Σωτήρη Μοδέστου Νικολάου ν. Βασίλη Χρυσοστόμου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2438/09, 28/4/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Παπαπέτρου-Φούρναρη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2438/09 ΜΕΤΑΞΥ: Σωτήρη Μοδέστου Νικολάου Ενάγοντα KAI
- Βασίλη Χρυσοστόμου
- Ανδρέας Μωϋσή
- Λουκάς Προκοπίου
- Νίκος Α. Μεταξάς
- Νικόλας Γεωργίου
- Χριστάκης Σκεμπετζής
- Ανδρέας Καϊσής
- Ανδρεάς Π. Καραολίδης
- Αντωνάκης Θεμιστοκλέους
- Βασίλης Σανικλίδης
- Γιαννάκης Χαριλάου
- Δημητράκης Τελώνης
- Ευτύχιος Ελευθερίου
- Κυριάκος Σοφοκλέους
- Κωστάκης Στρούθος
- Κόκος Ανδρέου
- Κωστάκης Μιχαηλίδης
- Λοϊζος Ε. Λοϊζου
- Ξενοφών Χρ. Τσιαλούπης
- Σωτήρης Νικολάου
- Τάσος Ζαχαρία
- Αντωνάκης Πραστίτης
- Δημήτρης Κλέφτης
- Τάσος Π. Αναστασίου
- Ανδρέας Α. Ιωάννου
- Γιαννάκης Αντωνίου
- Χριστάκης Ασημένος
- Ηλίας Ατζίνης
- Νίκος Σ. Βλίττης
- Νίκος Φ. Δημητρίου
- Χριστάκης Μ. Ευαγγέλου
- Νεόφυτος Ζήνωνος
- Χριστάκης Ζήνωνος
- Γιαννάκης Ιωαννίδης
- Χριστάκης Κ. Ιωάννου
- Ανδρέας Κλ. Ιωάννου
- Πασχάλης Ιωάννου
- Κλεάνθης Κλεάνθους
- Μάριος Κυπριανού
- Μαρίνος Κυριάκου
- Κυριάκος Μ. Κωνσταντίνου
- Κώστας Γ. Κωνσταντίνου
- Χριστάκης Λαγουδιάς
- Ανδρέας Ν. Λοϊζου
- Γεώργιος Λουκαϊδης
- Μανώλης Α. Μανώλη
- Φίλιππος Κ. Μιλτιάδους
- Κώστας Χρ. Μιχαήλ
- Χριστάκης Χαρ. Ξενοφώντος
- Αναξαγόρας Παφίτης
- Άγγελος Πετρασίτης
- Ανδρέας Πολυκάρπου
- Ανδρέας Π. Σιδεράς
- Νίκος Μ. Σίννος
- Σταύρος Οικ. Σταύρου
- Γεώργιος Δ. Τουμάζος
- Σολωμός Κ. Τσιερκέζος
- Κυριάκος Φαντούσης
- Ανδρέας Δ. Χαριλάου
- Πανίκος Χριστοδουλίδης
- Χριστόδουλος Χρίστου
- Ανδρέας Γεωργίου
- Γεώργιος Σταύρου
- Νίκος Κωνσταντίνου Εναγομένων Ημερομηνία: 28 Απριλίου, 2017 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Αλ. Αντωνιάδης για κα Ζ. Νικολάου (για να ακούσει απόφαση ο κ. Μιχαήλ) Για τους Εναγόμενους: κα Βερεσιέ για κ. Χ"Πιέρα (για να ακούσει απόφαση ο κ. Κωνσταντίνου) ΑΠΟΦΑΣΗ Η αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο καταχωρήθηκε στις 14/05/2009 με ειδικά οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα με το οποίο ο Ενάγοντας αξιώνει υπό των Εναγομένων, ειδικές αποζημιώσεις ύψους €8.922,96 ένεκα υλικών ζημιών και /ή απωλειών τις οποίες υπέστη ο Ενάγοντας συνεπεία ατυχήματος που συνέβη στο Λιμάνι Λεμεσού εξ' υπαιτιότητας, κατ' ισχυρισμόν του, των Εναγομένων 1 μέχρι
- Με βάση την έκθεση απαίτησης, έναυσμα για το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων 1 -64, αποτέλεσε δυστύχημα το οποίο επεσυνέβη την 22.9.2008 και περί ώρα 10:00 π.μ., ενώ ο Ενάγοντας οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής KRW 594 εντός του Νέου Λιμανιού Λεμεσού. Ο Εναγόμενος 1 οδηγούσε τον γερανό αρ. 3 ιδιοκτησίας των Εναγομένων 2-64, για σκοπούς εργασίας, αμελώς και απρόσεκτα και χωρίς να λαμβάνει υπόψη του άλλα πρόσωπα και οχήματα που χρησιμοποιούσαν τον χώρο του νέου λιμανιού Λεμεσού με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία του οχήματος του Ενάγοντος προκαλώντας του βαριές απώλειες και ζημιές. Οι Εναγόμενοι 2-64, ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, ιδιοκτήτες του γερανού αρ. 3 και αντιπροσωπευτικά υπεύθυνοι για την αμέλεια του Εναγόμενου
- Mε βάση τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα, όπως αυτοί περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησης, κατά τον ουσιώδη χρόνο της σύγκρουσης ο ίδιος οδηγούσε εντός του Νέου Λιμανιού Λεμεσού καθόλα νόμιμα και κανονικά με όλη τη δέουσα προσοχή, επιμέλεια και φροντίδα. Η εργασία και η ασχολία του ήταν η μεταφορά φορτίων και εμπορευμάτων από και προς το νέο λιμάνι Λεμεσού. Αντιθέτως ο Εναγόμενος 1 οδήγησε τον γερανό αρ. 3 τόσο αμελώς που εν τέλει ανέκοψε την πορεία του οχήματος του, με αποτέλεσμα να προκαλέσει τις ζημιές στο όχημα του αποκλειστικά λόγω της δικής του αμέλειας και βαριές απώλειες τις οποίες στη συνέχεια ανέλυσε στην Έκθεση Απαίτησης υπό τον τίτλο «Λεπτομέρειες βλαβών και ή ζημιών του οχήματος του ενάγοντος KRW 594» ύψους €8.922,
- Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι επήλθε η επίδικη σύγκρουση καθώς και οι ζημιές που προκλήθηκαν από αυτή. Το μόνο ζήτημα το οποίο παρέμεινε προς εκδίκαση ήταν το ζήτημα της ευθύνης για τη σύγκρουση. Οι Εναγόμενοι 1-64 καταχώρησαν ενιαία υπεράσπιση στις 8/12/2009, στην οποία παραδέχονται ή αρνούνται τα ακόλουθα: (α) Παραδέχονται ότι στις 22.9.08 επήλθε σύγκρουση στο νέο λιμάνι Λεμεσού μεταξύ των δύο αναφερομένων οχημάτων. (β) Αρνούνται ότι ευθύνονται οι Εναγόμενοι 1-64 για την πρόκληση του δυστυχήματος, ισχυρίζονται δε ότι το εν λόγω δυστύχημα οφείλεται στην αμέλεια και/ή παράβαση των νομίμων καθηκόντων του Ενάγοντα. Περαιτέρω δε, ισχυρίζονται ότι ο Ενάγοντας οδηγούσε το φορτηγό αυτοκίνητο KRW 594, εντός απαγορευμένης ζώνης και/ή σε χώρο κλειστό για την κυκλοφορία οχημάτων και/ή σε χώρο στον οποίο, με σχετική σηματοδότηση και/ή άλλως πως, απαγορεύετο η είσοδος και/ή κίνηση οποιουδήποτε οχήματος, εκτός των μηχανημάτων του Συνδέσμου Αχθοφόρων και της Αρχής Λιμένων. Ήταν η θέση τους ότι παρέλειψε να αντιληφθεί έγκαιρα ή καθόλου την κίνηση του μηχανήματος με το οποίο τελικά συγκρούστηκε και/ή παρέλειψε να λάβει οποιαδήποτε προληπτικά και/ή αποτρεπτικά της σύγκρουσης μέτρα. Ενώ οδηγούσε το φορτηγό αυτοκίνητο KRW 594, σε χώρο και κάτω από συνθήκες που επέβαλαν σ' αυτόν να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός, παρέλειψε να έχει την απαιτούμενη υπό τις περιστάσεις προσοχή και φροντίδα. Ενώ εγνώριζε και/ή έπρεπε να γνωρίζει ότι εξήρχετο από χώρο στον οποίο υπήρχαν εμπορευματοκιβώτια, και στον οποίο εκινούντο - με αποκλειστικό μάλιστα δικαίωμα κίνησης - μεγάλα μηχανήματα του Συνδέσμου Αχθοφόρων, παρέλειψε, προτού εισέλθει στην πορεία του μηχανήματος που οδηγούσε ο Εναγόμενος 1, να είναι προσεκτικός και/ή να ελαττώσει ταχύτητα και/ή να σταματήσει και/ή να βεβαιωθεί διά την ασφάλεια της πορείας του με αποτέλεσμα να ανακόψει την νόμιμο πορεία του μηχανήματος που οδηγούσε ο Εναγόμενος 1 και κτύπησε με το φορτηγό που οδηγούσε, το μηχάνημα που οδηγούσε ο Εναγόμενος
- Ο Ενάγοντας για να αποδείξει την υπόθεση του κάλεσε μόνο ένα μάρτυρα, ενώ οι Εναγόμενοι δεν κάλεσαν κανένα μάρτυρα. Ο ΜΕ1 (Σωτήρης Μοδέστου Νικολάου), Ενάγοντας, κατάθεσε ως Τεκμήριο 1 την γραπτή του δήλωση την οποία υιοθέτησε ενώπιον του Δικαστηρίου και στην οποία ανέφερε τα όσα ο ίδιος θεώρησε κρίσιμα και σημαντικά για την υπόθεση του. Μεταξύ άλλων ο μάρτυρας ανέφερε ότι την 22/9/2008 και περί ώρα 10:00 π.μ. οδηγούσε το ιδιόκτητο φορτηγό αυτοκίνητο του μάρκας Μερσεντές αρ. εγγραφής KRW 594 εντός του χώρου του νέου λιμένα Λεμεσού, καθόλα νόμιμα και κανονικά και δη καθ΄ ον τρόπο και χρόνο είχε την απαιτούμενη προσοχή αλλά και άδεια εισόδου και εξόδου και διακίνησης εντός του πιο πάνω χώρου. Η ασχολία και εργασία του με το ρηθέν όχημα ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο η μεταφορά φορτίων και εμπορευμάτων από και προς το νέο λιμάνι Λεμεσού και το καθαρό κερδενόμενο εισόδημα του περί τα 100 ευρώ ημερησίως. Έγιναν παραδεκτά τα κάτωθι γεγονότα:
(1)Οι ζημιές του Ενάγοντα ανέρχονται σε €7.000.
(2)Το όχημα υπ' αριθμό εγγραφής KRW594 είναι ιδιοκτησίας του Ενάγοντα.
(3)Ο γερανός αρ. 3, που οδηγούσε, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο Εναγόμενος 1 είναι ιδιοκτησίας των Εναγομένων 2 - 64.
(4)Κατατέθηκε από κοινού το δελτίο εισόδου του φορτηγού αυτοκινήτου του Ενάγοντα να διακινείται στο Λιμάνι Λεμεσού. Με τα ανωτέρω παραδεκτά γεγονότα εκείνο που παρέμεινε προς εκδίκαση από το Δικαστήριο ήτο να αποφασιστεί ποιος έχει την ευθύνη για το επίδικο ατύχημα. Θα πρέπει να αναφερθεί πως με βάση την Έκθεση Απαίτησης ο Ενάγοντας αξιώνει αποζημιώσεις (οι οποίες έχουν συμφωνηθεί επί πλήρους ευθύνης στο ποσό των €7.000) συνεπεία της αμέλειας των Εναγομένων 1 μέχρι
- Οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων έχουν μελετηθεί από το Δικαστήριο και θα κάνω αναφορά όπου είναι αναγκαίο πιο κάτω. Αξιολόγηση Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον μοναδικό μάρτυρα, ο οποίος κατέθεσε ενώπιον μου, την όλη του συμπεριφορά στο εδώλιο του μάρτυρα, τον τρόπο που απαντούσε, την αμεσότητα των απαντήσεων του και προχωρώ στην αξιολόγηση του. Ο ΜΕ1, Ενάγοντας, προσήλθε στο Δικαστήριο και κατέθεσε, όπως ανέφερα προηγουμένως την γραπτή του δήλωση, τεκμήριο 1, στην οποία ανέφερε τα γεγονότα ως αυτά έχουν κατά τη γνώμη του εκτυλιχθεί. Η μοναδική ερώτηση η οποία υπεβλήθη σε αυτόν ήταν ότι όλα αυτά τα οποία αναφέρονται στην παράγραφο 4 δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, πράγμα το οποίο ο ΜΕ1 αρνήθηκε και επέμεινε στη θέση του. Ο μάρτυρας αυτός δεν αντεξετάστηκε περαιτέρω και ως εκ τούτου η δήλωση του εφόσον δεν αμφισβητήθηκε γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Η πλευρά των Εναγομένων δεν παρουσίαση οποιαδήποτε μαρτυρία ούτε προσκόμισε μάρτυρα. Συμπεράσματα Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιολόγηση του μάρτυρα, καταλήγω ότι στις 22/9/2008 και περί ώρα 10:00 ο Ενάγοντας οδηγούσε το ιδιόκτητο φορτηγό του με αρ. εγγραφής KRW 594, εντός του χώρου του νέου λιμανιού Λεμεσού με άδεια εισόδου και εξόδου διακίνησης του εντός του πιο πάνω χώρου. Την ίδια μέρα και ώρα ο Εναγόμενος 1 οδηγούσε τον γερανό αρ. 3 ιδιοκτησίας των Εναγομένων 2-
- Νομική πτυχή: Το αστικό αδίκημα της αμέλειας ρυθμίζεται από τα Άρθρα 51 και 57 του Κεφ.
- «Η αμέλεια σύγκειται στην παράλειψη εκπληρώσεως του καθήκοντος μέριμνας και φροντίδας για την ασφάλεια άλλων προσώπων που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις του οδηγού, του γείτονα όπως επιγραμματικά αναφέρεται στην απόφαση του Λόρδου Atkin στην υπόθεση Donoghuer Steverson
(1932)A.C. 562. Το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει και να διακριβώσει κατά πόσον υπήρξε αμέλεια κατ΄ αρχήν και μετά να εξετάσει συντρέχουσα αμέλεια (Βλέπε Μακρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 Α.Α.Δ. 1013 σελ. 1024). Στην υπόθεση Ιωαννίδου ν. Νικολαϊδη
(2000)1 Α.Α.Δ. 134 για το θέμα αμέλειας και συντρέχουσας αμέλειας έχουν αναφερθεί τα πιο κάτω: «Το κριτήριο αν ένας οδηγός είναι αμελής ή όχι εξαρτάται από τα ιδιάζοντας περιστατικά της κάθε περίπτωσης. Το ερώτημα εξετάζεται πάντοτε μέσα στα πλαίσια της συμπεριφοράς και της αντίδρασης ενός λογικού ανθρώπου. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Αλεξάνδρου, ανηλίκου, διά της μητρός του και πλησιεστέρας φίλης Μαρίας Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη και Λεβέντη εναντίον Αλεξάνδρου, ανηλίκου, διά της μητρός του και πλησιεστέρας φίλης Μαρίας Αλεξάνδρου: «Η κατανομή της ευθύνης γίνεται κάτω από ευρεία σκοπιά, με γνώμονα την κοινή και λογική εμπειρία. (Βλέπε Χαραλάμπους ν. Κασάπη
(1988)1 C.L.R. 25). Εφόσον η καθοδήγηση ως προς το δίκαιο είναι ορθή, ο καταμερισμός της ευθύνης αποτελεί το κατ΄ εξοχήν έργο του πρωτόδικου Δικαστηρίου. (Βλέπε Χριστοδούλου ν. Γρηγορίου
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 178). Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού [δέστε Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387], ο δε προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά τη λογική πρόβλεψη (δέστε Βίκης ν. Νεοφύτου
(1990)1 Α.Α.Δ. 345). Στην υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ. 420 εισαγάγεται ένα ευρύτερο προσδιοριστέο καθήκον των χρησιμοποιούντων το δρόμο, το καθήκον της επιμέλειας για την ασφάλεια των άλλων η εκπλήρωση του οποίου τους καθιστά υπόλογους για αμέλεια. Συνεχίζει η απόφαση ως εξής: «Το καθήκον για επιμέλεια γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί το δρόμο στη λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειας τους». Περαιτέρω αναφέρει για το κριτήριο αμέλειας τα εξής: «Το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί το δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν το δρόμο». Επιμερισμό ευθύνης σ΄ οδηγό που βρίσκεται σε διλημματική κατάσταση από ενέργειες άλλου οδηγού απαντούμε, όταν υπάρχει ταχύτητα (Παπασωφρονίου ν. Παχίτης
(1989)1 Ε Α.Α.Δ. 735 και Πουρίκκος ν. Βασιλείου
(1993)1 Α.Α.Δ. 256) ή μεγάλη ορατότητα σε συνδυασμό με απόσταση από τα διαδραματισθέντα. (Μαυρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 Α.Α.Δ. 1013 και Κυριάκου κ.α. ν. Κανάρη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1436. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας για τις συνθήκες που επικρατούσαν στο σημείο που επεσυνέβη το δυστύχημα. Δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία σε σχέση με το αν υπήρχε ορατότητα ή όχι και κάτω από ποιες περιστάσεις έγινε η σύγκρουση των δυο οχημάτων. Δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, αν το παρόν δυστύχημα διερευνήθηκε είτε από την Αστυνομία, είτε από οποιοδήποτε Επιθεωρητή Εργασίας ούτως ώστε να υπήρξε αντικειμενική διερεύνηση του παρόντος δυστυχήματος. Βέβαια η πράξη κάθε οδηγού δεν κρίνεται μικροσκοπικά. Όταν αυτός βρίσκεται αντιμέτωπος με δίλημμα (βλέπε Παύλου ν. Παπακυπριανού
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 974) στην οποία έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα: «Κρίνονται υπό το πρίσμα της διλημματικής κατάστασης που προκάλεσε ο άλλος οδηγός. Ένα εσφαλμένο μέτρο που λαμβάνεται από ένα οδηγό κάτω από την αγωνία της σύγκρουσης δεν συνιστά κατ΄ ανάγκη αμέλεια». Το κριτήριο αν ένας οδηγός είναι αμελής ή όχι εξαρτάται από τα ιδιάζοντα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Το ερώτημα εξετάζεται στα πλαίσια της αντίδρασης ενός λογικού ανθρώπου. Βλέπε Ιωαννίδου ν. Νικολαϊδη
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 134 και Αγαπίου ν. Παναγιώτου
(1990)1 Α.Α.Δ. 595. Η ευθύνη επιμερίζεται κάτω από το πρίσμα της κοινής λογικής και της καθημερινής εμπειρίας. Οι εκατέρωθεν παραλείψεις συνεκτιμούνται όχι μικροσκοπικά αλλά από την πλατιά γωνιά του μέσου συνετού πολίτη, όπως επεξηγείται στις υποθέσεις (Charalambous v. Kassapis
(1988)1 C.L.R. 25 και Polycarpou v. Adamou
(1988)1 C.L.R. 72). Στην υπόθεση Constantinou v. Katsaris
(1975)1 C.L.R. 188 τονίστηκε ότι ένας οδηγός έχει πάντοτε καθήκον να τηρεί τη δέουσα φροντίδα και προσοχή και να ασκεί τη δέουσα επιμέλεια και παρατηρητικότητα κάτω απ΄ όλες τις περιστάσεις. Όπως είπα και πιο πάνω το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε εύρημα ότι ο οδηγός του γερανού, Εναγόμενος 1, οδηγώντας το γερανό αρ. 3, ανέκοψε κάτω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες την ελεύθερη πορεία του Ενάγοντα, καθότι δεν παρουσιάστηκε ίχνος μαρτυρίας ως προς τις συνθήκες πρόκλησης του δυστυχήματος, π.χ. ποιος είχε προτεραιότητα πορείας στο εν λόγω σημείο και πώς αυτή παραβιάστηκε. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα σε σχέση με τον τρόπο που προκλήθηκε το δυστύχημα αλλά πολύ περισσότερο για την οδηγική συμπεριφορά τόσο του Ενάγοντα όσο και του Εναγόμενου
- Ελλείψει λοιπόν λεπτομερειών, η απαίτηση του Ενάγοντα εναντίον του Εναγομένου 1 δεν μπορεί να αποδειχθεί και ως εκ τούτου αυτή απορρίπτεται. Ευθύνη εναγόμενων 2-64: Το δεύτερο θέμα που πρέπει να αποφασίσει είναι αν ο ενάγοντας παρουσίασε μαρτυρία που να καθιστά τους εναγόμενους 2-64 εκ προστήσεως συνυπεύθυνους. Με βάση τα παραδεκτά γεγονότα, ο γερανός αρ. 3 είναι πράγματι ιδιοκτησίας των Εναγομένων 2-
- Ανατρέχοντας στην Έκθεση Απαίτησης διαπιστώνει κανείς, ότι η μοναδική αναφορά η οποία γίνεται, είναι ότι οι Εναγόμενοι 2-64 είναι ιδιοκτήτες του γερανού αρ. 3, θέση η οποία εκφράστηκε και από τον Ενάγοντα στην μαρτυρία του. Δεν προωθήθηκε ούτε έγινε οποιαδήποτε προσπάθεια εισαγωγής τέτοιας μαρτυρίας η οποία να καταδεικνύει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο ότι ο Εναγόμενος 1 ήταν υπάλληλος των Εναγομένων 2-64 ή ότι εκτελούσε οδηγίες των ιδίων, η οποία μαρτυρία να τους καθιστούσε συνυπεύθυνους για την πρόκληση του δυστυχήματος. Στην υπόθεση Πανίκος Καθτζιώτης ν. Manocas Transport Co Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 954 έχει αναφερθεί ότι η απόδειξη της ιδιοκτησίας οχήματος δεν αποτελεί αφ΄ εαυτής απόδειξη ύπαρξης εκ προστήσεως ευθύνης του ιδιοκτήτη για την αμέλεια του οδηγού του οχήματος. Πρέπει να προσαχθεί μαρτυρία που να αποδεικνύει την ύπαρξη εκ προστήσεως ευθύνης. Στην υπόθεση Χριστάκης Ποταμίτης ν. Έλενα Ιωάννου
(1992)1 Α.Α.Δ. 479 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η εκ προστήσεως ευθύνη προσώπου για τις συνέπειες αστικού αδικήματος που διαπράττεται από άλλο πρόσωπο ρυθμίζεται από το άρθρο 13 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
- Εκ προστήσεως ευθύνη φέρει ο εναγόμενος για τις πράξεις άλλου προσώπου όταν (α) αυτές εξουσιοδοτούνται ή επικυρώνονται, ή (β) συνιστούν πράξεις εργοδοτουμένου (υπηρέτη) στο πλαίσιο της εργασίας του. Συνοπτικά, εκ προστήσεως ευθύνη, βάσει του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου περιορίζεται σε πράξεις αντιπροσώπου ή υπηρέτη κάτω από τους όρους που θέτει το άρθρο
- Συνάγεται από την πρωτόδικη απόφαση ότι κατά το χρόνο διάπραξης του αστικού αδικήματος της αμέλειας από το γιο του εφεσείοντα, ότι ο οδηγός ενεργούσε είτε ως αντιπρόσωπος ή ως εργοδοτούμενος του πατέρα του». Και στη σελίδα 5 της ίδιας απόφασης, αναφέρει τα εξής: «Στην Κύπρο οι αρχές του κοινού δικαίου για την εκ προστήσεως ευθύνη έχουν ενσωματωθεί στο άρθρο 13 του Κώδικα Αστικών Αδικημάτων που ρητά προβλέπει πότε υπάρχει τέτοια ευθύνη· όταν αποδεικνύεται σχέση αντιπροσωπευομένου και αντιπροσώπου ή εργοδότη και εργοδοτουμένου. Η εξουσιοδότηση χρήσης κινητού αντικειμένου δεν υποδηλώνει ως θέμα λογικής ή κοινής εμπειρίας και τη δημιουργία σχέσης αντιπροσώπου και αντιπροσωπευομένου αναφορικά με τη χρήση του. Συνεπώς συγκατάθεση για τη χρήση αυτοκινήτου δεν τεκμηριώνει αφεαυτής σχέση αντιπροσωπευομένου και αντιπροσώπου ή εργοδότη και εργοδοτουμένου, όπως άλλωστε αποφασίστηκε στη Hellenic Mining». Με βάση λοιπόν την ενώπιον μου μαρτυρία, δεν μπορώ να καταλήξω ότι υπάρχει σχέση εργοδότη εργοδοτουμένου μεταξύ Εναγομένου 1 και Εναγομένων 2 - 64 και ως εκ τούτου καταλήγω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ προστήσεως ευθύνη εναντίον των Εναγομένων 2-64 για τις πράξεις και ή παραλείψεις που ήθελαν προκύψει από την οδηγική συμπεριφορά του Εναγομένου 1 κατά την οδήγηση του γερανού αρ.
- Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου όσον αφορά τον Εναγόμενο 1 όσο και τους Εναγόμενους 2-64, κρίνω ότι δεν έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου ίχνος μαρτυρίας που να μπορώ να εξάξω ασφαλή συμπεράσματα σε σχέση με τις συνθήκες πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος. Ως εκ τούτου ελλείψει οποιασδήποτε σαφής, αντικειμενικής και αξιόπιστης μαρτυρίας, η αγωγή εναντίον των Εναγομένων 1-64 απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Π. Παπαπέτρου Φούρναρη, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΓΚ Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Τελική/ατύχημα