης ακινήτου περιουσίας. Η εν λόγω εταιρεία όφειλε αρχικά στους αιτητές - σύμφωνα με τους ίδιους - δυνάμει εγγράφου αναγνωρίσεως χρέους ημερ. 24.5.11 το ποσό των €225.049,27 σε βεβαίωση την οποία προέβη η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία. Στις 21.1.14 το αδιαμφισβήτητο χρέος ανήλθε στις €115.034,94 ως επιβεβαιώθηκε στις 18.12.13. Στις 3.2.14 οι αιτητές επέδωσαν στην εταιρεία απαίτηση πληρωμής ημερ. 21.1.14 στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας στην οδό Αντώνη Λουκαΐδη αρ. 114, γρ. C1, 4ος όροφος, 3031 Λεμεσό σύμφωνα με το αρ. 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113. Η επίδοση της απαίτησης πληρωμής έγινε σε κάποιο Λάμπρο Μ. Γεωργίου στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας άγνωστο αν το πρόσωπο αυτό είναι αξιωματούχος της εταιρείας ή όχι αλλά δεν επιδόθηκε στο διαχειριστή-παραλήπτη, ο οποίος όμως δεν αμφισβητεί την απαίτηση πληρωμής και την επίδοση της στην εταιρεία. Παραθέτω αυτούσια την απαίτηση πληρωμής: Λευκωσία 21/1/14 Επί τοις αφορώσι τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 212(α) ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟΥ ΚΕΦ.113. και Επί τοις αφορώσι την απαίτηση των κ.κ. CLAPPAS TRADING HOUSE LTD, εκ Λευκωσίας Προς D.H. CYPROTELS PLC Α. Λουκαΐδη αρ. 114 Γρ.C1 3031 ΛΕΜΕΣΟΣ Κύριοι, Δια της παρούσης απαιτώ την πληρωμή του ποσού των €115.034,94 (εκατόν δέκα πέντε χιλιάδες, τριάντα τέσσερα ευρώ και ενενήντα τέσσερα σεντ μόνο) οφειλόμενο από εσάς προς εμάς, τους CLAPPAS TRADING HOUSE LTD, δυνάμει παραδεδεγμένου λογαριασμού ο οποίος προέκυψε αρχικά από κοινή αποδοχή και υπογραφή οφειλής στις 24/5/2011 εκ ποσού €225.049,27 και εν συνεχεία ανήλθε στις €115.034,94 στις 18/12/13 όπου ανεγνωρίσθη το ως άνω οφειλόμενο υπόλοιπο. Η παρούσα αίτηση ζητείται δια τους σκοπούς του άρθρου 212(α) του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113. Διατελούμεν, (Υπ) ......... CLAPPAS TRADING HOUSE LTD Η πιο πάνω αίτηση συνοδεύεται με ένορκη δήλωση του κ. Ιωάννη Κλάππα, διευθυντή των αιτητών με την οποία ουσιαστικά αναφέρει ότι τα γεγονότα της αίτησης είναι αληθή και η καθ΄ ης η αίτηση οφείλει το ποσό το οποίο αναφέρεται στην παράγραφο 5 της αίτησης, δηλαδή €115.034,94. Η πιο πάνω αίτηση που καταχωρήθηκε στις 23.5.14 επιδόθηκε στην καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία (άγνωστο σε ποιο πρόσωπο) στις 27.5.14 η οποία εμφανίστηκε δια του διαχειριστή-παραλήπτη στις 30.12.14 και καταχώρησε ένσταση. Η αρχική ένσταση περιελάμβανε τους ακόλουθους 11 λόγους ένστασης: "1. Η αίτηση γίνεται σε αντίθεση της επιθυμίας και/ή απόφασης της πλειοψηφίας των πιστωτών της Καθ΄ ης η αίτησης εταιρείας. 2. Η αίτηση γίνεται ενώ η Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρεία βρίσκεται υπό Διαχείριση στη βάση ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης και ενώ έχει ήδη διοριστεί Παραλήπτης-Διαχειριστής. 3. Σε περίπτωση επιτυχίας της παρούσας αίτησης θα προκληθεί μεγάλη αδυναμία ομαλής εκτέλεσης των εκ του νόμου καθηκόντων του Παραλήπτη-Διαχειριστή της Καθ΄ ης Αίτηση Εταιρείας. 4. Σε περίπτωση επιτυχίας της παρούσας αίτησης θα προκληθεί καθυστέρηση στην διαδικασία Διαχείρισης της Καθ΄ ης η αίτηση Εταιρείας. 5. Η αίτηση θα προκαλέσει αχρείαστα έξοδα εις βάρος των πιστωτών της Εταιρείας. 6. Δεν ικανοποιείται η απαίτηση του άρθρου 212(
- a)για επίδοση στην εταιρεία απαίτησης με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας. 7. Η Καθ΄ ης η αίτηση Εταιρεία έχει κινητή και ακίνητη περιουσία δυνάμενη να ικανοποιήσει την Αιτήτρια. 8. Η Αιτήτρια είναι πλήρως εξασφαλισμένη πιστωτής. 9. Η αίτηση είναι αντικανονική και παράτυπη και δεν αναφέρεται στην ορθή νομική βάση. 10. Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση και γίνεται για αθέμιτο και/ή παράλληλο σκοπό. 11. Το αιτούμενο διάταγμα έχει ως μοναδικό σκοπό να πλήξει την απονομή της δικαιοσύνης και δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να δοθεί υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης." Η ένσταση έγινε προσπάθεια να τροποποιηθεί με την προσθήκη των ακολούθων δύο λόγων ένστασης (12 και 13) αίτηση όμως που στη συνέχεια απεσύρθη και απερρίφθη. "12. Η Αιτήτρια δεν είναι Πιστωτής εν τη έννοια του Νόμου και/ή η Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρεία αμφισβητεί το οφειλόμενο ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό και/ή λανθασμένα αξιώνουν από την Καθ΄ ης η Αίτηση το εν λόγω ποσό και/ή δεν αφορά λογαριασμό για υπηρεσίες που έλαβε το ξενοδοχείο που χειριζόταν οι Καθ΄ ων η αίτηση και/ή η εν λόγω απαίτηση δεν είναι εκκαθαρισμένη οφειλή. 13. Η απαίτηση πληρωμής που αποστάληκε από τους Αιτητές με βάση το άρθρο 212(α) του Κεφ.113 έγινε για λανθασμένο και/ή παράλογο και/ή υπερβολικό ποσό με αποτέλεσμα οι Καθ΄ ων η Αίτηση να παραπλανηθούν ως προς το ύψος του οφειλόμενου ποσού και η απαίτηση πληρωμής έγινε παράτυπα και/ή αντικανονικά χωρίς να αναγράφετε η προθεσμία εντός της οποίας οι Καθ΄ ων η αίτηση έπρεπε να συμμορφωθούν." Η αίτηση δημοσιεύθηκε με οδηγίες του Δικαστηρίου τόσο στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 27.11.15 όσο και σε μια καθημερινή στις 27.11.15. Οι σχετικές δημοσιεύσεις ευρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου (Τεκμήρια 6 και 7). Η παράλειψη συμμόρφωσης προς την ειδοποίηση ημερ. 3.2.14 δυνάμει των προνοιών του άρθρου 212(α) και 211(ε) συνιστά αμέλεια - σύμφωνα με τους Αιτητές - και δεν υπεδείχθη εύλογη αιτία για την παράλειψη πληρωμής αφού καμία ανταπόκριση ως προς την οφειλή δεν υπήρξε εκ μέρους της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο την αιτήτρια εταιρεία πιστωτή εν τη εννοία του Νόμου. Συνακόλουθα - είναι η θέση των αιτητών - και λαμβανομένου υπ΄ όψιν ότι υπό τα περιστάσεις δημιουργείται νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής το Δικαστήριο οφείλει να διατάξει την εκκαθάριση της εταιρείας. Στο στάδιο των αγορεύσεων ο κ. Κούτρας εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι ο διαχειριστής-παραλήπτης δεν εκπροσωπεί την εταιρεία και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη του την ένορκη δήλωση που αυτός καταχώρισε προς υποστήριξη της έντασης του για εκκαθάριση της εταιρείας, παραπέμποντας στην Νίνος Χ" Ρούσος ως Παραλήπτης της Εταιρείας Υ. Liasides Developers Ltd
(2011)1 ΑΔΔ 1703 προς επίρρωση του ισχυρισμού του. Περαιτέρω ανέφερε ότι το γεγονός ότι η εταιρεία στερείται περιουσίας που μπορεί να διανεμηθεί στους μη εξασφαλισμένους πιστωτές αφού ικανοποιηθούν κατά σειρά οι απαιτήσεις των διαφόρων εξασφαλισμένων πιστωτών όπως αναφέρονται στο άρθρο 300 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113 όπως ο ίδιος ο διαχειριστής-παραλήπτης διατείνεται είναι ένας επιπρόσθετος λόγος που πρέπει το Δικαστήριο να διατάξει την εκκαθάριση της εταιρείας για να διασφαλιστούν τα συμφέροντα όλων ανεξάρτητα των πιστωτών εξασφαλισμένων και μη. Θέση του κ. Ανδρέου είναι ότι το ομόλογο επιβάρυνσης έχει κρυσταλλοποιηθεί (crystallized) με τον διορισμό του διαχειριστή-παραλήπτη ο οποίος έχει απεριόριστες εξουσίες δυνάμει του όρου 10 του ομολόγου, ολόκληρη δε η περιουσία της εταιρείας έχει περιέλθει στον διαχειριστή-παραλήπτη ο οποίος μπορεί να την εκποιήσει προς ικανοποίηση του ομολογιούχου ακολουθώντας την σειρά που προβλέπεται στο άρθρο 300 του Κεφ. 113. Με αυτόν τον τρόπο θα καταστεί αναποτελεσματική και καταχρηστική η διαδικασία με περιττά έξοδα διορισμού εκκαθαριστή για να κατανείμει σε μη εξασφαλισμένους πιστωτές περιουσία που δεν αρκεί να ικανοποιήσει τους εξασφαλισμένους πιστωτές καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η αίτηση είναι κακόπιστη και ως τέτοια θα πρέπει να απορριφθεί. Στην Νίνος Χ" Ρούσος ως Παραλήπτης της Εταιρείας Υ. Liasides Developers Ltd (ανωτέρω) στην οποία με παρέπεμψε ο κ. Κούτρας, ο Ναθαναήλ, Δ. αναλύει το νομικό καθεστώς του διαχειριστή-παραλήπτη, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που η εταιρεία επιδιώκει μετά το διορισμό του την εκκαθάριση της. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: ". σύμφωνα με τα συγγράμματα Pennington: Company Law, 3η έκδ., σελ. 427 και 435 και Ranking & Spicer' s Company Law, 11η έκδ., σελ. 219, ένας παραλήπτης ο οποίος διορίζεται δυνάμει εγγράφου εκτός Δικαστηρίου θεωρείται αντιπρόσωπος («agent») των κατόχων των ομολόγων και κατά συνέπεια αυτοί ως αντιπροσωπευόμενοι («principals») είναι και οι υπεύθυνοι για τις ενέργειες αυτού. Ο ρόλος του παραλήπτη-διαχειριστή, όπως υποδεικνύει ο Pennington στη σελ. 427, δεν έχει το συνήθη ρόλο που είναι γνωστός στη σχέση «principal-agent», όπως δε αναφέρεται επί λέξει: «But such a receiver does not owe the duties of a real agent to the company, and so the company cannot give him instructions as to the way he shall exercise his powers and he is not liable in damages to the company for exercising them negligently.» Όπως υπέδειξε επίσης η απόφαση στη Gomba Holdings Uk Ltd v. Homan [1986] 3 All E.R. 94: «Although nominally the agent of the company, his primary duty is to realise the assets in the interests of the debenture holder and his powers of management are really ancillary to that duty.» Τα πιο πάνω είναι σύμφωνα και με τη γενικότερη αρχή ότι με το διορισμό παραλήπτη αυτός λαμβάνει υπό τον έλεγχο του τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, οι δε εξουσίες της εταιρείας και των διευθυντών της να ενεργούν σε σχέση με το συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο που καλύπτει το ομόλογο σταματούν, χωρίς όμως να επηρεάζεται η νομική ύπαρξη και οντότητα της εταιρείας. (Moss Steamship Co. v. Whinney [1912] A.C. 254). Βέβαια, εάν το ομόλογο καλύπτει στην ουσία ολόκληρη ή το πλείστο μέρος της περιουσίας της εταιρείας, τότε οι διευθυντές της εταιρείας ουσιαστικά δεν ελέγχουν την εμπορική δραστηριότητά της. Πέραν των πιο πάνω, το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου απορρίπτοντας την αίτηση αναστολής αναφέρθηκε στο σύγγραμμα του Derek French: "Applications to Wind up Companies", 2η έκδ., σελ. 270, σε σχέση με τα καθήκοντα του παραλήπτη μιας εταιρείας. Παραμένει υπό αμφισβήτηση κατά πόσο σε αίτηση διάλυσης της εταιρείας αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα της ίδιας της εταιρείας ή τα συμφέροντα των πιστωτών που διόρισαν τον παραλήπτη. Γίνεται αναφορά σε δύο αποφάσεις τις οποίες χρησιμοποίησε το Δικαστήριο, τις Bank of New Zealand v. Essington Developments Ptd Ltd [1991] 5 ACSR 86 και In Re Thames Freightlines Ltd [1981] NZCLC 98, 112, από τις δικαιοδοσίες της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας αντίστοιχα, όπου εξετάστηκε η εξουσία παραληπτών υπό τέτοιες συνθήκες. Φαίνεται ότι η δυνατότητα του παραλήπτη-διαχειριστή δεν επεκτείνεται στην αμφισβήτηση της αίτησης διάλυσης εκ μέρους της ίδιας της εταιρείας, διότι αυτό θα σήμαινε την υπερκάλυψη των εξουσιών των ιδίων των διευθυντών να ενστούν στη διάλυση της εταιρείας τους. Παρουσιάζεται δε ότι σε περίπτωση που ο παραλήπτης επιθυμεί να αμφισβητήσει την αίτηση διάλυσης της εταιρείας, εκείνος που πρέπει να το πράξει είναι ο πιστωτής που τον διόρισε και όχι ο ίδιος ο παραλήπτης. Στη δεύτερη των πιο πάνω υποθέσεων παρατηρήθηκε μάλιστα ότι ένας παραλήπτης ο οποίος εμφανίζεται προς αμφισβήτηση της αίτησης διάλυσης χωρίς να έχει προς τούτο εκ του νόμου εξουσία θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είτε αντιπροσωπεύει τον πιστωτή που τον διόρισε ή ότι ενεργεί ο ίδιος ως πιστωτής για τα έξοδα της εκκαθάρισης της εταιρείας, («receivership»). Τα πιο πάνω πρέπει λοιπόν να ιδωθούν υπό το φως της πραγματικής υπόστασης του παραλήπτη-διαχειριστή που πρωτίστως επιδιώκει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πιστωτών που τον διόρισαν, (δέστε Brenda Hannigan: Company Law, σελ. 732-733). Οι διευθυντές διατηρούν κατάλοιπο εξουσίας που περιλαμβάνει και τη δυνατότητα να εγείρουν αγωγή εναντίον των κατόχων ομολόγων που διόρισαν τον παραλήπτη-διαχειριστή (Newhart Developments Ltd v. Co-op Commercial Bank Ltd [1978] 2 All E.R. 896)." Από το πιο πάνω απόσπασμα συνάγεται ότι η εισήγηση του κ. Κούτρα ότι ο διαχειριστής - παραλήπτης που επιδιώκει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πιστωτών που τον διόρισαν ευσταθεί με την έννοια ότι όχι μόνο η ίδια η εταιρεία μπορεί να αιτηθεί τη διάλυση της αλλά και άλλοι μη εξασφαλισμένοι πιστωτές των οποίων τα συμφέροντα δεν εξυπηρετούνται από τον παραλήπτη - διαχειριστή. Κατά συνέπεια η εκκαθάριση θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και των μη εξασφαλισμένων πιστωτών εφ΄ όσον ο εκκαθαριστής θα ασκεί έλεγχο στη νομιμότητα των ενεργειών του παραλήπτη - διαχειριστή. Στην παλαιά Αγγλική αυθεντία In Re Chic Ltd
(1905)Ch 345, όπου αφορά τα ίδια γεγονότα με την παρούσα υπόθεση δηλαδή υπεβλήθη αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας για την οποία είχαν διορίσει διαχειριστές-παραλήπτες για όλα τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας και κατά συνέπεια δεν θα επωφελούντο οι αιτητές από τη διάθεση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας αφού αυτά δεν αρκούσαν για τους εξασφαλισμένους πιστωτές περιλαμβανομένων των ομολογούχων, αποφασίστηκε ότι δυνάμει του άρθρου 79
(5)του παλαιού Companies Act του 1862 ήταν "just and equitable" (δίκαιο και εύλογο) να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης. Στην πιο πάνω αυθεντία αποφασίστηκε ουσιαστικά ότι η εξακολούθηση των επιχειρήσεων της εταιρείας και η διαχείριση και/ή ο έλεγχος της επιχειρηματικής της δραστηριότητας βρισκόταν πλέον στα χέρια του ομολογιούχου και ήταν πιθανόν από αυτό να προκληθούν περαιτέρω πιστωτές για τους οποίους η εταιρεία να αδυνατούσε να καταβάλει οποιαδήποτε ποσά ο δε παραλήπτης-διαχειριστής να μην έχει καμία ευθύνη πληρωμής αυτών των ποσών. Θεωρήθηκε κατά συνέπεια ότι παρά το γεγονός ότι φαινόταν ότι οι ανεξασφάλιστοι πιστωτές δεν θα προσποριζόταν οποιοδήποτε όφελος από την εκκαθάριση εντούτοις ήταν υποχρέωση του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης αφού θεωρήθηκε δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις. Στην In Re Clandown Colliery Co (1914-15) All ER Ext 1380 όπου η περιουσία της εταιρείας είχε επιβαρυνθεί με ομόλογο προς όφελος του προέδρου του Διοικητικού της Συμβουλίου της εταιρείας ο οποίος έφερνε ένσταση σε αίτηση εκκαθάρισης της που έγινε από πιστωτές της και παρά την ένσταση της πλειονότητας των πιστωτών αποφασίστηκε δυνάμει του άρθρου 129 (vi) του Companies Act του 1908 ότι ήταν "just and equitable" (δίκαιο και εύλογο) να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης. Ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας που ουσιαστικά την ήλεγχε ως ομολογιούχος με τον διορισμό διαχειριστή-παραλήπτη ισχυρίστηκε ότι εάν του επιτρεπόταν να συνεχίσει την διαχείριση-έλεγχο της επιχειρηματικής της δραστηριότητας και εξασφάλιζε περισσότερη πίστωση, η επιχείρηση θα ήταν κερδοφόρα και οι πιστωτές θα πληρώνονταν. Το Δικαστήριο ακολουθώντας την In Re Menson & Co
(1906)1 Ch 841 και την In Re Great Western (Forest of Dean) Coal Consumers Co., 21 Ch 769 αποφάσισε ότι αυτό το θέμα, δηλαδή της συνέχισης των εργασιών της εταιρείας με εξασφάλιση περαιτέρω πίστωσης δεν ήταν επ΄ ωφελεία αθώων πιστωτών και δεν θα έπρεπε να επιτραπεί, καταλήγοντας ότι ήταν δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης. Στην υπό εκδίκαση αίτηση θεωρώ ότι είναι δίκαιο και εύλογο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ούτως ώστε να υπάρχει διαφάνεια μεταξύ όλων των πιστωτών εξασφαλισμένων και μη ως προς το ποιος διαχειρίζεται και με ποιο νόμιμο τρόπο τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας. Δεν έχω πεισθεί ότι από την ένσταση που έχει υποβληθεί εκ μέρους της εταιρείας και του διαχειριστή-παραλήπτη της ότι δεν υπάρχει λογική πιθανότητα να προκύψει όφελος από την εκκαθάριση για ανεξασφάλιστους πιστωτές. Το βάρος απόδειξης ότι δεν θα προκύψει όφελος στους ανεξασφάλιστους πιστωτές είναι στους ώμους του διαχειριστή-παραλήπτη και αυτό το βάρος δεν το έχει αποσείσει η εταιρεία (βλ. Η Εκκαθάριση Εταιρειών Δρ. Α. Ποιητή, 2η έκδοση, σελ. 40, υποπαράγραφος [κα]). Η αίτηση επίσης δεν βρίσκω ότι είναι κακόπιστη. Ένας πιστωτής επιθυμεί να τύχουν εκκαθάρισης τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας από ανεξάρτητο εκκαθαριστή ο οποίος θα ελέγχει τη νομιμότητα των πράξεων του διαχειριστή-παραλήπτη και όχι μόνο από τον διαχειριστή-παραλήπτη ο οποίος προσβλέπει στην ικανοποίηση του ομολογιούχου χωρίς να εξετάζει με αντικειμενικό τρόπο τις χρεώσεις και το συνολικό ύψος της απαίτησης του. Ο κ. Ανδρέου στην αγόρευση του εγείρει ακόμα ένα θέμα για το οποίο κατά την άποψη του η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Εισηγείται ότι η αίτηση που έχει ως βάση της το άρθρο 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, δεν έχει μια ξεκαθαρισμένη με ένορκη δήλωση απαίτηση των αιτητών - πιστωτών. Συγκεκριμένα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ο διευθυντής των αιτητών κ. Ιωάννης Κλάππας επιβεβαιώνει με την ένορκη δήλωση του τα γεγονότα που φαίνονται στην αίτηση. Από τα γεγονότα φαίνεται επίσης ότι η απαίτηση πληρωμής που έγινε δυνάμει του άρθρου 212(α) των αιτητών ημερ. 21.1.14 αφορά απαίτηση πληρωμής ποσού €115.034,94 οφειλόμενων "δυνάμει παραδεδεγμένου λογαριασμού ο οποίος προέκυψε αρχικά από κοινή αποδοχή και υπογραφή οφειλής στις 24.5.11 εκ ποσού €225.049,27 και εν συνεχεία ανήλθε στις €115.034,94 στις 18.12.13 όπου ανεγνωρίσθη το πιο πάνω οφειλόμενο υπόλοιπο". Όπως ο δικηγόρος των αιτητών κ. Κούτρας στο πλαίσιο της αγόρευσης του προσθέτει τεκμήρια που αποδεικνύουν τα γεγονότα της αίτησης και τα οποία παρέλειψε υπό μορφή μαρτυρίας να καταχωρήσει στην ένορκη του δήλωση (καταστάσεις λογαριασμού και ενυπόγραφη αναγνώριση του υπολοίπου από την καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία), έτσι και ο κ. Ανδρέου επιχειρεί στην αγόρευση του να συμπεριλάβει λόγους ένστασης που δεν ευρίσκονται στους αρχικούς λόγους ένστασης και δεν προστέθηκαν κατόπιν δικής του αίτησης την οποία στο τέλος απέσυρε και στη συνέχεια απερρίφθη. Η απαίτηση πληρωμής και η επίδοση της στα εγγεγραμμένα γραφεία της εταιρείας δεν αμφισβητείται από την εταιρεία (παραλήπτη-διαχειριστή) με τους αρχικούς λόγους ένστασης. Δεν αμφισβητείται επίσης η οφειλή και το ύψος της ούτε το γεγονός ότι οι αιτητές είναι πιστωτές της εταιρείας. Η επιχειρηματολογία του κ. Ανδρέου στο στάδιο της αγόρευσης του ότι οι αιτητές δεν απέδειξαν με μαρτυρία το οφειλόμενο χρέος δεν ευσταθεί αφού αυτό δεν αμφισβητήθηκε ούτε μετά την επίδοση της απαίτησης πληρωμής ούτε με τους καταχωρηθέντες λόγους ένστασης. Επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να προστεθούν ως λόγοι ένστασης, αλλά αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Κατά συνέπεια η παράλειψη πληρωμής μετά την επίδοση της απαίτησης πληρωμής δυνάμει του άρθρου 212(α) συνιστά αδυναμία πληρωμής και καταδεικνύει την αφερεγγυότητα της εταιρείας. Στην Αγγλική απόφαση Cornhill Insurance plc v. Improvement Services Ltd
(1986)2 BCC 98. 942 επισημάνθηκε ότι όταν χρέος το οποίο δεν αμφισβητείται καταστεί πληρωτέο, παράλειψη πληρωμής αφ΄ εαυτής αποτελεί απόδειξη ανικανότητας πληρωμής. Αφερεγγυότητα αποδεικνύεται επίσης και όταν φανεί ότι η Εταιρεία βρίσκεται υπό τον έλεγχο των κατόχων ομολόγων και δεν θα απομείνει οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο αφού αποπληρωθούν οι επιβαρύνσεις (βλ. Re Chic Ltd
(1905)2 Ch 345) καθώς και όταν εκκρεμούν δικαστικές αποφάσεις εναντίον της Εταιρείας και αριθμός πιστωτών πιέζει για πληρωμή (βλ. Re Tweeds Garage Ltd
(1962)Ch 406). Το τεκμήριο αφερεγγυότητας που προκύπτει από αυτές τις περιπτώσεις ενδέχεται να καταρριφθεί εάν αποδειχθεί ότι η εταιρεία είναι κατ΄ ουσία σε θέση να αποπληρώσει τα χρέη της (βλ. Re Bradford Tramways Co
(1876)4 Ch. D. 18). Η αίτηση κατά συνέπεια επιτυγχάνει με έξοδα εις βάρος των καθ΄ ων η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της εταιρείας. (Υπ.) ............ Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΚΧ Subject: Civil / Other Actions / General Applications / Final Αναφορά: Εκκαθάριση Εταιρειών cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο