ΣΤΕΛΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ν. ΓΡΗΓΟΡΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Αρ. Αγωγής: 3943/15, 28/3/2017

(1), δεν καταχωρήθηκε. Ως εκ τούτου και με βάση τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας τα δικόγραφα θεωρούνταν κλειστά επτά

(7)μέρες μετά την 29η Δεκεμβρίου 2016 που καταχωρήθηκε η Υπεράσπιση. Με βάση τη νέα Διαταγή 30 και συγκεκριμένα Δ.30 Θεσμός 1(α) «Ο ενάγων σε κάθε αγωγή υποχρεούται εντός τριάντα ημερών από το χρόνο κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα και προτού λάβει οποιοδήποτε νέο μέτρο στην αγωγή, εκτός από αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, να εκδώσει κλήση για οδηγίες, οριζόμενη ενώπιον του Δικαστηρίου σε χρονικό διάστημα όχι μικρότερο των εξήντα ημερών. ................. (γ) Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, επιδίδεται ειδοποίηση προς τον ενάγοντα που εκδίδει ο εναγόμενος στον συνημμένο τύπο με την οποία τον ενημερώνει για την παράλειψη και τον καλεί όπως εντός 30 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης καταχωρήσει την αίτηση για οδηγίες.» Παρά την πάροδο των 30 ημερών ως η Δ.30 θ.1(α), ο Ενάγων παρέλειψε να καταχωρήσει κλήση για οδηγίες και ο εναγόμενος συμφώνως της Διαταγής 30 Θεσμός 1(γ) επέδωσε στον Ενάγοντα ειδοποίηση με την οποία τον ενημερώνει για την παράλειψη και τον καλεί εντός 30 ημερών από την επίδοση να καταχωρήσει την κλήση για οδηγίες. Η συγκεκριμένη ειδοποίηση καταχωρήθηκε στις 31.1.17 στο φάκελο του Δικαστηρίου και σύμφωνα με τη συνήγορο του εναγόμενου αλλά και την ένορκη δήλωση επίδοσης που καταχωρήθηκε, επιδόθηκε στον συνήγορο του ενάγοντα στις 2.2.17. Με βάση τα όσα αναφέρονται στους Θεσμούς και την ερμηνεία που κρίνω ότι προκύπτει, με την παράδοση της ειδοποίησης, ενεργοποιείται μια νέα προθεσμία 30 ημερών στον Ενάγοντα να καταχωρήσει την κλήση για οδηγίες. Συνεπώς και με αναφορά στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης με την επίδοση της ειδοποίησης στις 2.2.17, ο ενάγων είχε εκ νέου προθεσμία 30 ημερών ήτοι μέχρι και 3/2/17 για να καταχωρήσει την κλήση για Οδηγίες. Παρά την κλήση για οδηγίες εντός της νέας προθεσμίας που ενεργοποιήθηκε πιο πάνω, ο Ενάγων στις 24.2.17 καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση η οποία βασίζεται στις Διαταγές 21, 48 και 57 των Θεσμών με την οποία ζητεί διάταγμα και άδεια του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρησης απάντησης στην υπεράσπιση. Τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση φαίνονται σε ένορκη δήλωση δικηγόρου -συνεργάτη του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί τον ενάγοντα, στο σύνολο της οποίας δεν θα κάνω αναφορά καθότι το περιεχόμενο της βρίσκεται εντός του φακέλου. Αναφέρω ότι με βάση τη μαρτυρία αυτή τίθεται ο ισχυρισμός, ότι εκ λάθους ο φάκελος της παρούσας αγωγής αρχειοθετήθηκε εκ παραδρομής από πρώην υπάλληλο του δικηγορικού γραφείου στις αποπερατωθείσες υποθέσεις και ως εκ τούτου δεν δόθηκε στο δικηγόρο που τη χειρίζεται για να ετοιμάσει την απάντηση στην υπεράσπιση εμπρόθεσμα. Στην υπό κρίση αίτηση η πλευρά του καθ' ου η αίτηση, καθότι παρεμβάλλω εδώ ενόψει της ένταξης της παρούσας υπόθεσης στη νέα Διαταγή 30, το Δικαστήριο διέταξε επίδοση αυτής για να ακούσει και τη θέση της άλλης πλευράς καταχώρησε ένσταση. Η ένσταση που καταχωρήθηκε περιλαμβάνει συνολικά 13 λόγους ένστασης, τόσο επί της ουσίας της αίτησης όσο και επί του τύπου της με αναφορά στη νέα Διαταγή 30 βάσει της οποίας σύμφωνα με τον καθ' ου η αίτηση η αγωγή θεωρείται εγκαταλεληφθείσα και θα πρέπει να απορριφθεί ως τέτοια από το Δικαστήριο. Να αναφέρω ότι παρά τη πρόσφατη τροποποίηση τόσο της Διαταγής 30 όσο και της Διαταγής 25, οι λοιποί Θεσμοί περιλαμβανομένου και του Θεσμού 57 έχουν παραμείνει σε ισχύ. Θα πρέπει όμως και αυτοί πλέον να ερμηνεύονται υπό το πνεύμα της νέας Διαταγής 30, ως αναφέρεται και σε σωρεία αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων τα οποία λόγω και του σύντομου χρόνου εφαρμογής της νέας Διαταγής έχουν το καθήκον και το βάρος να ερμηνεύσουν σε πρώτο βαθμό τις νέες πρόνοιες των τροποποιημένων Διαταγών. Στην παρούσα περίπτωση η αίτηση κρίνω ότι έχει καταχωρηθεί σε χρόνο κατά τον οποίο η αγωγή βρισκόταν ακόμη εν ζωή και δεν δύναται να θεωρηθεί ως εγκαταλεληφθείσα ακριβώς γιατί καταχωρήθηκε εντός των 30 ημερών που ο ενάγων με βάση την ειδοποίηση του εναγόμενου δύνατο να καταχωρήσει κλήση για οδηγίες. Ο ενάγων δεν κρίνω ότι ενήργησε κακόπιστα, και παραβλέποντας τις πρόνοιες, καθότι μετά την επίδοση της ειδοποίησης και αφότου αντιλήφθηκε τα όσα αναφέρονται στην ένορκη μαρτυρία που συνοδεύει την αίτηση, καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση. Καταλήγω ότι ο Ενάγων δεν αδράνησε δικονομικά αφήνοντας να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία των 30 ημερών που θα άφηνε την αγωγή έκθετη σε απόρριψη. Ουσιαστικά ο λόγος στον οποίο στηρίζεται η αίτηση είναι παράλειψη ή αμέλεια να αρχειοθετηθεί ορθά ο φάκελος της αγωγής με αποτέλεσμα να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία. Με βάση και την απόφαση Θεόδωρος Χόππης ν. Ιάκωβου Παναγή

(1993)1 Α.Α.Δ. 140, (στην οποία με παρέπεμψε και ο συνήγορος του καθ' ου η αίτηση στην αγόρευση του), στις σελίδες 142 και 143 αναφέρονται τα εξής: «Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής∙ επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.» (Ο τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Η παράταση του χρόνου για καταχώρηση δικογράφων συμφώνως της Δ.57

(2)εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται συνυπολογίζοντας το συμφέρον της δικαιοσύνης αλλά και ζυγίζοντας τα δικαιώματα των διαδίκων. Στην υπό κρίση υπόθεση κρίνω ότι η παράταση του χρόνου για καταχώρηση της απάντησης στην υπεράσπιση δεν θα πλήξει καθ' οιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα του εναγόμενου, ο οποίος έχει θέσει ήδη την υπεράσπιση του. Οι δε ισχυρισμοί θα αξιολογηθούν στο στάδιο ακρόασης της αγωγής. Ο σκοπός δε της νέας Διαταγής 30 που δεν είναι άλλος από την σύντομη εκδίκαση, κρίνω ότι μπορεί να επιτευχθεί με έκδοση σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου για σύντομη καταχώρηση της απάντησης στην υπεράσπιση. Από την άλλη απόρριψη της αίτησης κρίνω ότι θα ενεργούσε εις βάρος του ενάγοντα, ο οποίος δεν θα μπορούσε να θέσει στα δικόγραφα του την απάντηση του, στους ισχυρισμούς της υπεράσπισης. Ως εκ τούτου καταλήγω ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, η έγκριση της αίτησης, καθότι από τη μια προστατεύονται τα δικαιώματα του ενάγοντα, από την άλλη δε, δεν θα προκληθεί οιαδήποτε ζημιά στον εναγόμενο. Η καθυστέρηση δεν μπορεί να αποφευχθεί με σχετικές οδηγίες ως προς την καταχώρηση της Απάντησης. Συνεπακόλουθα εκδίδεται διάταγμα δια του οποίου παρατείνεται ο χρόνος για καταχώρηση απάντησης στην υπεράσπιση, η οποία να καταχωρηθεί εντός 2 ημερών από σήμερα. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Έχοντας ακούσει και τη θέση των συνηγόρων ως προς τα έξοδα, καμιά διαταγή, ως προς τα έξοδα της αίτησης. (Υπ.) .............. Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΡ