Αναφορικά με την Έφεση της Φωστήρας Γεωργίου Ττοουλή, Αίτηση/Έφεση 1243/2013, 12/4/2017

(2)του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.

1. Με Ενδιάμεση Απόφαση ημερ. 29.9.2016 η τροποποίηση επιτράπηκε και η Τροποποιημένη Αίτηση-Έφεση καταχωρίστηκε την 24.10.
2. Η Προδρόμου ορκίστηκε την 24.4.2016 νέα Ένορκη Δήλωση με ίδιο περιεχόμενο όπως η Ένορκη της Δήλωση ημερ. 26.11.
3. Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης στην Τροποποιημένη Αίτηση-Έφεση καταχωρίστηκε την 10.11.
4. Αυτή συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση ημερ. 10.11.2016 της Μιλτιάδους με ίδιο περιεχόμενο όπως η Ένορκη της Δήλωση ημερ. 11.4.2014 με την προσθήκη μιας τυπικής επεξηγηματικής παραγράφου (παρ. 23). Κατά την δικάσιμο της 30.5.2016 τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου ότι είχε καταχωριστεί η αίτηση ημερ. 27.5.
5. Οι δικηγόροι των διαδίκων διαμόρφωσαν διαφορετική άποψη ως προς το τι επακριβώς αποφασίστηκε την 30.5.2016 σε σχέση με την αίτηση ημερ. 27.5.
6. Το Δικαστήριο έχει διέλθει το πρακτικό της 30.5.
7. Η αρχική προσέγγιση του Δικαστηρίου ήταν ότι την αίτηση θα επιλαμβανόταν την 14.9.2016 που ήταν ορισμένη. Σε κάποιο στάδιο το Δικαστήριο έδωσε ένδειξη της θέσης του υποδεικνύοντας στην πλευρά της Εφεσείουσας ότι θα μπορούσε και αυτή να είχε ζητήσει να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση για να απαντήσει στους ισχυρισμούς του Εφεσίβλητου. Στο τελευταίο μέρος του πρακτικού το Δικαστήριο αναφέρει: «Παρά το καθυστερημένο της αίτησης κρίνω όπως θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στην αιτήτρια να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αμφισβητήσει τα γεγονότα που δεν δέχεται η άλλη πλευρά. Βεβαίως η προφορική μαρτυρία σίγουρα θα πρέπει να περιορίζεται σε γεγονότα που άπτονται των θεμάτων που μπορεί να εγείρει η αιτήτρια. Στην παρούσα διαδικασία κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως δοθεί η αναβολή προς το σκοπό να ακουστεί η αίτηση της άλλης πλευράς, εφόσον δεν θα προκληθεί ζημιά στον καθ' ου η αίτηση που να μη μπορεί να αποζημιωθεί με έξοδα.» Την 14.9.2016 το Δικαστήριο δεν επιλήφθηκε της αίτησης ημερ. 27.5.2016 και το θέμα ανακινήθηκε από τους δικηγόρους στις 17.3.
8. Το Δικαστήριο έκρινε ότι το ζήτημα δεν είχε αποφασιστεί την 30.5.2016 κατά τρόπο που να δεσμεύεται ως προς τη διαδικασία που οφείλει να ακολουθήσει και δόθηκαν οδηγίες όπως οι διάδικοι με γραπτές αγορεύσεις προβάλουν τις θέσεις τους ως προς την ορθή διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί κατά τη δίκη. Η αναφορά σε ευκαιρία στην Εφεσείουσα να προσκομίσει προφορική μαρτυρία κρίθηκε ότι δεν συνιστούσε απόφαση του Δικαστηρίου επί της αίτησης, αφού ακολούθησε η δήλωση του Δικαστηρίου ότι ήταν προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να δοθεί αναβολή προς το σκοπό να ακουστεί η αίτηση. Η Αίτηση-Έφεση ασφαλώς και δεν είναι ενδιάμεση αίτηση. Η ενδιάμεση αίτηση είναι δευτερογενής αίτηση σε μια άλλη κύρια διαδικασία. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει άλλη διαδικασία. Η Αίτηση-Έφεση με την καταχώριση της έλαβε αριθμό φακέλου και συνεπώς πρόκειται για εναρκτήρια κλήση (βλ. Urduzena Beogradska Banka v. Westacre Invest. Inc

(1999)1(A) A.Α.Δ 124). H Aίτηση-Έφεση καταχωρίστηκε δυνάμει των προνοιών του άρθρου 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Προνοείται στον Καν. 101

(2)των περί Συνεργατικών Εταιρειών Κανονισμών (Subs. Leg., Vol.I, 426), που θεσπίστηκαν πριν την πιο πάνω νομοθεσία και στην έκταση που δεν αντίκεινται προς τις διατάξεις της παραμένουν σε ισχύ δυνάμει των προνοιών του άρθρου 59

(2), ότι έφεση κατά της απόφασης διαιτητή γίνεται με ειδοποίηση έφεσης όπως προνοείται στο Δεύτερο Παράρτημα των Κανονισμών, που καταχωρείται στον Πρωτοκολλητή μαζί με αντίγραφο της προσβαλλόμενης απόφασης. Στον Τύπο του Δευτέρου Παραρτήματος δεν υπάρχει πρόνοια για ένορκη δήλωση, όμως το γεγονός ότι έχει καταχωριστεί ένορκη δήλωση τόσο με την καταχώριση της έφεσης, όσο και με την καταχώριση της ένστασης, δεν προκαλεί ακυρότητα στη διαδικασία. Σε μεταγενέστερο στάδιο της καταχώρισης, στο στάδιο των οδηγιών, το Δικαστήριο θα έδιδε, σε κάθε περίπτωση, οδηγίες για την παρουσίαση της μαρτυρίας με ένορκες δηλώσεις. Στο σύγγραμμα Odger's on Pleading and Practice, 20η Έκδ., σελ. 355-357 αναφέρεται ότι η ακρόαση πρωτογενών αιτήσεων διεξάγεται με μαρτυρία που παρουσιάζεται μέσα από ένορκες δηλώσεις, με το περιεχόμενο τους να συνιστά την κύρια εξέταση και η αντεξέταση του ομνύοντα όπου απαιτείται να γίνεται με άδεια του Δικαστηρίου. Στην Κούλλουρου ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αθηαίνου

(2005)1(Β) A.A.Δ. 987, 991 το Εφετείο εξετάζοντας ζήτημα συμμόρφωσης με τον Καν. 101

(2)των περί Συνεργατικών Εταιρειών Κανονισμών σε σχέση με την αναγκαιότητα καταγραφής των λόγων έφεσης, υιοθετεί απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση όπου αναφέρεται ότι «η αιτήτρια όφειλε, συμμορφούμενη με τον πιο πάνω θεσμό, να καταγράψει ποιό ακριβώς είναι το παράπονο της ή η αδικία που υπέστη από την απόφαση του διαιτητή με την έννοια ότι οι ένορκες δηλώσεις που συνιστούν μαρτυρία θα πρέπει να συνάδουν με τους λόγους και την αιτιολογία της αίτησης - έφεσης». Επιβεβαιώνεται συνεπώς με Εφετειακή απόφαση ότι η μαρτυρία σε έφεση εναντίον απόφασης διαιτητή παρουσιάζεται με την καταχώριση ενόρκων δηλώσεων. Οι δικηγόροι της Εφεσείουσας επισημαίνουν ότι η παρουσίαση ζωντανής μαρτυρίας είναι απαραίτητη για τη διεκπεραίωση της Έφεσης αφού οι διάδικοι παρουσιάζουν αντικρουόμενες θέσεις επί γεγονότων που είναι καθοριστικά στην έκβαση του αποτελέσματος. Όταν η φύση του επίδικου ζητήματος απαιτεί όπως το Δικαστήριο προβεί σε ευρήματα γεγονότων και επί των ουσιωδών συνθηκών υφίσταται ασυμφωνία μεταξύ των διαδίκων, γενικά μόνο η δια ζώσης μαρτυρία μπορεί να δώσει διέξοδο. Όταν στη διαδικασία έχουν καταχωριστεί ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν αντικρουόμενες θέσεις ο τρόπος είναι η αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα της άλλης πλευράς για να του υποβληθεί η αντίθετη θέση και σε μια προσπάθεια διάψευσης του. Εκείνος που δεν αντεξετάζει επί ουσιωδών θέσεων που δεν εξυπηρετούν την υπόθεση του θεωρείται ότι τις αποδέχεται. Είναι δυνατόν ο διάδικος να έχει διαθέσιμη μαρτυρία άλλη από του δικού του ενόρκως δηλούντα για να θέσει σε αμφιβολία ή να αντικρούσει τη θέση του αντιδίκου του. Σε τέτοια περίπτωση μπορεί να ζητήσει την άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Ακόμα και έτσι η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων επί των υπό αμφισβήτηση γεγονότων δεν αποφεύγεται. Όπου το Δικαστήριο καταλήγει είναι ότι εφόσον τέθηκε το υπόβαθρο γεγονότων αίτησης, έφεσης ή άλλης διαδικασίας και της ένστασης ή απάντησης σε αυτή με ένορκες δηλώσεις η διαδικασία δεν μπορεί να εξελιχτεί διαφορετικά παρά με την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Όπου καταχωρείται ένορκη δήλωση ως το πραγματικό υπόβαθρο στήριξης μιας αίτησης σημαίνει ότι αυτή είναι η μαρτυρία που διαθέτει ο αιτητής για να θεμελιώσει το αίτημα του. Αν ο ενιστάμενος προβάλλει αντικρουόμενα γεγονότα έχει την ευχέρεια να λάβει άδεια για να τον αντεξετάσει. Ακόμα να ζητήσει άδεια για να παρουσιάσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Όμως εφόσον η αίτηση και η ένσταση θεμελιώνονται σε ένορκη δήλωση δεν μπορεί να παρελάσει από το εδώλιο πρόσωπο που δεν έχει καταχωρίσει ένορκη δήλωση στη διαδικασία. Είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η ακροαματική διαδικασία σε έφεση ενάντια σε απόφαση διαιτητή γίνεται στη βάση των ένορκων δηλώσεων που καταχωρίστηκαν με δικαίωμα αντεξέτασης με άδεια του Δικαστηρίου. Τα έξοδα προετοιμασίας των αγορεύσεων της εμφάνισης της 27.3.2017 και σήμερα επιδικάζονται υπέρ του Εφεσίβλητου και εναντίον της Εφεσείουσας, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της έφεσης και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπόταν και θα είναι πληρωτέα. (Υπ.) ............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / General Applications / Interim Αναφορά: Διαδικασία σε Έφεση