ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ FAIR CHAMPIONS MERIDIAN LTD,, Γενική Αίτηση αρ. 378/2016, 31/3/2017

(1)(γ) και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 θ.2, Δ.48 θ.1-4, 8 και 9, Δ.64, άρθρα 4, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στις Γενικές Αρχές του Νόμου, στους Κανόνες επιείκειας, στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο το οποίο στηρίζει την Αίτηση εμφαίνεται στην Ένορκη Δήλωση του Δήμου Κυριάκου, η μαρτυρία του οποίου συνοψίζεται ως εξής: «Τόσο ο ίδιος όσο και ο Εύρος Ευριπίδη είναι μέτοχοι της εταιρείας FAIR CHAMPIONS MERIDIAN LIMITED (στη συνέχεια η εταιρεία) η οποία συστάθηκε την 26.1.2008 με το όνομα FAIR CHAMPIONS BETS LTD. Μεταξύ των σκοπών για τους οποίους ιδρύθηκε η εταιρεία ήταν η διεξαγωγή των εργασιών των διοργανωτών στοιχημάτων, των πρακτόρων στοιχήματος, η λειτουργία τυχερών παιγνιδιών. Διευθυντές της εταιρείας από την 11.3.2016 είναι η Snezana Bozovic και ο Zoran Milosevic και οι δύο από την Σερβία οι οποίοι είναι μέτοχοι της MERIDIAN GAMING LTD (εγγεγραμμένης στην Μάλτα) και της JOKER GAMES LTD (εγγεγραμμένης στην Σερβία). Οι μέτοχοι των εταιρειών MERIDIAN και JOKER είναι στην ουσία τα ίδια πρόσωπα και οι δύο εταιρείες εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα. Η MERIDIAN από το 2007 μέχρι και σήμερα, παρείχε στην εταιρεία λογισμικό πρόγραμμα το οποίο αποτελεί την βάση διεξαγωγής των δραστηριοτήτων της εταιρείας. Τον Νοέμβριο του 2015 η MERIDIAN αποφάσισε να επενδύσει στην εταιρεία αγοράζοντας μετοχές των Αιτητών. Πρόθεση των μερών κατά το στάδιο των διαπραγματεύσεων ήταν η δημιουργία ενός συνεταιρισμού, στον οποίο οι Καθ' ων η αίτηση θα πρόσφεραν στην εταιρεία την πείρα που είχαν στον χώρο (όπως αυτή είχε αποκτηθεί στο εξωτερικό) και οι Αιτητές θα παρείχαν στην εταιρεία τις γνώσεις, τις δεξιότητες και την τεχνογνωσία που είχαν σε ό,τι αφορά την Κυπριακή αγορά. Την 23.12.2015 υπεγράφη Συμφωνία Πώλησης Μετοχών (Τεκμήριο 5) δυνάμει της οποίας οι Αιτητές πώλησαν στις MERIDIAN και JOKER (Καθ' ων η αίτηση 2 και 3) το 51% των μετοχών της εταιρείας. Οι Αιτητές προχώρησαν στην σύναψη της Συμφωνίας αφού πείσθηκαν από ενέργειες των Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 πως οι σχέσεις μεταξύ των μετόχων θα ήσαν σχέσεις «εμπιστοσύνης, αξιοπιστίας, αλληλοεκτίμησης και στενής συνεργασίας» με σκοπό την προαγωγή των συμφερόντων της εταιρείας. Συγκεκριμένα οι Καθ' ων η αίτηση, προχώρησαν με πληρωμή μέρους του τιμήματος αγοράς των μετοχών πριν την υπογραφή της Συμφωνίας και ζήτησαν από τους ελεγκτές της εταιρείας όπως μη προχωρήσουν με "due diligence" αφού γνώριζαν όλα τα δεδομένα που αφορούσαν την εταιρεία από την πολύχρονη συνεργασία που είχαν μαζί της. Οι Αιτητές συμφώνησαν να προχωρήσουν με την πώληση του 51% των μετοχών, με την συνεννόηση ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονταν από όλους και ότι θα υπήρχε πλήρης συνεργασία και εμπιστοσύνη μεταξύ των μερών. Από την έναρξη των συζητήσεων, «είχε γίνει εισήγηση» όπως ταυτόχρονα με την υπογραφή της Συμφωνίας Πώλησης Μετοχών, υπογραφτεί και Συμφωνία Μετόχων, η οποία να καθόριζε τις σχέσεις μεταξύ των μετόχων. Οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 αν και αρχικά είχαν συγκατατεθεί, στη συνέχεια επικαλούμενοι έλλειψη χρόνου, εισηγήθηκαν όπως υπογραφεί η Συμφωνία Πώλησης Μετοχών και σε μεταγενέστερο στάδιο να υπογραφεί η Συμφωνία Μετόχων. Εν τέλει οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 αρνήθηκαν «εντελώς αυθαίρετα και/ή αβάσιμα και κατ' επέκταση καταχρηστικά» να υπογράψουν την Συμφωνία Μετόχων η οποία τους είχε αποσταλεί από τους Αιτητές. Στη συνέχεια οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3, με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 24.2.2016, τερμάτισαν την Συμφωνία Πώλησης Μετοχών. Οι Αιτητές με απαντητική επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 3.3.2016, ενημέρωσαν τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 πως δεν αποδέχοντο τον αυθαίρετο και μονομερή τερματισμό της Συμφωνίας ημερομηνίας 23.12.

1. Παρά την επιστολή ημερομηνίας 24.2.2016, οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 διόρισαν διευθυντές στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας και ανέλαβαν πλήρως και αποκλειστικά την διαχείριση της. Περαιτέρω προχώρησαν αυθαίρετα και/ή αδικαιολόγητα σε ενέργειες χωρίς να ενημερώσουν τους αιτητές. Ειδικότερα, απέλυσαν υπαλλήλους της εταιρείας και προσέλαβαν νέους, αύξησαν αδικαιολόγητα τα έξοδα της εταιρείας ώστε να μειωθούν τα κέρδη και να μην γίνεται έτσι οποιαδήποτε διανομή κέρδους στους μετόχους. Έκλεισαν υποστατικά τα οποία προηγουμένως ήταν πηγή σημαντικών εσόδων για την εταιρεία. Απαίτησαν να αλλάξει το όνομα της εταιρείας από FAIR CHAMPIONS BEΤS LIMITED σε FAIR CHAMPIONS MERIDIAN LIMITED. Ανάγκασαν τους Αιτητές να εγκαταλείψουν τα γραφεία τους και σταμάτησαν να τους καταβάλλουν μισθό (προ της σύναψης της Συμφωνίας, οι Αιτητές εισέπρατταν ως μισθό το ποσό των €12.400.- τον χρόνο, έκαστος). Οι Αιτητές ζήτησαν, με επιστολή του δικηγόρου των, την σύγκληση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης στις 22.7.
2. Τελικά «η συνάντηση» μεταξύ των μετόχων της εταιρείας έγινε την 8.8.
3. Τέθηκε εκ νέου το θέμα υπογραφής της Συμφωνίας Μετόχων. Αν και η προτεινόμενη συμφωνία στάληκε στους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 για παρατηρήσεις και σχόλια, εντούτοις δεν υπήρξε καμιά ανταπόκριση από την πλευρά τους. Είναι αυτές οι ενέργειες των Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 που οδήγησαν τους Αιτητές στην καταχώριση της κυρίως Αίτησης. Με ειδοποίηση ημερομηνίας 22.11.2016, οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3, ζήτησαν όπως συγκληθεί Γενική Συνέλευση της εταιρείας στις 13.12.2016, με σκοπό να αποφασιστούν: (α) η εκλογή νέου ελεγκτή της εταιρείας (β) η κατάθεση χρημάτων από πλευράς μετόχων ανάλογα με το ποσοστό εκάστου. Η σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης γίνεται αυθαίρετα και/ή αδικαιολόγητα ώστε οι μέτοχοι της μειοψηφίας να αναγκαστούν να καταβάλουν χρήματα στην εταιρεία δήθεν για σκοπούς κάλυψης των υποχρεώσεων της και κατ' επέκταση να αποποιηθούν όλων των δικαιωμάτων τους στην εταιρεία.» Οι Καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην οριστικοποίηση του Διατάγματος. Στην καταχωρηθείσα εκ μέρους των Ένσταση, διατείνονται πως: Η Αίτηση και η Ένορκη Δήλωση που την στηρίζει είναι αντικανονική και/ή παράτυπη, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου ώστε να αιτιολογείται η έκδοση του αιτουμένου διατάγματος, δεν υπάρχει πλήρης αποκάλυψη, οι αιτητές δεν προσήλθαν ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια και/ή απέκρυψαν από το Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα, η αίτηση καταχωρήθηκε προς εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών και/ή ως μέτρο πίεσης των Καθ' ων η αίτηση, η έκδοση του διατάγματος αντίκειται στις αρχές της επιείκειας. Η Ένσταση στηρίζεται στα Άρθρα 202-204, 209(ι), 211(στ), 213-216, 218, 227, 228, 231, 233, 314(Α) ΚΑΙ 333 του Κεφ.113, στους περί Εταιρειών Δικαστικούς Θεσμούς, στους περί Διαλύσεως Εταιρειών Αγγλικούς Κανονισμούς, στο άρθρο 29

(1)(γ) και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 θ.2, Δ.48 θθ.1-4 και 8, 9, στις εγγενείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, στη βάση των αρχών της επιείκειας και/ή στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Στέφανης Γεωργιάδου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Καθ' ων η αίτηση, η μαρτυρία της οποίας συνοψίζεται ως εξής: «Τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης αναφέρονται με λεπτομέρεια στην Ένορκη Δήλωση του Μarco Pasajlic, εσωτερικού νομικού της εταιρείας Meridian Gaming Ltd (Τεκμήριο 2). Η Αρχή Στοιχημάτων τον Οκτώβριο του 2016, ανακοίνωσε μέσω της ιστοσελίδας της, ότι δεχόταν αιτήσεις για έκδοση Άδειας Κλάσης «Β», από όλες τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο διαδικτυακό στοίχημα και κατέχουν Άδεια Κλάσης «Α». Η Αρχή Στοιχημάτων είχε καταστήσει σαφές πως όσες εταιρείες βάσει της νομοθεσίας δεν υπέβαλλαν αίτηση μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2016, δεν θα μπορούσαν να συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται σ' αυτόν τον τομέα και η ίδια θα απαγόρευε την πρόσβαση του κοινού στην ιστοσελίδα τους. Απαραίτητη προϋπόθεση για την υποβολή της αίτησης, ήταν η καταβολή μετρητών (€45.000.- για άδεια δύο ετών ή €30.000.- για ένα έτος) και η παραχώρηση τραπεζιτικής εγγύησης για ποσό €550.000.-. Λόγω του ότι αυτά τα ποσά δεν υπάρχουν στην εταιρεία, οι Καθ' ων η αίτηση (μέτοχοι και διευθυντές της εταιρείας) κάλεσαν τους Αιτητές να συνεισφέρουν κατ' αναλογίαν του ποσοστού των μετοχών που κατέχουν, πλην όμως οι τελευταίοι δεν ανταποκρίθηκαν με αποτέλεσμα η αίτηση, για απόκτηση Άδειας Κλάσης «Β», να μην κατατεθεί μέχρι την ταχθείσα προθεσμία. Συνεπώς τόσο η εταιρεία όσο και εβδομήντα

(70)περίπου καταστήματα των αντιπροσώπων της, εμποδίζονται από του να συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται στο διαδικτυακό στοίχημα μέχρι να κατατεθεί η αίτηση. Η εξέλιξη αυτή είναι πολύ σοβαρή και καταστροφική τόσο για την εταιρεία όσο και για τους αντιπροσώπους της. Η εταιρεία όχι μόνο ζημιώνει τεράστια ποσά κάθε μέρα αλλά διατρέχει και τον κίνδυνο οι αντιπρόσωποι της να κινηθούν εναντίον της με αγωγές, όπως και να καταχωρηθούν τόσο εναντίον της όσο και εναντίον των διευθυντών της, ποινικές υποθέσεις, σε περίπτωση που κάποια από τα καταστήματα των αντιπροσώπων της συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται στο διαδικτυακό στοίχημα, παράνομα. Η εταιρεία έχει ήδη σπαταλήσει αρκετά χρήματα για σκοπούς ανανέωσης της Άδειας Κλάσης «Α» και διαχειρίστηκε τις αιτήσεις ανανέωσης για τα εβδομήντα

(70)καταστήματα. Τα έξοδα για την ανανέωση της Άδειας Κλάσης «Α» για δύο χρόνια είναι €45.000.- και για το κάθε κατάστημα €3.000.-, δηλαδή €210.000.- για τα εβδομήντα

(70)καταστήματα. Η εταιρεία, παρόλο που το 2016 (υπό την νέα διοίκηση) αύξησε τα κέρδη της σε σχέση με το 2015, χωρίς την συνδρομή των μετόχων της δεν έχει την ρευστότητα να καλύψει όλα τα έξοδα ώστε να μπορέσει να συνεχίσει «ομαλά και νόμιμα» την λειτουργία της. Είναι γι' αυτό τον λόγο που οι Καθ' ων η αίτηση συγκάλεσαν έκτακτη Γενική Συνέλευση για τις 13.12.2016 (η σύγκληση της ματαιώθηκε με το επίδικο Προσωρινό Διάταγμα) ώστε να ληφθούν αποφάσεις και όλοι οι μέτοχοι να συνεισφέρουν ποσά ανάλογα με τα ποσοστά τους. Εάν οι Αιτητές δεν επιθυμούν να συνεισφέρουν την δική του αναλογία, οι Καθ' ων η αίτηση είναι έτοιμοι να καταβάλουν όλα τα ποσά που χρειάζονται ώστε η εταιρία να μην οδηγηθεί «σε κλείσιμο», με όλες τις αρνητικές συνέπειες γι' αυτούς, αφού στην ουσία θα χάσουν τα χρήματα που επένδυσαν. Οι Καθ' ων η αίτηση έχουν ήδη επενδύσει €4.500.000.- τα οποία πλήρωσαν στους Αιτητές για να εξαγοράσουν το μερίδιο τους. Επανειλημμένα προσπάθησαν να διαπραγματευθούν με τους Αιτητές δίνοντας τους την επιλογή να τους επιστρέψουν τις μετοχές, νοουμένου ότι οι τελευταίοι θα επέστρεφαν το ποσό των €4.500.000.- αλλά οι Αιτητές απέρριψαν την πρόταση. Είναι παράλογο και αντίθετο με την κοινή λογική, οι Αιτητές να «διεκδικούν διάλυση μιας εταιρείας» τα κέρδη της οποίας αυξάνονται και ενώ οι ίδιοι έχουν πάρει το ποσό των €4.500.000.- για την πώληση του 51% των μετοχών τους. Παράλογο και άδικο επίσης είναι, οι Αιτητές «μετά που έχουν ήδη πάρει το πιο πάνω ποσό να εμποδίζουν εκ των υστέρων την πλειοψηφία μέσω διατάγματος του Δικαστηρίου να παίρνει αποφάσεις». Οι Αιτητές με την συγκατάθεση των Καθ' ων η αίτηση, καταχώρησαν Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση για να απαντήσουν στους ισχυρισμούς των Καθ' ων η αίτηση. Την Ένορκη Δήλωση υπογράφει και πάλι ο Δήμος Κυριάκου. Διατείνεται πως η θέση της Στέφανης Γεωργιάδου ότι δεν έχει καταχωρηθεί μέχρι σήμερα αίτηση από την εταιρεία για εξασφάλιση Άδειας Κλάσης «Β», είναι λανθασμένη και/ή ψευδής, αφού κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχαν οι δικηγόροι των Αιτητών με εκπρόσωπο της Αρχής Στοιχημάτων Κύπρου, έχει επιβεβαιωθεί ότι έχει καταχωρηθεί αίτηση και ότι εκκρεμεί η εξέταση της. Τόσο ο ίδιος όσο και ο Εύρος Ευριπίδου κλήθηκαν από εκπροσώπους της εταιρείας και έκδωσαν επιταγή για ποσό €30.000.-, η οποία, όπως τους είχε αναφερθεί, αντιπροσώπευε το ετήσιο τέλος για την εξασφάλιση Άδειας Κλάσης «Β». Οι Αιτητές προχώρησαν επίσης και στην αντεξέταση της Στέφανης Γεωργιάδου, επί συγκεκριμένων παραγράφων της Ένορκης της Δήλωσης αφού εξασφάλισαν προς τούτο την άδεια του Δικαστηρίου. Η Στέφανη Γεωργιάδου δέχθηκε πως στις 4.11.2016 υπεβλήθη Αίτηση εκ μέρους της εταιρείας για έκδοση Άδειας Κλάσης «Β». Διευκρίνισε πως όταν η ίδια ορκίστηκε στο Δικαστήριο (16.12.2016), δεν το γνώριζε. Σε μεταγενέστερο στάδιο πληροφορήθηκε από τους πελάτες τους πως υπεβλήθη μεν η Αίτηση αλλά αυτή ήταν ελλιπής επειδή δεν συνοδευόταν, μεταξύ άλλων, από τραπεζική εγγύηση. Επιβεβαίωσε πως η εταιρεία διατηρεί άδεια για την Κλάση «Α». Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί πως στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της δίκης, το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του, ώστε να καταλήξει σε ευρήματα επί των επιδίκων θεμάτων, αλλά θα εξετάσει μόνο κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων και η αξιολόγηση της μαρτυρίας πρέπει να γίνεται μέσα σ' αυτά τα περιορισμένα πλαίσια. Κατά την ακρόαση της Αίτησης η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε της θέσης της με αναφορά σε νομολογία. Είναι καλά γνωστό ότι το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος και οι Κανονισμοί, προσδιορίζουν το δικαιοδοτικό πλαίσιο [Demades V. Studio

(1996)1AAΔ και Αίτηση Χάρη Φεσσά

(1990)1 ΑΑΔ 704]. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd

(1982)1AAΔ 557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.

(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.

(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ΄ ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος [Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή

(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255]. Το Δικαστήριο στην εξέταση κατά πόσο θα διατηρήσει ή θα ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas

(1984)1 AAΔ 263, αυτό ανάγεται κατ΄ εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθησαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248, 269, 270. Βέβαια κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω) σελ. 569, αλλά με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι τα όσα ακολουθούν αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Διαπιστώνεται απλώς η παρουσία ή η απουσία οποιουδήποτε θεμελιακού προβλήματος στο πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης που θα άφηναν έκδηλα ανικανοποίητα τα τρία κριτήρια. Έχει θεμελιωθεί από παλιά ότι το Δικαστήριο και δεδομένου ότι αυτό έχει τις καταβολές του στο Δίκαιο της Επιείκειας μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, που ενδεχόμενα να επηρέασε το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Το αξίωμα αυτό έχει κατ΄ επανάληψη τεθεί μέσα από τη νομολογία, σχετικές αποφάσεις δε των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος έχουν υιοθετηθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια πλήρως (δέστε τις επτά προτάσεις του Ralph Gibson L.J. στην Brink's Mat Ltd v. Elcombe

(1988)1 WLR 1350 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου (ανωτέρω). Παρομοίως και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει υποδείξει το θεμελιώδες πρόβλημα που δυνατό να προκύψει από την απόκρυψη γεγονότων, όπως υποδεικνύει η υπόθεση Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ Π.Ε. 10494 ημερ. 27/4/2000, η οποία υιοθέτησε προηγούμενη νομολογία όπως την Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου Π.Ε. 9610, ημερ. 31.3.1998. Επίσης με άλλη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ένα διάταγμα μπορεί να ακυρωθεί και όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος δεν υφίστατο ουσιαστικά και έτσι το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα σε μονομερή βάση παρακάμπτοντας την συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, ελλείπει [Stavros Hotels Apartments Ltd (No.2)

(1994)1 AAΔ 836, 841 και Babel Boutique Ltd

(1995)1 AAΔ 947, 954]. Επανερχόμενη στις προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληρούνται σύμφωνα με το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ώστε τα προσωρινώς εκδοθέντα Διατάγματα να οριστικοποιηθούν, καθώς και στα γεγονότα που συνθέτουν την αντιδικία στην παρούσα διαδικασία, εκείνο που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι ως προς την ουσία της διεκδίκησης των Αιτητών, με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, φαίνεται να ικανοποιούνται η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του προρηθέντος άρθρου. Με βάση τα όσα οι Αιτητές έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως αυτά έχουν εκτεθεί ανωτέρω, καταδεικνύεται η ύπαρξη μιας καλής συζητήσιμης υπόθεσης. Οι Αιτητές έχουν καταδείξει πως οι Καθ' ων η αίτηση (κατέχοντες το 51% των μετοχών) προβαίνουν σε μία σειρά πράξεων οι οποίες παραβιάζουν τα δικαιώματα τους ως κατόχων του 49% των μετοχών της εταιρείας. Κατέδειξαν πως οι τελευταίοι με τις ενέργειες τους, στοχεύουν στο να τους αποκλείσουν από την διαχείριση της εταιρείας και από την λήψη αποφάσεων σε σχέση με αυτή. Τα όσα η πλευρά των Αιτητών έχει επικαλεστεί προς υποστήριξη της Αίτησης (με το περιορισμένο βάρος που έχει για σκοπούς της παρούσης διαδικασίας) είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 (Νόμος 14/60), νομολογιακά έχει λεχθεί πως θα πρέπει να καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το κριτήριο αυτό εξετάζεται κυρίως υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία. Ο κ. Γ. Κωνσταντινίδης, Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής όπως ήταν τότε, στη μελέτη του «Η εξουσία των Δικαστηρίων για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων στην Κύπρο» που δημοσιεύθηκε στο CORPUS DE JURE CYPRII του Συμβουλίου Νομικών Σπουδών, Τεύχος 1, 1987, αναφέρει στη σελίδα 211, τα εξής: «Η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι αυτοσκοπός, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ύπαρξη κάποιου δικαιώματος που φέρεται να έχει προσβληθεί ή που υπάρχει κίνδυνος να προσβληθεί ή να συνεχίσει να προσβάλλεται. Αλλά και η ύπαρξη δικαιώματος και η ισχυριζόμενη ή επαπειλούμενη προσβολή του, δεν είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Πρέπει ταυτόχρονα να διαγνώσκεται ότι η έκδοση του είναι όρος συνελεστικός για τη διατήρηση των δυνατοτήτων που υπάρχουν για την απονομή πλήρους δικαιοσύνης στο τέλος. Απαιτείται, δηλαδή, να φαίνεται ότι χωρίς το διάταγμα θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο) Στην υπόθεση Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd (Aρ.2)

(2008)1(Α) Α.Α.Δ.626, η οποία αφορούσε παραβίαση δικαιώματος ευρεσιτεχνίας, κρίθηκε ότι ο ισχυρισμός «αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα υποστώ ανεπανόρθωτη ζημιά», ήταν γενικός και αόριστος. Κρίθηκε επίσης ότι δεν υπήρχε ισχυρισμός ότι η οικονομική κατάσταση της εναγόμενης ήταν τέτοια που θα είχε ως αποτέλεσμα ο Ενάγων να μην μπορεί να αποζημιωθεί σε περίπτωση που επιτύγχανε στην αγωγή του. Αποτέλεσμα ήταν να απορριφθεί η αίτηση του για προσωρινό διάταγμα. Στην προκειμένη περίπτωση, η γενική αναφορά του ενόρκως δηλούντα Δήμου Κυριάκου, πως «αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο», δεν ικανοποιεί την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Λαμβάνοντας ως δεδομένο την αιτούμενη θεραπεία της κυρίως Αίτησης, οι Αιτητές δεν έχουν επεξηγήσει με ποιο τρόπο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη εάν δεν συνεχίσει η ισχύς του εκδοθέντος διατάγματος. Υπενθυμίζω πως με την κυρίως Αίτηση επιζητείται η διάλυση της εταιρείας, διαζευκτικά δε η έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάσσονται οι Καθ' ων η αίτηση να αγοράσουν τις μετοχές των Αιτητών σε τιμή εύλογη και δίκαιη η οποία θα καθοριστεί από ανεξάρτητο εκτιμητή. Παρόλο που η υπό κρίση Αίτηση έχει κριθεί και δεν τίθεται θέμα εξέτασης του ισοζυγίου της ευχέρειας (τούτο θα εξετάζετο μόνο σε περίπτωση που οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, ικανοποιούντο και μάλιστα σωρευτικά) θεωρώ πως στην προκειμένη περίπτωση το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της πλευράς των Καθ' ων η αίτηση. Οι τελευταίοι έχουν καταδείξει πως η μη σύγκληση γενικής συνέλευσης για ζητήματα που έχουν σχέση με τις εργασίες της εταιρείας (εξασφάλιση των χρημάτων που θα πρέπει να καταβληθούν ώστε να καταστεί εφικτή η έκδοση άδειας Κλάσης «Β» σε σχέση με την διεξαγωγή στοιχημάτων διαδικτυακά) θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα στην λειτουργία της. Όσον αφορά το ζήτημα του κατά πόσον οι Αιτητές απεκάλυψαν στο Δικαστήριο όλα τα στοιχεία τα οποία ήσαν ουσιώδη, θεωρώ πως οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του, εάν αυτά ήσαν ενώπιον του κατά την εξέταση της μονομερούς αίτησης. Αναφέρομαι στο γεγονός της καταχώρησης των αγωγών 570/2016 και 571/16 (Τεκμήρια 7(α) και 7(β) στην Ένορκη Δήλωση του Marco Pasajli) καθώς και των μονομερών αιτήσεων (Τεκμήρια 8(α) και 8(β)) στην ίδια Ένορκη Δήλωση. Με βάση τα όσα έχω προαναφέρει επί του συγκεκριμένου ζητήματος εξετάζοντας την νομική πτυχή του θέματος, κρίνω πως το Διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί και γι' αυτό τον λόγο. Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι τα διατάγματα θα πρέπει να ακυρωθούν και η αίτηση να απορριφθεί. Δια ταύτα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα είναι πληρωτέα μόλις εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας της κυρίως Αίτησης. (Υπ.) .............................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Subject: Civil / Other actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για προσωρινό διάταγμα