Κοινοτικό Συμβούλιο Τριών Ελιών ν. Ειρηναίου Κώστα Κουμή, Αρ. Αγωγής: 2564/16, 25/4/2017

(1),

(2), 7 στη Δ. 39, στη Δ. 64 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας την νομολογία καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χριστόφορου Ιωαννίδη ο οποίος κατά το χρόνο καταχώρησης της αρχικής αίτησης ήταν αντιπρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίων Τριών Ελιών (Αιτητών) και από 1.1.2016 πρόεδρος του ιδίου Κοινοτικού Συμβουλίου και είναι εξουσιοδοτημένος από τους Αιτητές να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Στην παράγραφο 4 της ένορκης του δήλωσης αναφέρει ότι είναι αναγκαία η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης όπως την παραθέτει στην παράγραφο 5 της ένορκης του δήλωσης υπό τα σημεία 5.1 έως 5.34 για να απαντήσει στους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση που διαλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση του ούτως ώστε το Δικαστήριο να έχει πλήρη και πραγματική εικόνα όλων των γεγονότων που αφορούν την υπόθεση τα οποία είναι ουσιώδη και καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία της υπό εξέτασης αίτησης του. Ο Εναγόμενος - Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε ένσταση. Στηρίζει την ένσταση του στα άρθρα 29 έως 33 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στους θεσμούς που αναφέρονται στην αίτηση και στο άρθρο 30 του Συντάγματος. Οι λόγοι ένστασης είναι υπό τα στοιχεία 1 μέχρι 18 και συγκεκριμένα στις παραγράφους των λόγων ένστασης, μεταξύ άλλων αναφέρουν ότι τα όσα παραθέτει ο ενόρκως δηλών Χριστόφορος Ιωαννίδης στην ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 24.2.2017 και μέσα από αυτά δεν προκύπτει κανένας επαρκής και/ή καλός λόγος για να δοθεί άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η άδεια συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης δεν δίδεται για να διορθωθεί μια ελλιπής και ανεπαρκής αίτηση. Περαιτέρω είναι η θέση του ότι επιζητούν να εισαγάγουν μαρτυρία η οποία έπρεπε να έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με την ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε στις 7.9.2016 καθότι αφορούσαν ζητήματα τα οποία γνώριζαν ή μπορούσαν να προβλέψουν ότι θα εγείρονταν από τον Καθ' ου η Αίτηση. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου - Καθ' ου η Αίτηση ο οποίος αναφέρει ότι με βάση και τα όσα τον έχει συμβουλέψει ο δικηγόρος του η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθότι δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε καλός λόγος που να δικαιολογεί την παραχώρηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και όπως ο ίδιος ο ενόρκως δηλών στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση, το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εστιάζεται στο να απαντήσει στους ισχυρισμούς του, γεγονός το οποίο είναι απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο όπως των ενημερώνουν οι δικηγόροι. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.48 Θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, προβλέπει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης του προνοείται από τη Διαταγή 39.» Σημειώνεται σχετικά ότι η αναδιαμόρφωση της Δ.48 Θ.4 στις 23.12.1999 σκοπό είχε να διευκολύνει τη διαδικασία εκδίκασης αιτήσεων, ώστε τα γεγονότα που στηρίζουν αυτές να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης, και είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του σκοπού που έγινε πρόβλεψη για δυνατότητα καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διαδίκους να θέτουν ενώπιον του δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, με απώτερο πάντα στόχο την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Είναι φανερό από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης των Θεσμών, αλλά και από τη νομολογία ότι το κατά πόσο θα επιτραπεί σε διάδικο να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η μόνη προϋπόθεση που τίθεται είναι όπως ο διάδικος που επιδιώκει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης καταδείξει «καλό λόγο», με το βάρος απόδειξης να βαρύνει τον αιτούντα την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αμφισβήτηση ενός γεγονότος δεν θεμελιώνει, άνευ ετέρου, καλό λόγο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Το τι μπορεί να συνιστά «καλό λόγο» σε κάθε περίπτωση, εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης και εξετάζεται με αναφορά προς τα επίδικα θέματα και τη φύση της ενδιάμεσης αίτησης, συναρτάται δε με το γενικότερο δικαίωμα κάθε διάδικου να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλο το αναγκαίο μαρτυρικό υλικό πριν την ακρόαση της αίτησης. Στην πράξη, οι πρόνοιες του πιο πάνω Θεσμού εφαρμόζονται όταν, μετά την καταχώρηση της ένστασης ο Αιτητής αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει, αντικρούσει ή αμφισβητήσει κάποια συγκεκριμένα επί μέρους θέματα που εγείρονται μέσω της ένστασης, οπότε και ζητεί, είτε προφορικά, είτε με γραπτή αίτηση, όπως του επιτραπεί να καταχωρίσει απαντητική-συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Στην υπόθεση A. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Ανδρέα Λεωνίδα,

(2010)1Α Α.Α.Δ 195, 199 διαπιστώνεται ότι μπορεί να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης όταν μετά την καταχώριση της ένστασης προκύπτει ανάγκη για προβολή ισχυρισμών και διευκρινίσεων με σκοπό το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων, αλλά όχι όταν πρόκειται για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών του ομνύσαντα ή για ανεπίτρεπτη μαρτυρία. Επίσης στην υπόθεση Βερεγγάρια Παπακόκκινου κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (Αρ. 1),

(2012)1Α Α.Α.Δ 643, 646 επαναλήφθηκε ότι εκεί όπου αυτό που επιδιώκεται είναι η επανάληψη των ισχυρισμών που τέθηκαν στην αρχική ένορκη δήλωση ή η προσθήκη επιχειρηματολογίας, δεν δικαιολογείται η παροχή άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Σχετική είναι και απόφαση του Σ. Ναθαναήλ Δ. ενόσω διατελούσε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην Αγωγή αρ. 8869/05 Matthew Shaw κ.α. ν Depfa Investment Bank Ltd, ημερομηνίας 28.2.07, στην οποία αναφέρονται τα εξής: «Προσεκτική ανάγνωση και εξέταση του νέου θεσμού δείχνει, με αναφορά και στα όσα καταγράφονται στην παρ. 1 του θ.4, ότι στόχος της καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση της αίτησης ή της ένστασης αντίστοιχα ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση επί του πλήρους φάσματος της διαφοράς. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αποτελέσει καλό λόγο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν ο Αιτητής εύλογα αισθάνεται μετά από την καταχώριση της ένστασης, ότι πρέπει να προσθέσει στα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση του, ώστε να έχει δυνατότητα επιτυχίας. Άλλη περίπτωση είναι όπου το Δικαστήριο επί μονομερούς αιτήσεως, συνήθως για απαγορευτικό διάταγμα, εγείρει ερωτηματικά ως προς ορισμένα προαπαιτούμενα της έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος, οπότε και ο Αιτητής δυνατόν να ζητήσει από το Δικαστήριο πριν την τελειωτική εξέταση και απόφαση επί της αιτήσεως του, την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε να προσθέσει διάφορους ισχυρισμούς και γεγονότα που έχουν σχέση είτε με το επείγον του χρόνου είτε τη γνώση από πλευράς του Αιτητή των γεγονότων που οδήγησαν στην διαφορά κ.τ.λ». Έχω μελετήσει με προσοχή τόσο τις ένορκες δηλώσεις των δύο πλευρών όσο και τις γραπτές αγορεύσεις που καταχώρισαν οι συνήγοροι τους προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Δεν παρέχεται άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης κάθε φορά που υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα. Δεν παρέχεται άδεια στον Αιτητή να επαναλάβει τους αρχικούς του ισχυρισμούς, να προβεί σε στείρα άρνηση ή απόρριψη των ισχυρισμών του αντιδίκου, να προβάλει νομική επιχειρηματολογία ή εκεί που επιχειρείται εισαγωγή ανεπίτρεπτης μαρτυρίας. Από την άλλη και με βάση τη Δ.48 θ.4

(2)η εκδίκαση των ενδιάμεσων αιτήσεων γίνεται πλέον επί τη βάση των ενόρκων δηλώσεων με δικαίωμα αντεξέτασης και δυνατότητα καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων με προϋπόθεση την κατάδειξη καλού προς τούτου λόγο. Με βάση λοιπόν την υπάρχουσα νομολογία θα μπορούσε να αποτελούσε καλό λόγο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν ο Αιτητής μετά την καταχώριση της ένστασης διαπιστώνει ότι πρέπει να προσθέσει στα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση του, ώστε να έχει δυνατότητα επιτυχίας. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω καθώς και το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση και τους ισχυρισμούς του Αιτητή που επιχειρεί να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και παρατηρώ τα ακόλουθα: Ο ενόρκως δηλών Χριστόφορος Ιωαννίδης ζητά να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση με σκοπό να απαντήσει στους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση και στην παράγραφο 5 θέτει την προτιθέμενη καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Μελετώντας τις παραγράφους 5.1 μέχρι 5.4 αυτό που κάνει ο ενόρκως δηλών είναι να υιοθετήσει το περιεχόμενο της αρχικής του ένορκης δήλωσης και να αρνηθεί το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η Αίτηση καθώς και ιδιαιτέρως το περιεχόμενο των παραγράφων 3 και 4. Το ίδιο ισχύει και για τις παραγράφους 5.10 έως 5.14 στις οποίες πάλι αρνείται το περιεχόμενο των παραγράφων 5 έως 9 της ένορκης του δήλωσης. Το ίδιο ισχύει και για τις παραγράφους 5.19, 5.21, 5.25, 5.26, 5.28, 5.30 έως 5.34 στις οποίες πάλι αρνείται το περιεχόμενο των παραγράφων 10, 11, μέχρι 23 της ένορκης δήλωσης η οποία συνοδεύει την ένσταση. Στις υπόλοιπες παραγράφους αυτό που διαπιστώνεται μέσα από την μελέτη της ένορκης του δήλωσης είναι η επανάληψη των γεγονότων που αναφέρει στην ένορκη δήλωση του η οποία συνοδεύει την αρχική του αίτηση σε εκτενέστερο βαθμό και με ιδιαίτερα σχόλια για το καθένα. Προκύπτει από την υπάρχουσα νομολογία ότι ουσιαστικό κριτήριο που λαμβάνεται υπόψη είναι η τεκμηρίωση του «καλού λόγου» και αυτό βρίσκεται καθαρά στους ώμους του Αιτητή. Αυτό που διαπιστώνω μέσα από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση του Χριστόφορου Ιωαννίδη είναι η προσπάθεια του μέσα από καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπεριστατωμένη επανάληψη των όσων αναφέρει στην αρχική του ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση για έκδοση αιτουμένων διαταγμάτων και ο προσδιορισμός γεγονότων τα οποία ήταν ήδη γνωστά στους Αιτητές κατά την στιγμή της καταχώρησης της αρχικής αίτησης και της ένορκης δήλωσης που την συνοδεύει εφόσον όλη η αλληλογραφία και τα έγγραφα που επισυνάπτει ο Καθ' ου η Αίτηση στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση ήταν έγγραφα και αλληλογραφία που διαμείφθηκε μεταξύ τους. Συνεπώς δεν θεωρώ ορθό να ασκήσω την διακριτική ευχέρεια και να εκδώσω διάταγμα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης απλά και μόνο να αρνηθούν οι Αιτητές μέσω της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Χριστόφορου Ιωαννίδη το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η Αίτηση που συνοδεύει την αρχική του ένσταση και να επαναλάβουν τα όσα ισχυρίζονται αρχικά. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγομένου - Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............... Μ. Δρουσιώτης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ.