← Κύπρος

ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ & ΥΙΟΣ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής:1603/2010, 24/2/2017

ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ & ΥΙΟΣ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής:1603/2010, 24/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A88 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:1603/2010 Μεταξύ: ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ Ενάγοντα και

  1. ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ & ΥΙΟΣ ΛΤΔ
  2. Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Εναγόμενων Ημερομηνία: 24.2.17 Εμφανίσεις: Για τον ενάγοντα : Φ. Αποστολίδης Για τον εναγόμενο 1: Χ. Πογιατζής Για τον εναγόμενο 2: Χ. Σάββα ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας είναι ο ιδιοκτήτης του υποστατικού στην οδό Γιλτίζ αριθ. 10 στη Λεμεσό το οποίο αποτελείται από ισόγειο κατάστημα και δύο διαμερίσματα. Οι εναγόμενοι 1 είναι οι ενοικιαστές και κάτοχοι του εφαπτόμενου καταστήματος το οποίο είναι ιδιοκτησία Τουρκοκύπριου και βρίσκεται υπό τη διαχείριση του εναγόμενου
  3. Και τα δύο υποστατικά βρίσκονται εντός του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 5/41466 τεμάχιο
  4. Ο ενάγοντας με την αγωγή του αξιώνει από τους εναγόμενους αποζημιώσεις για ζημιές που προκλήθηκαν στο υποστατικό του από τη διαρροή όμβριων υδάτων που προήλθαν από την οροφή του καταστήματος των εναγομένων. Συγκεκριμένα αξιώνει το ποσό των €5.308 πλέον €796.20 ΦΠΑ ως ειδικές αποζημιώσεις, το ποσό των €3.150 ως απώλεια ενοικίων και ενδιάμεσα ενοίκια εκ €450 μηνιαίως μέχρι την επίλυση του προβλήματος. Επιπρόσθετα ο ενάγοντας αξιώνει την παύση και ή την άρση της παράνομης επέμβασης. Όπως αναφέρεται στη τροποποιημένη έκθεση απαίτησης κατά τη διάρκεια μεγάλης βροχόπτωσης την 29η και 30η Οκτωβρίου του 2009 και στις τελευταίες επίσης ραγδαίες βροχοπτώσεις επήλθε διαφυγή όμβριων υδάτων από το ακίνητο των εναγομένων και προκάλεσε σημαντικές ζημιές στο ακίνητο του ενάγοντα. Από το έτος 2006 μέχρι σήμερα το ακίνητο του ενάγοντα παρουσίασε διάφορες ζημιές που έχουν προκληθεί από τη διαρροή νερού και/η όμβριων υδάτων και /ή υγρασίας που εκφεύγει και /ή έχει εκφύγει από την πλάκα της οροφής του καταστήματος των εναγομένων. Η πλάκα της οροφής του κτιρίου των εναγομένων έχει κλίση προς το κτίριο του ενάγοντα και ένεκα τούτου με κάθε βροχόπτωση τα όμβρια νερά ρέουν προς το κτίριο του ενάγοντα. Η αιτία εισχώρησης των ομβρίων υδάτων εντός της οικοδομής του ενάγοντα οφείλεται στην ανεπαρκή υγρομόνωση της οροφής του κτιρίου των εναγομένων σε συνδυασμό με τη λανθασμένη εξασφάλιση των ορθών αποστραγγιστικών κλίσεων έτσι ώστε να εκτρέπονται τα όμβρια νερά σε αντίθετη κατεύθυνση από το κτίριο του ενάγοντα, καθώς επίσης και στην αδυναμία της υδατοστεγάνωσης στο σημείο που εφάπτεται η οροφή του κτιρίου των εναγομένων με το κτίριο του ενάγοντα. Οι εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρησαν ξεχωριστές εκθέσεις υπεράσπισης. Ο εναγόμενος 1 απορρίπτει τους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης και καλεί τον ενάγοντα σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών του. Ειδικότερα αρνείται ότι έχει προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά στον ενάγοντα και ισχυρίζεται πως και εάν ακόμα έχει προκληθεί δεν οφείλεται στη διαρροή νερού και /ή όμβριων υδάτων που εκφεύγει ή έχει εκφύγει από την πλάκα της οροφής του καταστήματος του. Άνευ βλάβης της πιο πάνω θέσης του ισχυρίζεται ότι από το έτος 1978 μέχρι σήμερα πρόβηκε σε έργα επισκευής και συντήρησης του επίδικου ακινήτου και συγκεκριμένα έλαβε κατά καιρούς όλα τα δέοντα μέτρα έτσι ώστε να μην διοχετεύεται το νερό της βροχής στα γειτονικά ακίνητα. Προχώρησε στην ολική μόνωση της οροφής και ενίσχυσε αυτή με διάφορα υλικά για να μην συσσωρεύεται το νερό της βροχής αλλά να διαφεύγει προς το δρόμο και προς το έδαφος. Προβάλλει επίσης τον ισχυρισμό ότι κατά την ανέγερση της γειτονικής οικοδομής που ανήκει στον ενάγοντα αποκόπηκαν οι σωλήνες διαφυγής του νερού που υπήρχαν στο κατάστημα του με αποτέλεσμα το νερό της βροχής να συσσωρεύεται στη πλάκα της οροφής. Είναι περαιτέρω η θέση του πως έστω και εάν προκλήθηκαν ζημιές στο ενάγοντα εξαιτίας της κακής κατάστασης του κτιρίου του καταστήματος αποκλειστικά υπεύθυνος γι' αυτές είναι ο εναγόμενος
  5. Ο εναγόμενος 2 με τη δική του έκθεση υπεράσπισης αρνείται τους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης και την πρόκληση ζημιάς στον ενάγοντα και καλεί αυτόν σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών του. Περαιτέρω αρνείται ότι ο ίδιος έχει οποιανδήποτε ευθύνη για τυχόν ζημιές που προκλήθηκαν στον ενάγοντα. Σημειώνεται ότι στις 2.7.2010 και 16.12.2010 αντίστοιχα οι εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρησαν και επέδωσαν έκαστος προς τον άλλο ειδοποίηση συνεναγομένου για πλήρη αποζημίωση και ή συνεισφορά σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.10 θ.12 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ακολούθως με εκατέρωθεν γραπτές αιτήσεις αιτήθηκαν όπως η αξίωση έκαστου έναντι του άλλου εκδικαστεί κατά την ακρόαση της παρούσας αγωγής με την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ τους. Και οι δύο εναγόμενοι σε κατοπινό στάδιο και συγκεκριμένα στις 29.3.2011, προχώρησαν στην απόσυρση των εκατέρωθεν αιτήσεων και όπως δηλώθηκε κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας από τους συνηγόρους τους, επέλεξαν να μην προωθήσουν οποιαδήποτε μεταξύ τους διαφορά. Έτσι η διαδικασία προχώρησε και ολοκληρώθηκε στη βάση των δικογραφημένων ισχυρισμών των εναγομένων 1 και 2 μόνο σε σχέση με την υπεράσπιση τους έναντι της απαίτησης του ενάγοντα. Προς απόδειξη της υπόθεσης του ενάγοντα κατάθεσε ο αδελφός του, Ιπποκράτης Ιωάννου (ΜΕ1) και ο Χρήστος Σεβαστίδης (ΜΕ 2).Για την υπεράσπιση κατέθεσε ο διευθυντής των εναγομένων 1 Γιαννάκης Έλληνας ενώ εκ μέρους του εναγόμενου 2 δεν προσκομίσθηκε οποιανδήποτε μαρτυρία. Στη συνέχεια δε και μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων καταθέσαν στο Δικαστήριο τις γραπτές τους αγορεύσεις, όπου εκτίθενται οι θέσεις και τα επιχειρήματα τους και τα οποία για το λόγο αυτό δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω. Αχρείαστο επίσης θεωρώ να επαναλάβω στην ολότητα της τη μαρτυρία που έχει προσκομισθεί και η οποία είναι καταγραμμένη στα πρακτικά, γι' αυτό και θα προχωρήσω αμέσως σε αξιολόγηση της, παραθέτοντας πολύ περιληπτικά τους ισχυρισμούς του κάθε μάρτυρα, έχοντας κατά νου τις δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων, ότι πρόκειται για υπόθεση πολιτικής φύσης που κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων και ότι ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικά ή εξ' ολοκλήρου (βλ. Αγαπίου v. Παναγιώτου 1983

(1)ΑΑΔ 263, Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη 1995
(2)ΑΑΔ 207, Χάρης Χρίστου v. Eυγενία Khoreva 2002 (1Α) 454). Τα ακόλουθα γεγονότα παρέμειναν αδιαμφισβήτητα και αποτελούν συνεπώς ευρήματα του Δικαστηρίου: Tα δύο επίδικα υποστατικά που βρίσκονται εντός του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 5/41466 τεμάχιο 297 στη Λεμεσό εφάπτονται μεταξύ τους. Tο ακίνητο του ενάγοντα αποτελείται από ισόγειο κατάστημα και δύο διαμερίσματα. Η οροφή του κτιρίου των εναγομένων εφάπτεται στο επίπεδο της πλάκας δαπέδου του 2ου ορόφου του κτιρίου του ενάγοντα. Επίσης δεν έχει αμφισβητηθεί ότι το υποστατικό που κατέχουν οι εναγόμενοι 1 και το χρησιμοποιούν ως κατάστημα ανήκει σε Τουρκοκύπριο και με βάση τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας τελεί υπό τον έλεγχο και τη διαχείριση του εναγόμενου
  1. Αποτελεί επίσης αποδεκτό γεγονός ότι το αναφερόμενο ακίνητο κατέχεται και χρησιμοποιείται ως κατάστημα από τους εναγόμενους 1 δυνάμει συμφωνία που συνήψαν με τον εναγόμενο
  2. Ο ΜΕ 1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του το περιεχόμενο της γραπτής δήλωσης που κατέθεσε στο Δικαστήριο και σημειώθηκε ως Έγγραφο Α. Κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του κατέθεσε επίσης τα ακόλουθα τεκμήρια: -Τίτλο ιδιοκτησίας του ½ μεριδίου του ακινήτου με αρ. εγγραφής 5/41466 στο όνομα του ενάγοντα Τεκμήριο
  3. -Επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού ημερ. 23.2.2010 Τεκμήριο
  4. -Επιστολή του δικηγόρου του ενάγοντα ημερομ. 23.12.2009 προς τους εναγόμενους Τεκμήριο
  5. -Προσφορά αποκατάστασης ζημιών ημερομ. 10.11.2009 Τεκμήριο
  6. -Επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης ημερομ. 8.1.2010 Τεκμήριο
  7. Κατατέθηκε επίσης προς αναγνώριση η έκθεση που ετοίμασε ο ΜΕ2 που στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του αναγνωρίσθηκε από τον ίδιο και κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  8. Ο ΜΕ1 είναι αδελφός του ενάγοντα ο οποίος διαμένει μόνιμα στο εξωτερικό. Ανέφερε ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης καθότι ο ίδιος φροντίζει και διαχειρίζεται την περιουσία του αδελφού του στην Κύπρο. Στη γραπτή του δήλωση επαναλαμβάνοντας τους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια μεγάλης βροχόπτωσης την 29η και 30η Οκτωβρίου του 2009 και στις τελευταίες επίσης ραγδαίες βροχοπτώσεις επήλθε διαφυγή όμβριων υδάτων από το ακίνητο των εναγομένων και προκάλεσε σημαντικές ζημιές στο ακίνητο του ενάγοντα. Αναφέρει επίσης ότι από το έτος 2006 μέχρι σήμερα το ακίνητο του ενάγοντα παρουσίασε διάφορες ζημιές που έχουν προκληθεί από τη διαρροή νερού και/η όμβριων υδάτων και /ή υγρασίας που εκφεύγει και /ή έχει εκφύγει από την πλάκα της οροφής του καταστήματος των εναγομένων. Με βάση την εκτίμηση που εξασφάλισε από τους πραγματογνώμονες διακανονιστές ζημιών ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ν. ΜΑΝΟΣ (ΚΥΠΡΟΣ) ΛΤΔ (τεκμ 6) το ύψος της ζημιάς που προκλήθηκε στο υποστατικό του ενάγοντα ανέρχεται στο ποσό των € 3.832 πλέον €574.80 ΦΠΑ. Αναφέρει περαιτέρω ότι ζήτησε και έλαβε προσφορά για την αποκατάσταση των ζημιών από την εταιρεία Γεώργιος Σοφοκλέους Οικοδομικές Εργασίες Λτδ (τεκμ. 4) η οποία ανέρχεται στο πιο πάνω ποσό και ως εκ τούτου αξιώνει εκ μέρους του ενάγοντα το εν λόγω ποσό καθώς και τα υπόλοιπα ποσά που αναφέρονται αναλυτικά στην έκθεση απαίτησης. Ο ενάγοντας με την επιστολή του δικηγόρου του που κατατέθηκε ως τεκμ 3 και η οποία κοινοποιήθηκε και προς τον εναγόμενο 2, αξίωσε από τους εναγόμενους την καταβολή του πιο πάνω ποσού καθώς και την αποκατάσταση της αιτίας των ζημιών. Η Επαρχιακή Διοίκηση αφού γνωστοποίησε τη λήψη της επιστολής αυτής αποστέλλοντας την επιστολή τεκμ. 5 ακολούθως με την επιστολή που κατατέθηκε ως τεκμ. 2, πληροφόρησε τους εναγόμενους 1 ότι μετά από επιτόπια έρευνα από τον αρμόδιο Τεχνικό, διαπιστώθηκε πως η μόνωση της πλάκας της οροφής του ακίνητου που αυτοί κατέχουν παρουσιάζει πρόβλημα από το οποίο επηρεάζεται το διπλανό ακίνητο του ενάγοντα και κάλεσε αυτούς να προβούν στις απαιτούμενες ενέργειες. Στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται συγκεκριμένα ότι τα όμβρια νερά που εισχωρούν από την οροφή του ακινήτου που κατέχουν οι εναγόμενοι 1, λόγω προβλήματος στην μόνωση, καταλήγουν στο διαμέρισμα του 1ου ορόφου του ακινήτου του ενάγοντα καθώς και στο κλιμακοστάσιο που οδηγεί σε αυτό. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΕ1 απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις δεν αρνήθηκε ότι οι εναγόμενοι 1 προσπάθησαν κατά διαστήματα να λάβουν μέτρα με σκοπό την αποφυγή της εισχώρησης των όμβριων υδάτων στο ακίνητο του ενάγοντα. Δήλωσε επίσης ότι το ακίνητο του ενάγοντα καλύπτεται από ασφαλιστικό συμβόλαιο και οι ζημιές που προκλήθηκαν κατά την 29η και 30η Οκτωβρίου καλύφθηκαν από την ασφαλιστική εταιρεία. Η θέση του ΜΕ 1 ότι τα νερά που εισχώρησαν στο ακίνητο του ενάγοντα προήλθαν από τα όμβρια νερά που συσσωρεύθηκαν στην πλάκα της οροφής του καταστήματος των εναγομένων γίνεται αποδεκτή αφού επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία του ΜΕ2 όπως αυτή αξιολογείται στη συνέχεια. Οι διάφορες όμως επιμέρους εξηγήσεις επιστημονικού θα έλεγα περιεχομένου που προσπάθησε να δώσει σε σχέση με το γεγονός αυτό δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη δεδομένου ότι ο μάρτυρας δεν κατάθεσε ως εμπειρογνώμονας σε αντίθεση με τον ΜΕ2 ο οποίος καταθέτοντας στο Δικαστήριο εξήγησε αναλυτικά πως κατέληξε στα συμπεράσματα του για το αναφερόμενο ζήτημα. Η θέση του ότι το ακίνητο του ενάγοντα υπόκειται σε ζημιές από το έτος 2006 ένεκα της εισχώρησης των όμβριων υδάτων που συσσωρεύονται στην οροφή του ακινήτου των εναγόμενων δεν γίνεται αποδεκτή αφού σε αντίφαση με τη θέση του αυτή αλλά και το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης κατά την αντεξέταση του ερωτηθείς εάν το ακίνητο του ενάγοντα είχε υποστεί ζημιές από την ίδια αιτία και πριν από το συμβάν που έλαβε χώρα κατά έτος 2009, έδειξε απρόθυμος να δώσει άμεση και λογική απάντηση λέγοντας ότι τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε ανομβρία. Εντούτοις έστω και αν τέθηκε χωρίς συγκεκριμένες λεπτομέρειες, η θέση του σύμφωνα με την οποία το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται σε περιπτώσεις έντονης βροχόπτωση γίνεται αποδεκτή αφού πρόκειται για θέση που ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε αλλά αντίθετα όπως θα διαφανεί στη συνέχεια προκύπτει και από τα όσα ανέφερε ο διευθυντής των εναγομένων 1 ο οποίος κατάθεσε στο Δικαστήριο ως ΜΥ
  9. Επίσης δεν αποδέχομαι και απορρίπτω την μαρτυρία του σε ότι αφορά το πραγματικό ύψος της ζημιάς που προκλήθηκε στο υποστατικό του ενάγοντα κατά το συμβάν της 29ης και 30ης Οκτωβρίου, αφού, τα όσα ανέφερε για το ζήτημα αυτό παρέμεινα ατεκμηρίωτα, χαρακτηρίζονται από ασάφεια και δεν συνάδουν με την υπόλοιπη μαρτυρία. Όπως διευκρινίσθηκε από τον ΜΕ2 αυτός εκτίμησε την επίδικη ζημιά κατόπιν οδηγιών της ασφαλιστικής εταιρείας που παρείχε ασφαλιστική κάλυψη για το ακίνητο του ενάγοντα και ετοίμασε την έκθεση τεκμ.
  10. Διαπιστώνεται πως οι θέσεις που πρόβαλε ο ΜΕ1 σε σχέση με το ύψος της ζημιάς δεν ανταποκρίνονται στην έκθεση τεκμ. 6, από το περιεχόμενο της οποίας προκύπτει ότι τα ποσά στα οποία αναφέρθηκε κατά την μαρτυρία του πρόκειται για τα ποσά που απαίτησε ο ενάγοντας από την ασφαλιστική εταιρεία και όχι τα ποσά της ζημιάς όπως αυτή εκτιμήθηκε από τον ΜΕ
  11. Περαιτέρω χωρίς να παραθέσει οποιαδήποτε συγκεκριμένα στοιχεία και αποδείξεις περιορίσθηκε να καταθέσει την προσφορά τεκμ.4 που ισχυρίσθηκε ότι έλαβε από εργολάβο για την αποκατάσταση των ζημιών στην οποία όμως καμία βαρύτητα μπορεί να δοθεί προς απόδειξη του πραγματικού ύψους της ζημιάς. Καμία επίσης απόδειξη και ή άλλο στοιχείο κατέθεσε στο Δικαστήριο σε σχέση με τα ποσά που ισχυρίσθηκε ότι κατέβαλε ο ενάγοντας για βελτιωτικές εργασίες στο ακίνητο του και που με βάση την έκθεση του ΜΕ2 δεν συμπεριλαμβάνονται στην εκτίμηση της ζημιάς που προκλήθηκε από την εισχώρηση των νερών. Επίσης ο ισχυρισμός του ότι ο ενάγοντας επωμίσθηκε τη ζημιά που προκλήθηκε σε ξένη περιουσία και συγκεκριμένα σε δύο ρολά χαρτιού αξίας €976 που ανήκαν στον ενοικιαστή του καταστήματος παρέμεινε ατεκμηρίωτος αφού δεν κατατέθηκε προς τούτο οποιαδήποτε απόδειξη. Ατεκμηρίωτος επίσης παρέμεινε και ο ισχυρισμός του για την πρόκληση ζημιάς σε δύο ερμάρια που όχι μόνο δεν αποδείχθηκε με τη προσκόμιση οποιασδήποτε μαρτυρίας αλλά όπως θα διαφανεί πιο κάτω καταρρίφθηκε και από τη μαρτυρία του ΜΕ
  12. Περαιτέρω καμία μαρτυρία προσκομίσθηκε σε σχέση με την ισχυριζόμενη απώλεια ενοικίων, ζήτημα όμως που δεν θα απασχολήσει περαιτέρω το Δικαστήριο αφού στο στάδιο των αγορεύσεων ο ενάγοντας παραιτήθηκε από την εν λόγω αξίωση. Ερχόμενη τώρα στην μαρτυρία του ΜΕ2 τα προσόντα και η πείρα του οποίου δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση του, η μαρτυρία του θα πρέπει να κριθεί στα πλαίσια αξιολόγησης μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων. Όπως υπογραμμίζεται στη σχετική νομολογία, η εμπειρογνωμοσύνη πάνω σε ένα θέμα δεν βασίζεται μόνο στα ακαδημαϊκά προσόντα αλλά και στην πραγματική εμπειρία που αποκτάται πάνω σε αυτά (βλ. Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1990)1 Α.Α.Δ. 984). Η αξιολόγηση της μαρτυρίας εμπειρογνώμονα εδράζεται στις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες και η μαρτυρία και των κοινών μαρτύρων (βλ. Κώστας Ψάλτης v. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 113). Εκτός από το ότι η συμπεριφορά ενός εμπειρογνώμονα μάρτυρα στο εδώλιο δεν έχει τόση σπουδαιότητα για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας του, παρόλο που παραμένει ένα από τα στοιχεία για να κριθεί η αξία της γνώμης του. (Βλέπε Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou
(1978)1 C.L.R. 389, Νικολάου ν. Σταύρου
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 746, Star Fiber Glass Ltd v. Elneda Trading Ltd
(1992)1 A.A.Δ. 875 και Χαραλάμπους ν. Αβραάμ κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1441). Σύμφωνα με τη νομολογία οι εμπειρογνώμονες μάρτυρες υπέχουν υποχρέωση να δώσουν στο Δικαστήριο τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της ακρίβειας των συμπερασμάτων τους έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να σχηματίζει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων στα γεγονότα που αποδεικνύονται με τη μαρτυρία (βλ. Cybarco Ltd v Kovascik
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 2013). Όπως σημειώνεται στο σύγγραμμα Phipson on Evidence,14η έκδοση, παρ. 32-14, «An expert may give his opinion upon facts which are either admitted, or proved by himself, or other witnesses in his hearing, at the trial, or are matters of common knowledge as well as upon an hypothesis bases thereon» . Ο ΜΕ 2 ανέφερε ότι είναι πτυχιούχος μηχανολόγος μηχανικός και κάτοχος μεταπτυχιακού στο κλάδο της δικανικής μηχανικής. Εργάζεται από το έτος 2002 στην εταιρεία ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ν. ΜΑΝΟΣ (ΚΥΠΡΟΣ) ΛΤΔ με καθήκοντα πραγματογνώμονα και διακανονιστή ζημιών. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης που ετοίμασε τεκμ 6 και κατέθεσε επίσης στο Δικαστήριο δέσμη φωτογραφιών των επίδικων ακινήτων τεκμ.
  1. Ανέφερε ότι η έκθεση του συντάχθηκε κατόπιν οδηγιών της ασφαλιστικής εταιρεία CHARTIS CYPRUS LTD σε σχέση με τη ζημιά που προκλήθηκε από την εισχώρηση νερού στην ασφαλισμένη περιουσία του ενάγοντα κατά τη διάρκεια ραγδαίας βροχόπτωσης στις 29 και 30 Οκτωβρίου του 2009 κατά την οποία αρκετοί δρόμοι και υποστατικά είχαν πλημυρίσει. Επισκέφθηκε και επιθεώρησε τα επίδικα ακίνητα στις 6.11.
  2. Παραπέμποντας στην έκθεση του και στις φωτογραφίες του τεκμ. 7 ανέφερε ότι η οροφή του κτιρίου των εναγομένων εφάπτεται στο επίπεδο της πλάκας δαπέδου του 2ου ορόφου του ασφαλισμένου κτιρίου. Διαπίστωσε ότι στο εφαπτόμενο κτίριο των εναγομένων υπήρχαν κατασκευαστικές αστοχίες και φυσική φθορά του συστήματος υγρομόνωσης της οροφής καθώς επίσης ότι η οροφή παρουσίαζε ελαφριά κλίση με αποτέλεσμα όταν συσσωρεύεται σε αυτή νερό να έχει ροή προς το ασφαλισμένο ακίνητο. Κατά την επίσκεψη του διαπίστωσε ότι τα 2/3 της επιφάνειας της πλάκας της οροφής του κτιρίου των εναγομένων καλύπτονταν από κατασκευή αποτελούμενη από μεταλλικό σκελετό και επικάλυψη από τραπεζοειδή φύλλα γαλβανισμένης λαμαρίνας. Η μεταλλική αυτή κατασκευή τοποθετήθηκε ως στέγαστρο με σκοπό την προστασία της οροφής από τα νερά και την κατεύθυνση τους σε αντίθετη κατεύθυνση από το ασφαλισμένο κτίριο. Επιπρόσθετα διαπίστωσε ότι κατά μήκος της ακμής της μεταλλική κατασκευής δηλαδή στο σημείο επαφής της λαμαρίνας με τη πλάκα της οροφής, είχε τοποθετηθεί πολυμερικό υγρομονωτικό υλικό για την αποφυγή εισροής νερού κάτω από το μεταλλικό στέγαστρο. Το εν λόγω υλικό αστόχησε με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ρωγμές και τα νερά να εισχωρούν κάτω από το μεταλλικό στέγαστρο. Η πλάκα της οροφής του καταστήματος ήταν καλυμμένη με υγρομόνωση από ασφαλτόπανα τα οποία όπως διαπίστωσε ήταν φθαρμένα με αποτέλεσμα να νερά να εισχωρούν και να εγκλωβίζονται κάτω από την επιφάνεια τους. Εξήγησε ότι η συσσώρευση του νερού κάτω από το μεταλλικό στέγαστρο είχε ως αποτέλεσμα τα νερά να κατευθύνονται προς την συνοριακή τοιχοποιία του κτιρίου του ενάγοντα και να την διαπερνούν αφού στο τμήμα της τοιχοποιίας κάτω από το στέγαστρο δεν υπήρχε κανένα είδος υγρομόνωσης αλλά ούτε και επιχρίσματος. Εξηγώντας την αστοχία που διαπίστωσε στο υγρομονωτικό υλικό εξήγησε ότι οι ρωγμές και τα ανοίγματα που υπήρχαν σε αυτό λόγω φθοράς είχαν ως αποτέλεσμα σε περίπτωση βροχόπτωσης τα νερά να εισχωρούν κάτω από το στέγαστρο και να κατευθύνονται προς το ακίνητο του ενάγοντα. Προς επιβεβαίωση της εισχώρησης του νερού της βροχής κάτω από το στέγαστρο προέβηκε όπως ανέφερε σε μερική αφαίρεση των τσίγκων του στεγάστρου και αφού επιθεώρησε την επιφάνεια κάτω από αυτό διαπίστωσε ότι όντως υπήρχε νερό το οποίο και εισχώρησε στο ακίνητο του ενάγοντα. Ανέφερε επίσης ότι η υπόλοιπη επιφάνεια της πλάκας της οροφής που δεν καλύπτεται από το στέγαστρο ήταν επενδυμένη με αφαλτόπανα τα οποία ήταν σε κακή κατάσταση αφού σε πολλά σημεία είχαν αποκολληθεί. Σύμφωνα με την έκθεση του ΜΕ 2 τα νερά που εισχώρησαν στο ασφαλισμένο κτίριο κατά τη διάρκεια της βροχόπτωσης στις 29 και 30 Οκτωβρίου 2009 προκάλεσαν ζημιά στον χρωματισμό του τοιχοποιιών του κλιμακοστασίου του ασφαλισμένου κτιρίου και σε επενδύσεις γυψοσανίδας στο διαμέρισμα του 1ου ορόφου. Επίσης το νερό διαπέρασε το δάπεδο του διαμερίσματος του 1ου ορόφου και προκάλεσε ζημιές στο ταβάνι του ισογείου καταστήματος και σε περιουσία του ενοικιαστή. Περαιτέρω στην έκθεση του περιγράφει αναλυτικά σε σχετικό πίνακα που εξήγησε στο Δικαστήριο τις ζημιές οι οποίες σύμφωνα με την δική του εκτίμηση ανέρχονται στο ποσό των €1.835,00 μη συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ. Διευκρίνισε ότι στον πίνακα κατέγραψε και τα ποσά που απαίτησε ο ενάγοντας για τις συγκεκριμένες ζημιές σύμφωνα με την προσφορά που απέστειλε το ύψος των οποίων ανέρχεται στο ποσό των € 2.914,00 πλέον ΦΠΑ. Με τον ίδιο τρόπο αναλύει επίσης και το κόστος συγκεκριμένων εργασιών που περιλαμβάνονται στην απαίτηση του ενάγοντα οι οποίες σύμφωνα με την έκθεση του δεν περιλαμβάνονται στην εκτίμηση της ζημιάς που προκλήθηκε και δεν σχετίζονται με αυτήν αλλά αφορούν εργασίες βελτίωσης της ασφαλισμένης οικοδομής. Καταγράφει επίσης και τη ζημιά αστικής ευθύνης που πρόκειται για υλικά εκτύπωσης και συγκεκριμένα δύο ρολά χαρτιού αξίας €976 ιδιοκτησία του ενοικιαστή του κτιρίου σύμφωνα με πληροφορίες που έδωσε ο ίδιος. Ανέφερε ότι η τιμή των υλικών αυτών στηρίχθηκε στα τιμολόγια αγοράς που του υπέδειξε ο ενοικιαστής ωστόσο η ισχυριζόμενη ζημιά δεν διαπιστώθηκε από τον ίδιο αφού τα ζημιωθέντα υλικά δεν τέθηκαν στην διάθεση του προς επιθεώρηση. Κατά την αντεξέταση του παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του και απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις εξήγησε επαρκώς με ποιο τρόπο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα νερά που εισχώρησαν στο κτίριο του ενάγοντα προήλθαν από τη συσσώρευση νερού στην οροφή του εφαπτόμενου κτιρίου των εναγομένων. Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις απέκλεισε το ενδεχόμενο η εισχώρηση του νερού να προήλθε από την οροφή του κτιρίου του ενάγοντα αφού όμως εξήγησε η οροφή του κτιρίου βρίσκεται σε επίπεδο 6 μέτρων πιο πάνω από το σημείο που παρουσιάσθηκαν οι ζημιές. Με εμπεριστατωμένο τρόπο και δίνοντας επαρκείς εξηγήσεις απέκλεισε επίσης το ενδεχόμενο οι ζημιές να προκλήθηκαν ένεκα υδρορροής των σωλήνων της ύδρευσης των δύο κτιρίων. Με τον ίδιο επεξηγηματικό και σαφή τρόπο απέκλεισε ακόμα και τη θέση της υπεράσπισης ότι η εισροή του νερού προήλθε από ρωγμές στον κατακόρυφο τοίχο του 2ου ορόφου του υποστατικού του ενάγοντα. Εξήγησε μεταξύ άλλων ότι πρόκειται για κατακόρυφη επιφάνεια στην οποία δεν υπάρχει η δυνατότητα να συσσωρευθεί νερό καθώς και ότι ακόμα και εάν υπήρχαν μικρές ρωγμές δεν μπορεί από αυτές να εισχωρήσει το νερό και να προκαλέσει τις ζημιές που διαπίστωσε ότι υπήρχαν στο ακίνητο του ενάγοντα. Ανέφερε επίσης ότι κατά την επιθεώρηση που έκανε επισκέφθηκε και το κατάστημα των εναγομένων όπου διαπίστωσε πως στην τοιχοποιία που εφάπτεται με το ασφαλισμένο κτίριο του ενάγοντα υπήρχαν ζημιές που προκλήθηκαν από την εισροή νερού το οποίο όπως ισχυρίσθηκε πιθανότατα να εισχώρησε παλαιότερα με τον ίδιο τρόπο. Η διαπίστωση του αυτή επιβεβαιώθηκε και από τον ΜΥ1 ο οποίος ανέφερε ότι στο παρελθόν και συγκεκριμένα το έτος 2007 παρατηρήθηκε αρκετά μεγάλη ροή νερού από την οροφή στο εσωτερικό μέρος του καταστήματος των εναγομένων. Τέλος εξηγώντας τη μέθοδο με την οποία εκτίμησε τη ζημιά ανέφερε ότι αφού πρώτα έκανε τις σχετικές μετρήσεις στη συνέχεια με βάση έρευνα αγοράς που έγινε κατά την δεδομένη περίοδο έλαβε υπόψη του τις τιμές μονάδας σε σχέση με τα υλικά και τα εργατικά. Απαντώντας δε σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι κατά την επιθεώρηση που έκανε δεν διαπίστωσε την ύπαρξη οποιασδήποτε ζημιάς σε ερμάρια του ασφαλισμένου υποστατικού. Ο ΜΕ 2 άφησε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν ανεξάρτητος μάρτυρας και έδειξε με τις εμπεριστατωμένες απαντήσεις που έδωσε σε όλα όσα ερωτήθηκε ότι γνώριζε τη δουλειά του, την οποία και διενήργησε με επαγγελματισμό. Χαρακτηριζόταν δε από αντικειμενικότητα, χωρίς προκατάληψη ή εύνοια και χωρίς προσωπικό συμφέρον. Η αξιοπιστία του και η θετική εικόνα που άφησε κατά την κυρίως εξέταση του δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση του κατά την οποία επίσης απάντησε με αντικειμενικότητα και εμπεριστατωμένα σε όλες τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε είτε στο τρόπο που κατέθετε είτε σε αυτά που είπε που να δείχνουν ότι ήταν διατεθειμένος να παραποιήσει τα γεγονότα. Αποδέχομαι συνεπώς το συμπεράσματα του ότι οι ζημιές που διαπίστωσε ότι υπήρχαν στο ακίνητο του ενάγοντα προκλήθηκαν από την εισχώρηση των όμβριων υδάτων που συσσωρευθήκαν στην πλάκα της οροφής του καταστήματος των εναγόμενων όπως περιγράφει στην έκθεση του αλλά και εξήγησε επαρκώς κατά την κυρίως εξέταση του. Επίσης αποδέχομαι το συμπέρασμα του ότι η πλάκα της οροφής του κτιρίου των εναγομένων παρουσιάζει ελαφριά κλίση προς το ακίνητο του ενάγοντα. Έστω και εάν η διαπίστωση του αυτή στηρίχθηκε μόνο σε οπτικό έλεγχο εντούτοις όχι μόνο θεωρώ πως ήταν εφικτή με βάση την εμπειρογνωμοσύνη του αλλά επιπρόσθετα υποστηρίζεται και από τα υπόλοιπα στοιχεία που διαπίστωσε όπως για παράδειγμα η ύπαρξη της μεταλλικής κατασκευής με σκοπό την αλλαγή της ροής των όμβριων υδάτων σε κατεύθυνση αντίθετη από το ακίνητο του ενάγοντα κάτι που επιβεβαίωσε και ο ΜΥ1 ο οποίος κατά την μαρτυρία του ανέφερε τις ενέργειες που έγιναν για την αλλαγή της ροής των βρόχινων νερών με σκοπό την προστασία του υποστατικού του ενάγοντα. Σε σχέση με το ύψος των ζημιών που προκλήθηκαν στο ακίνητο του ενάγοντα αποδέχομαι σύμφωνα με την εκτίμηση που έκανε ότι αυτές ανέρχονται στο ποσό των €1.835,00 πλέον το ΦΠΑ. Δεν αποδέχομαι τη ζημιά που καταγράφεται στην έκθεση του ύψους €976 σε σχέση με τα δύο ρολά χαρτιού αφού όπως ανέφερε η ισχυριζόμενη αυτή ζημιά δεν εξετάστηκε ούτε και επιβεβαιώθηκε από τον ίδιο. Ο ΜΥ 1 με τη σειρά του υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του το περιεχόμενο της γραπτής δήλωσης που κατέθεσε στο Δικαστήριο και σημειώθηκε ως Έγγραφο Β. Στη γραπτή του δήλωση μεταξύ άλλων αναφέρει ότι οι εναγόμενοι 1 δυνάμει συμφωνίας με τον εναγόμενο 2 κατέχουν το αναφερόμενο ακίνητο και το χρησιμοποιούν ως κατάστημα έναντι καταβολής ενοικίου. Ακολούθως κάνει εκτενή αναφορά στην μεταξύ τους συμφωνία σε σχέση κυρίως με την ευθύνη για την συντήρηση του επίδικου τουρκοκυπριακού ακινήτου, θέματα που δεν θα απασχολήσουν το Δικαστήριο δεδομένης της απόσυρσης των μεταξύ τους εκατέρωθεν ειδοποιήσεων και σύμφωνα και με τις δηλώσεις των δικηγόρων τους την μη προώθηση οποιασδήποτε μεταξύ τους δικογραφημένης διαφοράς. Μέρος επίσης της γραπτής δήλωσης του ΜΥ 1 περιλαμβάνει ισχυρισμούς που δεν δικογραφούνται στην έκθεση υπεράσπισης των εναγομένων και συνεπώς δεν λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο όπως ότι το ακίνητο του ενάγοντα αναγέρθηκε παράνομα χωρίς την συγκατάθεση του συνιδιοκτήτη, χωρίς την εξασφάλιση άδειας οικοδομής και χωρίς την έγκριση των αρχιτεκτονικών σχεδίων από τις αρμόδιες αρχές. Ακολούθως ο ΜΥ 1 στη γραπτή του δήλωση περιγράφει τις διάφορες ενέργειες και μέτρα που έλαβαν μέχρι σήμερα οι εναγόμενοι 1 με σκοπό να αποτρέψουν την συσσώρευση των όμβριων υδάτων στην οροφή του επίδικου καταστήματος. Κατά την ένορκη κατάθεση του δεν αρνήθηκε ότι παρατηρείται συσσώρευση όμβριων υδάτων στην οροφή του καταστήματος και αναφέρθηκε μάλιστα και σε περιπτώσεις όπου υπήρξε εισχώρηση νερού στο δικό τους υποστατικό. Δεν αρνήθηκε επίσης ότι κατά την 29η και 30η Οκτωβρίου του 2009 υπήρξε εισχώρηση νερού στο ακίνητο του ενάγοντα. Προσπάθησε όμως να αποδώσει το γεγονός σε άλλες αιτίες και καθιστώντας τον εαυτό του εμπειρογνώμονα πρόβαλε διάφορους εναλλακτικούς ισχυρισμούς που δεν γίνονται αποδεκτοί και απορρίπτονται για τους λόγους που εξηγούνται πιο κάτω. Ισχυρίσθηκε ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε επειδή ο εργολάβος που ανήγειρε το ακίνητο του ενάγοντα έκοψε κάποιες από τις σωλήνες διαφυγής των όμβριων υδάτων από την οροφή του καταστήματος. Το συμπέρασμα αυτό τέθηκε γενικά και αόριστα σε επίπεδο πιθανοτήτων χωρίς να υποστηριχθεί από μαρτυρία εμπειρογνώμονα. Παράλληλα όμως δεν συνάδει ούτε και με το περιεχόμενο της επιστολής που απέστειλε η αρμόδια αρχή (τεκ. 2) το περιεχόμενο της οποία παρέμεινε αναντίλεκτο και από το οποίο δεν προκύπτει ένα τέτοιο συμπέρασμα. Εύλογα δε διερωτάται κανείς εάν όντως έτσι είχαν τα πράγματα γιατί οι εναγόμενοι δεν έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα εναντίον του ενάγοντα σε σχέση με την ισχυριζόμενη επέμβαση στο ακίνητο τους. Ο ΜΥ1 προσπάθησε επίσης να υποστηρίξει ότι η εισχώρηση του νερού οφείλεται σε ρωγμές που ισχυρίσθηκε ότι παρουσιάζει ο οριζόντιος τοίχος του του 2ου ορόφου του υποστατικού του ενάγοντα ενδεχόμενο που όχι μόνο δεν υποστηρίχθηκε από μαρτυρία εμπειρογνώμονα αλλά αποκλείσθηκε με επαρκείς εξηγήσεις από τον πραγματογνώμονα ΜΕ
  3. Ισχυρίσθηκε επίσης ότι η βροχόπτωση κατά την 29η κι 30η Οκτωβρίου του 2009 ήταν τόσο ισχυρή και απρόβλεπτη που κανένα μέτρο προφύλαξης δεν θα μπορούσε να αποτρέψει την πρόκληση ζημιών στο υποστατικό του ενάγοντα. Η θέση του αυτή δεν υποστηρίχθηκε από οποιανδήποτε επιστημονική μαρτυρία αλλά επιπρόσθετα καταρρίπτεται τόσο από την μαρτυρία του ΜΕ2 όσο και τα λεγόμενα του ίδιου αφού μεταξύ άλλων ισχυρίσθηκε επιβεβαιώνοντας έτσι και τη θέση του ΜΕ2 πως οι κατασκευές στην οροφή του καταστήματος έγιναν με σκοπό να αλλάξει η ροή των βρόχινων νερών και να προστατευτεί το ακίνητο του ενάγοντα. Το μέρος της μαρτυρίας του σε σχέση με τις ενέργειες και τα μέτρα που έλαβαν οι εναγόμενοι 1 με σκοπό να αποτρέψουν την συσσώρευση των όμβριων υδάτων στη οροφή του καταστήματος και την εισχώρηση τους στο ακίνητο του ενάγοντα συνάδει με τις διαπιστώσεις του ΜΕ2 και γίνεται αποδεκτό. Δεν γίνεται όμως αποδεκτός ο ισχυρισμός του ότι τα μέτρα αυτά ήταν ευεργετικά και απέτρεψαν την εισχώρηση των νερών της βροχής στο ακίνητο του ενάγοντα αφού αυτό δεν συνάδει με την υπόλοιπη μαρτυρία αλλά ούτε και με τα λεγόμενα του ίδιου από τα οποία διαπιστώνεται πως η κατάσταση της οροφής του ακινήτου των εναγόμενων παραμένει όπως την περιέγραψε ο ΜΕ2 και παράλληλα απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις ουσιαστικά επιβεβαίωσε ότι παρουσιάζονται κατά καιρούς προβλήματα στο ακίνητο του ενάγοντα από την εισχώρηση των νερών της βροχής προσπαθώντας βέβαια να αποδώσει την αιτία σε άλλους λόγους που δεν έγιναν αποδεκτοί και απορρίφθηκαν για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση αποτελεί επομένως εύρημα του Δικαστηρίου ότι σε περιπτώσεις έντονης βροχόπτωσης στο ακίνητο του ενάγοντα εισχωρούν νερά που προέχονται από τα βρόχινα νερά που συσσωρεύονται στην οροφή του ακίνητου των εναγομένων. Αποτελεί περαιτέρω εύρημα ότι κατά τη διάρκεια ραγδαίας βροχόπτωσης την 29η και 30η Οκτωβρίου του 2009, η εισχώρηση των νερών της βροχής στο ακίνητο του ενάγοντα προκάλεσε ζημιές στον χρωματισμό του τοιχοποιιών του κλιμακοστασίου του κτιρίου, σε επενδύσεις γυψοσανίδας στο διαμέρισμα του 1ου ορόφου και στο ταβάνι του ισογείου καταστήματος. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω θα εξετάσω στη συνέχεια τη νομική πτυχή του θέματος. Στην υπό εξέταση περίπτωση παρόλο ότι στη βάση της δεν αναφέρεται ρητά με βάση τα δικόγραφα και την ενώπιο του δικαστηρίου μαρτυρία καταλήγω ότι η αγωγή του ενάγοντα είναι θεμελιωμένη στο αδίκημα της παράνομης επέμβασης και της ιδιωτικής οχληρίας. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χρυσάνθου ν Παγκρατίου
(1998)1(Β)Α.Α.Δ.675 «..το αγώγιμο δικαίωμα συναρτάται με τα γεγονότα τα οποία το στοιχειοθετούν και όχι με το χαρακτηρισμό ο οποίος του αποδίδεται. Η διάκριση του αγώγιμου δικαιώματος που δημιουργείται δυνάμει οχληρίας και του αγώγιμου δικαιώματος δυνάμει παρανόμου επέμβασης δεν είναι πάντοτε ευδιάκριτη σύμφωνα με το σύγγραμμα Clerk & Lindell on Torts 16η έκδοση παρ. 2403. Από το πιο πάνω σύγγραμμα παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα: "The distinction between trespass and nuisance is the old distinction between trespass and case. Trespass is a direct entry on the land of another, and is actionable per se, without proof of special damage, but nuisance is the infringement of the plaintiff´s interest in property without direct entry, by the defendant, and generally actionable only on proof of special damage. For example, to build a wall partly in the land of another is a trespass but to build on one´s own land a wall which through disrepair falls on to another´s land is a nuisance. Such a distinction may be on certain facts an exceedingly fine one. But the distinction will not normally became vital to the plaintiff´s claim where he can allege and prove special damage. If he cannot prove special damage, the he will have to show an entry by way of trespass." O ορισμός της παράνομης επέμβασης (trespass) δίδεται δια του άρθρου 43 το οποίο συναρτά το αδίκημα της παράνομης επέμβασης με την παράνομη είσοδο ή πρόκληση ζημιάς σε ακίνητη περιουσία. Επέμβαση δε, συντελείται, ανεξαρτήτως της πρόκλησης οποιασδήποτε ζημιάς. Η επέμβαση δε, όπως προσδιορίζεται στο Halsbury´s Laws of England 3rd edition, vol. 38 p.1194, συνίσταται σε παράνομη πράξη υποδεικνύουσα αμφισβήτηση - ενόχληση της κατοχής της περιουσίας κάποιου, αντίθετα με τη βούληση του. Στην προκειμένη περίπτωση κρίνεται ότι δεν αποδείχθηκε το αδίκημα της παράνομης επέμβασης αφού από την προσκομισθείσα μαρτυρία δεν προκύπτει να υπήρξε οποιαδήποτε άμεση επέμβαση των εναγομένων στο ακίνητο του ενάγοντα. Ο ορισμός της ιδιωτικής οχληρίας δίδεται δια του άρθρου 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 το οποίο προνοεί πως: "Ιδιωτική οχληρία συνίσταται εις το ότι πρόσωπον επιδεικνύει συμπεριφοράν ή διεξάγει τας εργασίας του ή χρησιμοποιεί ακίνητον ιδιοκτησίαν ανήκουσαν αυτώ κατά κυριότητα ή υπ΄ αυτού κατεχομένη, κατά τρόπον ώστε καθ΄ έξιν να παρεμβαίνη εις την εύλογον χρήσιν και απόλαυσιν, λαμβανομένων υπ΄ όψιν της θέσεως και της φύσεως αυτής, της ακινήτου ιδιοκτησίας, οιουδήποτε ετέρου προσώπου: Νοείται ότι ο ενάγων δεν τυγχάνει αποζημιώσεως εν σχέσει προς ιδιωτικήν οχληρίαν εκτός εάν ένεκεν ταύτης υπέστη ζημίαν." Οι διατάξεις των άρθρων 46 - 48 αναπαράγουν το Αγγλικό Κοινοδίκαιο, εν σχέσει με την ιδιωτική οχληρία (βλ. Παλανζής ν. Αγρότη
(1968)1 C.L.R. 448 και Medcon Constructions ν. Νίκη Ευαγγέλου,
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 565). Απαραίτητα ουσιώδη στοιχεία για στοιχειοθέτηση της ιδιωτικής οχληρίας αποτελούν σύμφωνα με το Halsbury´s Laws of England 3rd edition, vol. 28 παρ. 161 τα πιο κάτω, τα οποία αμφότερα πρέπει να συντρέχουν, (α) η παράνομη - άδικη πράξη (injuria) και (β) damnum, ήτοι ζημιά πραγματική ή υποθετική (ήτοι damnum absque injuria). Η τελευταία, από μόνη της, δεν παρέχει δικαίωμα αγωγής. Τέτοιο παράδειγμα damnum absque injuria δίδεται με αναφορά στην απόφαση Bradford Corpu n. Pickles
(1895)AC 587, H.L. η διοχέτευση ύδατος από ακαθόριστο αυλάκι δια μέσου του ακινήτου του εναγομένου. Βέβαια στην Καλότυχου ν. CYPSUN HOLIDAYS CO LTD
(2002)1Γ Α.Α.Δ 1681 έχει επεξηγηθεί ότι το άρθρο 46 δεν επιτρέπει την αντίληψη ότι η πρόκληση ζημιάς είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ιδιωτικής οχληρίας. Η προϋπόθεση ζημιάς συναρτάται προς την απαίτηση για αποζημίωση παρά προς την ύπαρξη της οχληρίας αυτής καθ΄ εαυτής και περιορίζεται στο είδος της ιδιωτικής οχληρίας, που συνίσταται ακριβώς στην πρόκληση φυσικής ζημιάς σε περιουσία. Υπάρχει όμως το είδος της οχληρίας που συνίσταται στην παρέμβαση στην άνετη χρήση και απόλαυση της περιουσίας. Απαραίτητη προϋπόθεση επίσης για στοιχειοθέτηση του αδικήματος είναι η περί ης άδικη πράξη, ενέργεια ή συμπεριφορά να παρεμποδίζει τον Ενάγοντα από τη εύλογη χρήση του ακινήτου του (βλ. Demetriou v. Aristodemou
(1988)1 C.L.R. σελ. 615, 617). Το βάρος απόδειξης αυτής δηλαδή της στέρησης της εύλογης χρήσης, βαρύνει τον Ενάγοντα. Μια πράξη δε η οποία υπό ορισμένες προϋποθέσεις είναι αθώα ενέργεια, μπορεί υπό άλλες συνθήκες διαπραττόμενη και εκτελούμενη να είναι αγώγιμη, ως οχληρία (βλ. Halsbury´s (ανωτέρω) p.162, επ.). Γι΄ αυτό σημαντικό στοιχείο αποτελεί ο χρόνος, οι συνθήκες, ο τρόπος διάπραξης μιας ενέργειας ή συμπεριφοράς. Για την έννοια του όρου "παράνομη" στο σύγγραμμα Text Book on Torts, Michael A. Jones 1986, αναφέρονται στη σελ. 140 τα ακόλουθα: "The word "unlawful" is crucial to this definitation because it indicates that not all interferences with another´s enjoyment of land will bee actionable. It is applied in an expost facto manner, however, since the interference normally derive its unlawful nature form the fact that it is held to be a nuisance. Most of the activities that give rise to claims in nuisance are, in themselves, perfectly lawful. It is only when the activity interferes with another´s enjoyment of land to such a degree as to be an unreasonable interference that it will be reganded as a nuisance, and thereby "unlawful"." Η έννοια της μη εύλογης επέμβασης που θα καθιστούσε την πράξη οχληρία σχολιάζεται ως εξής στο ίδιο σύγγραμμα στη σελ. 139: "´Resonables´ is a term that crops up frequently in relation to both private and public nuisance, but the word is not necessarily used in the same sense as it is used in the tort of negligence. In private nuisance, for example, the issue is not whether defendant´s conduct has fallen below the standard of the reasonable bearing in mind the nature of the defendant´s activity. This can be translated into the question: was the defendant´s use of land reasonable? The focus shifts from the quality of the defendant´s act, in negligence (was it careless?), to the nature of the plaintiff´s damage and the reasonableness of the defendant´s activity, in nuisance (although the distinction between activities and acts may be difficult to draw at times). Carelessness may be relevant to the reasonableness of the defendat´s activity, but not necessarily so. An activity which is carried on with all reasonable precautions to prevent harm to others may nonetheless interfere unreasonably with the plaintiff´s rights." Στις περιπτώσεις όπου η επέμβαση αφορά την απόλαυση της ακίνητης ιδιοκτησίας, η θέση της είναι ουσιαστικής σημασίας. Τούτο όμως δεν ισχύει σε περίπτωση όπου έχει προκληθεί φυσική ζημιά στο ακίνητο. Ο Μ. Jones στο ίδιο σύγγραμμα στη σελ. 141 αναφέρει τα ακόλουθα: "Where the nuisance causes physical damage to property, however, the nature of the locality is irrelevant. An occupier is entitled to expect protection from physical damage no matter where he lives. This suggests that almost any amount of physical damage will suffice for liability in nuisance, subject to the de minimis principle. The balancing exercise which is undertaken for the purpose of determining whether the defendant´s user of land was reasonable simply does not take place where the damage is physical. Alternatively, the existence of physical damage normally tips the balance irretrievably in the plaintiff´s favour (see Ogus and Richardson [1977] CLJ 284, 297)." Στην περίπτωση ομόρων ακινήτων, κάθε πρόσωπο οφείλει να χρησιμοποιεί αυτό, λαμβάνοντας υπόψη τη εύλογη χρήση του γειτονικού του και έχοντας κατά νου τη μη παρέμβαση. Περιπτώσεις πρόκλησης ζημιών ή παρέμβαση με τα δικαιώματα εν σχέσει με περιουσία δημιουργούνται μεταξύ άλλων και από τη διαφυγή και διαρροή ύδατος από το ένα ακίνητο στο άλλο (βλ. Halsbury´s (ανωτέρω) παρ. 168). Στη συγκεκριμένη περίπτωση από τη οροφή του ακινήτου των εναγομένων στο ακίνητο του ενάγοντα. Τονίστηκε δε στην υπόθεση Medcon (ανωτέρω) και υιοθετήθηκε στην Ρίτσα Δημοσθένους ν. Μάριος Γεωργίου κ.α.
(2001)1Γ 1968 πως παρόλο ότι η αμέλεια, με τη στενή της έννοια, δεν είναι αναγκαίο στοιχείο της ιδιωτικής οχληρίας, εν τούτοις, κάποιου είδους υπαιτιότητα (fault) που να προκαλεί προβλεπτή ζημιά είναι αναγκαία (σελ. 572). Στην κρινόμενη περίπτωση όπου η εισχώρηση νερού στο ακίνητο του ενάγοντα προέρχεται από τα βρόχινα νερά που συσσωρεύονται στην οροφή του ακινήτου των εναγομένων, η κατάσταση της οποίας είναι όπως την έχει περιγράψει ο ΜΕ2, κρίνεται ότι οι εναγόμενοι διέπραξαν το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας. Σημειώνεται περαιτέρω ότι η τέτοια διοχέτευση υδάτων, προφανώς μπορούσε να εμποδίσει και εμπόδισε τον ενάγοντα στην χρήση και απόλαυση του ακινήτου του (βλ. επίσης Μιχαήλ ν. Αρτερμίου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. σελ. 589, 592, όπου ύδατα από υπερκείμενο διαμέρισμα εισχώρησαν στο διαμέρισμα του ενάγοντος). Δυνάμει του άρθρου 46, ο Ενάγων δεν δικαιούται σε αποζημιώσεις για ιδιωτική οχληρία, εκτός εάν έχει υποστεί από αυτή ζημιά. Όπως υποδεικνύεται στο Halsbury´s Laws of England 3rd edition, vol. 38 παρ. 1245 και στο σύγγραμμα McGregor on Damages 14η έκδοση, παρ. 53, όπου προκύπτουν ζημιές συνεπεία αστικού αδικήματος, ο αδικοπραγήσας οφείλει ν΄ αποζημιώσει για όσες ζημιές προκάλεσε ή να πληρώσει για οτιδήποτε απαιτηθεί ώστε να αποφευχθεί παρόμοια ενέργεια στο μέλλον. Στη Χρίστος Αγαθοκλέους Λτδ ν. Φωτεινής Σοφοκλέου
(2000)1Γ Α.Α.Δ 1953 τονίστηκε πως ως θέμα αρχής είναι δυνατή, σε υπόθεση οχληρίας, η επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων, όπως στην αγωγή για αμέλεια. Είναι συχνή η επικάλυψη του ενός αδικήματος από το άλλο. Υφίσταται όμως δικαίωμα αποζημίωσης όχι μόνο στην βάση της ζημιάς που προξενήθηκε στο ακίνητο αλλά και με γνώμονα τη μείωση ή εξουδετέρωση της ενοικιαστικής του αξίας. Είναι με άλλα λόγια δυνατή η ανάκτηση ζημιάς που λογικά απέρρευσε ως συνέπεια της οχληρίας. Ο ενάγων με την αγωγή του αξιώνει ειδικές ζημιές όπως αυτές περιγράφονται αναλυτικά στην έκθεση απαίτησης του. Είναι γνωστή η νομολογία ότι οι ειδικές ζημιές όχι μόνο πρέπει να καταγράφονται με ακρίβεια και λεπτομέρεια στο δικόγραφο, αλλά και να αποδεικνύονται αυστηρότατα με σαφήνεια και με την αναγκαία μαρτυρία. (Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 Α.Α.Δ. 396 και Συκοπετρίτης ν. Αθηνάκη
(2005)1 Α.Α.Δ. 844 Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού
(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Περαιτέρω στην υπόθεση Μιχαηλίδη ν. Κακουλλή
(1992)1 Α.Α.Δ. 673 αναφέρθηκε ότι: «Είναι πρωτίστως καθήκον του εφεσείοντα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με αξιόπιστη μαρτυρία για τη βασιμότητα της απαίτησης του και όχι για τον εφεσίβλητο να την αντικρούσει». Με βάση συνεπώς τα δικόγραφα και αξιολογώντας τη σχετική με το ζήτημα προσκομισθείσα μαρτυρία, θα εξετάσω κατά πόσο η ενάγοντας έχει αποδείξει τις ειδικές ζημιές που ισχυρίζεται ότι έχει υποστεί. Όπως και πιο πάνω αναφέρεται ο ενάγοντας στο στάδιο των αγορεύσεων παραιτήθηκε από την αξίωση του για την απώλεια ενοικίων και/ή ενδιάμεσων ενοικίων αποδεχόμενος ότι παρέλειψε να παρουσιάσει οποιανδήποτε μαρτυρία προς απόδειξη της ισχυριζόμενης ζημιάς. Οι υπόλοιπες ειδικές ζημιές που αναφέρονται αναλυτικά στην έκθεση απαίτησης συμπονούνται στο ποσό των €5308 πλέον € 796.20 ΦΠΑ. Η μόνη μαρτυρία σε σχέση με το ύψος της ζημιάς που προκλήθηκε στο ακίνητο του ενάγοντα είναι αυτή που έγινε αποδεκτή από την εκτίμηση του ΜΕ 2 και σύμφωνα με την οποία ανέρχεται στο ποσό των €1.835,00 πλέον ΦΠΑ που κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν 15%. Σε σχέση με τα υπόλοιπα ποσά που ο ενάγοντας αξιώνει με την αγωγή του για ειδικές ζημιές αυτός παρέλειψε να παρουσιάσει μαρτυρία που να αποδεικνύει στον απαιτούμενο βαθμό και με την αυστηρότητα που απαιτείται την ισχυριζόμενη αυτή ζημιά. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω ο ΜΕ1 αρκέστηκε μόνο να επαναλάβει την αξίωση του ενάγοντα παραλείποντας να προσκομίσει συγκεκριμένα στοιχεία και αποδείξεις ώστε να μπορεί βάσιμα να διεκδικεί τα ποσά που αξιώνει πέραν του ποσού της ζημιάς που σύμφωνα με την εκτίμηση του ΜΕ 2 ανέρχεται στο πιο πάνω αναφερόμενο ποσό στη καταβολή του οποίου και καταλήγω ότι δικαιούται ο ενάγοντας. Ακόμα ένα ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί είναι η εισήγηση της υπεράσπισης ότι ο ενάγοντας δεν δικαιούται στη καταβολή αποζημίωσης για τις ζημιές που υπέστη δεδομένου ότι αυτές έχουν πληρωθεί από την ασφαλιστική εταιρεία που παρείχε ασφαλιστική κάλυψη για το αναφερόμενο ακίνητο. Ήταν η εισήγηση της υπεράσπισης πως η δήλωση του ΜΕ 1 πως η ζημιά που υπέστη ο ενάγοντας καλύφθηκε από την ασφαλιστική εταιρεία ενεργοποιεί τον κανόνα του αποκλεισμού της καταβολής διπλής αποζημίωσης όπως θεμελιώνεται στο άρθρο 61 του Κεφ. 148. Η εισήγηση αυτή της υπεράσπισης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Στην υπόθεση EDWIN KELLY V Σωτήρη Νικολάου
(1991)1Α Α.Α.Δ 463 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως ο εφεσίβλητος ευθυνόταν εξ ολοκλήρου για το δυστύχημα και καθόρισε το ύψος της ζημιάς του εφεσείοντος στις £689,95. Απέρριψε όμως την αγωγή του γιατί η ζημιά αυτή καλύφθηκε από την ασφαλιστική του εταιρεία. Στο απροσδόκητο αυτό συμπέρασμα κατέληξε ο πρωτόδικος δικαστής κάμνοντας απλή μνεία του άρθρου 61
(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, και όπως ο ίδιος το ερμήνευσε. Για να ολοκληρωθούν τα νομικά ζητήματα που τίθενται ενώπιον μας σημειώνουμε πως ο δικαστής εξέφρασε επίσης την άποψή πως το γεγονός της ύπαρξης ασφαλιστικού συμβολαίου κάλυψης ζημιάς προερχόμενης από την οδήγηση του αυτοκινήτου του εφεσείοντος, καθώς επίσης και της πληρωμής της, θα έπρεπε να αναφέρεται στα δικογραφήματα και να καλυφθεί από την προσαχθείσα μαρτυρία για να αποδειχτεί η υποκατάσταση του εφεσείοντος από την ασφαλιστική του εταιρεία. Η έφεση από την κρινόμενη απόφαση ήταν αναπόφευκτη και η επιτυχία της προκαθορισμένη. Ο πρωτόδικος δικαστής επλανήθη ως προς το νόμο. Το άρθρο 61
(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου προβλέπει τα εξής: "No person who has recovered compensation or other relief in respect of any civil wrong, nor any person claiming through such person, shall recover any further compensation in respect of such civil wrong". "Ουδέν πρόσωπον όπερ έτυχεν αποζημιώσεως ή ετέρας θεραπείας επί αστικώ αδικήματι, ουδέ πρόσωπον πρόβαλλαν αξίωσιν μέσω αυτού, τυγχάνει περαιτέρω αποζημιώσεως επί τω τοιούτω αστικώ αδικήματι." (Μετάφραση της Υπηρεσίας Αναθεωρήσεως και Ενοποιήσεως της Κυπριακής Νομοθεσίας) Η ορθή ερμηνεία των προνοιών του άρθρου αυτού, όπως αποδίδεται με τη γραμματική και συνήθη έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούνται, αλλά και που συνάδει απόλυτα με το σκοπό του νομοθέτη, είναι πως το θύμα αστικού αδικήματος όταν αποζημιωθεί ή τύχει άλλης θεραπείας δεν μπορεί να αξιώσει πάρα πέρα αποζημίωση, με αιτία αγωγής το ίδιο αστικό αδίκημα, Η λέξη "compensation - αποζημίωση", και η φράση "in respect of such civil wrong - επί τω τοιούτω αστικώ αδικήματι" υποδηλώνουν αποζημίωση από το νομικά υπόχρεο πρόσωπο ως υπαίτιο του αστικού αδικήματος. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα. Όταν η ζημιά ενός ατόμου, που προήλθε από αστικό αδίκημα, αποκατασταθεί από συγγενικό του πρόσωπο ή άλλο, δεν έχει ως συνέπεια την απαλλαγή του υπαιτίου για το αστικό αδίκημα για αποζημίωση του θύματος. Η αποκατάσταση της ζημιάς του θύματος, στο παράδειγμα που δίδουμε, δεν θεωρείται αποζημίωση από τον νόμιμα υπόχρεο στην καταβολή της ως υπαίτιο για το αστικό αδίκημα. Στην υπό κρίση υπόθεση η πληρωμή στον εφεσείοντα από την ασφαλιστική εταιρεία της ζημιάς που υπέστη, έγινε σύμφωνα με το συμβόλαιο, που υπεγράφη μεταξύ τους, για την κάλυψη ζημιάς, και όχι ως αποζημίωση του αστικού αδικήματος για το οποίο υπαίτιος είναι ο εφεσίβλητος. Η διευθέτηση του εφεσείοντα με την ασφαλιστική του εταιρεία ήταν συμβατική και παντελώς άσχετη με την αξίωση του εναντίον του εφεσίβλητου με αιτία αγωγής την υπαιτιότητα του για το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους και οποιαδήποτε αναφορά στα δικογραφήματα, και κατ' ακολουθία στη μαρτυρία, για τη σχέση αυτή θα ήταν ανεπίτρεπτη.» Στην υπόθεση NICOLA HUXTABLE CHRISTIANSEN, ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΛΗΣΙΕΣΤΕΡΟΥ ΣΥΓΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥ ΑΥΤΗΣ T.J. CHRISTIANSEN V. BLUE MED. HOTELS LTD
(1998)1Γ 1542 ένα από τα σημεία που απετέλεσε αντικείμενο της έφεσης ήταν τα ιατρικά έξοδα της πολυκλινικής Saint Mary' s στη Λεμεσό, που ανέρχονται σε £300 και το Δικαστήριο έκρινε πως δεν ήταν καταβλητέα, επειδή ο γιατρός ανέφερε στη μαρτυρία του πως δεν είχε καμιά απαίτηση από την ενάγουσα ή τους γονείς της, εφόσον είχε ήδη πληρωθεί από την ασφαλιστική εταιρεία σύμφωνα με ασφαλιστική κάλυψη που είχαν για το ταξίδι τους. Λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το γεγονός πως τα πιο πάνω έξοδα πληρώθηκαν από την ασφαλιστική εταιρεία της ενάγουσας, στη βάση ιδιωτικής συμφωνίας, δεν σημαίνει πως αυτά δεν είναι διεκδικήσιμα. Διέλαθε προφανώς της προσοχής του πρωτόδικου δικαστή το άρθρο 65 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου που προβλέπει τα εξής: «65. Κατά τον υπολογισμό της αποζημίωσης που πρέπει να πληρωθεί εξαιτίας αστικού αδικήματος δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη οποιοδήποτε ποσό - (α) το οποίο καταβλήθηκε ή το οποίο πρέπει να πληρωθεί βάσει σύμβασης ασφάλειας ή ασφάλισης σε σχέση με το αστικό αυτό αδίκημα.» Στη βάση των πιο πάνω ο ενάγοντας δικαιούται συνεπώς στην επιδίκαση αποζημίωσης για το ποσό των €1.835,00 πλέον 15%. ΦΠΑ . Στην υπό εξέταση περίπτωση δεν τίθεται θέμα καταμερισμού της ευθύνης των εναγομένων 1και 2 αφού όπως και πιο πάνω αναφέρεται σύμφωνα και με τη κοινή δήλωση των δικηγόρων τους δεν δικογραφήθηκε ούτε και προωθήθηκε οποιαδήποτε μεταξύ τους διαφορά. Εκτενής αναφορά στη ταξινόμηση και κατηγοριοποίηση μεταξύ συναδικοπραγούντων («joint tortfeasors»), πολλών ταυτόχρονων αδικοπραγούντων («several concurrent tortfeasors») και άλλων αδικοπραγούντων γίνεται στη απόφαση Μάριος Βατή v. Χρυστάλλα Αυξεντίου κ.α Πολιτική Έφεση 127/2209 ημερομηνίας 10.1.2014 όπου μεταξύ άλλων λέχθηκε ότι οι ταυτόχρονοι αδικοπραγήσαντες, είτε αλληλέγγυοι είτε κεχωρισμένοι είναι υπεύθυνοι, ο κάθε ένας, για ολόκληρη τη ζημιά που υπέστη ο ενάγων. Ο ενάγοντας ζητά περαιτέρω με την αγωγή του την άρση της παράνομης επέμβασης που στη προκειμένη περίπτωση σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου πρόκειται περί ιδιωτικής οχληρίας. Θα πρέπει συνεπώς να εξεταστεί το θέμα της έκδοσης Διατάγματος που να διατάσσει τους εναγόμενους να άρουν την οχληρία με σκοπό την προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντα. Η έκδοση προστακτικού διατάγματος ανήκει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ INJUNCTIONS των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη 1η έκδοση 2016 το λεκτικό όλων των απαγορευτικών διαταγμάτων θα πρέπει να είναι σαφές. Όμως στην περίπτωση προστακτικών διαταγμάτων, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην σύνταξη τους. Από τη στιγμή που ο εναγόμενος θα διαταχθεί να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες, θα πρέπει να του καθορίζεται, με σαφήνεια και με λεπτομέρεια, τι ακριβώς θα πρέπει να πράξει για να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Σε περίπτωση που το διάταγμα λόγω αντικειμενικών δυσκολιών δεν μπορεί να καθορίσει με σαφήνεια τις πράξεις που θα πρέπει να προβεί ο εναγόμενος, τότε το Δικαστήριο δεν αναμένεται να προχωρήσει στην έκδοση προστακτικού διατάγματος. Σχετική για το ζήτημα που εξετάζεται είναι η απόφαση στην υπόθεση R.K.B. LEATHERGOODS LIMITED v. ΒΙΡΓΙΝΙΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΔΗ
(2004)ΙΒ A.A.Δ 1071 όπου μεταξύ άλλων λέχθηκε ότι αν στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο αποφασίσει ότι πρόκειται για κατάλληλη περίπτωση χορήγησης προστακτικού διατάγματος τότε πρέπει να προσέξει να διασφαλίσει όπως ο εναγόμενος γνωρίζει επακριβώς τί οφείλει να πράξει και αυτό σημαίνει όχι ως ζήτημα νόμου αλλά ως ζήτημα γεγονότων, έτσι ώστε όταν εκτελεί το διάταγμα να μπορεί να δίδει στους εργολάβους του τις κατάλληλες οδηγίες. Εφαρμόζοντας τα πιο πάνω και έχοντας κατά νου τη δοθείσα μαρτυρία καταλήγω ότι η παρούσα δεν πρόκειται για κατάλληλη περίπτωση χορήγησης προστακτικού διατάγματος για άρση της οχληρίας. Όπως περιγράφεται πιο πάνω ο ΜΕ2 εξήγησε πως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα βρόχινα νερά που εισχωρούν στο ακίνητο του ενάγοντα προέρχονται από την οροφή του ακινήτου των εναγομένων. Εντούτοις δεν έχει τεθεί ενώπιον μου οποιαδήποτε μαρτυρία σε σχέση με τις ακριβείς και συγκεκριμένες ενέργειες με τις οποίες μπορεί να υπάρξει η άρση της αναφερόμενης οχληρίας έτσι ώστε να είναι εφικτό να εκδοθεί διάταγμα με το οποίο να καθορίζεται, με σαφήνεια και με λεπτομέρεια, τι ακριβώς θα πρέπει οι εναγόμενοι να πράξουν για να συμμορφωθούν με αυτό. Κρίνεται συνεπώς ότι υπό τις περιστάσεις δεν είναι δυνατή η έκδοση Διατάγματος ως επιβάλλουν οι αρχές διατύπωσης Δικαστικών Διαταγμάτων έτσι ώστε αυτό να μπορεί να εφαρμοστεί αλλά και να ελεγχθεί η εφαρμογή του. Υπό το φως των πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων αλληλέγγυα και κεχωρισμένα για το ποσό των €1.835,00 πλέον 15% ΦΠΑ επί του εν λόγω ποσού με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρηση της αγωγής πλέον τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου Βασιλείου Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Ιδιωτική οχληρία cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.