Μαρία Νίκου Κρητικού ν. Ιάκωβος Σάββα Χαραλάμπους, Αγωγή αρ 4623/09, 2/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A61 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Ε. Δημητρίου-Παναγή, Ε.Δ. Αγωγή αρ 4623/09 Μεταξύ: Μαρία Νίκου Κρητικού, από Λεμεσό Ενάγουσας και Ιάκωβος Σάββα Χαραλάμπους, από Λεμεσό Εναγόμενου ------------------------------ Αίτηση ημερ. 24.10.2016 Ημερομηνία: 2 Φεβρουαρίου 2017 Για Αιτητή/Εναγόμενο: κος. Η. Ηλία Για Καθ' ης η αίτηση/Ενάγουσα: κος. Παπαδόπουλος για Καραπατάκης Παυλίδης LLC Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό τον ως άνω αριθμό καταχωρήθηκε στις 29/10/2009 και στις 12/09/2016 εκδόθηκε από το τότε δικάζον Δικαστήριο απόφαση μετά από ακροαματική διαδικασία εναντίον του εναγόμενου κα υπέρ της Ενάγουσας. Η απόφαση περιλαμβάνει διατάγματα άρσης της παράνομης επέμβασης αλλά και απόφαση για καταβολή προς την εναγόμενη ποσών, πλέον τόκους και έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Μεταγενέστερα της εκδοθείσας απόφασης ο εναγόμενος καταχώρησε στις 24/10/2016 την υπό κρίση αίτηση, μονομερώς προωθούμενη, και με την οποία εξαιτείται τα κάτωθι: Α. Ο ως άνω Αιτητής εξαιτείται Διατάγματος του Δικαστηρίου δια παράτασιν του χρόνου καταχώρησης Ειδοποίησης Έφεσης εντός 10 ημερών από την έκδοση του Διατάγματος ή ως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Β. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία που το Δικαστήριο ήθελε κρίνει πρέπουσα. Το παρόν Δικαστήριο επιλαμβανόμενο της μονομερούς αίτησης στις 1/11/2016, διέταξε επίδοση της προς την πλευρά της Ενάγουσας - καθ' ής η αίτηση με αποτέλεσμα την εμφάνιση τους στην διαδικασία και την καταχώρηση ένστασης. Η Αίτηση του εναγόμενου - αιτητή βασίζεται επί των θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας Δ.57 θ.2 και Δ.35 θ.2, Δ.48, θ.1-9, Δ.63 και Δ.64, συνοδεύεται δε από ένορκη δήλωση με τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται του ίδιου του εναγόμενου. Κατά κύριο λόγο ο εναγόμενος - αιτητής επικαλείται τα κάτωθι: - Η εκδοθείσα απόφαση του επιδόθηκε στις 13/10/
- Λόγω προβλημάτων υγείας τόσο του ίδιου όσο και του αδελφότεκνου του και κουμπάρου του διέλαθε της προσοχής του με αποτέλεσμα να παρέλθει η προθεσμία υποβολής έφεσης. - Συγκεκριμένα αναφέρει ότι στις 19/10/2016 απεβίωσε ο αδελφότεκνος του ο οποίος έπασχε από καρκίνο καλπάζουσας μορφής και τάφηκε στις 20/10/
- Ενόψει του σοβαρού αυτού προβλήματος διέλαθε της προσοχής του η εκδοθείσα απόφαση στις 12/9/2016 με αποτέλεσμα να παρέλθει η προβλεπόμενη προθεσμία. - Παρά την έκδοση απόφασης ο ίδιος κατέβαλε προσπάθειες διευθέτησης της με πρόταση που υπέβαλε ενώ στις 24/10/2016 επισκέφθηκε τον δικηγόρο του για να του δώσει οδηγίες να καταχωρήσει έφεση. Ενημερώθηκε ότι η προθεσμία παρήλθε στις 22-23/10/
- - Ο ίδιος πιστεύει ότι έχει καλό λόγο έφεσης ιδιαίτερα αφού επισκέφθηκε και είδε επιτόπου την επέμβαση που έχει κάνει η Ενάγουσα επί των διαφιλονικούμενων ακινήτων. - Συνεπεία αυτών καταλήγει ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αλλά και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η Ενάγουσα/Καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση. Η ένσταση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.35 θ.2, Δ.48 θ.8 - 9, Δ.57 θ.2, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ένσταση βασίζεται περαιτέρω στα πιο κάτω νομικά σημεία και/ή λόγους:
- Ο αιτητής - εναγόμενος (στη συνέχεια θα αναφέρεται «ο αιτητής») δεν νομιμοποιείται στην αιτούμενη θεραπεία και ισχυρίζεται ότι η αίτηση είναι αβάσιμη ανυπόστατη και χωρίς κανένα νομικό έρεισμα.
- Ο αιτητής δεν αποκαλύπτει καλούς λόγους που να δικαιολογούν το αίτημα του για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης πέραν του χρόνου που καθορίζουν οι θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας.
- Οι λόγοι που επικαλείται ο αιτητής για να δικαιολογήσει την παράλειψη του να καταχωρήσει εντός της προκαθορισμένης προθεσμίας την έφεση είναι ανυπόστατοι και δεν αποτελούν επαρκή και ικανή δικαιολογία έτσι ώστε να παρακαμφθεί η αρχή της τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων.
- Ο αιτητής είχε στη διάθεση του ικανοποιητικό χρόνο να καταχωρήσει την έφεση εντός της προκαθορισμένης προθεσμίας και δεν αντιμετώπιζε ο ίδιος οιονδήποτε προσωπικό πρόβλημα υγείας.
- Οι λόγοι που επικαλείται ο αιτητής δεν είναι ικανοποιητικοί και εμποδίζουν το δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος του.
- Οι λόγοι που επικαλείται ο αιτητής δεν είναι ικανοποιητικοί έτσι ώστε η παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης να είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης.
- Η τυχόν έγκριση της αίτησης θα προκαλέσει ζημιά στην Καθ' ης η αίτηση η οποία συνίσταται στο γεγονός ότι δεν θα μπορεί να απολαύσει την κατοχή και την κάρπωση της έκτασης που ο αιτητής συνεχίζει να κατέχει παράνομα.
- Η Καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι ο αιτητής άφησε το χρόνο και την προθεσμία καταχώρησης της έφεσης να παρέλθει και η δικαιολογία που επικαλείται δεν επιτρέπει στο δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και να εγκρίνει την αίτηση. Η Καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι για τους λόγους που αναφέρονται στην παρούσα ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης της η αίτηση του αιτητή πρέπει να απορριφθεί με έξοδα προς όφελος της. Η ένσταση της Ενάγουσας - καθ' ής η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Νίκου Κρητικού συζύγου της καθ' ής ο οποίος αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος από την Ενάγουσα να προβεί στην ένορκη μαρτυρία. Συνοπτικά ο ενόρκως δηλών επαναλαμβάνει τα όσα αναφέρονται ως λόγοι ένστασης και προσθέτει ως γεγονότα τα κάτωθι: - Ο αιτητής δεν έλαβε γνώση της απόφασης όταν του επιδόθηκε στις 13/10/2016 καθότι ως ενημερώθηκε από τον δικηγόρο του ο οποίος είχε συνάντηση με τον δικηγόρο του αιτητή αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης του είπε ότι τον ενημέρωσε ότι ο εναγόμενος κλήθηκε σε συνάντηση από τον δικηγόρο του για να αποφασίσουν το ενδεχόμενο καταχώρησης έφεσης. - Πουθενά στην ένορκη δήλωση του αιτητή δεν αναφέρεται ότι ο δικηγόρος του καθυστέρησε να τον ενημερώσει για την έκδοση της απόφασης. - Ουδέποτε ο ίδιος ή η σύζυγος του υπέβαλαν πρόταση για συμβιβασμό, αυτό έγινε πριν την έναρξη της ακρόασης και δεν έγινε αποδεκτή. - Ο αιτητής αναφέρει ότι υπέβαλε πρόταση για διευθέτηση οπότε συνάγεται ότι γνώριζε για την απόφαση συνεπώς δεν δικαιολογείται η καθυστέρηση. - Ο αιτητής θα μπορούσε με ένα τηλεφώνημα να ενημερώσει τον δικηγόρο του και να του δώσει οδηγίες να καταχωρήσει έφεση. - Ο αιτητής αναφέρει πρόβλημα υγείας τρίτου προσώπου χωρίς ο ισχυρισμός αυτός να συνοδεύεται από στοιχεία και αποδείξεις. - Ανέμενε να παρέλθουν 42 ημέρες από την έκδοση της απόφασης για να επισκεφθεί τον δικηγόρο του και να συνεννοηθεί αφήνοντας τον χρόνο να περνά ανεκμετάλλευτος αδιαφορώντας προκλητικά να προχωρήσει με την καταχώρηση έφεσης. - Συνεπακόλουθα των πιο πάνω και υιοθετώντας και τους λόγους ένστασης ζητά απόρριψη της αίτησης. Σημειώνω ότι το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη ως εκ τούτου δεν παρατίθεται ανωτέρω αυτούσιο. Η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης διεξήχθη επί τη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν αίτηση και ένσταση αντίστοιχα, ενώ αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις με την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία τους. Τα κείμενα των αγορεύσεων τους έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη στα πλαίσια έκδοσης της παρούσας απόφασης και δεν κρίνω αναγκαίο και σκόπιμο να τα επαναλάβω. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ Η παροχή παράτασης χρόνου για καταχώρηση έφεσης διέπεται δικονομικά από τη Διάταξη 35 θεσμό 2 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ένα τέτοιο αίτημα υποβάλλεται με την καταχώρηση σχετικής δια κλήσεως αίτησης. Κατά κανόνα η αίτηση παράτασης χρόνου για την καταχώριση έφεσης πρέπει να γίνεται πριν την λήξη των προθεσμιών που ορίζουν οι πρόνοιες του πιο πάνω κανονισμού. Παρόλα αυτά προώθηση της μετά την εκπνοή του χρόνου που προνοείται για καταχώρηση έφεσης δεν είναι μοιραία για την εξέταση της αφού όπως σημειώνεται μέσα από τον προαναφερόμενο κανονισμό παρέχεται δυνατότητα παράτασης χρόνου για καταχώρηση έφεσης και σε μεταγενέστερο στάδιο (Αντωνιάδου και άλλος v. Liberty Life Insurance Public Co Ltd
(2009)1B Α.Α.Δ. 1430). Συνδυασμένη μελέτη των προνοιών των θεσμών 2 και 19 της Διάταξης 35 υποδεικνύει ότι η αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης μπορεί να υποβληθεί είτε στο Επαρχιακό Δικαστήριο είτε στο Ανώτατο Δικαστήριο, αλλά σε πρώτο στάδιο πρέπει να καταχωρείται στο Επαρχιακό Δικαστήριο και εφόσον απορριφθεί ο αιτητής μπορεί να επανέλθει με νέα αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο (Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945, Μιχαηλίδης κ.ά. v. Τρύφωνος
(1996)1 Α.Α.Δ. 652, Cyprus Trading Corporation v. Φετοκάκη κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 1901, Κωστουλλού και άλλη v. Λοΐζου και άλλου
(2004)1 Α.Α.Δ. 697). Το θέμα της χορήγησης παράτασης χρόνου για καταχώρηση έφεσης αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία κυπριακών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 658, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ"Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται v. Α. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162, Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945, Βουριά v. Δασκάλου
(1993)1 Α.Α.Δ. 808, Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140, Κίκης Χ''Κυριάκος v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1994)4 Α.Α.Δ. 2407, Μιχαηλίδης και άλλοι v. Τρύφωνος
(1996)1 Α.Α.Δ. 652, Μιχαηλίδης v. Χρίστου
(1996)1 Α.Α.Δ. 1190, Κωστουλλού και άλλη v. Λοΐζου και άλλος
(2004)1 Α.Α.Δ. 697, Κωστουλλού και άλλη v. Λοΐζου και άλλου
(2004)1 Α.Α.Δ. 697, Μιλτιάδους v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, Υπόθεση Αρ. 251/2006 ημερ. 22.01.09, Cyprus Trading Corporation v. Φετοκάκη κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 1901, Ευαγγέλου Κυπριακής Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 754/2012 ημερ. 21.10.15, Αλεξάνδρου v. Ελευθερίου, Πολιτική Αίτηση 113/2015, ημερ. 25.01.16). Ερμηνεία του θεσμού 2 της Διάταξης 35 καθιστά σαφές ότι η χορήγηση παράτασης χρόνου εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία στο θέμα αυτό είναι ευρεία χωρίς να υπόκειται σε περιορισμούς. Η εξουσία αυτή είναι ελεύθερη, αδέσμευτη και ασκείται με βάση τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης και με αποκλειστικό οδηγό το συμφέρον της δικαιοσύνης (Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ"Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Χόππης v. Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140). Κατευθυντήριες γραμμές ως προς την αντιμετώπιση αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης περιέχονται στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Ippodomia Hotels, Πολιτική Αίτηση Αρ. 176/2012 ημερ. 04.03.13 μέσα από το ακόλουθο απόσπασμα που υιοθετείται από την υπόθεση Χόππης v. Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140, την οποία μνημονεύει: "Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος." Επίσης στην υπόθεση Αλεξάνδρου v. Ελευθερίου, Πολιτική Αίτηση 113/2015, ημερ. 25.01.16 οριοθετείται ο τρόπος άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μέσα από την καταγραφή δύο αποσπασμάτων. Το πρώτο αντλήθηκε από την υπόθεση De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 658 και έχει ως εξής: "Η διακριτική εξουσία που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πιο πάνω Διατάξεις δεν υπόκειται σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο περιορισμό και η άσκηση της υπέρ ή κατά του αιτητή εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστασιακά και δεδομένα της κάθε υπόθεσης: Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καράμιχαηλ και Άλλων
(1967)1 Α.Α.Δ. 61, και The Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd. v. Lutfi Kiamil and Another
(1973)Α.Α.Δ. 7. Παρά ταύτα, την προσέγγιση του Δικαστηρίου στην άσκηση της υπό εξέταση εξουσίας του χαρακτηρίζει πάντοτε η συμμόρφωση με ορισμένες αρχές που έχουν νομολογιακά καθιερωθεί ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχει η αρχή του σεβασμού των χρονικών προθεσμιών που καθόρισε ο Νομοθέτης για την άσκηση του δικαιώματος εφέσεως και ότι με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις οι προθεσμίες αυτές θα πρέπει να παρατείνονται. Και τούτο γιατί οποτεδήποτε οι προθεσμίες αυτές παρατείνονται επηρεάζονται το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα που οι διάδικοι έχουν στον τερματισμό των δικαστικών διαδικασιών και στο τελεσίδικο των δικαστικών αποφάσεων μέσα στις καθορισμένες για όλους προθεσμίες. Λαμβανομένων αυτών υπόψη επιβάλλεται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκείται υπέρ του αιτητή μόνο στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης. Η παράταση της προθεσμίας χωρίς αποχρώντα λόγο αποτελεί αυθαίρετη παραβίαση των σχετικών Κανόνων που καθορίζουν τις προθεσμίες και είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση από τα Δικαστήρια της σχετικής διακριτικής τους εξουσίας κατά τρόπο δικαστικό. Οι πιο πάνω αρχές έχουν καθιερωθεί σε σειρά αποφάσεων συμπεριλαμβανομένων των: Ανδρέα Π. Λοΐζου ν. Παναγιώτη Κοντεάτη
(7968)1 Α.Α.Δ. 291,2) Πολιτική Έφεση Αρ. 7742, και 3) Αίτηση στην Πολιτική Έφεση 7026. Στις Αγγλικές αποφάσεις Craig v. Phillips [1877] 7 Cl\ D. 249, και McC (RD) v. McC (JA) and Another [1971] 2 All ER. 1097, τονίστηκε ότι ο διάδικος που αιτείται χαλάρωση των προνοιών των Δικαστικών Κανόνων που αφορούν χρονικές προθεσμίες πρέπει να επιδείξει μεγάλη επιμέλεια και όχι αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης του. Σχετική με περιπτώσεις μακράς καθυστέρησης είναι η υπόθεση W.T. Lamb & Sons v. Rider [1948] 2 All ER. 402, στην οποία τονίστηκε ότι προϋπόθεση της παράτασης της προθεσμίας είναι η ικανοποιητική εξήγηση της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης." Το δεύτερο απόσπασμα λήφθηκε από την υπόθεση First Ukranian Development Ltd, Πολιτική Αίτηση Αρ. 214/13 ημερ. 15.10.14 και αναφέρει τα πιο κάτω: "Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής, επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,
(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others (l967) 1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ»Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος." Ερχόμενη τώρα να εξετάσω την παρούσα αίτηση υπό το πρίσμα των πιο πάνω νομολογιακά καθιερωμένων αρχών παρατηρώ ότι καθήκον είναι να εξετασθούν οι προβαλλόμενοι λόγοι για την καθυστέρηση αντισταθμίζοντας τους με την ζημιά που τυχόν υποστεί ο καθ' ού η αίτηση, επιτυχών στην απόφαση που επιδιώκεται να εφεσιβληθεί. Εξαρχής σημειώνω ότι τα όσα αναφέρει στην γραπτή αγόρευση του ο συνήγορος του αιτητή και τα οποία άπτονται γεγονότων σχετιζόμενων με την ουσία της αίτησης και την δική του εμπλοκή ως συνήγορος του εναγόμενου και όχι νομικής επιχειρηματολογίας δεν δύναται να εξετασθούν και αποκλείονται ως μαρτυρία. Η αγόρευση του συνηγόρου του αιτητή δεν δύναται να καταστεί μέθοδος συμπλήρωσης των γεγονότων που στηρίζουν την αίτηση, συνεπώς η κρίση μου θα βασισθεί επί των γεγονότων που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, του ίδιου του εναγομένου - αιτητή. Σε σχέση με τον χρόνο τον οποίο καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση οφείλω να αναφέρω ότι αυτός δεν είναι υπέρμετρα υπερβολικός ή τέτοιος ούτως ώστε να προδίδει έκδηλη κακοπιστία. Με δεδομένη την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης την 12/09/2016 και την έναρξη της προθεσμίας των 6 εβδομάδων από την επομένη ήτοι την 13ην Σεπτεμβρίου 2016, η προθεσμία για καταχώρηση έφεσης έληξε στις 24/10/
- Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε την τελευταία ημέρα της προθεσμίας για καταχώρηση έφεσης ήτοι πριν την λήξη αυτής. Κατά κανόνα ως ανέφερα ανωτέρω η παρούσα αίτηση πρέπει να καταχωρείται εντός της προθεσμίας καταχώρησης της έφεσης χωρίς βέβαια αυτό να είναι απόλυτο. Συνεπώς αναφορικά με τον χρόνο καταλήγω ότι η αίτηση δεν είναι υπερβολικά καθυστερημένη ή καθυστερημένη σε τέτοιο βαθμό που να δύναμαι να την απορρίψω με γνώμονα τον παράγοντα αυτό. Σε σχέση τώρα με την ουσία των γεγονότων που επικαλείται ο αιτητής αναφέρω ότι η επίκληση δικής του ασθένειας παρέμεινε μια γενική αναφορά, μετέωρη χωρίς να προσφέρονται γεγονότα και αιτιολογία για το πώς αυτά τα επικαλούμενα προβλήματα υγείας τα οποία αντιμετώπισε επηρέασαν καθ' οιονδήποτε τρόπο τις ενέργειες του οδηγώντας σε πάροδο του χρόνου καταχώρησης έφεσης. Συνεπώς καταλήγω ότι ο συγκεκριμένος λόγος ως τέθηκε είναι γενικός, αόριστος και δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο βασιζόμενο στον λόγο αυτό να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και να παρατείνει τον χρόνο καταχώρησης έφεσης. Εξετάζοντας τώρα τον άλλο λόγο που τίθεται και συγκεκριμένα το γεγονός ότι τον τελευταίο 1 με 1 1/2 μήνα πριν την καταχώρηση της αίτησης ο αδελφότεκνος και κουμπάρος του αντιμετώπισε καλπάζουσας μορφής ασθένεια η οποία οδήγησε και στον θάνατο του στις 19/10/
- Αναφέρει ο αιτητής ότι λόγω της κατάστασης αυτής διέλαθε της προσοχής του η προθεσμία καταχώρησης έφεσης. Εξετάζοντας τον λόγο αυτό και τα όσα αναφέρει ο αιτητής στην ένορκη του δήλωση κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις των όσων φαίνεται να αντιμετώπισε με την σοβαρή αυτή ασθένεια του αδελφότεκνου και κουμπάρου του σε χρόνο 1 - 1 ½ μήνα πριν τις 24/10/2016 είναι γεγονότα που σε συνδυασμό με άλλες προϋποθέσεις δύναται να επιτρέψουν στο Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ του αιτήματος του αιτητή. Τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση αναφορικά με την ανάγκη παρουσίασης στοιχείων και αποδείξεων για την ασθένεια του αδελφότεκνου του δεν με βρίσκουν σύμφωνη. Ο αιτητής προβάλλει ένα ισχυρισμό περί ενός σοβαρού προβλήματος που αντιμετώπισε ένα άτομο του στενού συγγενικού του περιβάλλοντος ενώ η πλευρά της Ενάγουσας - καθ' ής η αίτηση δεν αμφισβητεί ότι αυτό συνέβη αλλά ισχυρίζεται αναγκαιότητα παρουσίασης περαιτέρω στοιχείων και αποδείξεων. Η θέση αυτή δεν βασίζεται σε μαρτυρία ικανή να πείσει περί της κατάρριψης του λόγου που ο αιτητής αναφέρει. Πέραν βέβαια των γεγονότων της παρούσας αίτησης τα οποία κρίνω ότι είναι τέτοια που δικαιολογούν την άσκηση της εξουσίας μου για έγκριση του αιτήματος θα πρέπει προτού καταλήξω να εξετάσω και να αντισταθμίσω κατά πόσο η επέκταση του χρόνου θα πλήξει τα δικαιώματα της πλευράς της ενάγουσας - καθ' ής η αίτηση προς όφελος της οποίας εκδόθηκε η απόφαση ημερ.12/09/
- Έχω εξετάσει την ένσταση που έχει καταχωρηθεί και καταλήγω ότι από αυτήν αλλά και από την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει δεν αναφέρεται οτιδήποτε για ενδεχόμενη ζημιά πέραν της αναφοράς σε παράταση της διαδικασίας. Το πώς αυτή η παράταση λειτουργεί εις βάρος των δικαιωμάτων της Ενάγουσας δεν αναφέρεται και δεν εξειδικεύεται συνεπώς καταλήγω ότι με την τυχόν παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης δεν πλήττονται ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα της Ενάγουσας. Με βάση τη νομολογία και τις αρχές που διέπουν το ζήτημα αυτό « ...Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης.» (βλέπε υπόθεση Χόππης ανωτέρω). Συνεπώς καταλήγω ότι η καθ' ή αίτηση δεν έχει προσφέρει ισχυρισμούς και θέσεις για το πώς θα επηρεαστούν δυσμενώς τα δικαιώματα της από την παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης. Σημειώνω ότι η καθ΄ής η αίτηση - ενάγουσα έχει πετύχει την έκδοση τελικής απόφασης προς όφελος της και δεν έχει διαφανεί ότι η παράταση της προθεσμίας για καταχώρηση της έφεσης θα επηρεάσει οποιοδήποτε δικαίωμα της. Επιπλέον η εκδοθείσα απόφαση δεν επηρεάζεται από άποψη εκτέλεσης της ακόμα και σε περίπτωση καταχώρησης έφεσης. Εν πάση περιπτώσει αυτό το οποίο θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι τα περιστατικά της υπό εξέταση υπόθεσης είναι τέτοια ώστε το συμφέρον της Δικαιοσύνης να εξυπηρετείται καλύτερα με την παράταση της προθεσμίας καταχώρησης της έφεσης του αιτητή. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω ανωτέρω καταλήγω ότι η υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να πετύχει. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης της ειδοποίησης έφεσης του αιτητή - εναγόμενου για περίοδο 10 ημερών από σήμερα. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης, έχοντας κατά νου ότι αυτά επαφίενται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και σε συνδυασμό με το ότι η καθ' ής η αίτηση - ενάγουσα καμία ευθύνη έχει για την καθυστέρηση στην καταχώρηση έφεσης είμαι την άποψης ότι θα πρέπει να υπάρξει απόκλιση από τον γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως αυτά επιδικασθούν υπέρ της καθ' ής η αίτηση - ενάγουσας και εναντίον του αιτητή - εναγόμενου, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................................. Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο