ΑΝ. ΒΑ Εργοληπτική Λτδ ν. Αννίτα Πέτρου Αναστασιάδη ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Πέτρου Αναστασιάδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 910/2011, 22/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A86 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Παπαπέτρου-Φούρναρη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 910/2011 ΜΕΤΑΞΥ: ΑΝ. ΒΑ Εργοληπτική Λτδ Εναγόντων και Πέτρου Αναστασιάδη Παύλου Αναστασιάδη Εναγομένων Και ως τροποποιήθηκε σύμφωνα με διάταγμα ημερομηνίας 22/3/16 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ΑΝ. ΒΑ Εργοληπτική Λτδ Εναγόντων και Αννίτα Πέτρου Αναστασιάδη ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Πέτρου Αναστασιάδη Παύλου Αναστασιάδη Εναγομένων Αίτηση για Ασφάλεια Εξόδων ημερομηνίας 27/4/2016 Ημερομηνία: 22 Φεβρουαρίου, 2017 Εμφανίσεις: Για τους Εναγόμενους-Αιτητές: κα Παπαθωμά για κ. Κώστα Μαυραντώνη Για τους Ενάγοντες-Καθ΄ων η αίτηση: κα Χ"Ξενοφώντος για κ. Λουκή Γ. Λουκαϊδη & Σία ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Οι Εναγόμενοι-Αιτητές με την αίτηση τους ημερ. 27/4/2016 αιτούνται: «
- Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Καθ΄ων η Αίτηση-Ενάγοντες, όπως παράσχουν προς όφελος των Αιτητών-Εναγομένων ασφάλεια και/ή εξασφάλιση και/ή ικανοποιητική εγγύηση για το ποσό των €3.000 που αποτελεί το σύνολο των εξόδων στα οποία έχουν καταδικαστεί οι Ενάγοντες-Καθ΄ων η Αίτηση στην παρούσα αγωγή και των δικηγορικών εξόδων που είναι δυνατό και/ή εύλογο να δημιουργηθούν στα πλαίσια της εκδίκασης της παρούσας αγωγής, και/ή οποιοδήποτε άλλο ποσό θεωρήσει ως εύλογο και δίκαιο το Σεβαστό Δικαστήριο, εντός 30 ημερών από την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος ή εντός οιασδήποτε άλλης προθεσμίας το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει.
- Διάταγμα του Δικαστηρίου διά του οποίου να αναστέλλεται η εκδίκαση της παρούσας αγωγής έως ότου ικανοποιηθεί το διάταγμα του Δικαστηρίου και περαιτέρω να διατάσσεται η απόρριψη της παρούσας αγωγής με έξοδα υπέρ των Εναγομένων -Αιτητών, στην περίπτωση που δεν ικανοποιηθεί το εν λόγω διάταγμα εντός της τεθείσας υπό του Δικαστηρίου προθεσμίας.
- Οποιαδήποτε άλλη διαταγή το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθή και δίκαιαν υπό τις περιστάσεις.
- Έξοδα της αίτησης πλέον ΦΠΑ.» Η Αίτηση βασίζεται στο άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου ΚΕΦ. 113, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 3, 4, 8 και 9 και Δ.60 Θ.1-5, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στη διακριτική ευχέρεια και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση H αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Παύλου Αναστασιάδη, ο οποίος ουσιαστικά επαναλαμβάνει την ανάγκη έκδοσης του παρόντος διατάγματος. Περαιτέρω δε αναφέρει μεταξύ άλλων, ότι γνωρίζει καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τόσο από τη μελέτη του φακέλου της υπόθεσης και των εγγράφων που τηρούνται σε αυτόν όσο και από πληροφορίες που έλαβε από τους δικηγόρους του. Την 22/3/16, στα πλαίσια εκδίκασης αίτησης τροποποίησης του τίτλου αγωγής που καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, ταυτόχρονα με το αιτούμενο διάταγμα τροποποίησης, εξέδωσε διάταγμα πληρωμής των εξόδων υπέρ των Εναγομένων τόσο των εξόδων της αίτησης (τροποποίησης) όσων και των απολεσθέντων (thrown away). Επιπλέον δε ο ίδιος ο ενόρκως δηλών εισηγείται ότι η καθ΄ης η αίτηση εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα μέχρι σήμερα επιδικασθέντα έξοδα, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα έρευνα του Εφόρου Εταιρειών που έγινε κατόπιν εντολής των Εναγομένων κατά ή περί την 18/4/16 που αποκαλύπτει μεταξύ άλλων τα εξής: Δεν φαίνεται να έχει πληρωθεί κανένα ετήσιο τέλος. Το ονομαστικό κεφάλαιο είναι μόνο €8.
- Τελευταία Ετήσια Έκθεση καταχωρήθηκε την 08/11/
- Επιβαρύνσεις: 05/03/2007 €42.750 (ΛΚ 25.000) Δικαιούχος Τράπεζα Κύπρου Λτδ. 02/02/2006 €34.200 (ΛΚ 20.000) Δικαιούχος Τράπεζα Κύπρου Λτδ. 27/08/2004 €59.850 (ΛΚ 35.000) Δικαιούχος Ελληνική Τράπεζα Λτδ. Η εν λόγω έρευνα κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Εισηγήθηκε εν τέλει ότι αν οι Εναγόμενοι-αιτητές δεν ικανοποιηθούν με την παρούσα αίτηση, τότε θα στερηθούν του δικαιώματος τους να επωφεληθούν από τις αποφάσεις που θα εκδοθούν υπέρ τους. Η Ένσταση των Εναγόντων Οι Ενάγοντες έφεραν ένσταση στην αίτηση. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «Το αίτημα για ασφάλεια εξόδων δεν έχει οποιανδήποτε βάση. α) Το αίτημα αναφέρεται σε ποσά τα οποία είναι πληρωτέα μόνο στο τέλος της διαδικασίας και την οποία σύμφωνα με τη συμβουλή του δικηγόρου του ο καθ' ου η αίτηση Ενάγων πιστεύει ότι θα κερδίσει. β) Η πάγια τακτική των Δικαστηρίων είναι να αρνούνται αυτό το αίτημα και αυτό επικυρώθηκε πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Πέτρου Αντρέου εναντίον Σάββα Φουκαρίδη 78/15 όπου ο Προεδρεύων του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ στις 22/9/2016 υπέδειξε στον αντίδικο δικηγόρο κύριο Ποιητή (για τον εφεσίβλητο) ότι δεν δίνεται ασφάλεια εξόδων σε βάρος διαδίκων νομικών προσώπων που βρίσκονται στην Κύπρο εκτός σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις. γ) Η αίτηση είναι καθυστερημένη και καταχρηστική. Η εν λόγω Αίτηση συνιστά αδικαιολόγητη επέμβαση στο δικαίωμα πρόσβασης στο δικαστήριο εις βάρος της Ενάγουσας. Επί του προκειμένου ο Ενάγων επικαλείται και στην απόφαση του Ανωτάτου δικαστηρίου στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου, πολιτική έφεση 11992/ 16/12/2005.» Η ένσταση στηρίζεται επί των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών Δ.48, Θ.1, 2, 3, 4 και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, της πρακτικής του και της σχετικής Νομολογίας. Η Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση H ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ανδρέα Γεωργίου ο οποίος αναφέρει, ότι η Ενάγουσα εταιρεία ενεγράφη τον Μάιο 2001 και λειτουργεί έκτοτε κανονικά, εξού και οι Εναγόμενοι ανέθεσαν σε αυτήν τις εργασίες για τις οποίες η Ενάγουσα κινά την παρούσα αγωγή. Ήταν η θέση του ότι για τις εργασίες τις οποίες έκανε η Ενάγουσα προς όφελος των Εναγομένων, εκδόθηκαν διατακτικά για το συνολικό ποσό των €24.302,37 και αρνούνται οι Εναγόμενοι να καταβάλουν το ποσό αυτό προβάλλοντας διάφορα προσχήματα και χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους κωλυσιεργίας. Περαιτέρω αναφέρει ότι στα πλαίσια της πολιτικής τους για κωλυσιεργία και για να κερδίσουν χρόνο, 5 χρόνια μετά την καταχώρηση της αγωγής άνευ λόγου και αβασίμως καταχώρησαν την αίτηση για ασφάλεια εξόδων επικαλούμενοι έξοδα τα οποία δεν είναι ακόμα πληρωτέα. Εισηγείται δε εν τέλει ότι με βάση τη συμβουλή του δικηγόρου του κ. Λουκαϊδη, η αγωγή είναι τεκμηριωμένη και απόλυτα βάσιμη και ως εκ τούτου ζητά την απόρριψη της αίτησης με έξοδα εναντίον των αιτητών. Αμφότεροι οι δικηγόροι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες αναπτύσσουν εκατέρωθεν τις θέσεις τους. Ισχυρισμοί Εναγομένων-Αιτητών Οι Εναγόμενοι-Αιτητές στην αγόρευση τους εισηγήθηκαν ότι υπάρχει αξιόπιστη μαρτυρία, ότι η ενάγουσα εταιρεία να είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα των Εναγομένων σε περίπτωση που επιτύχει η υπεράσπιση τους. Υποστήριξαν περαιτέρω, ότι σύμφωνα με το τεκμήριο 2 που αφορά την έρευνα του Εφόρου Εταιρειών ημερομηνίας 18/4/2016, αποδεικνύεται, όχι μόνο η αδυναμία της Ενάγουσας Εταιρείας να καταβάλει τα ήδη επιδικασθέντα και τυχόν μελλοντικά έξοδα προς όφελος των Εναγομένων, αλλά και η αδράνεια στην οποία έχει υποπέσει η εταιρεία από το
- Εισηγούνται δε εν τέλει ότι το αιτούμενο διάταγμα θα πρέπει να εκδοθεί, γιατί σε περίπτωση επιτυχίας της έκθεσης υπεράσπισης και της Ανταπαίτησης, οι Εναγόμενοι-Αιτητές θα στερηθούν του δικαιώματος να επωφεληθούν της απόφασης η οποία πιθανόν να εκδοθεί υπέρ τους. Ισχυρισμοί Εναγόντων-Καθ΄ων η αίτηση Από την άλλη, οι Ενάγοντες-Καθ΄ων η αίτηση επαναλαμβάνουν ουσιαστικά τα όσα περιγράφουν στο σώμα της ένστασης, υποστηρίζοντας τέλος ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Nομική πτυχή Στη νομική βάση της αίτησης παρατίθενται τόσο η Δ.60 Κ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών όσο και το άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Το ορθό όμως δικαιοδοτικό πλαίσιο στην παρούσα είναι το άρθρο 382 καθότι η Δ.60 Κ.1 εφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπου ο Ενάγοντας διαμένει εκτός Κύπρου ή εκτός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εν πάση όμως περιπτώσει οι νομολογιακές αρχές ερμηνείας της Δ.60 Κ.1 είναι απόλυτα σχετικές με το υπό εξέταση θέμα της παροχής ασφάλειας εξόδων στην παρούσα. Το άρθρο 382 του Κεφ. 113 προβλέπει τα εξής: «Όταν εταιρεία είναι ενάγουσα σε οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία, κάθε δικαστής που έχει δικαιοδοσία στο θέμα δύναται, αν φαίνεται με αξιόπιστη μαρτυρία ότι υπάρχει λόγος να πιστεύει ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου αν αυτός επιτύχει στην υπεράσπισή του, να ζητήσει να δοθεί ικανοποιητική εγγύηση για τα έξοδα εκείνα, και δύναται να αναστείλει όλες τις διαδικασίες μέχρι να δοθεί η εγγύηση». Ως προκύπτει από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου (όπως και της Δ.60 Κ.1) η έκδοση διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά (βλ. Alahmari v. Alia The Royal Jordanian Airline
(1990)1 Α.Α.Δ 434). Πρέπει δε να σημειωθεί ότι στη βάση του άρθρου 382 του Κεφ, 113 το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να απορρίψει το αίτημα ακόμη και σε περίπτωση που γίνει αποδεκτή η αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα έξοδα του Εναγόμενου (βλ. Sir Linday Parkinson and Co. Ltd v. Triplan Ltd
(1973)2 All E R 273 και Halsbury's Laws of England 4η έκδοση, τόμος 37 παρα. 304). Στα πλαίσια λοιπόν εξέτασης αίτησης δυνάμει του πιο πάνω άρθρου θα πρέπει να αποφασισθούν τα ακόλουθα: Κατά πόσο υπάρχει λόγος να πιστεύεται ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου εάν επιτύχει η υπεράσπιση του, γεγονός που πρέπει να προκύπτει από αξιόπιστη μαρτυρία, και σε περίπτωση που κριθεί η ύπαρξη τέτοιας ανικανότητας, κατά πόσο το Δικαστήριο με βάση τα δεδομένα της περίπτωσης, θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να διατάξει την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα αυτά. Συνήθως όταν αποδειχθεί η αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει, το Δικαστήριο θα εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα εκτός αν θεωρήσει ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που συνηγορούν υπέρ της μη έκδοσης τέτοιου διατάγματος. Στα ευρύτερα κριτήρια για την παροχή ασφάλειας εξόδων συγκαταλέγεται και η δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα διότι αν έχει καλή υπόθεση, η δε υπεράσπιση φαίνεται να μην ευσταθεί, τότε θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τον Εναγόμενο και καθυστερώντας την όλη διαδικασία (βλ. Genemp Trading Ltd v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ
(2011)1Β Α.Α.Δ 1314). Η αφερεγγυότητα της εταιρείας πρέπει να καταφαίνεται και αποδεικνύεται ως θετικό γεγονός. Αυτό αποφασίσθηκε στην Iacovou Brothers (Constructions) Ltd v. Fashionwise Ltd
(2000)1Β Α.Α.Δ 1377 όπου εξετάσθηκαν οι προεκτάσεις της εφαρμογής των προνοιών του άρθρου 382 του Κεφ. 113, σε σχέση με εταιρεία, η οποία είχε αναστείλει τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες. Ως δε έχει νομολογηθεί στην The Continental Insurance Company of Hampshire v. O'Regan
(1998)1Β Α.Α.Δ 1087, η οποία διαγράφει το πλαίσιο άσκησης της σχετικής διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου, υπό το πρίσμα των συνταγματικών διατάξεων που κατοχυρώνουν το δικαίωμα πρόσβασης στη Δικαιοσύνη (άρθρο 30
(2)του Συντάγματος και η αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών), η διαταγή για ασφάλεια εξόδων δεν πρέπει να λειτουργεί με τρόπο που να στερεί αυτό το δικαίωμα. Βέβαια, ως εξηγήθηκε, η πρόνοια για εξασφάλιση δεν απολήγει καθεαυτή σε στέρηση ή περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο. Εξαρτάται από τις περιστάσεις. Ως λέχθηκε στην ίδια υπόθεση η έκδοση τέτοιας διαταγής δεν πρέπει να παραγνωρίζει την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται. «Με εξαίρεση ορισμένες αναγνωρισμένες περιπτώσεις - της αφερέγγυας εταιρείας (βλ. άρθρο 382 του Κεφ. 113), του αναξιόχρεου μόνο κατ΄ όνομα ενάγοντος ή του εκδηλώσαντος με εσκεμμένες ενέργειες την πρόθεση να αποφύγει εν καιρώ τις όποιες δικές του εκ της αντιδικίας υποχρεώσεις - η οικονομική αδυναμία ενάγοντος δεν αποτελεί λόγο για εξασφάλιση των εξόδων του εναγόμενου». Το ίδιο δεν πρέπει η αδιαμφισβήτητη οικονομική αδυναμία του Ενάγοντα εκτός δικαιοδοσίας, η οποία δεν θα του επέτρεπε να συμμορφωθεί με τέτοιο διάταγμα, να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης του στο δικαστήριο. Με άλλα λόγια η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συναρτάται με τη δυνατότητα του Ενάγοντα, ανάλογα με την οικονομική του ευχέρεια, να παράσχει την αιτούμενη ασφάλεια. Εφόσον δεν διαθέτει τα μέσα το αίτημα απορρίπτεται εφόσον ουσιαστικά έγκριση της αίτησης απολήγει σε στέρηση του εν λόγω δικαιώματος. Υπερισχύει δηλαδή το δικαίωμα αυτό (βλ. και Conway v. Ηλία
(2002)1Γ Α.Α.Δ 1653 και Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.α.
(2003)1Γ Α.Α.Δ 1698). Βέβαια στην περίπτωση εταιρειών όπως στην παρούσα αίτηση, κατά την οποία οι Ενάγοντες με αξιόπιστη μαρτυρία φαίνεται ότι είναι ανίκανοι ή παρουσιάζουν αδράνεια στην άσκηση των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων και ως εκ τούτου είναι ορατός ο κίνδυνος αδυναμίας στο να πληρώσουν τα έξοδα του Εναγόμενου σε περίπτωση επιτυχίας του τελευταίου στην υπεράσπιση του αυτή η οικονομική αδυναμία αποτελεί το έρεισμα του αιτήματος για ασφάλεια εξόδων εφόσον αυτό προβλέπεται ρητά από το άρθρο 382 του Κεφ. 113. Όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται ισορροπία και το θέμα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο την οικονομική αδυναμία της Ενάγουσας εταιρείας, όπως και την αντίστοιχη εύλογη ανησυχία αντίδικου για τα έξοδα του, αλλά και το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης διατάγματος (βλ. Επίσημος Παραλήπτης ως Εκκαθαριστής της K.S.S. Trading Ltd ανωτέρω). Το ζητούμενο είναι σε κάθε περίσταση κατά πόσο η παροχή ασφάλειας είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη έχοντας υπόψη τις όλες συνθήκες, καθώς και το πιθανό βάρος επί των ώμων του διαδίκου που θα διαταχθεί να καταβάλει αυτή την ασφάλεια (βλ. Genemp Trading Ltd ανωτέρω). Το ποσό δε το οποίο καθορίζεται ως ασφάλεια για τα έξοδα είναι το ποσό το οποίο υπό κανονικές συνθήκες είναι πιθανό να υποστεί το μέρος το οποίο εξαιτείται την έκδοση της διαταγής (βλ. Senior Service Ltd. and Others v. Chrysanthi Shipping Co. Ltd. and Another
(1975)1 C.L.R 316). Ως θέμα ορθής πρακτικής το ποσό το οποίο επιζητείται ως ασφάλεια πρέπει να υποστηρίζεται με λεπτομέρειες (προκαταρκτικό κατάλογο εξόδων) που να τείνουν να καθορίζουν το ύψος του (βλ. Alahmari v. Alia The Royal Jordanian Airline
(1990)1 Α.Α.Δ 434). Ένας τέτοιος υπολογισμός είναι ορθό να επισυνάπτεται σε αιτήσεις του είδους αυτού. Παρά όμως το βοηθητικό τέτοιου καταλόγου, η επισύναψη του δεν προνοείται από οποιαδήποτε δικονομική πρόνοια, ώστε η αίτηση για ασφάλεια εξόδων να υπόκειται, δίχως άλλο, σε απόρριψη στην απουσία καταλόγου. Η απουσία καταλόγου στο τέλος της ημέρας απλώς δεν βοηθά τον αιτητή να υποστηρίξει με την αναγκαία λεπτομέρεια το ύψος του ποσού που ζητά να δοθεί ως ασφάλεια (βλ. Genemp Trading Ltd ανωτέρω). Υπό την Δ.60 Κ.1 η ασφάλεια εξόδων μπορεί να δοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Το δε άρθρο 382 του Κεφ. 113 δεν καθορίζει οποιοδήποτε χρόνο. Ο χρόνος όμως υποβολής της αίτησης λαμβάνεται υπόψη και δεν αποκλείεται η περίπτωση η καθυστέρηση του διαδίκου να αποταθεί εγκαίρως για ασφάλεια εξόδων, σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, να οδηγήσει το Δικαστήριο στην απόρριψη του αιτήματος (βλ. Union Des Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v. Apak Agro Industries Ltd κ.ά. (Αρ. 2)
(1992)1 Α.Α.Δ. 1170) και Genemp Trading Ltd ανωτέρω). Κατάληξη Υπό το φως των πιο πάνω, εξάγεται το συμπέρασμα ότι η εταιρεία είναι αδρανής και αυτό το συμπέρασμα αντικειμενικά εξάγεται από το Τεκμήριο 2, το οποίο κατατέθηκε από πλευράς των Εναγομένων-Αιτητών και από το οποίο φαίνεται ότι η εταιρεία δεν έχει καταθέσει την ετήσια έκθεση της από το 2007. Όσον αφορά δε τα έξοδα καταχωρήθηκε αναλυτικά κατάλογος εξόδων από πλευρά Εναγομένων-Αιτητών. Αναφορικά με το ποσό της ασφάλειας, ως έχει επίσης προαναφερθεί, είναι θέμα ορθής πρακτικής, το ποσό που επιζητείται να υποστηρίζεται με λεπτομέρεια σε προκαταρκτικό κατάλογο εξόδων, που να τείνει να καθορίζει και το ύψος του. Στην προκειμένη περίπτωση οι Αιτητές έχουν επισυνάψει στην αίτηση, Κατάλογο Εξόδων. Ενόψει του συμπεράσματος στο οποίο έχω προβεί πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση είναι άκρως δικαιολογημένη υπό τις περιστάσεις. Έχοντας λοιπόν εξετάσει τον κατάλογο αυτό και συνεκτιμώντας όλους τους σχετικούς παράγοντες, περιλαμβανομένου του ιστορικού της υπόθεσης ως προκύπτει από το φάκελο, καταλήγω ότι ποσό €3.000 για ασφάλεια εξόδων είναι λογικό υπό τις περιστάσεις. Ως εκ των άνω εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι Ενάγοντες διατάσσονται όπως παράσχουν ασφάλεια εξόδων, για τα έξοδα των Εναγομένων σε περίπτωση αποτυχίας της απαίτησης των Εναγόντων, για το ποσό των €3.000, είτε με κατάθεση του εν λόγω ποσού σε μετρητά είτε με παροχή τραπεζικής εγγύησης για το εν λόγω ποσό, στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, εντός 30 ημερών από σήμερα. Μέχρι την παροχή της πιο πάνω ασφάλειας ή την εκπνοή του χρόνου που έχει καθοριστεί, η διαδικασία στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αναστέλλεται. Σε περίπτωση που η διαταχθείσα ασφάλεια εξόδων δεν κατατεθεί εντός του ορισθέντος χρόνου τότε η αγωγή θα θεωρείται ως αυτομάτως απορριφθείσα και οι Εναγόμενοι θα δικαιούνται τα έξοδα της αγωγής μέχρι σήμερα, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τέλος τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εναγόμενων - Αιτητών και εναντίον των Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή. (Υπ.) ............ Π. Παπαπέτρου Φούρναρη, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΓΚ Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: aitisi gia asfalia exodon cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο