ΝΙΤΣΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ν. ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ «ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ», Αρ. Αίτησης: 637/11, 27/4/2017

(1)του Νόμου προβλέπει ότι: «3.

(1)Όταν, κατά ή μετά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος άρθρου, ο εργοδότης τερματίζη δι' οιονδήποτε λόγον άλλον ή των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων, την απασχόλησιν εργοδοτουμένου ο οποίος έχει απασχοληθή συνεχώς υπ' αυτού επί είκοσι εξ τουλάχιστον εβδομάδας, ο εργοδοτούμενος κέκτηται δικαίωμα εις αποζημίωσιν υπολογιζόμενης συμφώνως προς τον Πρώτον Πίνακα:» Σύμφωνα με το άρθρο 6

(1)του Νόμου, «..... ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρο 5 εκτιθεμένων λόγων» δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση του εργοδοτουμένου. Στην παρούσα περίπτωση, το Ίδρυμα έχει το βάρος να αποδείξει ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε νόμιμα για ένα από τους λόγους που αναφέρονται στις παραγράφους (α), (ε) και (στ) του άρθρου 5 του Νόμου. Ειδικά, το Ίδρυμα θα πρέπει να αποδείξει ότι με βάση τους λόγους που προβάλλει στην Έγγραφο Εμφάνισή του, ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος με συνέπεια να μην παρέχεται στην Αιτήτρια τα δικαιώματα της αποζημίωσης και της πληρωμής αντί προειδοποίησης. Μαρτυρία Η Διευθύντρια του Ιδρύματος κατά τον ουσιώδη χρόνο κα Έλλη Ηλία ήταν η πρώτη μάρτυρας των Καθ΄ ών η αίτηση. Κατέθεσε ότι η Αιτήτρια ως φροντίστρια είχε το καθήκον χορήγησης φαρμάκων στους τρόφιμους του Ιδρύματος σύμφωνα με τις οδηγίες των νοσοκόμων κατά τις ώρες που δεν εργάζονταν στο Ίδρυμα οι νοσοκόμοι. Ήταν η θέση της ότι υπήρχαν ειδικά ατομικά κουτάκια στα οποία τοποθετούνταν τα χάπια των τροφίμων που χορηγούνταν από τις φροντίστριες. Υποστήριξε ότι η Αιτήτρια από την αρχή της εργοδότησής της επέδειξε προβληματική συμπεριφορά και είχε απότομη και επιθετική συμπεριφορά προς τους τρόφιμους του Ιδρύματος. Ότι για αυτό τον λόγο οι τρόφιμοι αντιδρούσαν με την Αιτήτρια, φώναζαν και δεν την ήθελαν. Επειδή η Αιτήτρια δεν συμμορφωνόταν με τις προφορικές υποδείξεις/παρατηρήσεις που της γίνονταν ώστε να βελτιώσει τη συμπεριφορά της, στις 18/1/2010 της δόθηκε γραπτή παρατήρηση (Τεκμήριο 1). Περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι η Αιτήτρια είχε άσχημη συμπεριφορά απέναντι στο προσωπικό και τη διεύθυνση του Ιδρύματος αφού τσακωνόταν με το προσωπικό, διέδιδε φήμες και αναλήθειες σε άλλους εργαζόμενους στο Ίδρυμα και σε μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου με αποτέλεσμα να δημιουργούνται παρεξηγήσεις και διαπληκτισμοί στο Ίδρυμα. Ήταν η θέση της ότι στις 30/9/2010 η Αιτήτρια διέδωσε ψευδείς δηλώσεις σε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένταση στον χώρο του Ιδρύματος. Γι΄ αυτή της τη συμπεριφορά της δόθηκε γραπτή προειδοποίηση ημερομηνίας 5/10/2010 (Τεκμήριο 2). Παρόλα αυτά η Αιτήτρια δεν βελτιώθηκε, έδειχνε αδιαφορία απέναντι στους τρόφιμους και στην εκτέλεση των καθηκόντων της, ήταν νευρική και απότομη και εκτελούσε πλημμελώς τα καθήκοντά της. Η διεύθυνση του Ιδρύματος της έκανε συστάσεις να αλλάξει συμπεριφορά αλλά η Αιτήτρια δεν βελτιώθηκε. Ισχυρίστηκε ότι στις 24/8/2011 εισήχθηκε νέα τρόφιμος στο Ίδρυμα με το όνομα Τάνια. Το ψυχιατρείο είχε αποστείλει τα ψυχοφάρμακα της εν λόγω τροφίμου καθώς και ένα φακελάκι με 11 χάπια θυροξίνης καθότι είχε πρόβλημα με το θυρεοειδή της αδένα. Οι οδηγίες του γιατρού έλεγαν ότι η εν λόγω τρόφιμος έπρεπε να λαμβάνει ένα χάπι θυροξίνης ημερησίως μισή ώρα πριν το πρόγευμα. Γι΄ αυτό τον λόγο η ίδια έδωσε οδηγίες στον νοσοκόμο να διευθετήσει την αγωγή της εν λόγω τροφίμου ως οι πιο πάνω οδηγίες του γιατρού. Υποστήριξε ότι ο νοσοκόμος τοποθέτησε τα χάπια θυροξίνης σε κουτάκι έτσι ώστε η φροντίστρια που θα εργαζόταν κατά τη νυχτερινή βάρδια 7:00 μ.μ. - 7:00 π.μ. να της δίνει ένα χάπι κάθε πρωί στις 6:30 π.μ.. Στο κουτάκι τοποθέτησε δύο ετικέτες, μία στο πάνω μέρος και μία περιμετρικά στις οποίες αναγραφόταν το όνομα της νέας τροφίμου, το όνομα του φαρμάκου, η δοσολογία και η ώρα χορήγησης του φαρμάκου ως ακολούθως «Τάνια Ι.... θυροξίνη ένα χάπι, μισή ώρα πριν το πρόγευμα (6:30 π.μ.)». Ο νοσοκόμος έδωσε το εν λόγω κουτάκι στην κα Ελένη Αντωνίου, φροντίστρια με βάρδια 12:00 μ.μ. - 8:00 μ.μ. για να το δώσει στην Αιτήτρια που θα εργαζόταν στη νυχτερινή βάρδια 7:00 μ.μ. - 7:00 π.μ.. Περαιτέρω ο νοσοκόμος είχε υποδείξει στην κα Αντωνίου τις οδηγίες στο κουτάκι και προφορικά την ενημέρωσε ως προς τη δοσολογία του φαρμάκου, την ώρα χορήγησης, το όνομα του φαρμάκου και το όνομα του ασθενή που έπρεπε να δώσει το φάρμακο. Στις 25/8/2011 γύρω στις 7:00 μ.μ. της τηλεφώνησαν ο νοσοκόμος και η φροντίστρια κα Ελένη Αντωνίου και την ενημέρωσαν ότι χορηγήθηκαν από την Αιτήτρια στη νέα τρόφιμο του Ιδρύματος 11 χάπια θυροξίνης αντί ενός που ήταν οι οδηγίες του νοσοκόμου. Αυτή επικοινώνησε με τους ιατρούς του Ιδρύματος οι οποίοι της είπαν να φροντίσει ώστε ο νοσοκόμος να ελέγξει τα ζωτικά όργανα της τροφίμου. Στη συνέχεια ενημέρωσε τον τότε Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος κ.Στέλιο Θεοφίλου ο οποίος της είπε να πάει στο Ίδρυμα και να πληροφορήσει την Αιτήτρια ότι φεύγει με διαθεσιμότητα μέχρι να συζητηθεί το θέμα στο Διοικητικό Συμβούλιο. Όταν έφτασε στο Ίδρυμα βρήκε την κα Ελένη Αντωνίου, την κα Τερεσίτα Αντωνίου και την κα Δήμητρα Στυλιανού (όλες φροντίστριες), τον νοσοκόμο και την Αιτήτρια η οποία έκλαιγε και έλεγε ότι έκανε λάθος και ότι δεν το ήθελε. Η τρόφιμος ήταν σε καλή κατάσταση και όλες οι ενδείξεις στις μετρήσεις της (παλμοί, θερμοκρασία και αρτηριακή πίεση) που της έγιναν ήταν φυσιολογικές. Στη συνέχεια η τρόφιμος μεταφέρθηκε στην Πολυκλινική Υγεία όπου για προληπτικούς λόγους τέθηκε σε παρακολούθηση για 24 ώρες. Τελικά διαπιστώθηκε ότι η νέα τρόφιμος δεν είχε υποστεί κάποια βλάβη λόγω των 11 χαπιών θυροξίνης που της δόθηκαν. Οι γιατροί τους ανέφεραν ότι το γεγονός ότι ήταν μεγαλόσωμη της έσωσε τη ζωή. Προέβαλε τη θέση ότι αυτή ως Διευθύντρια ανέφερε το συμβάν στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος τόσο προφορικά όσο και με γραπτή επιστολή της ημερομηνίας 29/8/2011 (Τεκμήριο 4). Στο μεταξύ η Αιτήτρια ξεκίνησε να διαδίδει ότι το όλο περιστατικό ήταν κατασκευασμένο από αυτήν για να την απολύσει. Το Διοικητικό Συμβούλιο στη συνεδρία του στις 30/8/2011 αποφάσισε ομόφωνα να τερματίσει την απασχόληση της Αιτήτριας. Πριν ληφθεί η απόφαση για την απόλυση της Αιτήτριας είχαν κληθεί για να ακουστούν τόσο η Αιτήτρια όσο και οι φροντίστριες που ήταν παρούσες και ο νοσοκόμος. Οι τελευταίοι ανέφεραν στο Διοικητικό Συμβούλιο τα γεγονότα όπως έγιναν. Η Αιτήτρια αρνήθηκε όλα τα γεγονότα. Ανέφερε τη δική της εκδοχή περί σκευωρίας από μέρους της και ισχυρίστηκε ότι το κουτάκι δεν έφερε ετικέτα, ότι η κα Αντωνίου δεν της είχε δώσει οδηγίες και ότι η τρόφιμος πήρε τα χάπια χωρίς να αντιδράσει, οι οποίοι ισχυρισμοί ήταν αναληθείς. Δεύτερη μάρτυρας για τους Καθ΄ ών η αίτηση ήταν η κα Ελένη Αντωνίου η οποία εργαζόταν ως φροντίστρια στο Ίδρυμα. Υποστήριξε ότι στις 24/8/2011 εργαζόταν στη βάρδια 12:00 μ.μ. - 8:00 μ.μ. και πριν σχολάσει ο νοσηλευτής της έδωσε ένα κουτάκι το οποίο περιείχε 11 χάπια θυροξίνης και της είπε να τα δώσει στη νυχτερινή φροντίστρια και να της εξηγήσει να δίνει ένα χάπι κάθε πρωί μισή ώρα πριν το πρόγευμα στις 6:30 π.μ. στη νέα τρόφιμο του Ιδρύματος. Ισχυρίστηκε ότι στο κουτάκι υπήρχαν δύο ετικέτες, μία στο πάνω μέρος και μία περιμετρικά όπου αναγραφόταν το όνομα της τροφίμου, το όνομα του φαρμάκου, η δοσολογία και η ώρα χορήγησης. Συγκεκριμένα η ετικέτα έγραφε «Τάνια Ι.... θυροξίνη ένα χάπι μισή ώρα πριν το πρόγευμα (6:30 π.μ.)». Όταν της έδωσε το κουτάκι ο νοσηλευτής της υπέδειξε και τις ετικέτες που είχε κολλήσει στο κουτάκι. Ήταν η θέση της ότι όταν ήρθε η Αιτήτρια στην εργασία της για τη βάρδια της, της έδωσε το κουτάκι και της εξήγησε ακριβώς πώς έπρεπε να δίνει το χάπι στη νέα τρόφιμο και της υπέδειξε ότι οι εν λόγω οδηγίες αναγράφονταν και πάνω στο κουτάκι. Στις 25/8/2011 εργαζόταν στη βάρδια 12:00 μ.μ. - 8:00 μ.μ. και το απόγευμα όταν ξύπνησε η νέα τρόφιμος της είπε «δεν θέλω τη Νίτσα .... το πρωί μου έδωσε μία χούφτα χάπια για να με πεθάνει». Τότε έλεγξε το κουτάκι με τα χάπια και διαπίστωσε ότι ήταν άδειο. Πήρε τηλέφωνο τον νοσοκόμο και τον ρώτησε αν πήρε τα χάπια της νέας τροφίμου και αυτός της απάντησε αρνητικά. Τηλεφώνησε στην Αιτήτρια και την ρώτησε πού είναι τα χάπια θυροξίνης της νέας τροφίμου. Της απάντησε ότι τα έδωσε όλα στην τρόφιμο το πρωί. Τότε αυτή την ρώτησε αν ξέχασε ότι της είπε να δίνει ένα χάπι κάθε πρωί. Η Αιτήτρια της απάντησε ότι δεν φορούσε τα γυαλιά της και ότι ξέχασε αυτά που της είπε και στη συνέχεια άρχισε να κλαίει και να της λέει «τι κακό έκανα, έρχομαι τώρα στο Ίδρυμα». Στη συνέχεια τηλεφώνησε στην κα Ηλία και όταν την ενημέρωσε ήρθε και αυτή στο Ίδρυμα. Η Αιτήτρια έκλαιγε και έλεγε: «Παναγιά μου, τι κακό έκανα, ασυγχώρητο λάθος, συγνώμη κα Έλλη και ότι και να μου πεις έχεις δίκαιο. Εγώ φταίω το λάθος είναι δικό μου που δεν είχα τα γυαλιά μου για να διαβάσω τις οδηγίες. Η κα Ελένη μου είπε πώς να τα δώσω αλλά ξέχασα». Ο κ.Στέλιος Θεοφίλου, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος κατά τον ουσιώδη χρόνο, κατέθεσε ότι από την αρχή της εργοδότησής της η Αιτήτρια επιδείκνυε προβληματική συμπεριφορά και ως εκ τούτου το Ίδρυμα αναγκάστηκε να την μεταθέσει από τις κατοικίες στο κεντρικό κτήριο του Ιδρύματος. Το Διοικητικό Συμβούλιο ενημερωνόταν από τη Διεύθυνση και από άλλους υπαλλήλους του Ιδρύματος ότι η Αιτήτρια δεν είχε τη δέουσα συμπεριφορά απέναντι στους τρόφιμους, το προσωπικό και τη Διεύθυνση του Ιδρύματος. Ισχυρίστηκε ότι από έρευνες που έκαναν αντιλήφθηκαν ότι η Αιτήτρια σε συνεργασία με ακόμα μία φροντίστρια ενεργούσε κακόβουλα και κακόπιστα εναντίον του προσωπικού και της Διεύθυνσης του Ιδρύματος διαδίδοντας αναληθείς και ατεκμηρίωτες ψευδείς φήμες σχετικά με άλλους εργαζόμενους στο Ίδρυμα, γεγονός που δημιουργούσε εντάσεις και καβγάδες μεταξύ του προσωπικού στο Ίδρυμα. Περαιτέρω ήταν η θέση του ότι η Αιτήτρια προωθούσε ψευδείς καταγγελίες στο Γραφείο Ευημερίας σχετικά με τη διατροφή των τροφίμων στις κατοικίες και τις συνθήκες διαβίωσης στο Ίδρυμα. Λόγω της πιο πάνω συμπεριφοράς της Αιτήτριας της δόθηκαν δύο γραπτές παρατηρήσεις (Τεκμήρια 1 και 2). Υποστήριξε ότι για τις δύο επιστολές έλαβαν γνώση οι συντεχνίες. Αναφερόμενος στο περιστατικό με τα χάπια θυροξίνης είπε ότι στις 25/8/2011 η Διευθύντρια του Ιδρύματος τηλεφωνικώς τον ενημέρωσε ότι η Αιτήτρια χορήγησε 11 χάπια θυροξίνης στη νέα τρόφιμο του Ιδρύματος αντί ενός ως οι οδηγίες του νοσοκόμου. Αμέσως αυτός είπε στη Διευθύντρια να πάει στο κεντρικό κτήριο του Ιδρύματος μέχρι να πάει και αυτός και να πει στην Αιτήτρια ότι φεύγει με διαθεσιμότητα μέχρι να συζητηθεί στο θέμα στο Διοικητικό Συμβούλιο. Όταν έφτασε αυτός στο κεντρικό κτήριο του Ιδρύματος βρήκε τον νοσοκόμο, την κα Ελένη Αντωνίου, την κα Τερεσίτα Αντωνίου και την Αιτήτρια. Προέβαλε τον ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια έκλαιγε και έλεγε «έκανα μεγάλο κακό, δεν το ήθελα, Παναγιά μου τι έκανα, έκαμα ένα λάθος ασυγχώρητο, δεν φορούσα τα γυαλιά μου, ξέχασα». Αυτός ζήτησε και είδε το κουτάκι με τα χάπια θυροξίνης και διαπίστωσε ότι σε αυτό υπήρχαν δύο ετικέτες, μία στο πάνω μέρος και μία περιμετρικά στις οποίες αναγραφόταν το όνομα της νέας τροφίμου, το όνομα του φαρμάκου, η δοσολογία και η ώρα χορήγησης ως εξής: «Τάνια Ι.... θυροξίνη ένα χάπι μισή ώρα πριν το πρόγευμα (6:30 π.μ.)». Αργότερα ενημερώθηκε από τη Διευθύντρια (α) ότι αυτή είχε δώσει οδηγίες στον νοσοκόμο να διευθετήσει την αγωγή της νέας τροφίμου ως οι οδηγίες του γιατρού που ήταν ότι ένα χάπι ημερησίως μισή ώρα πριν το πρόγευμα, (β) ότι ο νοσοκόμος τοποθέτησε τα χάπια σε κουτάκι έτσι ώστε η φροντίστρια που θα εργαζόταν στη νυχτερινή βάρδια να της δίνει ένα χάπι κάθε πρωί στις 6:30 π.μ., (γ) ότι ο νοσοκόμος έδωσε τα χάπια στην κα Ελένη Αντωνίου και υποδεικνύοντας της τις ετικέτες στο κουτάκι της είχε δώσει σαφείς οδηγίες ως προς τη δοσολογία του φαρμάκου, την ώρα χορήγησης, το όνομα του φαρμάκου και το όνομα του τροφίμου που έπρεπε να δώσει το φάρμακο και (δ) ότι η κα Αντωνίου, εξήγησε στην Αιτήτρια πώς ακριβώς έπρεπε να χορηγήσει τα συγκεκριμένα χάπια και της έδειξε το κουτάκι με τις οδηγίες. Την επόμενη ημέρα κατά τη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου αποφασίστηκε να τεθεί σε διαθεσιμότητα η Αιτήτρια μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης. Είχε ήδη μιλήσει με την Αιτήτρια η οποία αυτή τη φορά αρνήθηκε όλα τα γεγονότα και του ανέφερε ότι το κουτάκι δεν έφερε ετικέτα, ότι η κα Αντωνίου δεν της είχε δώσει οδηγίες, ότι η τρόφιμος πήρε τα χάπια χωρίς να αντιδράσει και ότι όλα αυτά ήταν σκευωρία από μέρους της Διευθύντριας. Πριν ληφθεί η απόφαση για την απόλυση της Αιτήτριας κλήθηκαν για να ακουστούν από αυτόν και γενικά από το Διοικητικό Συμβούλιο η κα Ελένη Αντωνίου, η κα Τερεσίτα Αντωνίου, η κα Δήμητρα Στυλιανού και ο νοσοκόμος. Το Διοικητικό Συμβούλιο πληροφορήθηκε ότι η τρόφιμος έλεγε στην Αιτήτρια ότι ποτέ δεν της είχαν χορηγήσει 11 χάπια θυροξίνης στο παρελθόν αλλά η Αιτήτρια την απείλησε ότι θα την καταγγείλει στη Διεύθυνση του Ιδρύματος αν δεν πάρει και τα 11 χάπια. Στις 29/8/2011 το Διοικητικό Συμβούλιο έλαβε ενημερωτική επιστολή για το συμβάν από τη Διευθύντρια (Τεκμήριο 5). Το Διοικητικό Συμβούλιο στις 30/8/2011 αποφάσισε την απόλυση της Αιτήτριας. Αργότερα ενημερώθηκαν από το Γραφείο Ευημερίας ότι η Αιτήτρια είχε αποστείλει επιστολή με την οποία κατηγορούσε το Ίδρυμα για ανάρμοστη συμπεριφορά προς τους τροφίμους. Η μαρτυρία της Αιτήτριας συνοψίζεται ως ακολούθως: Όταν προσλήφθηκε στο Ίδρυμα διαπίστωσε ότι το προσωπικό του ήταν χωρισμένο σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα ήταν αυτή που είχε την εύνοια της κας Ηλία και η άλλη ομάδα ήταν αυτή που βρίσκονταν συνεχώς κάτω υπό πίεση με κάθε είδους παρατηρήσεις και απειλές για απόλυση από την κα Ηλία. Τα μέλη της μίας ομάδας προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να διαβάλουν και να πλήξουν τα μέλη της άλλης ομάδας. Οι καταγγελίες στη Διευθύντρια ότι η τάδε υπάλληλος δεν κάνει καλά τη δουλειά της, ότι κακομεταχειρίζεται τους τρόφιμους ή ότι η συμπεριφορά της είναι κακή, ήταν καθημερινό φαινόμενο. Kαθημερινά υπήρχαν καβγάδες μεταξύ μελών του προσωπικού. Αυτή βρέθηκε μέσα σε αυτό τον κυκεώνα και κάποια άτομα της έδειξαν συμπάθεια ενώ κάποια άλλα την κατηγορούσαν. Ζήτησε την παρέμβαση της κας Ηλία γιατί πίστευε ότι αυτή θα ήταν αντικειμενική. Δυστυχώς διαπίστωσε ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε και ότι οποιαδήποτε υπάλληλος την κατάγγελλε για οτιδήποτε η κα Ηλία προτού ερευνήσει αν αληθεύουν οι καταγγελίες και χωρίς να την καλέσει να ακούσει και τη δική της πλευρά ετοίμαζε εκθέσεις προς το Διοικητικό Συμβούλιο σημειώνοντας ότι δεν ήταν καλή υπάλληλος. Επίσης η κα Ηλία χωρίς λόγο και αιτία της έλεγε ότι δεν την συμπαθούσε και ότι θα έβρισκε τρόπο να την διώξει. Κάτω από αυτές τις συνθήκες προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά της όσο γίνεται καλύτερα. Ήθελε το καλύτερο για τους τρόφιμους του Ιδρύματος και επειδή δεν δίσταζε να αναφέρει όταν έβλεπε απαράδεκτα πράγματα η Διεύθυνση την θεωρούσε ως αντιδραστική. Υποστήριξε ότι τα Τεκμήρια 1 και 2 δεν της δόθηκαν πότε και ότι δεν αποδέχεται το περιεχόμενό τους. Αναφορικά με τη διαδικασία χορήγησης φαρμάκων ανέφερε ότι η διαδικασία ήταν ότι ο κάθε τρόφιμος είχε το δικό του κουτάκι μέσα στο οποίο ο νοσοκόμος έβαζε όσα χάπια χρειαζόταν ο τρόφιμος για το βράδυ και οι νυχτερινές φροντίστριες έδιναν όλα τα χάπια που ήταν μέσα στο κουτάκι στον συγκεκριμένο τρόφιμο. Ισχυρίστηκε ότι στις 24/8/2011 όταν πήγε στην εργασία της η κα Αντωνίου την πληροφόρησε ότι είχε έρθει μία νέα τρόφιμος στο Ίδρυμα και ότι θα έπρεπε να της χορηγήσει τα φάρμακά της και ότι το κουτάκι με τα φάρμακά της βρίσκεται στο ντουλαπάκι που μπαίνουν τα κουτάκια με τα φάρμακα. Τίποτε άλλο δεν της ανέφερε. Ούτε για θυροξίνες. Ούτε για δοσολογία που έπρεπε να ακολουθήσει. Όταν αναζήτησε το κουτάκι της νέας τροφίμου στο ντουλαπάκι το βρήκε και το μόνο που έγραφε πάνω σε αυτό ήταν το όνομα της νέας τροφίμου χωρίς να αναγράφεται οτιδήποτε άλλο. Το γεγονός ότι το μπουκαλάκι περιείχε 11 χάπια δεν της προκάλεσε απορία ούτε έκπληξη γιατί πολλές φορές τρόφιμοι στο Ίδρυμα παίρνουν μεγάλο αριθμό χαπιών. Όταν το πρωί πήγε να δώσει τα χάπια στη νέα τρόφιμο την ρώτησε αν είχε αρκετό καιρό που έπαιρνε μεγάλο αριθμό χαπιών αλλά αυτή δεν της απάντησε και πήρε τα χάπια χωρίς να αντιδράσει. Στις 25/8/2011 της τηλεφώνησε η κα Ελένη Αντωνίου και την ρώτησε αν είχε δώσει τα χάπια στη νέα τρόφιμο. Της απάντησε ότι της τα είχε δώσει όπως ήταν στο κουτάκι τους. Όταν η κα Αντωνίου της είπε ότι δεν έπρεπε να τα δώσει όλα της απάντησε ότι θα πάει στο Ίδρυμα. Όταν πήγε στο Ίδρυμα βρήκε την κα Αντωνίου μαζί με τον νοσοκόμο και η κα Αντωνίου της είπε για πρώτη φορά ότι ήταν χάπια θυροξίνης και ότι μόνο ένα χάπι έπρεπε να δοθεί. Της είπε ότι θα έπρεπε να της το πει για να το ξέρει ή τουλάχιστον να της το γράψει κάπου. Όταν της ανέφερε ότι της το είχε πει και ότι το έγραφε στο κουτάκι ζήτησε να δει το κουτάκι και είδε ότι σε αυτό είχε τοποθετηθεί ετικέτα που έγραφε ένα χάπι πριν το πρόγευμα. Της είπε ότι αυτή η ετικέτα δεν υπήρχε όταν της το έδωσε την προηγούμενη ημέρα. Στεναχωρέθηκε για το συμβάν αλλά ουδέποτε είπε ότι ήταν λάθος της και ότι δεν φορούσε τα γυαλιά της. Μετά από λίγο ήρθε η κα Ηλία η οποία με ένα θριαμβευτικό ύφος ικανοποίησης της ανακοίνωσε ότι είναι σε διαθεσιμότητα, να φύγει από το Ίδρυμα και ότι θα φροντίσει να την απολύσουν. Υποστήριξε ότι δεν είχε δει τον κ.Θεοφίλου στις 25/8/2011. Την επόμενη ημέρα το πρωί μετά από τηλεφώνημα από το Ίδρυμα, πήγε στο Ίδρυμα και συναντήθηκε με τον κ.Θεοφίλου. Κατά την εν λόγω συνάντηση του εξήγησε ότι κανένας δεν της είπε για τη θυροξίνη και τη δοσολογία και του είπε ότι δεν έγραφε τίποτα στο κουτάκι. Του ανέφερε ότι αυτές ως φροντίστριες δεν έχουν περισσεύματα φαρμάκων στα ντουλάπια και ότι είναι υποχρεωμένες να δίνουν στους τρόφιμους όλα τα χάπια που τους βάζουν στα κουτάκια. Πήγε μαζί με τον κ.Θεοφίλου στα ντουλάπια του θαλάμου όπου διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε κανένα φάρμακο και ότι τα κουτάκια που προορίζονταν για τις νυχτερινές φροντίστριες ήταν άδεια. Μετά από αυτό ο κ.Θεοφίλου της είπε ότι θα παραμείνει σε διαθεσιμότητα και ότι θα την ειδοποιήσουν τι θα γίνει. Στη συνέχεια στις 31/8/2011 της έδωσαν την επιστολή τερματισμού της απασχόλησής της. Η κα Σμαράγδα Αντωνίου κατέθεσε ότι εργάστηκε στο Ίδρυμα ως νυχτερινή φροντίστρια από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2012. Εργάστηκε μαζί με την Αιτήτρια για τουλάχιστον ένα χρόνο και είχε τα ίδια καθήκοντα με την Αιτήτρια. Σε σχέση με τη χορήγηση φαρμάκων στους τρόφιμους του Ιδρύματος ανέφερε ότι επειδή αυτές (οι νυχτερινές φροντίστριες) δεν είχαν οποιαδήποτε εξειδίκευση ή εκπαίδευση σχετικά με τα φάρμακα δεν γνώριζαν τη δοσολογία και τον σκοπό για τον οποίο χορηγείται ένα φάρμακο και επειδή το βράδυ δεν απασχολείται φαρμακοποιός στο Ίδρυμα, η διαδικασία ήταν να τους βάζει ο φαρμακοποιός πριν σχολάσει την ποσότητα των φαρμάκων που θα χορηγούσαν για ένα συγκεκριμένο τρόφιμο σε ένα κουτάκι και αυτές είχαν οδηγίες να δώσουν όλα τα χάπια που ήταν στο κουτάκι. Δεν ήξεραν τι είδους χάπια ήταν ούτε για ποιο σκοπό δίνονταν. Υποστήριξε ότι για όσο καιρό εργαζόταν στο Ίδρυμα δεν της έτυχε να υπάρχουν φάρμακα για ένα συγκεκριμένο τρόφιμο σε οποιοδήποτε χώρο εκτός από το κουτάκι και να έπρεπε να διαβάσει την ετικέτα για να δει την ποσότητα των φαρμάκων που έπρεπε να χορηγηθεί. Απλά φάρμακα όπως ασπιρίνες τοποθετούνταν στο κουτάκι του κάθε τροφίμου στη δοσολογία που έπρεπε. Σύμφωνα με τη μάρτυρα η Αιτήτρια δεν μπορούσε σκόπιμα ή από αμέλεια να χορηγήσει μεγαλύτερη ποσότητα θυροξίνων σε τρόφιμο για τους λόγους που ανέφερε πιο πάνω. Αν συνέβηκε κατά λάθος, το λάθος δεν ήταν της Αιτήτριας αλλά αυτού που είχε την ευθύνη να δίνει τα φάρμακα στις νυχτερινές φροντίστριες. Ισχυρίστηκε ότι το κλίμα που επικρατούσε στο Ίδρυμα μεταξύ του προσωπικού και της Διεύθυνσης (κυρίως της Διευθύντριας) δεν ήταν καλό. Ότι οι καβγάδες, οι διαπληκτισμοί, οι απειλές και οι εκβιασμοί μεταξύ Διευθύντριας και προσωπικού και μεταξύ μελών του προσωπικού ήταν καθημερινό φαινόμενο. Ήταν η θέση της ότι οι προϊστάμενοι της δεν κοίταζαν την ποιότητα της εργασίας της αλλά προσπαθούσαν να βρουν αφορμή να την παρατηρήσουν και να την απειλήσουν με απόλυση. Όταν απολύθηκε η Αιτήτρια, η κα Ηλία της έλεγε ότι θα πάθει τα ίδια με αυτά που έπαθε η Αιτήτρια. Νομική Πτυχή Οι λόγοι που δικαιολογούν την απόλυση εργοδοτουμένου και κατά συνέπεια απαλλάσσουν τον εργοδότη από την καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης αναφέρονται περιοριστικά στο άρθρο 5 του Νόμου. Σύμφωνα με τα εδάφια (α), (ε) και (στ) του συγκεκριμένου άρθρου: «5. Τερματισμός απασχολήσεως δι΄ οιονδήποτε των ακολούθων λόγων δεν παρέχει δικαίωμα εις αποζημίωσιν: (α) όταν ο εργοδοτούμενος παραλείπη να εκτελέση την εργασία του κατ΄ ευλόγως ικανοποιητικό τρόπον: Νοείται ότι προσωρινή ανικανότης προς εργασίαν οφειλόμενη εις ασθένειαν, βλάβην, τοκετού ή νόσον δεν θεωρείται ως εμπίπτουσα εντός της παραγράφου ταύτης: ............................ (ε) όταν ο εργοδοτούμενος επιδεικνύη τοιαύτην διαγωγήν ώστε να καθιστά εαυτόν υποκείμενον εις απόλυσιν άνευ προειδοποιήσεως: Νοείται ότι όταν ο εργοδότης δεν ασκή το δικαίωμά του προς απόλυσιν εντός λογικού χρονικού διαστήματος από του γεγονότος το οποίον του παρέσχε το δικαίωμα τούτο, θεωρείται ούτος ως εγκαταλείψας το δικαίωμα του να απολύση τον εργοδοτούμενον. (στ) άνευ επηρεασμού της γενικότητας της αμέσως προηγούμενης παραγράφου, τα ακόλουθα δύναται, μεταξύ άλλων, να αποτελέσωσι λόγον απολύσεως άνευ προειδοποιήσεως, λαμβανομένων υπ΄ όψιν όλων των περιστατικών της περιπτώσεως: (i) διαγωγή εκ μέρους του εργοδοτουμένου η οποία καθιστά σαφές ότι η σχέσις εργοδότου και εργοδοτουμένου δεν δύναται ευλόγως να αναμένηται όπως συνεχισθή (ii) διάπραξιν σοβαρού παραπτώματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του (iii) διάπραξιν ποινικού αδικήματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει του καθήκοντος του, άνευ της ρητής ή σιωπηράς συγκαταθέσεως του εργοδότη του (iν) απρεπής διαγωγή του εργοδοτουμένου κατά τον χρόνον της εκτελέσεως των καθηκόντων του (v) σοβαρά ή επαναλαμβανομένη παράβασις ή παραγνώρισης κανόνων της εργασίας ή άλλων κανόνων εν σχέσει προς την απασχόλησιν.» Να αναφέρουμε εδώ ότι στην υπό εξέταση περίπτωση το Ίδρυμα ισχυρίζεται ότι η συμπεριφορά της Αιτήτριας κλόνισε τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδότη και εργοδοτουμένου ώστε να καθίσταται για τον εργοδότη αδύνατη η συνέχιση της μεταξύ τους εργασιακής σχέσης και ότι η θέση του Ιδρύματος για πλημμελή εκτέλεση της εργασίας, για επίδειξη αμέλειας κατά την άσκηση των εργασιακών της καθηκόντων και μη συμμόρφωση με τις νόμιμες και λογικές οδηγίες του εργοδότη της στηρίζεται σε μη αρμόζουσα διαγωγή της Αιτήτριας λόγω εσκεμμένης υπαιτιότητάς της και όχι σε ανεπαρκή απόδοσή της για άλλους λόγους. Ως εκ τούτου η παρούσα περίπτωση θα εξεταστεί υπό το πρίσμα των προνοιών των εδαφίων (ε) και (στ) του άρθρου 5 του Νόμου. Στην Pattikis v. Nicosia Municipal Committee

(1988)1 C.L.R. 103, τo Δικαστήριο επισήμανε ότι η συνέχιση της σχέσης εργασίας μεταξύ εργοδότη και εργοδοτουμένου θα πρέπει να εξαρτάται στην ύπαρξη ενός κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο μερών. Οποιαδήποτε συμπεριφορά ασυμβίβαστη με αυτό το επίπεδο εμπιστοσύνης δίνει το δικαίωμα στον εργοδότη να τερματίσει τη σύμβαση. Είναι θεμελιώδης αρχή του εργατικού δικαίου ότι η εργασιακή σχέση είναι σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Για να διατηρηθεί το κλίμα της αμοιβαίας εμπιστοσύνης ανάμεσα στον εργοδότη και τον εργοδοτούμενο, ο εργοδοτούμενος κατά τη διάρκεια της σχέσης του με τον εργοδότη του έχει την υποχρέωση να τηρεί καλόπιστη συμπεριφορά και να προσφέρει τις υπηρεσίες του κατά έμπιστο και τίμιο τρόπο ώστε να διατηρείται η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του. Με βάση αυτή την υποχρέωση ο εργοδοτούμενος «πρέπει να κάνει το καλύτερο δυνατό για την επιτυχία των σκοπών και συμφερόντων του εργοδότη και να παραλείπει να κάνει οτιδήποτε μπορεί να βλάψει τα συμφέροντα του εργοδότη του.» (Βλ. Ι. Κουκιάδης, Εργατικό Δίκαιο, Γ΄ Έκδοση, Εκδόσεις Σάκκουλα, 2005, σελ. 562). Ο εργοδοτούμενος οφείλει λοιπόν να μη βλάπτει με τη διαγωγή του τα νόμιμα συμφέροντα της επιχείρησης του εργοδότη του. Από την πιο πάνω γενική υποχρέωση του εργοδοτουμένου απορρέουν σειρά ειδικών υποχρεώσεων με σκοπό την τήρηση συμπεριφοράς που να διασφαλίζει το κλίμα αμοιβαίας συνεργασίας κατά την εκτέλεση της εργασίας (Βλ. Ι. Κουκιάδης, πιο πάνω, σελ. 563). Σύμφωνα με τη νομολογία, η άμεση απόλυση ως δραστικό μέτρο θα πρέπει να λαμβάνεται μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις. (Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ v. Γιώργου Κόγια

(2006)1 Β Α.Α.Δ. 1227, Kanika Developments Ltd ν. Λουκά

(2004)1 A.A.Δ. 603). Καμιά διαγωγή ή συμπεριφορά εκ μέρους του εργοδοτουμένου η οποία δεν ενέχει το στοιχείο του σοβαρού παραπτώματος, δεν είναι δυνατό να λεχθεί ότι δικαιολογεί τον χωρίς προειδοποίηση τερματισμό της απασχόλησης του εργοδοτουμένου (Αναστασία Κασάπη ν. Technoplastics Ltd

(1992)1 Α.Α.Δ. 919). Όπως έχει τονιστεί στη νομολογία δεν υπάρχει κανόνας που να καθορίζει το βαθμό της επιλήψιμου συμπεριφοράς. Η απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο δικαιολογείτο ή όχι η απόλυση ποικίλει ανάλογα με τη φύση της επιχείρησης και τη θέση που κατέχει ο εργοδοτούμενος. Το κριτήριο για το δικαιολογημένο ή μη της απόλυσης ενός εργοδοτουμένου λόγω της διαγωγής που επέδειξε εντός των πλαισίων του Νόμου είναι αντικειμενικό και δεν εξαρτάται από την υποκειμενική κρίση του εργοδότη και είναι το εύλογο της κατάληξης του εργοδότη ως λογικού εργοδότη να προβεί στον τερματισμό της εργοδότησης του εργοδοτουμένου υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις για τον συγκεκριμένο λόγο[1]. Η απόφαση για απόλυση ενός εργοδοτουμένου θα πρέπει να βρίσκεται εντός των πλαισίων των λογικών αντιδράσεων ενός λογικού εργοδότη υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις για τον συγκεκριμένο λόγο βάσει των ενώπιόν του στοιχείων[2] («within the band of reasonable responses of reasonable employer»). Στην προσπάθειά του το Δικαστήριο να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα θα πρέπει να εξετάζει την κάθε περίπτωση στα πλαίσια των δικών της γεγονότων ώστε να αποφασίζει κατά πόσο η συγκεκριμένη συμπεριφορά αντικειμενικά κρινόμενη ήταν τόσο σοβαρή στο βαθμό που να δικαιολογείται η συνοπτική απόλυση. Στην Kanika Developments Ltd (πιο πάνω) τονίστηκε ότι: «Το ζητούμενο στην παρούσα υπόθεση ήταν το κατά πόσο, ένεκα του εν λόγω επεισοδίου, ήταν λογικό να έχανε ο εφεσίβλητος τη δουλειά του, ίσως και τη σταδιοδρομία του. Γιατί οπωσδήποτε, αν ήταν ακατάλληλος για ένα ξενοδοχείο το ίδιο εξ αντικειμένου θα ίσχυε και για άλλο ξενοδοχείο. Επρόκειτο για άνθρωπο οικογενειάρχη με σύζυγο και τρία παιδιά, ο οποίος για δέκα και πλέον χρόνια πρόσφερε στο ξενοδοχείο τις υπηρεσίες του χωρίς πρόβλημα. Υπέστη, με την απόλυση, καίριο πλήγμα. Μήπως ένα τέτοιο σφάλμα σήμαινε την κατάρρευση της σχέσης εργοδότη-εργοδοτουμένου ώστε να δικαιολογούσε την απόλυση; Αναμένεται πως έτσι θα αντιδρούσε ένας λογικός εργοδότης; Η απάντηση θα πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνει υπόψη μια σειρά από παράγοντες. Σ΄ αυτούς περιλαμβάνονται, στη μια μεριά, η επιλήψιμη συμπεριφορά του υπαλλήλου, το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η συμπεριφορά του υπαλλήλου και γενικότερα οι αδυναμίες και τα προτερήματα του. Στην άλλη μεριά βρίσκονται οι ανάγκες του εργοδότη, οι οποίες μπορεί να εκτείνονται σε ευρύ φάσμα παραγόντων. Σε μερικές δε περιπτώσεις αυτοί οι παράγοντες ενδέχεται να είναι ιδιαίτερα λεπτοί και ευαίσθητοι. Οπότε, σε καλύτερη θέση να τους αποτιμήσει είναι ο ίδιος ο εργοδότης. Πρέπει πάντως να λαμβάνει κανείς πάντοτε υπόψη και το ότι ο περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμος, με τον οποίο ρυθμίζονται αυτές οι σχέσεις, είναι νομοθέτημα κοινωνικού περιεχομένου που αποβλέπει στην προστασία του δικαιώματος εργασίας, δικαίωμα που αποτελεί σημαντική σύγχρονη κατάκτηση. Δεν είναι πάντοτε εύκολη η στάθμιση. Τον πρώτο λόγο τον έχει βέβαια ο εργοδότης. Του αναγνωρίζονται περιθώρια. Μόνο όταν τα υπερβεί επεμβαίνει το Δικαστήριο.» Να σημειωθεί ότι μία μεμονωμένη πράξη αμέλειας ή ένα παράπτωμα δεν δικαιολογεί απόλυση χωρίς προειδοποίηση εκτός αν συνοδεύεται από σοβαρές συνέπειες (ΚΕΜ (Taxi) Ltd v. Anastasios Tryphonos

(1968)1 CLR 52, Avghi Constantinidou v. F. W. Woolworth & Co (Cyprus) Ltd

(1980)1 CLR 302). Σημειώνουμε ότι οι πιο πάνω αποφάσεις βασίστηκαν στην αγγλική νομολογία αναφορικά με τη δικαιοδοσία εξέτασης κατά πόσο μία απόφαση για απόλυση είναι παράνομη και αδικαιολόγητη κατά παράβαση της σχετικής εργατικής νομοθεσίας (unfair dismissal jurisdiction) η οποία αναγνωρίζει τις βασικές αρχές (α) ότι σοβαρή κακή διαγωγή (gross misconduct) που δικαιολογεί άμεση απόλυση προϋποθέτει ότι η υπό εξέταση συμπεριφορά είναι ηθελημένη και εσκεμμένη και (β) ότι συγκεκριμένες κατηγορίες κακής διαγωγής όπως κλοπή, επίδειξη βίας, εσκεμμένη ανυπακοή νόμιμης και λογικής εντολής του εργοδότη, σοβαρή αμέλεια και διεξαγωγή ανταγωνιστικής εργασίας συνιστούν αναγνωρισμένες κατηγορίες σοβαρής κακής εργασιακής διαγωγής[3]. Η εν λόγω αγγλική νομολογία εξαρτά τη νομιμότητα της απόλυσης από το κατά πόσον ο εργοδότης εφάρμοσε σωστά την αρχή της λογικότητας (″reasonableness″) υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης. Εξετάζεται κατά πόσον ένας λογικός εργοδότης εύλογα υπό τις περιστάσεις της περίπτωσης (α) θα αποφάσιζε ότι η διαγωγή που επέδειξε ο εργοδοτούμενος από μόνη της ήταν τόσο σοβαρή που να επισύρει την ποινή της απόλυσης και (β) θα τερμάτιζε την απασχόληση του εργοδοτουμένου. Εντός του πλαισίου εξέτασης του δεύτερου ερωτήματος στοιχεία όπως η προηγούμενη εργασιακή διαγωγή του εργοδοτουμένου, η δικαιολογία/εξήγηση που δίνεται για την επίδειξη της μεμπτής διαγωγής, οι πράξεις και οι παραλείψεις του εργοδότη λαμβάνονται υπόψη (π.χ. ένας εργοδότης λαμβάνοντας γνώση μιας αρνητικής συμπεριφοράς ενός εργοδοτουμένου δεν λαμβάνει οποιαδήποτε μέτρα ή λαμβάνει κάποια πειθαρχικά μέτρα τα οποία μπορεί να οδηγήσουν τον εργοδοτούμενο να πιστέψει ότι η συμπεριφορά που επέδειξε δεν θεωρείται τόσο σοβαρή από τον εργοδότη ή ότι το θέμα είναι λήξαν, δεν μπορεί να επανέλθει και για το ίδιο παράπτωμα να επιβάλλει ένα νέο πειθαρχικό μέτρο). Σημειώνουμε ότι με βάση τις καθιερωμένες νομολογιακές αρχές, ο εργοδότης ενεργώντας εντός των πλαισίων της αρχής της λογικότητας θα πρέπει σε περιπτώσεις μη σοβαρών περιστατικών οπωσδήποτε να γνωστοποιήσει στον εργοδοτούμενο τις παρατηρήσεις του και να του δώσει μια ευκαιρία να συμμορφωθεί. Σε περιπτώσεις που ο εργοδοτούμενος επιδεικνύει αμέλεια αυτή πρέπει να είναι πολύ σοβαρή ("gross negligence") ώστε να θεωρείται ως σοβαρή κακή εργασιακή συμπεριφορά η οποία δικαιολογεί την άμεση απόλυση. Στην υπόθεση Comerford v. Swel Foods Ltd [1972] IRLR 17 η απόλυση ενός επιστάτη εργοστασίου ο οποίος είχε αφήσει την παραγωγή να συνεχιστεί ενώ γνώριζε ότι μια αντλία δεν λειτουργούσε σωστά με αποτέλεσμα η παραγωγή μιας ολόκληρης βάρδιας να μην μπορεί να πωληθεί κρίθηκε ως νόμιμη. Στο σύγγραμμα St. Anderman, The Law of Unfair Dismissal, 3rd Edition, Butterworths, σελ.196 σημειώνεται ότι η αμελής πράξη πρέπει να είναι από μόνη της η ίδια πολύ σοβαρή και όχι απλώς να προκαλεί ουσιαστική ζημιά και αναφέρει ως παράδειγμα την απόφαση στην υπόθεση Day v. Diemer and Reynolds Ltd [1975] IRLR 298 όπου η απόλυση ενός εργοδοτουμένου που έδεσε ένα βιβλίο με λανθασμένη σειρά προκαλώντας σοβαρή οικονομική ζημιά στον εργοδότη του κρίθηκε ως παράνομη υπό το φως του γεγονότος ότι το πιο πάνω ήταν το μοναδικό λάθος του εν λόγω εργοδοτουμένου το οποίο δεν έγινε εσκεμμένα και λαμβάνοντας υπόψη τη μακρόχρονη χωρίς προβλήματα υπηρεσία του εργοδοτουμένου. Με βάση τα πιο πάνω όλες οι συνθήκες που περιβάλλουν την αποδιδόμενη στον εργοδοτούμενο μη αρμόζουσα συμπεριφορά και η γενική εικόνα και συμπεριφορά του εργοδοτουμένου κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του στον εργοδότη αποτελούν στοιχεία τα οποία πρέπει να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο κατά την κρίση του σχετικά με τη νομιμότητα και το δικαιολογημένο της απόφασης του εργοδότη να τερματίσει τις υπηρεσίες του εργοδοτουμένου. Περαιτέρω σημειώνουμε ότι με βάση την επιφύλαξη του άρθρου 5(ε) του Νόμου, ένας εργοδότης πρέπει να ασκήσει το δικαίωμά του να απολύσει ένα εργοδοτούμενο εντός λογικού χρόνου από του γεγονότος που του παρέσχε το δικαίωμα τούτο. Ο εργοδοτούμενος έχει έντονο συμφέρον να γνωρίζει το ταχύτερο δυνατό εάν ο εργοδότης έχοντας ως αφορμή συγκεκριμένο περιστατικό θα προχωρήσει ή όχι στον τερματισμό της απασχόλησής του. Από τη στιγμή που το γεγονός περιέλθει στη γνώση του εργοδότη αυτός θα πρέπει το συντομότερο να λάβει την τελική του απόφαση. Παράλειψη του εργοδότη να ασκήσει τα εν λόγω δικαιώματα για μεγάλο χρονικό διάστημα δικαιολογείται μόνο αν συντρέχουν ειδικές συνθήκες και περιστάσεις. Στην υπόθεση L'Union National (Tourism & Sea Resorts) Ltd v. Ανδρέα Αγαθοκλέους

(2000)1 Α.Α.Δ. 2117, αποφασίστηκε ότι η πάροδος σχεδόν ενός μηνός από την επίδειξη εκ μέρους του εφεσίβλητου της απρεπούς συμπεριφοράς (10.10.97) μέχρι την απόλυσή του (6.11.97) είναι πέραν του λογικού χρόνου, εντός του οποίου θα έπρεπε να ασκηθεί από τον εργοδότη το δικαίωμα σε απόλυσή του. Στην υπόθεση Thanos Hotels Ltd v. Ανδρέα Ανδρέου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1000, ο χρόνος που παρήλθε από το τελευταίο κατ' ισχυρισμό παράπτωμα του εργοδοτουμένου (19/5/1998) κρίθηκε πως δεν μπορούσε να θεμελιώσει λόγο απόλυσής του στις 5/10/98 εφόσον το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από 19/5/1998 μέχρι 5/10/1998 δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως λογικό χρονικό διάστημα για την άσκηση του δικαιώματος απόλυσης κατά τα προβλεπόμενα στην επιφύλαξη του άρθρου 5(ε) του Νόμου[4]. Το κατά πόσο ο εργοδότης άσκησε το δικαίωμά του για απόλυση του εργοδοτουμένου εντός ευλόγου χρόνου είναι ζήτημα πραγματικό και εξαρτάται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Πέραν των πιο πάνω, θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι ουδεμία απόλυση εργοδοτουμένου μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογημένη για παρελθόντες λόγους, έστω και σοβαρούς σε σχέση με τη συμπεριφορά του εργοδοτουμένου, εάν ο λόγος που επέφερε τη ρήξη της εργασιακής σχέσης (δηλαδή το τελευταίο περιστατικό που ώθησε τον εργοδότη να απολύσει τον εργοδοτούμενο) δεν μπορεί από μόνος του από πλευράς σοβαρότητας να δικαιολογήσει απόλυση γιατί διαφορετικά ο εργοδοτούμενος θα κινδύνευε να χάσει την εργασία του για ασήμαντους λόγους παρατείνοντας την αβεβαιότητα ως προς τη συνέχιση της σχέσης εργασίας για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά παράβαση των άρθρων 5(ε) και 5(στ) του Νόμου εκτός αν η συγκεκριμένη πράξη (παράπτωμα) που οδηγεί στην απόλυση του εργοδοτουμένου δηλώνει επιβεβαίωση συστηματικής συμπεριφοράς του εργοδοτουμένου μετά που του δόθηκαν σχετικές προειδοποιήσεις[5]. Κατά συνέπεια η συμπεριφορά του εργοδοτουμένου που έλαβε χώραν στο παρελθόν δεν είναι χωρίς σημασία, αφού αυτή μπορεί σε περίπτωση απόδειξής της να αποτελέσει τη βάση για μια αρνητική πρόγνωση ή σε συνδυασμό με το γεγονός που οδήγησε στην απόλυση να καταδεικνύει συστηματική συμπεριφορά. Κατά την άσκηση του δικαιώματός του για απόλυση ενός εργοδοτουμένου ο λογικός και συνετός εργοδότης οφείλει να τηρήσει μια σωστή διαδικασία (a fair procedure) κατά την οποία τα δικαιώματα του εργοδοτουμένου θα είναι πλήρως σεβαστά πριν τη λήψη της απόφασης απόλυσής του[6] (Κακοφεγγίτου v. Kυπριακών Αερογραμμών Λτδ

(2005)1 Α.Α.Δ. 603, Kynigos Hotels Limited v. Γιωργούλλας Χρίστου,

(2004)1Α Α.Α.Δ. 665, Galatariotis Telecommunications Ltd v. Σωτήρη Βασιλείου

(2003)1 Α.Α.Δ. 318). Στην απόφαση Κακοφεγγίτου (πιο πάνω) το Ανώτατο Δικαστήριο αναφερόμενο στο Άρθρο 7 του Κυρωτικού Νόμου της Σύμβασης Περί Τερματισμού της Απασχόλησης του 1985 (Ν.45/85)[7] το οποίο προβλέπει ότι: «Η απασχόληση εργαζομένου δεν πρέπει να τερματίζεται για λόγους σχετιζόμενους με τη συμπεριφορά του ή την εργασία του πριν να του δοθεί η δυνατότητα να υπερασπίσει τον εαυτό του από τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί σε βάρος του, εκτός αν δεν μπορεί λογικά να αναμένεται από τον εργοδότη να του δώσει αυτή τη δυνατότητα», σημείωσε ότι: «Στη διαπίστωση του εύλογου της απόφασης για απόλυση είναι που έχει τη θέση της η αρχή του άρθρου 7, καθ΄ όσον συμπέρασμα βασισθέν σε στοιχεία, όσο αδιάσειστα και αν φαίνονται, που δεν έχουν απαντηθεί από τον υπάλληλο με την προβολή και της δικής του θέσης υπόκεινται σε ανάλογη αδυναμία και αμφιβολία. Η παροχή της δυνατότητας στον υπάλληλο να υπερασπίσει τον εαυτό του και να προβάλει τη θέση του όμως δεν συναρτάται προς την τήρηση συγκεκριμένης διαδικασίας προνοούμενης σε κανονισμούς ή ταυτιζόμενης με πειθαρχικές διαδικασίες. Είναι, όπως ορθά αντελήφθη το Δικαστήριο, θέμα ουσίας.» Το δικαίωμα ακρόασης παρέχεται για να δοθεί στον εργοδοτούμενο η ευκαιρία να ανατρέψει ή να αποδυναμώσει την ακρίβεια των γεγονότων και των πληροφοριών επί των οποίων στηρίζεται ο εργοδότης για τη σχεδιαζόμενη απόλυση. Περαιτέρω η άμεση επαφή εργοδότη-εργοδοτουμένου μπορεί να συμβάλει στην αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης που για κάποιο λόγο διαταράχτηκε και έτσι να αποφευχθεί η λήψη του μέτρου της απόλυσης. Το εν λόγω δικαίωμα του εργοδοτουμένου δεν είναι απόλυτο. Στις περιπτώσεις όπου τα γεγονότα δεν μπορούν αντικειμενικά να αμφισβητηθούν ή ομολογούνται από τον εργοδοτούμενο τότε η συζήτηση του εργοδότη με τον εργοδοτούμενο μπορεί να παραλειφθεί. (West Midlands Cooperative Society Ltd v. Tipton

(1986)1 ALL ER 513 (House of Lords)). Στην αγγλική υπόθεση Sainsbury's Supermarkets Ltd v. Hitt

(2003)1 IRLR 23, τονίστηκε ότι το κριτήριο για το εύρος των λογικών αντιδράσεων του εργοδότη εφαρμόζεται και στην ερώτηση κατά πόσο η έρευνα αναφορικά με την κακή διαγωγή του εργοδοτουμένου ήταν εύλογη κάτω από τις περιστάσεις, όπως στον ίδιο βαθμό που ισχύει για το εύλογο της απόλυσης λόγω συμπεριφοράς. Σημειώνουμε ότι αποτελεί βασική αρχή ότι η εξέταση από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών τόσο του λόγου της απόλυσης όσο και της λογικότητας της απόφασης απόλυσης του εργοδοτουμένου βασίζονται και περιορίζονται στα γεγονότα τα οποία ήταν γνωστά κατά τον χρόνο της απόλυσης του εργοδοτουμένου. Η κρίση του Δικαστηρίου επί του εν λόγω θέματος θα πρέπει να βασιστεί στα στοιχεία που είχε ενώπιόν του και στα οποία στηρίχτηκε ο εργοδότης κατά τον χρόνο λήψης της απόφασης απόλυσης του εργοδοτουμένου[8] . Ανάλυση μαρτυρίας - Εφαρμογή Νομικής Πτυχής Αξιολογώντας το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιόν μας από το Ίδρυμα παρατηρούμε ότι το τελευταίο γεγονός που οδήγησε το Ίδρυμα στο να πάρει την απόφαση απόλυσης της Αιτήτριας στις 31/8/2011 ήταν η κατ΄ ισχυρισμό σοβαρή εσκεμμένη αμέλεια που επέδειξε η Αιτήτρια στις 25/8/2011 χορηγώντας σε νέα τρόφιμο του Ιδρύματος 11 χάπια θυροξίνης παραγνωρίζοντας τις οδηγίες που της είχαν δοθεί. Η εκδοχή του Ιδρύματος όπως τέθηκε ενώπιόν μας σχετικά με το γεγονός που οδήγησε στην απόλυση της Αιτήτριας ήταν ότι η Αιτήτρια στις 25/8/2011 χορήγησε τα 11 χάπια θυροξίνης σε τρόφιμο παρά το ότι ενημερώθηκε προφορικά από την κα Ελένη Αντωνίου ότι μόνο ένα χάπι θα έπρεπε να δώσει και μη λαμβάνοντας υπόψη τις οδηγίες που ήταν γραμμένες στο μπουκαλάκι που περιείχε τα 11 χάπια της θυροξίνης της εν λόγω τροφίμου και στη συνέχεια αφού διαπιστώθηκε η πιο πάνω πράξη της, η Αιτήτρια παραδέχτηκε το λάθος της λέγοντας ότι δεν φορούσε τα γυαλιά της και ότι ξέχασε τι της είχε πει η κα Αντωνίου. Από την άλλη η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι έδωσε τα 11 χάπια στη νέα τρόφιμο λόγω του ότι η διαδικασία που ακολουθείτο στο Ίδρυμα ήταν να δίνονται από τις φροντίστριες όλα τα χάπια που υπήρχαν στο ατομικό κουτάκι του κάθε τροφίμου στον τρόφιμο (ότι στα ατομικά κουτάκια έμπαινε μόνο η δόση των φαρμάκων που θα δινόταν) και ότι στο μπουκαλάκι με το όνομα της νέας τροφίμου δεν υπήρχε ετικέτα ότι μόνο ένα χάπι έπρεπε να δοθεί και ούτε της αναφέρθηκε από την κα Ελένη Αντωνίου ότι μόνο ένα χάπι έπρεπε να δώσει στη νέα τρόφιμο. Σημειώνουμε ότι οι μάρτυρες του Ιδρύματος αναφέρθηκαν και στην προηγούμενη εργασιακή συμπεριφορά που επέδειξε η Αιτήτρια. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς των Καθ΄ ών η αίτηση που αφορούσε την εργασιακή συμπεριφορά που επέδειξε η Αιτήτρια πριν τις 25/8/2011 κατά την απασχόλησή της στο Ίδρυμα παρατηρούμε κατ' αρχάς ότι ούτε η κα Ηλία ούτε και ο κ. Θεοφίλου μπορούσαν να επιβεβαιώσουν με σαφή και θετική μαρτυρία ότι η Αιτήτρια έλαβε τα Τεκμήρια 1 και

1. Aπλώς επέμεναν ότι οι γραπτές παρατηρήσεις πάντοτε δίνονται στους εργοδοτουμένους του Ιδρύματος. Σημειώνουμε ότι ενώ η κα η Ηλία ισχυρίστηκε ότι οι επιστολές που δίνονται στους εργοδοτουμένους υπογράφονται προς ένδειξη της παραλαβής τους δεν μπορούσε να εξηγήσει για ποιο λόγο στο Τεκμήριο 2 δεν υπήρχε η υπογραφή της Αιτήτριας. Η κα Ηλία κατά την κυρίως εξέτασή της αναφέρθηκε πολύ γενικά και αόριστα σε αρνητική συμπεριφορά της Αιτήτριας τόσο προς τους άλλους εργαζομένους (συμπεριλαμβανομένης και της ιδίας) στο Ίδρυμα όσο και προς τους τρόφιμους του Ιδρύματος χωρίς να αναφερθεί με σαφήνεια και επαρκή λεπτομέρεια σε συγκεκριμένα περιστατικά που την οδήγησαν να αποδίδει στην Αιτήτρια τη συγκεκριμένη αρνητική εργασιακή συμπεριφορά ώστε να είμαστε σε θέση να κρίνουμε κατά πόσον όντως η Αιτήτρια επέδειξε τη συμπεριφορά που της αποδίδεται. Σε ερωτήσεις που της έγιναν κατά την αντεξέτασή της απαντούσε με γενικότητα, αοριστία και υπεκφυγές. Σε υποβολή ότι η Αιτήτρια δεν είχε κανένα πρόβλημα συμπεριφοράς και ότι οι τρόφιμοι αγαπούσαν την Αιτήτρια, περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι τα Τεκμήρια 1 και 2 δεικνύουν το αντίθετο και ότι τα εν λόγω Τεκμήρια δόθηκαν στην Αιτήτρια με εντολές του Διοικητικού Συμβουλίου επειδή έγιναν επανειλημμένες καταγγελίες για τη συμπεριφορά της Αιτήτριας σε αυτήν και στο Διοικητικό Συμβούλιο. Σημειώνουμε ότι πέραν των αναφορών της ότι η Τάνια δεν ήθελε να πάρει τα 11 χάπια θυροξίνης στις 25/8/2011 αλλά τα πήρε αφού την απείλησε και την εκβίασε η Αιτήτρια και ότι η Αιτήτρια φωνασκούσε στο Ίδρυμα λόγω των κακών σχέσεων που είχε με τους συναδέλφους της, δεν αναφέρθηκε σε κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό που η Αιτήτρια επέδειξε κακή συμπεριφορά προς τρόφιμο του Ιδρύματος. Ερωτώμενη σχετικά με την αναφορά που περιέχεται στο Τεκμήριο 1 ότι η Αιτήτρια επέδειξε ανάρμοστη συμπεριφορά σε εργοδοτουμένους του Ιδρύματος αρχικά απάντησε λέγοντας ότι έγιναν επεισόδια στο Ίδρυμα, στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι η Αιτήτρια είπε σε αυτήν μια ανάρμοστη φράση την οποία φράση δεν ήθελε να αναφέρει στο Δικαστήριο και έβαλε συναδέλφους στο Ίδρυμα να τσακώνονται μεταξύ τους και ακολούθως είπε ότι η Αιτήτρια «μάλλωσε» πολλές φορές με αυτήν και άλλες τρεις κοπέλες που εργάζονταν στο Ίδρυμα (τις οποίες και κατονόμασε). Σε άλλο στάδιο της αντεξέτασής της ανέφερε ότι η Αιτήτρια μετά την απόλυσή της της είπε «είσαι σσίηλλα με τον νούρο». Όταν της ζητήθηκε να αναφέρει ποιος έφταιγε για τους καβγάδες που ανέφερε πιο πάνω απάντησε ότι «δεν έχει ρόλο ποιος μάλλωσε με ποιον» αλλά το αποτέλεσμα που ήταν ο καβγάς και οι φωνές στο κτήριο του Ιδρύματος. Στις ερωτήσεις κατά πόσον δόθηκαν επιστολές-παρατηρήσεις και στις άλλες εμπλεκόμενες κοπέλες αρχικά απάντησε υπεκφεύγοντας λέγοντας ότι στην πρώτη παράβαση γίνεται επίπληξη ενώ αν ήταν επαναλαμβανόμενη παράβαση δινόταν επιστολή, στη συνέχεια είπε ότι δεν δόθηκαν επιστολές στις άλλες κοπέλες και ότι για άλλους λόγους δόθηκαν επιστολές σε άλλους υπαλλήλους στο Ίδρυμα. Σε άλλη δικάσιμο ενώ ερωτάτο για άλλο θέμα ανέφερε ότι στις 14/10/10 η Αιτήτρια επιτέθηκε σε μια άλλη εργαζόμενη στο Ίδρυμα. Όταν ρωτήθηκε σε ποιο μέλος του Ιδρύματος η Αιτήτρια διέδωσε «ψευδείς δηλώσεις» στις 30/9/2010 αρχικά είπε ότι δεν ήθελε να αναφερθεί ονομαστικά σε μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, στη συνέχεια είπε ότι η Αιτήτρια συνεχώς μετέφερε ψευδείς δηλώσεις στην κα Πλάτωνος και ακολούθως διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι το Τεκμήριο 2 αφορούσε ψευδή αναφορά της Αιτήτριας στον κ. Αποστόλου και ότι ο κ. Αποστόλου μετά την ενημέρωση που είχε από την Αιτήτρια πήγε στο γραφείο της και «της φώναζε». Δεν μας διευκρίνισε ποιες ήταν οι ψευδείς δηλώσεις της Αιτήτριας στον κ.Αποστόλου και σημειώνουμε ότι ο ισχυρισμός της ότι ο κ. Αποστόλου της απολογήθηκε την επόμενη μέρα στην παρουσία του κ. Θεοφίλου δεν επιβεβαιώθηκε από τον κ.Θεοφίλου. Ο κ.Θεοφίλου κατά την αντεξέτασή του παραδέχτηκε ότι αυτός ενημερωνόταν ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου από την κα Ηλία για την αρνητική εργασιακή συμπεριφορά της Αιτήτριας (δηλαδή δεν γνωρίζει άμεσα και προσωπικά τα σχετικά περιστατικά) και ότι τις λεπτομέρειες της εργασιακής συμπεριφοράς της Αιτήτριας τις γνωρίζει η κα Ηλία. Θεωρούμε τα πιο πάνω ως σημαντικές αδυναμίες στην εν λόγω μαρτυρία των Καθ΄ ών η αίτηση και συνακόλουθα κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε στην εν λόγω μαρτυρία και να αποδώσουμε οποιαδήποτε ευθύνη στην Αιτήτρια για αρνητική εργασιακή συμπεριφορά με βάση το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 1 και 2 ή οποιαδήποτε προηγούμενη αρνητική εργασιακή συμπεριφορά στην Αιτήτρια. Πέραν των πιο πάνω σημειώνουμε ότι τα παραπτώματα που αποδίδουν οι Καθ΄ ών η αίτηση στην Αιτήτρια με τα Τεκμήρια 1 και 2 δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο απόλυσης της Αιτήτριας στις 31/8/2011 καθότι οι Καθ΄ ών η αίτηση (α) με τις γραπτές παρατηρήσεις τους κατέστησαν φανερό στην εργοδοτούμενη τους ότι εγκατέλειπαν τυχόν δικαίωμα τους για απόλυσή της για τα εν λόγω κατ' ισχυρισμό παραπτώματα αφού επέλεξαν να επιβεβαιώσουν τη συνέχιση της εργασιακής σχέσης και του κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ τους παρά την ύπαρξη των εν λόγω προβλημάτων και (β) δεν άσκησαν το δικαίωμά τους για απόλυσή της κατά τον χρόνο διάπραξης των εν λόγω κατ' ισχυρισμών παραπτωμάτων. Υπό τις περιστάσεις ο χρόνος που παρήλθε από την κατ' ισχυρισμό διάπραξη των εν λόγω παραπτωμάτων μέχρι τις 31/8/2011 ημερομηνία που απολύθηκε η Αιτήτρια είναι πέραν του λογικού χρόνου εντός του οποίου οι Καθ΄ ών η αίτηση θα έπρεπε να ασκήσουν το δικαίωμά τους για τερματισμό των υπηρεσιών της Αιτήτριας. Συνακόλουθα είναι κατάληξή μας ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση απώλεσαν το δικαίωμά τους να απολύσουν την Αιτήτρια για τους λόγους που σχετίζονται με τα εν λόγω κατ΄ ισχυρισμό παραπτώματα που αποδίδονται στην Αιτήτρια. Σημειώνουμε ότι οι περισσότερες απαντήσεις της κας Ηλία στις ερωτήσεις που της υπέβαλε ο δικηγόρος της Αιτήτριας κατά την αντεξέτασή της αναφορικά με καταγγελίες και παράπονα που υπέβαλλε η Αιτήτρια για διάφορα θέματα που υπήρχαν στο Ίδρυμα όπως η σίτιση των τροφίμων, τα μέσα που είχε στη διάθεση της η Αιτήτρια για την εκτέλεση των εργασιακών καθηκόντων της καθώς και το ότι η Αιτήτρια ζήτησε ακρόαση από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος για τα πιο πάνω λόγω του ότι δεν εισακουγόταν από τη Διεύθυνση του Ιδρύματος ήταν ασαφείς και γενικόλογες. Σε ερώτηση αν η Αιτήτρια υπέβαλε καταγγελία για τα φρούτα που έτρωγαν οι τρόφιμοι απάντησε ότι έτυχε μια φορά να της αναφέρει η Αιτήτρια ότι υπήρχαν μπανάνες χαλασμένες και ότι αυτή επιλήφθηκε της κατάστασης και επέπληξε την υπεύθυνη φροντίστρια. Ο κ. Θεοφίλου σε διάσταση με την κα Ηλία ισχυρίστηκε υπήρξε πρόβλημα με κάτι κεράσια που έφερε ο άντρας μίας από τις φροντίστριες και ότι δεν έπρεπε να γίνει τόσο θέμα με την εν λόγω καταγγελία από την Αιτήτρια. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι η κα Ηλία δεν έδωσε οποιεσδήποτε λεπτομέρειες που να στηρίζουν αντικειμενικά τον ισχυρισμό για ψευδείς καταγγελίες της Αιτήτριας μετά τις 24/8/2011 στο Γραφείο Ευημερίας (δηλαδή ότι όντως οι καταγγελίες ήταν ψευδείς) σχετικά με το τι συνέβαινε στο Ίδρυμα. Ούτε προσκόμισε οποιαδήποτε σχετικά έγγραφα από το Γραφείο Ευημερίας. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι η κα Ηλία στην επιστολή της ημερομηνίας 29/8/2011 προς το Διοικητικό Συμβούλιο (Τεκμήριο 4) (την οποία σύμφωνα με τα λεγόμενά της απέστειλε πριν τις 30/8/2011) με την οποία ενημέρωνε το Διοικητικό Συμβούλιο για το περιστατικό που συνέβηκε στις 25/8/2011 με την νέα τρόφιμο και την Αιτήτρια αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η Αιτήτρια «στέλλει επιστολές στο Γραφείο Ευημερίας κατηγορώντας» το Ίδρυμα. Η κα Ηλία κατά την αντεξέτασή της αναφέρθηκε σε επίσκεψη του Γραφείου Ευημερίας στο Ίδρυμα στις 13/9/2011 μετά από επιστολή που τους απέστειλε η Αιτήτρια ισχυριζόμενη ότι υπήρχαν προβλήματα στις πόρτες, τα παράθυρα και τις αποχετεύσεις του κτηρίου του Ιδρύματος. Δεν ανέφερε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση που η Αιτήτρια έστειλε επιστολή στο Γραφείο Ευημερίας. Ο κ.Θεοφίλου κατέθεσε ότι το Ίδρυμα ενημερώθηκε από το Γραφείο Ευημερίας ότι η Αιτήτρια μετά την απόλυσή της απέστειλε επιστολή με την οποία κατηγορούσε το Ίδρυμα για ανάρμοστη συμπεριφορά προς το πρόσωπό της και τους τροφίμους του Ιδρύματος. Η πιο πάνω διάσταση μεταξύ της μαρτυρίας του κ.Θεοφίλου και της κας Ηλία σχετικά με το περιεχόμενο της καταγγελίας της Αιτήτριας στο Γραφείο Ευημερίας καθώς και η διάσταση του ισχυρισμού του κ.Θεοφίλου σχετικά με το πότε ενημερώθηκε το Ίδρυμα για την εν λόγω καταγγελία της Αιτήτριας με την αναφορά της κας Ηλία στο Τεκμήριο 4 ότι η Αιτήτρια κατηγορεί το Ίδρυμα στο Γραφείο Ευημερίας, σε συνδυασμό με το ότι η κα Ηλία κατά την ένορκη κατάθεσή της δεν προέβαλε τον ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια μεταξύ 25/8/2011 και 29/8/2011 την έβρισε με χυδαία λόγια σε αντίθεση με την αναφορά της στο Τεκμήριο 4 ότι η Αιτήτρια την έβρισε με χυδαία λόγια μας δημιουργεί ερωτηματικά σχετικά με το πόσο οι ισχυρισμοί της κας Ηλία (α) ότι το Τεκμήριο 4 δόθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος πριν τη λήψη της απόφασης απόλυσης της Αιτήτριας ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και (β) ότι η Αιτήτρια πριν την απόλυσή της την εξύβρισε και υπέβαλε ψευδώς καταγγελία στο Γραφείο Ευημερίας. Ενόψει των πιο πάνω κρίνουμε ότι η εν λόγω μαρτυρία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και βρίσκουμε ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση δεν απέδειξαν ότι η Αιτήτρια πριν την απόλυσή της, μεταξύ 25/8/2011 και 30/8/2011, εξύβρισε την κα Ηλία και προέβη σε ψευδή καταγγελία στο Γραφείο Ευημερίας. Η κα Ηλία αρχικά κατέθεσε ότι υπήρχαν ειδικά ατομικά κουτάκια στα οποία τοποθετούνταν τα χάπια των τροφίμων και χορηγούνταν από τις φροντίστριες κατά τις ώρες που δεν εργάζονταν οι νοσοκόμοι στο Ίδρυμα χωρίς να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις. Αντεξεταζόμενη κατέθεσε ότι φάρμακα όπως παυσίπονα και αντιβιώσεις (όχι ψυχοφάρμακα) υπήρχαν στην κάθε ομάδα του Ιδρύματος κλειδωμένα σε κουτί και οι φροντίστριες ήξεραν πού ήταν το κλειδί ώστε αν χρειαζόταν να χορηγήσουν φάρμακα να μπορούν να το πράξουν και σημείωσε ότι εξηγούσαν (δεν διευκρίνισε πότε, ποιος και με ποιο τρόπο) στις φροντίστριες ποιο φάρμακο θα δινόταν σε ποιο άτομο, πότε και τη δοσολογία. Στη συνέχεια ανέφερε ότι τα φάρμακα που έπρεπε να πάρουν οι τρόφιμοι κατόπιν συγκεκριμένων οδηγιών έμπαιναν σε ειδικά κουτάκια στα οποία αναγραφόταν με χαρτί το όνομα του τροφίμου και όταν απουσίαζαν οι νοσοκόμοι οι φροντίστριες έδιναν τα φάρμακα από αυτά τα κουτάκια στους τροφίμους και ακολούθως διευκρίνισε ότι σε αυτά τα κουτάκια έμπαινε η ποσότητα των φαρμάκων που θα δινόταν το συγκεκριμένο βράδυ. Σε άλλο στάδιο της αντεξέτασής της όταν ρωτήθηκε για ποιο λόγο στις 24/8/2011 ο νοσοκόμος έβαλε τα 11 χάπια της θυροξίνης όλα μαζί σε ένα μπουκαλάκι απάντησε ότι τα παυσίπονα και η θυροξίνη δεν ήταν ελεγχόμενα φάρμακα όπως τα ψυχότροπα και εφόσον πάνω στο μπουκαλάκι αναγραφόταν το όνομα του τροφίμου που θα τα έπαιρνε, η ώρα που θα δινόταν το φάρμακο και η δοσολογία δεν υπήρχε πρόβλημα. Σημειώνουμε ότι δεν αναφέρθηκε σε ειδικά κουτάκια στα οποία έβαζαν τις δόσεις των ψυχοφαρμάκων και τα οποία χωρίζονταν σε τέσσερα μέρη όπως υποβλήθηκε στην Αιτήτρια και στη μάρτυρά της κατά την αντεξέτασή τους από τη δικηγόρο των Καθ΄ ών η αίτηση. Από τα πιο πάνω διαφαίνεται ότι η κα Ηλία δεν περιέγραψε στο Δικαστήριο με σαφήνεια και καθαρότητα ποια ήταν η διαδικασία και η πρακτική που ακολουθείτο σχετικά με τη χορήγηση φαρμάκων (ψυχοφαρμάκων και μη) από τις φροντίστριες και ότι η εν λόγω μαρτυρία της δεν ήταν σαφής, πειστική και ξεκάθαρη στο σημείο που αφορούσε τα φάρμακα (είτε ήταν ψυχοφάρμακα είτε όχι) που ήταν προγραμματισμένα να δοθούν κατά τη νυχτερινή βάρδια από τις φροντίστριες και κατά πόσον αυτά συνήθως έμπαιναν στο ατομικό κουτάκι του τροφίμου στην ποσότητα που θα δινόταν κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας ή όλα μαζί. Όλα τα πιο πάνω μας δημιουργούν σοβαρές αμφιβολίες αναφορικά με την αξιοπιστία της κας Ηλίας. Κρίνουμε ότι η μαρτυρία της κας Ηλία δεν μπορεί να αποτελέσει ασφαλές υπόβαθρο στο οποίο μπορούμε να στηριχτούμε για να εξάγουμε συμπεράσματα σχετικά με την παρούσα υπόθεση. Ως εκ τούτου η μαρτυρία της κας Ηλίας δεν γίνεται αποδεκτή. Μελετώντας την ουσία της μαρτυρίας της κας Ελένης Αντωνίου αναφορικά (α) με το τι ανέφερε και τι υπέδειξε στην Αιτήτρια στις 24/8/2011 παραδίνοντάς της το μπουκαλάκι με τα 11 χάπια θυροξίνης της νέας τροφίμου και (β) με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 25/8/2011 δεν εντοπίσαμε οτιδήποτε το ουσιαστικό το οποίο μπορεί να αξιολογηθεί ως αντίφαση που να κλονίζει την αξιοπιστία της. Παρατηρούμε ότι τόσο στο στάδιο της εξέτασης όσο και στο στάδιο της αντεξέτασης απαντούσε με αμεσότητα, σταθερότητα και χωρίς υπεκφυγές. Η μαρτυρία της κας Ελένης Αντωνίου ότι ενημέρωσε την Αιτήτρια για το πώς, πότε και πόση ποσότητα θυροξίνης έπρεπε να χορηγεί στη νέα τρόφιμο που είχε εισαχθεί στο Ίδρυμα στις 24/8/2011, ότι πάνω στο μπουκάλι που ήταν μέσα τα 11 χάπια θυροξίνης υπήρχε ετικέτα που έγραφε τις οδηγίες χορήγησης των εν λόγω χαπιών την οποία υπέδειξε στην Αιτήτρια και ότι η Αιτήτρια στις 25/8/2011 της ανέφερε ότι ξέχασε τι της είπε και ότι δεν φορούσε τα γυαλιά της ήταν σταθερή και σαφής. Σημειώνουμε ότι κατά την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης η κα Ελένη Αντωνίου δεν εργοδοτείτο στο Ίδρυμα και ως εκ τούτου κρίνουμε ότι δεν είχε κάποιο συμφέρον ή κώλυμα ώστε να μην αναφέρει στο Δικαστήριο το τι συνέβηκε πραγματικά στις 24/8/2011 και στις 25/8/
2. Η Αιτήτρια ενώ κατάθεσε για το αρνητικό κλίμα που υπήρχε στο Ίδρυμα και για την αντιμετώπιση που είχε από μια ομάδα συναδέλφων της που της δημιουργούσαν προβλήματα, δεν ανέφερε ότι η κα Ελένη Αντωνίου άνηκε στην ομάδα των συναδέλφων της που ήταν προσκείμενη στην κα Ηλία και/ή την κατάγγελλε στην κα Ηλία. Αντίθετα ανέφερε ότι δεν είχε διαφορές με την κα Ελένη Αντωνίου. Ούτε η κα Σμαράγδα Αντωνίου ανέφερε κάτι αρνητικό για την κα Ελένη Αντωνίου. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω δεχόμαστε την εν λόγω μαρτυρία της κας Ελένης Αντωνίου ως αξιόπιστη. Η μαρτυρία του κ.Θεοφίλου σε σχέση με τα γεγονότα τα οποία ο ίδιος γνώριζε άμεσα και προσωπικά όπως αυτά που έλαβαν χώρα στις 25/8/2011 το βράδυ όταν αυτός πήγε στο Ίδρυμα, στις 26/8/2011 κατά τη συνάντηση που είχε με την Αιτήτρια στο Ίδρυμα και μεταξύ 25/8/2011 και 30/8/2011 κατά την ενημέρωση του ως Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου από τους εμπλεκόμενους εργαζομένους του Ιδρύματος για τις περιστάσεις που περιέβαλλαν τη χορήγηση των 11 χαπιών θυροξίνης στη νέα τρόφιμο από την Αιτήτρια γίνεται αποδεκτή ως αξιόπιστη καθότι ότι δεν εντοπίσαμε τίποτα μεμπτό είτε στον τρόπο που έδωσε τη μαρτυρία του είτε στο περιεχόμενό της. Ήταν σταθερός, σαφής και πειστικός στις θέσεις του και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις. Σημειώνουμε ότι η μαρτυρία της κας Ελένης Αντωνίου και του κ. Θεοφίλου[9] αναφορικά με τη διαδικασία χορήγησης φαρμάκων κατά τη νυχτερινή βάρδια από τις νυχτερινές φρονίστριες όταν δεν εργάζονταν οι νοσοκόμοι δεν ήταν τόσο σαφής και ξεκάθαρη ώστε να μπορούμε να στηριχτούμε σε αυτήν και να προβούμε σε εύρημα σχετικά με το πιο πάνω ζήτημα. Περαιτέρω διαφάνηκε ότι οι εν λόγω μάρτυρες δεν είχαν άμεση και προσωπική γνώση σχετικά με το τι γινόταν κατά τις νυχτερινές βάρδιες. Αξιολογώντας τη μαρτυρία της Αιτήτριας παρατηρούμε κατ' αρχάς ότι οι ισχυρισμοί της ότι (i) η κα Ηλία, προτού ερευνήσει κατά πόσον οι καταγγελίες που έκαναν συναδέλφοι της που ανήκαν στην ομάδα των εργαζομένων στο Ίδρυμα που είχαν την εύνοια της Διεύθυνσης του Ιδρύματος εναντίον της σε σχέση με τη συμπεριφορά και την εκτέλεση των εργασιακών καθηκόντων της ευσταθούσαν διέδιδε παντού και ετοίμαζε εκθέσεις - αναφορές προς το Διοικητικό Συμβούλιο ότι όντως συμπεριφέρθηκε όπως την κατάγγειλαν/κατηγορούσαν και ότι δεν ήταν καλή υπάλληλος, (ii) η κα Ηλία χωρίς λόγο και αιτία της έλεγε κατάμουτρα ότι δεν την συμπαθούσε και της έλεγε ότι θα έβρισκε τρόπο να την διώξει, (iii) σε πολλές περιπτώσεις δόθηκε μεγάλος αριθμός χαπιών σε τρόφιμους του Ιδρύματος κατά τη νυχτερινή βάρδια, και (v) η κα Ηλία όταν ήρθε στο Ίδρυμα στις 25/8/2011 της ανακοίνωσε με ευχαρίστηση ότι τίθεται σε διαθεσιμότητα και αφού της ζήτησε να φύγει αμέσως της είπε ότι θα φροντίσει να την απολύσουν, δεν τέθηκαν ενώπιον των μαρτύρων των Καθ΄ ών η αίτηση κατά την αντεξέτασή τους. Προβλήθηκαν πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου με τη μαρτυρία της Αιτήτριας. Καμία εξήγηση ή δικαιολογία δεν δόθηκε για την παράλειψη της υποβολής των εν λόγω ισχυρισμών στους μάρτυρες των Καθ΄ ών η αίτηση. Βρίσκουμε ότι το εν λόγω γεγονός εξασθενεί ουσιαστικά τη βαρύτητα των εν λόγω ισχυρισμών της Αιτήτριας. Αρνητική εντύπωση για την αξιοπιστία της Αιτήτριας μας δημιούργησε το γεγονός ότι η Αιτήτρια ενώ ανέφερε ότι η κα Ελένη Αντωνίου στις 25/8/2011 είπε στην κα Ηλία ότι η Αιτήτρια μπορεί να μην φορούσε τα γυαλιά της δεν μπορούσε να δώσει στο Δικαστήριο πειστική εξήγηση για ποιο λόγο η κα Ελένη Αντωνίου προέβηκε στην πιο πάνω πράξη. Περαιτέρω μας δημιουργείται η απορία για ποιο λόγο η Αιτήτρια (όπως ισχυρίστηκε) είπε στην κα Ελένη Αντωνίου στις 25/8/2011 ότι θα έπρεπε να της πει ότι μόνο ένα χάπι έπρεπε να δώσει στη νέα τρόφιμο ή να της το γράψει κάπου υπό το φως του ισχυρισμού της ότι πάντα στα ατομικά κουτάκια/ μπουκαλάκια έμπαινε μόνο η ποσότητα των φαρμάκων που θα έδιναν οι φροντίστριες κατά τη νυχτερινή βάρδια. Ο δικηγόρος της Αιτήτριας υπέβαλε στην κα Ηλία κατά την αντεξέτασή της ότι στις 25/8/2011 η Αιτήτρια της εξήγησε ότι δεν ευθυνόταν για το λάθος που έγινε με τα χάπια της νέας τροφίμου επειδή πάντοτε στο ατομικό μπουκαλάκι για τα φάρμακα έμπαιναν τα χάπια της δόσης (μιας δόσης) που θα δίνονταν από τις φροντίστριες σε διάσταση με τη θέση που προέβαλε η Αιτήτρια κατά τη μαρτυρία της ότι η κα Ηλία στις 25/8/2011 με το που την είδε της είπε ότι είναι σε διαθεσιμότητα και να φύγει αμέσως και δεν της έδωσε την ευκαιρία να της πει οτιδήποτε. Θεωρούμε ότι τα πιο πάνω κλονίζουν το αξιόπιστο της μαρτυρίας της Αιτήτριας. Ως εκ τούτου απορρίπτουμε τη μαρτυρία της Αιτήτριας ως αναξιόπιστη. Η μαρτυρία της κας Σμαράγδας Αντωνίου δεν βοηθά ιδιαίτερα την εκδοχή της Αιτήτριας καθότι η κα Σμαράγδα Αντωνίου δεν έχει άμεση και προσωπική γνώση των επίδικων γεγονότων αφού δεν ήταν παρούσα ούτε στις 24/8/2011 όταν η κα Ελένη Αντωνίου ενημέρωσε την Αιτήτρια για τη νέα τρόφιμο και τα φάρμακα που θα έπαιρνε ούτε στις 25/8/2011 το βράδυ όταν η Αιτήτρια πήγε στο κτήριο του Ιδρύματος. Σε σχέση με τη διαδικασία χορήγησης κατά τη νυχτερινή βάρδια από τις νυχτερινές φρονίστριες όταν δεν εργάζονταν οι νοσοκόμοι παρατηρούμε ότι η κα Σμαράγδα Αντωνίου ανέφερε ότι οι νυχτερινές φροντίστριες έδιναν τα φάρμακα που ήταν στο ατομικό κουτάκι του τροφίμου κατά τις 8:30-9:00 το βράδυ και αν προέκυπτε κάποιο πρόβλημα με κάποιο τρόφιμο το βράδυ τηλεφωνούσαν και τους έλεγαν αν θα δώσουν παυσίπονο. Δεν μας εξήγησε όμως τι γινόταν στις περιπτώσεις που ήταν προγραμματισμένο να δοθεί κάποιο φάρμακο μετά τις 9:00 μ.μ. τη στιγμή που κατέθεσε ότι αν χρειαζόταν να δοθεί κάποιο παυσίπονο από το απόγευμα αυτό έμπαινε στο κουτάκι του τροφίμου. Σημειώνουμε ότι ενώ η Αιτήτρια κατέθεσε ότι τα ατομικά μπουκαλάκια που έμπαιναν τα φάρμακα ήταν γυάλινα η κα Σμαράγδα Αντωνίου ανέφερε ότι ήταν πλαστικά. Λόγω των πιο πάνω κρίνουμε ότι δεν θα ήταν ασφαλές να αποδεχτούμε τη μαρτυρία της κας Σμαράγδας Αντωνίου σχετικά με τη διαδικασία χορήγησης φαρμάκων από τις νυχτερινές φροντίστριες. Συνακόλουθα με την πιο πάνω αξιολόγηση βρίσκουμε ότι τα όσα κατατέθηκαν ενώπιόν μας με τη μαρτυρία των μαρτύρων των Καθ΄ ών η αίτηση που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Θα προχωρήσουμε τώρα να εξετάσουμε κατά πόσον με βάση τα πιο πάνω γεγονότα οι Καθ΄ ών η αίτηση κατάφεραν να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που τους βαρύνει. Δηλαδή έχοντας υπόψη τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης θα εξετάσουμε κατά πόσον οι Καθ΄ ών η αίτηση νόμιμα και δικαιολογημένα τερμάτισαν την απασχόληση της Αιτήτριας εντός των πλαισίων του Νόμου και των αρχών που καθιέρωσε η νομολογία. Εφαρμόζοντας τις νομικές αρχές που παραθέσαμε πιο πάνω στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης βρίσκουμε ότι οι Καθ΄ών η αίτηση με βάση τις περιστάσεις που περιβάλλουν τα γεγονότα της υπόθεσης (η Αιτήτρια έδωσε 11 χάπια θυροξίνης σε τρόφιμο του Ιδρύματος παρά το ότι της είχε αναφερθεί όταν αναλάμβανε εργασία κατά την έναρξη της βάρδιας της ότι ένα χάπι έπρεπε να δώσει στη νέα τρόφιμο που εισήχθηκε στο Ίδρυμα και της είχε υποδειχθεί η σχετική σημείωση στην ετικέτα που ήταν τοποθετημένη στο μπουκαλάκι που περιείχε όλα τα

(11)χάπια θυροξίνης το οποίο γεγονός δεικνύει ότι η πράξη της Αιτήτριας δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μη εσκεμμένο λάθος για το οποίο δεν υπέχει ευθύνη) ενέργησαν εντός των πλαισίων που θα ενεργούσε ένας λογικός εργοδότης και ότι προέβηκαν στον τερματισμό της απασχόλησης της Αιτήτριας σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 5(ε) και 5 (στ)(i), (ii) του Νόμου. Ο μέσος λογικός εργοδότης θα μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πράξη της Αιτήτριας από μόνη της (παρά το ότι δεν αποδείχτηκε προηγούμενη αρνητική εργασιακή συμπεριφορά της Αιτήτριας και συγκεκριμένη καθορισμένη από το Ίδρυμα διαδικασία χορήγησης φαρμάκων από τις φροντίστριες κατά τη νυχτερινή βάρδια) συνιστούσε «εσκεμμένη» αμελή συμπεριφορά τόσης σοβαρότητας η οποία δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις υποχρεώσεις της Αιτήτριας προς τον εργοδότη της ο οποίος την διόρισε ως φροντίστρια νοητικών ανάπηρων ατόμων ώστε να καθίσταται λογικό υπό τις περιστάσεις για το Ίδρυμα να κρίνει ως αδύνατη την εξακολούθηση της εργοδότησης της Αιτήτριας. Η συμπεριφορά της Αιτήτριας δεν είναι συμπεριφορά που θα αναμενόταν ότι θα επεδείκνυε ο εργοδοτούμενος ενός Ιδρύματος που σκοπό έχει τη φροντίδα τροφίμων με νοητική στέρηση αφού αγνόησε οδηγίες των εργοδοτών της σχετικά με τη χορήγηση των συγκεκριμένων φαρμάκων και η πράξη της αυτή θα μπορούσε να θέση σε κίνδυνο την ζωή ενός νοητικά ανάπηρου προσώπου. Ως εκ τούτου κρίνουμε ότι ένας λογικός εργοδότης υπό τις περιστάσεις δικαιολογημένα θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η συμπεριφορά που επέδειξε η Αιτήτρια σε συσχετισμό με τη φύση της εργασίας της και τα καθήκοντά της ως φροντίστρια νοητικά ανάπηρων ατόμων ήταν τέτοια που κλόνισε την σχέση εμπιστοσύνης εργοδότη-εργοδοτουμένου. Οι Καθ΄ ών αίτηση στις 26/8/20111 έδωσαν την ευκαιρία στην Αιτήτρια να προβάλει τις θέσεις της και την εκδοχή της αναφορικά με το γεγονός στο οποίο στηρίχτηκε η απόλυσή της. Οι ισχυρισμοί που προέβαλε δεν κρίθηκαν ότι θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν τα γεγονότα στα οποία στηρίχτηκαν οι Καθ΄ ων αίτηση να την απολύσουν ενόψει των δικών της αναφορών στις 25/8/2011 το βράδυ. Κρίνουμε ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση ακολούθησαν μια λογική διαδικασία πριν πάρουν την απόφαση να τερματίσουν τις υπηρεσίες της Αιτήτριας. Κατάληξη Καταλήγουμε ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση ενήργησαν υπό τις περιστάσεις ως ένας λογικός εργοδότης και προέβηκαν σε τερματισμό της απασχόλησης της Αιτήτριας για διαγωγή που εμπίπτει μέσα στις προϋποθέσεις των παραγράφων (ε) και (στ) του άρθρου 5 του Νόμου. Κατά συνέπεια οι Καθ΄ ών η αίτηση απαλλάσσονται από οποιαδήποτε πληρωμή αποζημίωσης ή προειδοποίησης στην Αιτήτρια. Η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Καθ΄ ών η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ................ Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής. (Υπ.) ............. (Υπ.) ............. Θ. Ανθούσης, Μέλος. Α. Κωνσταντινίδου, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Απόλυση λόγω αμέλειας - παρακοής οδηγιών). [1] Στην υπόθεση Κακοφεγγίτου ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ

(2005)1 Α.Α.Δ. 603 παρατίθεται στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Lord Denning M.R. στην υπόθεση British Leyland (U.K.) Ltd. v. Swift

(1981)1 R.L.R. 91:"The correct test is this: Was it reasonable for the employers to dismiss him? If no reasonable employer would have dismissed him, then the dismissal was unfair. But if a reasonable employer might reasonably have dismissed him, then the dismissal was fair. It must be remembered in all these cases there is a band of reasonableness, within which one employer might reasonable take one view another quite reasonably take a different view". [2] Στην απόφαση Galatariotis Telecommunications Ltd

(2003)1 Α.Α.Δ. 318 στη σελ. 325, το Δικαστήριο υιοθετώντας το σκεπτικό της αγγλικής απόφασης των συνεκδικασθεισών εφέσεων Post Office v. Folley και HSBC Bank plc (formerly Midland Bank plc) v. Madden

(2001)1 All ER. 550, ανέφερε τ' ακόλουθα: «.. μπορούμε να πούμε ότι η αρχή που υιοθετείται είναι ότι η λογικότητα ή μη της απόλυσης δεν κρίνεται με βάση το τι το δικάσαν δικαστήριο θα έκαμνε αν ήταν στη θέση του εργοδότη. Και συμφωνούμε με αυτή την προσέγγιση.Το σωστό κριτήριο, που έχει στον πυρήνα του τις αντιδράσεις του λογικού εργοδότη, διαμορφώθηκε ως εξής στην υπόθεση Madden, ανωτέρω:«In holding that the dismissal of Mr. Madden for that reason was unreasonable the tribunal erred in law in substituting itself as employer in place of the bank in assessing the quality and weight of the evidence.Instead it should have asked itself whether, by the standards of a reasonable employer, the bank had established reasonable grounds for its belief that Mr. Madden had been guilty of misconduct and whether the bank's investigation into the matter had been reasonable in the circumstances." Και σε μετάφραση: «Αποφασίζοντας ότι η απόλυση του κ. Madden για το λόγο εκείνο ήταν παράλογη, το δικαστήριο διέπραξε σφάλμα αντικαθιστώντας την τράπεζα ως εργοδότη με τον εαυτό του, κατά την εκτίμηση της ποιότητας και της αξίας της μαρτυρίας. Αντ΄ αυτού το δικαστήριο έπρεπε να ερωτήσει τον εαυτό του κατά πόσο, με το μέτρο του λογικού εργοδότη, η τράπεζα στοιχειοθέτησε λογικές αιτίες για την πεποίθηση της ότι ο κ. Madden υπήρξε ένοχος ανάρμοστης συμπεριφοράς και κατά πόσο η διερεύνηση του ζητήματος από την τράπεζα ήταν υπό τις περιστάσεις εύλογη.» [3] Οι βάσεις των εν λόγω κατηγοριών σοβαρής κακής εργασιακής διαγωγής είναι τα καθήκοντα του εργοδοτουμένου που εξυπακούονται δυνάμει του κοινοδικαίου που διέπει τις συμβάσεις εργασίας όπως το καθήκον της τιμιότητας, το καθήκον της συμμόρφωσης με νόμιμες και λογικές εντολές του εργοδότη, το καθήκον της επίδειξης επιμέλειας κατά την εκτέλεση της εργασίας, το καθήκον της πίστης κ.λ.π. Εσκεμμένη παραβίαση οποιουδήποτε από τους πιο πάνω εξυπακουόμενους όρους συνιστά παραβίαση ενός από τους βασικούς όρους της σύμβασης εργασίας. [4] Σημειώνουμε ότι ο γερμανός νομοθέτης, λαμβάνοντας υπόψη το δικαιολογημένο συμφέρον του προσώπου που υπόκειται στην άσκηση του δικαιώματος καταγγελίας κυρίως του εργοδοτουμένου, να μην παραμείνει μετέωρη και αμφίβολη για μεγάλο χρονικό διάστημα η έννομη σχέση, καθόρισε ο ίδιος, χάριν της ασφάλειας των συναλλαγών, την εύλογη προθεσμία μέσα στην οποία πρέπει να ασκηθεί η καταγγελία. Στη σχετική νομοθεσία ορίζεται ότι η καταγγελία για σπουδαίο λόγο πρέπει να ασκηθεί μέσα σε δύο βδομάδες από τότε που ο καταγγέλλων έλαβε γνώση των κρίσιμων περιστατικών. Μετά την πάροδο της προθεσμίας αυτής τεκμαίρεται αμάχητα ότι ο λόγος δεν καθιστά πλέον μη ανεχτή τη συνέχιση της σύμβασης για τον καταγγέλλοντα. [5] Βλέπε St. Anderman, The Law of Unfair Dismissal, 3rd Edition, Butterworths, σελ.197: «.an employment tribunal must still determine whether the course of conduct in the aggregate is sufficient to warrant dismissal by a reasonable employer.. The particular act of misconduct which precipates the dismissal does not have to be sufficiently serious in its own right to justify dismissal as long as it confirms a pattern by, for example occurring after a final warning». [6] Στην Πολιτική Έφεση Αρ. 59/2010 L.PAPAPHILIPPOU&CO, ο οποίος μετονομάστηκε σε L. PAPAPHILIPPOU&CO LTD ν ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΛΟΥΚΑ, ημερ. 20/6/14 τονίστηκε ότι ο περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμος ως νομοθέτημα κοινωνικού περιεχομένου αποβλέπει στην προστασία του δικαιώματος εργασίας και συνακόλουθα και ως αποτέλεσμα της ανάγκης για πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων του εργοδοτουμένου προτού ληφθεί απόφαση τερματισμού της απασχόλησής του, «είναι επιτακτική η υποχρέωση τήρησης μιας σωστής διαδικασίας, στα πλαίσια της οποίας θα πρέπει να παραχωρείται στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να ακουστεί και να αναπτύξει τις θέσεις του.» [7] Βλέπε επίσης Πολ. Έφεση αρ. 310/2009 Δημήτρης Φωτιάδης v Alpha Bank Ltd ημερομηνίας 26/6/2013. [8] Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th edition, Vol.16(1B) στη σελ. 103, παραγ.645 αναφέρονται τ' ακόλουθα:"It is a central principle of unfair dismissal law that the fairness of a dismissal should be determined on the facts as known to the employer at the time of dismissal. In contrast to the common law on wrongful dismissal, an employer cannot rely on subsequently discovered facts, especially misconduct by the employee, to justify a dismissal that was unfair on the facts known at the time.". [9] Ο κ. Θεοφίλου κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι αγοράστηκαν ειδικά ατομικά κουτάκια από το Ίδρυμα στα οποία έμπαιναν τα χάπια των τροφίμων και στα οποία αναγραφόταν το όνομα του τροφίμου, το φάρμακο, πότε και πόσα χάπια θα δίνονταν και στη συνέχεια όταν του υποβλήθηκε ότι στο κάθε ατομικό κουτάκι τοποθετούνταν τα χάπια που θα έπαιρνε ο τρόφιμος για το συγκεκριμένο βράδυ διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι αυτή ήταν η διαδικασία. Δεν αναφέρθηκε σε διαφοροποίηση μεταξύ των ψυχοφαρμάκων και των άλλων φαρμάκων. Η κα Αντωνίου όταν ρωτήθηκε για τη διαδικασία χορήγησης φαρμάκων κατά τη νυχτερινή βάρδια απάντησε ότι τα ψυχοφάρμακα τα έδινε ο νοσοκόμος και για τη θυροξίνη και τα παυσίπονα δίνονταν οδηγίες στη νυχτερινή φροντίστρια. Σε υποβολή ότι δεν γνωρίζει τη διαδικασία χορήγησης φαρμάκων κατά τη νυχτερινή βάρδια απάντησε ότι όταν είναι έτοιμα μέσα στο κουτί και τους πει ο νοσοκόμος να τα δώσουν τα δίνουν και στη συνέχεια ανέφερε ότι όταν είναι ψυχοφάρμακα στο κουτάκι μπαίνει η ποσότητα που θα χορηγηθεί και ότι τα χάπια θυροξίνης ο νοσοκόμος τα έβαλε όλα μαζί με οδηγίες να δίνεται ένα κάθε πρωί.