ΔΗΜΟΣ ΓΕΡΜΑΣΟΓΕΙΑΣ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΣΕΡΓΙΔΗ, Υπόθεση Αρ. 22380/15, 10/4/2017

(1)(β)-(στ) και του άρθρου 20 του Κεφ. 154. Τονίζεται εξ αρχής η υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής να καθορίσει, στο κατηγορητήριο, τις νομοθετικές διατάξεις επί των οποίων βασίζει την κατηγορία καθώς και όλα τα ιδιαίτερα πρωτογενή γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν το επίδικο αδίκημα. Πρόκειται για υποχρέωση αυστηρή, πηγάζουσα από το Σύνταγμα και τη νομολογία, η οποία διασφαλίζει το δικαίωμα του κατηγορουμένου να μην παραπλανηθεί και να μπορέσει να ετοιμάσει την υπεράσπισή του (Δημοκρατία ν. Σπύρου

(2000)2 Α.Α.Δ., 144). Η έκθεση αδικήματος περιλαμβάνει διάφορες πρόνοιες του Κεφ. 96. Με την τελική αγόρευση της η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής εισηγείται ουσιαστικά ότι αποδείχθηκε το αδίκημα το οποίο προβλέπεται εις το άρθρο 20

(1)(β) του Κεφ. 96 υποστηρίζοντας περαιτέρω ότι ο κατηγορούμενος θα μπορούσε να κριθεί ένοχος δυνάμει και του άρθρου 20 του Κεφ.

1. Η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε ως μάρτυρα τον Γεώργιο Αθάνατο (ΜΚ1), Δημοτικό Μηχανικό του Δήμου Γερμασόγειας και τον Κύπρο Τούμπα (ΜΚ2), Δικηγόρο. Μετά την κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία ο ίδιος του κατέθεσε ενόρκως και παρουσίασε ως μάρτυρα την Σύνθια Σεργίδη (ΜΥ1). Το σύνολο της μαρτυρίας βρίσκεται κατεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης η οποία έχει μελετηθεί και αξιολογηθεί εις το σύνολο της χωρίς να κρίνεται αναγκαία η πλήρης καταγραφή της. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας έγινε σύμφωνα με τις πάγιες αρχές της νομολογίας. Πιο κάτω θα παραθέσω συνοπτικά τα όσα αναφέρθηκαν από κάθε μάρτυρα και σχετίζονται με τα ουσιώδη επίδικα θέματα. Σύμφωνα με τον ΜΚ1, Δημοτικό Μηχανικό του Δήμου Γερμασόγειας, έγινε καταγγελία στο γραφείο του όπου ενημερώθηκαν ότι σε συγκεκριμένο υποστατικό έκλεισε χώρος και έγινε πρόσθετο διαμέρισμα (Τεκμήρια 1,2 και 3). Έγινε επιτόπια επίσκεψη από το γραφείο του στην παρουσία του ιδίου όπου διαπιστώθηκε ότι στον υπόστεγο χώρο είχε ανεγερθεί παράνομο υποστατικό. Το υποστατικό όπως είπε έγινε με ευτελή υλικά, γυψοσανίδες. Κατά την πιο πάνω επίσκεψη συνάντησε τον κατηγορούμενο ο οποίος του ανέφερε ότι εις το διαμέρισμα μένει η κόρη του. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε ότι ολόκληρη η οικοδομή επί του ακινήτου όπου εντόπισε την παράνομη κατασκευή, αποτελείτε από 2 διαφορετικές κατοικίες. Υποδείχθηκε στον μάρτυρα ο τίτλος ιδιοκτησίας (Τεκμήριο 4) του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/
2. Ανέφερε ότι σύμφωνα με το εν λόγω τεκμήριο φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος είναι ιδιοκτήτης του πιο πάνω ακινήτου ήτοι ενός διαμερίσματος στον 1ο όροφο με αποκλειστικό δικαίωμα της αυλής με αρ. 4, στην οδό Δωδεκανήσου 3, όπου βρίσκεται η οικοδομή επί της οποίας διαπίστωσε ο ΜΚ1 την παράνομη κατασκευή. Διευκρίνισε ότι το ακίνητο το οποίο αναφέρεται εις το κατηγορητήριο δεν ανήκει στον κατηγορούμενο ούτε γνωρίζει σε ποιον ανήκει το εν λόγω ακίνητο. Στη συνέχεια συμφώνησε ότι αυτό ανήκει στον αδελφό του κατηγορούμενου ο οποίος απεβίωσε κατά το
3. Κατά την αντεξέταση του δεν γνώριζε να αναφέρει πότε ανεγέρθηκε το υποστατικό ούτε από ποιον. Ανέφερε μόνο ότι σύμφωνα με πληροφορίες που είχε, ο κατηγορούμενος έκλεισε τον εν λόγω χώρο στάθμευσης, χωρίς όμως ο ίδιος όπως ανέφερε να μπορεί να επιβεβαιώσει τις εν λόγω πληροφορίες. Ανέφερε τέλος ότι άδεια για το εν λόγω παράνομο υποστατικό θα μπορούσε να εξασφαλίσει ο ιδιοκτήτης του ακινήτου και εφόσον αυτός απεβίωσε πρέπει να βρεθεί κάποιος να υποβάλει τέτοια αίτηση. O ΜΚ1 κρίνεται ειλικρινής και δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε αντίφαση εις τα λεγόμενα του. Παρ' όλα αυτά η μαρτυρία του επί των ουσιαστικών ζητημάτων για την υπόθεση, όπως το από ποιον και πότε ανεγέρθηκε το παράνομο υποστατικό, κρίνεται γενική και αόριστη. Δεν γνώριζε ούτε από ποιον ούτε πότε έγιναν τα όσα καταλογίζονται εις τον κατηγορούμενο. Όπως ανέφερε και ο ίδιος του τα όσα είπε στο Δικαστήριο και δη το ότι το παράνομο υποστατικό ανεγέρθηκε με οδηγίες του κατηγορούμενου στηρίζονται σε πληροφορίες τις οποίες έλαβε τις οποίες δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει. Το γεγονός ότι ο ίδιος του διαπίστωσε ότι υφίσταται ένα παράνομο υποστατικό εις τον χώρο στάθμευσης του ακινήτου το οποίο αναφέρεται εις τις λεπτομέρειες αδικήματος δεν αμφισβητείται και αποτελεί κοινό έδαφος ότι το εν λόγω ακίνητο περιλαμβανομένου και του χώρου όπου ανεγέρθηκε το παράνομο υποστατικό ανήκε στον αδελφό του κατηγορούμενου και εις το οποίο διαμένει η κόρη του κατηγορούμενου. Ενόψει των πιο πάνω το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί επί της μαρτυρίας του ΜΚ1 για να καταλήξει σε οποιαδήποτε ευρήματα αναφορικά με τα ουσιώδη αμφισβητούμενα γεγονότα. Δεύτερος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο Κύπρος Τούμπας (ΜΚ2), ένας εκ των Διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντα Μάρκου Σεργίδη, αδερφού του κατηγορούμενου. Ο ΜΚ2 στα πλαίσια της Διαχείρισης εκπροσωπεί τον γιο του αποβιώσαντα. Μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ2 περιστράφηκε γύρω από ζητήματα που αφορούν την διαχείριση του αποβιώσαντα Μάρκου Σεργίδη, αδελφού του κατηγορούμενου, όπου σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΚ1 ήταν ο νόμιμος ιδιοκτήτης του ακινήτου το οποίο αναφέρεται εις τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου. Ανέφερε ότι εις τα πλαίσια της διαχείρισης ετοιμάστηκε έκθεση εκτίμησης, μέρος της οποίας κατατέθηκε ως Τεκμήριο 6, όπου διαπιστώθηκε από τους εκτιμητές ότι στην οικεία του αποβιώσαντα υπήρχε χώρος στάθμευσης όπου παράνομα ανεγέρθηκε μια οικεία στην οποία κατοικεί η κόρη του κατηγορούμενου. Ο γιος του αποβιώσαντα προέβηκε σε καταγγελία προς το Δήμο Γερμασόγειας για την εν λόγω κατασκευή. Αρχική θέση του ΜΚ2 κατά την κυρίως εξέταση του αποτέλεσε ότι μίλησε πολλές φορές με τον κατηγορούμενο αλλά κανείς δεν είναι σε θέση να ξέρει ποιος έκανε την παράνομη κατασκευή. Όπως ανέφερε, εξ ακοής γνωρίζει ότι έγινε με οδηγίες του κατηγορούμενου χωρίς να γνωρίζει οτιδήποτε προσωπικά και τα όσα ανέφερε στηρίζονται εις τα όσα του ανέφερε ο Ανδρέας, δηλαδή ο γιος του αποβιώσαντα. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2 ανέφερε ότι σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον κατηγορούμενο ο τελευταίος του ανέφερε ότι η παράνομη κατασκευή έγινε με οδηγίες του ιδίου. Επί των ουσιαστικών επίδικων ζητημάτων για την υπόθεση ο ΜΚ2 δεν μπορεί να κριθεί πειστικός. Από την μια στην κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι τα όσα αναφέρει εις το Δικαστήριο εν σχέση με την εμπλοκή του κατηγορούμενου είναι «εξ ακοής» από τα όσα του ανέφερε ο γιος του αδελφού του κατηγορούμενου, ο Ανδρέας, καθώς και το ότι αν και είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον κατηγορούμενο κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει ποιος ανήγειρε το εν λόγω υποστατικό. Από την άλλη κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος του είπε ότι ο ίδιος έδωσε οδηγίες για να γίνει το εν λόγω υποστατικό. Τα πιο πάνω αποτελούν αντίφαση μεταξύ των όσων ανέφερε ο ΜΚ2 με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση του μάρτυρα εν σχέση με τα όσα κατ' ισχυρισμό του ανέφερε ο κατηγορούμενος. Πέραν τούτου η θέση αυτή του ΜΚ2 κρίνεται ασαφής εφόσον δεν δοθήκαν περαιτέρω λεπτομέρειες αναφορικά με τη φύση και περιεχόμενο τέτοιων οδηγιών, το πότε αυτές εδόθησαν και σε ποιον. Για τους πιο πάνω λόγους, εις ότι αφορά τα ουσιώδη για την υπόθεση ζητήματα τα οποία έθιξε ο ΜΚ2, η μαρτυρία του δεν γίνεται αποδεκτή και το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτή για να καταλήξει σε οποιαδήποτε ευρήματα επί των ουσιαστικών επίδικων ζητημάτων. Ο κατηγορούμενος μετά την κλήση του σε απολογία κατέθεσε ενόρκως. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι o αδελφός του κατά το 2010 έκλεισε κάποιο χώρο περί τα 60 τ.μ. εις τον χώρο στάθμευσης ο οποίος ανήκε στον τελευταίο, όπου μετατράπηκε σε διαμέρισμα. Το εν λόγω διαμέρισμα το έδωσε στην κόρη του κατηγορούμενου μετά που παντρεύτηκε για να διαμένει εκεί. Αρνήθηκε ότι μίλησε με τον ΜΚ2, αναφέροντας ότι δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να μιλήσει μαζί του. Αντεξεταζόμενος αρνήθηκε ότι έδωσε οποιεσδήποτε οδηγίες για την ανέγερση του εν λόγω διαμερίσματος αναφέροντας ότι δεν μπορούσε να δώσει τέτοιες οδηγίες εφόσον ο εν λόγω χώρος δεν ήταν δικός του. Ο κατηγορούμενος με λόγο απλό και άμεσο με έπεισε για την αλήθεια των όσων ανέφερε. Αυτό το οποίο τέθηκε στο μάρτυρα είναι ότι ο ίδιος του έδωσε οδηγίες για την ανέγερση του εν λόγω υποστατικού, γεγονός το οποίο ο ίδιος του αρνείται. Ουδέποτε όμως τέθηκε στον μάρτυρα σε ποιον ή πότε έδωσε τέτοιες οδηγίες ούτε προσφέρθηκε μαρτυρία προς τούτο. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ειλικρινής, δεν διακρίνω οποιαδήποτε αντίφαση εις την μαρτυρία του την οποία αποδέχομαι στην ολότητα της. Επόμενη μάρτυρας υπεράσπισης κατέθεσε η Σύνθια Σεργίδου (ΜΥ1), σύζυγος του αποβιώσαντα Μάρκου Σεργίδη, αδελφού του κατηγορούμενου. Ανέφερε ότι το εν λόγω διαμέρισμα χτίστηκε από τον σύζυγο της κατά το
4. Ο κατηγορούμενος δεν προσέφερε οποιαδήποτε βοήθεια στο σύζυγο της για την εν λόγω ανέγερση. Ανέφερε ότι στο εν λόγω διαμέρισμα μένει σήμερα η κόρη του κατηγορούμενου και ο σύζυγος της θεώρησε δίκαιο να επιτρέψει σε αυτήν μετά που παντρεύτηκε να μένει εκεί. Εις ότι αφορά το ακίνητο το οποίο αναφέρεται εις το κατηγορητήριο ανέφερε ότι ιδιοκτήτης ήταν ο σύζυγος της, σήμερα το κατέχει η ίδια και το έχει κληρονομήσει με τον γιο του συζύγου της. Τα όσα ανέφερε δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την πλευρά της κατηγορούσας αρχής. Η θέση η οποία της υπεβλήθηκε αφορούσε τη θέση της μάρτυρος ότι η διαχείριση ολοκληρώθηκε ενώ κατά την κατηγορούσα αρχή κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς και το ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο ήρθε στο Δικαστήριο ήταν για να βοηθήσει τον κατηγορούμενο, θέσεις με τις οποίες διαφώνησε η μάρτυρας. Η μάρτυρας αυτή κρίνεται ειλικρινής. Δεν διαπίστωσα οποιαδήποτε υπερβολή από μέρους της ούτε προσπάθεια να βοηθήσει τον κατηγορούμενο κατά τον τρόπο που της υποβλήθηκε από πλευράς κατηγορούσας αρχής. Η μαρτυρία της κρίνεται αξιόπιστη και την αποδέχομαι. Μετά το πέρας της Ακρόασης κατατέθηκαν τελικές αγορεύσεις από αμφότερες πλευρές. Τόσο η μαρτυρία στο σύνολο της όσο και οι θέσεις οι οποίες καταγράφονται εις τις τελικές αγορεύσεις έχουν μελετηθεί από το Δικαστήριο. Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης και αποδοχής της μαρτυρίας καταλήγω εις τα ακόλουθα ευρήματα: Το ακίνητο με αριθμό τεμαχίου 215, Σχ. 2-206-341 ανήκε στο Μάρκο Σεργίδη, αδελφό του κατηγορούμενου ο οποίος απεβίωσε τον Σεπτέμβρη
5. Ο εν λόγω αποβιώσαντας κατά το 2010 ανήγειρε το διαμέρισμα το οποίο βρίσκεται εις τον χώρο στάθμευσης του πιο πάνω ακινήτου και εις το οποίο διαμένει η κόρη του κατηγορούμενου. Για το εν λόγω υποστατικό δεν έχει εξασφαλιστεί άδεια οικοδομής από το Δήμο Γερμασόγειας. Το άρθρο 3

(1)του Κεφ. 96 ορίζει εναλλακτικές, διακεκριμένες πράξεις δια των οποίων στοιχειοθετείται η αντικειμενική υπόσταση (actus reus) των αδικημάτων που προβλέπονται από το εν λόγω άρθρο. Δύο εκ των εναλλακτικών και διακεκριμένων αυτών πράξεων είναι και η ανέγερση της οικοδομής χωρίς άδεια καθώς και η ανοχή ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή. Η ανέγερση οικοδομής εκδηλώνεται είτε δια της χειρονακτικής εργασίας του κατηγορουμένου είτε δια της παροχής, εκ μέρους του, σε τρίτο πρόσωπο σχετικών εντολών. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος ο κατηγορούμενος κατηγορείται για την παράνομη ανέγερση οικοδομής ήτοι την παράνομη κάλυψη χώρου στάθμευσης μετατρέποντας το σε κατοικία. Όπως έχει προαναφερθεί με την τελική αγόρευση της η κατηγορούσα αρχή εισηγείται ουσιαστικά ότι έχει αποδειχθεί το αδίκημα το οποίο προνοείται από το άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ. 96 και συγκεκριμένα αυτό της ανέγερσης οικοδομής το οποίο προβλέπει ότι: «3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται-.. (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή...... χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή.» Η πλευρά της κατηγορούσας αρχής εισηγείται με τα όσα αναφέρει στην τελική αγόρευση της ότι δια της προσκομισθείσας μαρτυρίας αποδείχθηκε ότι η παράνομη οικοδομή ανεγέρθηκε με οδηγίες του κατηγορούμενου με σκοπό να χρησιμοποιηθεί από την κόρη του. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της παράνομης ανέγερσης οικοδομής προκύπτουν από το ίδιο το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου. Σημειώνεται ότι το γεγονός της ύπαρξης της παράνομης οικοδομής δεν αμφισβητείται όπως επίσης δεν αμφισβητείται ότι δεν εξασφαλίστηκε άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή το Δήμο Γερμασόγειας. Η αποδιδόμενη όμως στον κατηγορούμενο παράνομη συμπεριφορά της ανέγερσης της οικοδομής, όπου αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος, είτε δια της χειρονακτικής του εργασίας είτε δια των εντολών ή οδηγιών του δεν υποστηρίζεται από την προσκομισθείσα μαρτυρία η οποία έγινε αποδεκτή, με αποτέλεσμα να μην έχει αποδειχθεί αυτό το συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Η έκθεση αδικήματος περιλαμβάνει και το 'Άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα το οποίο καθιστά ποινικά υπεύθυνους για διαπραχθέν αδίκημα εκτός από τους φυσικούς αυτουργούς και κάθε ένα ο οποίος συνδράμει ή ενθαρρύνει τη διάπραξη του όπως και κάθε πρόσωπο που συμβουλεύει ή παροτρύνει άλλο να διαπράξει το αδίκημα. Υπό το φως της προσκομισθείσας μαρτυρίας και των ευρημάτων εις τα οποία κατέληξε το Δικαστήριο δεν δύναται να στοιχειοθετηθεί η ενοχή του κατηγορούμενου δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Το Δικαστήριο για τους λόγους που εξήγησε πιο πάνω δεν αποδέχτηκε τη θέση του ΜΚ2 ότι ο κατηγορούμενος έδωσε οδηγίες για την ανέγερση της παράνομης οικοδομής, ούτε όμως το γεγονός ότι η κόρη του κατηγορούμενου διαμένει στο εν λόγω υποστατικό από μόνο του, μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο αυτός συνέδραμε ή ενθάρρυνε τη διάπραξη του αδικήματος. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνεται πώς η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. Εις ότι αφορά τα έξοδα, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια αυτά επιδικάζονται υπέρ του και εναντίον της κατηγορούσας αρχής, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. .......... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής