ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΝΙΚΑ ΕΝΑΕΡΙΟΣ ν. ΑΝΤΩΝΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ κ.α., Αγωγή αρ. 365/17, 24/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A137 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Λουκίδου-Βασιλείου, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 365/17 Μεταξύ: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΝΙΚΑ ΕΝΑΕΡΙΟΣ Ενάγοντα και
- ΑΝΤΩΝΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, από τη Λεμεσό
- CHAFFEY HAYND SINCLAIR, από τη Λεμεσό
- ΑΝΤΡΕΑ ΠΑΠΑΙΑΚΩΒΟΥ, από τη Λεμεσό UMI BAR & RESTAURANT LTD, από τη Λεμεσό Εναγομένων Ημερομηνία: 24.5.2017 Για τον ενάγοντες-αιτητές: κα. Μ. Διονυσίου Για τον εναγόμενους 4- καθ΄ων η αίτηση: κ. Ν. Νικολαΐδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αίτηση ημερ. 14.2.17) Στις 14.2.17 οι ενάγοντες - αιτητές καταχώρησαν γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα με το οποίο αξιώνουν εναντίον όλων των εναγόμενων τις ακόλουθες θεραπείες: Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου για τερματισμό των κατασκευαστικών εργασιών και/ή κατασκευής στεγάστρου που διεξάγονται εντός του κοινόκτητου χώρου έμπροσθεν των Καταστημάτων 354 με αρ. εγγραφής 4/58491 Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120, του καταστήματος 355 με αρ. εγγραφής 4/58492, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 και του καταστήματος 356 με αρ. εγγραφής 4/58493, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 που βρίσκονται στην Λεωφόρο Αμαθούντος, Μακαρίου Γ και Τζων Κέννετυ στο LIDO HOUSE Block 2 στη Λεμεσό, εντός του Συγκροτήματος Κάνικα Εναέριος. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου να εμποδίζει τους Εναγόμενους και/ή υπάλληλους τους και/ή υπηρέτες τους να χρησιμοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο τον κοινόκτητο χώρο έμπροσθεν των Καταστημάτων 354 με αρ. εγγραφής 4/58491 Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120, του καταστήματος 355 με αρ. εγγραφής 4/58492, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 και του καταστήματος 356 με αρ. εγγραφής 4/58493, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 που βρίσκονται στην Λεωφόρο Αμαθούντος, Μακαρίου Γ και Τζων Κέννετυ στο LIDO HOUSE Block 2 στη Λεμεσό, εντός του Συγκροτήματος Κάνικα Εναέριος. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου για κατεδάφιση όλων των κατασκευών που βρίσκονται εντός του κοινόκτητου χώρου έμπροσθεν των Καταστημάτων 354 με αρ. εγγραφής 4/58491 Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120, του καταστήματος 355 με αρ. εγγραφής 4/58492, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 και του καταστήματος 356 με αρ. εγγραφής 4/58493, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 που βρίσκονται στην Λεωφόρο Αμαθούντος, Μακαρίου Γ και Τζων Κέννετυ στο LIDO HOUSE Block 2 στη Λεμεσό, εντός του Συγκροτήματος Κάνικα Εναέριος. Δ. Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα το Δικαστήριο θεωρεί αναγκαίο εκδοθεί υπό τις περιστάσεις. Ταυτόχρονα με τη καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος οι ενάγοντες καταχώρησαν μονομερή αίτηση με την οποία απαιτούν τα ακόλουθα προσωρινά Διατάγματα: A. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει τον τερματισμό των κατασκευαστικών εργασιών και/ή κατασκευής στεγάστρου που διεξάγονται εντός του κοινόκτητου χώρου έμπροσθεν των καταστημάτων 354 με αρ. εγγραφής 4/58491 Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120, του καταστήματος 355 με αρ. εγγραφής 4/58492, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 και του καταστήματος 356 με αρ. εγγραφής 4/58493, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 που βρίσκονται στην Λεωφόρο Αμαθούντος, Μακαρίου Γ και Τζων Κέννετυ στο LIDO HOUSE Block 2 στη Λεμεσό, εντός του Συγκροτήματος Κάνικα Εναέριος. Β. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να εμποδίζει τους Εναγόμενους και/ή υπάλληλους τους και/ή υπηρέτες τους να χρησιμοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο τον κοινόκτητο χώρο έμπροσθεν των Καταστημάτων 354 με αρ. εγγραφής 4/58491 Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120, του καταστήματος 355 με αρ. εγγραφής 4/58492, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 και του καταστήματος 356 με αρ. εγγραφής 4/58493, Φ/Σχ 54/590102 τεμ. ΕΠΙ 120 που βρίσκονται στην Λεωφόρο Αμαθούντος, Μακαρίου Γ και Τζων Κέννετυ στο LIDO HOUSE Block 2 στη Λεμεσό, εντός του Συγκροτήματος Κάνικα Εναέριος. Γ. Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα ή Θεραπεία το Δικαστήριο θεωρεί αναγκαίο υπό τις περιστάσεις. Η αίτηση στηρίζεται στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο Κεφ. 224, στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο άρθρα 4 και 9, στις Διατάξεις 48 και 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 23 του Συντάγματος και στη Συμφυή Εξουσία και Πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση του Αλέξανδρου Δασκαλάκη και τα επισυνημμένα σε αυτή τεκμήρια. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι είναι ο διευθυντής διαχείρισης των εναγόντων και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτούς να προβεί στην ένορκη δήλωση. Οι ισχυρισμοί που προβάλλουν οι ενάγοντες -αιτητές μέσα από την ένορκη δήλωση του Α. Δασκαλάκη λαμβάνονται υπόψη και δεν κρίνω σκόπιμο να τους επαναλάβω στην ολότητα τους. Συνοπτικά καταγράφεται ότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των εναγόντων, οι εναγόμενοι 4 που ασχολούνται με τη διαχείριση εστιατορίων και κέντρων αναψυχής είναι οι ενοικιαστές των καταστημάτων με αρ. 354, 355 και 356 ιδιοκτησίας των εναγόμενων 1,2 και 3, στο πιο πάνω αναφερόμενο κτιριακό συγκρότημα (στο εξής τα καταστήματα). Οι εναγόμενοι 4 με ηλεκτρονικό μήνυμα ημερ. 14.10.2016 (τεκμ 1) ζήτησαν από τους ενάγοντες άδεια για την επέκταση του στεγάστρου που βρίσκεται έμπροσθεν των καταστημάτων. Σε απάντηση οι ενάγοντες με την επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 8.11.2016 (τεκμ.2) ενημέρωσαν τους εναγόμενους 4 ότι οποιαδήποτε αίτηση για παραχώρηση δικαιώματος χρήσης κοινόκτητου χώρου θα πρέπει να υποβληθεί από τον ιδιοκτήτη των καταστημάτων μαζί με τα αρχιτεκτονικά σχέδια και τις κατασκευαστικές λεπτομέρειες. Παρά την πιο πάνω ενημέρωση οι εναγόμενοι χωρίς την άδεια ή την έγκριση των εναγόντων ξεκίνησαν και συνεχίζουν εργασίες κατασκευής και επέκτασης του στεγάστρου και άλλων κατασκευών και χρησιμοποιούν τον κοινόκτητο χώρο έμπροσθεν των καταστημάτων. Με την επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 8.2.2017 (τεκμ 3) οι ενάγοντες κάλεσαν τους εναγόμενους να σταματήσουν άμεσα τις εργασίες κατασκευής του στεγάστρου χωρίς όμως αυτοί να συμμορφωθούν. Είναι η θέση των εναγόντων ότι με τη συμπεριφορά τους αυτή οι εναγόμενοι επεμβαίνουν παράνομα σε περιουσία που δεν τους ανήκει αφού για να παραχωρηθεί άδεια για αποκλειστική χρήση κοινόκτητου χώρου σε οποιοδήποτε πρόσωπο απαιτείται απόφαση του 75% των ιδιοκτητών του κτιριακού συγκροτήματος. Το δικαστήριο εξετάζοντας την αίτηση έκρινε πως τα αιτούμενα διατάγματα δεν πρέπει να εκδοθούν μονομερώς και ως εκ τούτου ζητήθηκε από τους ενάγοντες-αιτητές χρόνος για την επίδοση της αίτησης. Ακολούθως η αίτηση εναντίον των εναγόμενων 1, 2 και 3 αποσύρθηκε ενώ μετά την πραγματοποίηση της επίδοσης στους εναγόμενους 4( που στο εξής θα καλούνται οι εναγόμενοι) καταχωρήθηκε εκ μέρους τους ειδοποίηση ένστασης. Η ένσταση στηρίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 31 και 32, στον περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο Κεφ. 224, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, άρθρα 4, 5 και 9, στις Διατάξεις 48 και 1, 2, 3, 4, 7, 8, 9, Δ.19 θ.13, 15, 16, 18, 20, 21, 22, 26, Δ.21, Δ.27 και 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 23 και 30 του Συντάγματος ως και επί του Δικαίου της Επιείκειας και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Οι εναγόμενοι με την ειδοποίηση ένστασης προβάλλουν 34 λόγους ένστασης οι οποίοι υποστηρίζονται από την πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του διευθυντή τους Παναγιώτη Σπύρου και τα επισυνημμένα σε αυτή τεκμήρια. Οι ισχυρισμοί των εναγόμενων όπως προβάλλονται στην ένορκη δήλωση του Π. Σπύρου λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και καταγράφονται συνοπτικά ως ακολούθως . Είναι η θέση τους ότι η επέκταση του στεγάστρου των καταστημάτων έγινε δικαιωματικά και σύμφωνα με τους σχετικούς νόμους και κανονισμούς και αφού εκδόθηκαν όλες οι απαιτούμενες άδειες από τις αρμόδιες αρχές, ενώ παράλληλα οι ενάγοντες με την καθυστέρηση που επέδειξαν στο να απαντήσουν στο ηλεκτρονικό μήνυμα που τους αποστάλθηκε τους άφησαν να πιστεύουν ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε ένσταση στην επέκταση του στεγάστρου. Ισχυρίζονται ότι οι εργασίες επέκτασης του στεγάστρου αποπερατώθηκαν πριν από την καταχώρηση της αγωγής και της υπό εξέταση αίτησης. Είναι περαιτέρω η θέση τους ότι οι ενάγοντες δεν έχουν υποδείξει με την παράθεση συγκεκριμένων στοιχείων ότι έχει λάβει χώρα η ισχυριζόμενη επέμβαση στον επίδικο χώρο και παρά το ότι τους ζητήθηκε επανειλημμένως ουδέποτε υπέδειξαν ποιο ακριβώς συγκεκριμένο μέρος του χώρου έμπροσθεν των καταστημάτων αποτελεί κοινόκτητη περιουσία. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που έχουν χρησιμοποιήσει μέρος της κοινόκτητης περιουσίας οι εναγόμενοι αρνούνται τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι το 75% των ιδιοκτητών δεν συγκατατίθενται στην παραχώρηση άδειας χρήσης του μέρους αυτού. Υποστηρίζουν ότι οι ενάγοντες επιδεικνύουν προς αυτούς εχθρική και εκδικητική στάση αφού οι υπόλοιπες επιχειρήσεις στο ίδιο κτιριακό συγκρότημα επέκτειναν το στέγαστρο των καταστημάτων τους χωρίς να ζητήσουν οποιαδήποτε άδεια και ουδέποτε τους ενόχλησαν με οποιοδήποτε τρόπο. Αρνούνται ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διάταγμα αφού οι ενάγοντες δεν υπόκεινται σε οποιαδήποτε ζημιά αλλά και στη περίπτωση που δικαιωθούν θα μπορούν να λάβουν αποζημίωση για την ισχυριζόμενη χρήση της κοινόκτητης περιουσίας ενώ αντίθετα στη περίπτωση έκδοσης των διαταγμάτων, οι ίδιοι θα υποστούν μεγάλη χρηματική ζημιά αφού η επιχείρηση τους δεν θα μπορεί να λειτουργήσει. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στη διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 όπως αυτές έχουν αποκρυσταλλωθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1983)1 CLR 263, Τσιαντή v. Hellenic Bank (Investments) Ltd
(2001)1 ΑΑΔ 2029). Με βάση τις νομολογημένες αρχές παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα εκδίδεται όταν καταδεικνύεται σωρευτικά ότι: i. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. ii. Υπάρχει πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. iii. Εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. H έκδοση προσωρινών διαταγμάτων δικονομικά ρυθμίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6 και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς( Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1 AΑΔ 2015.) Είναι νομολογημένο πως η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων του άρθρου 32 από μόνη της δεν είναι αρκετή. Το Δικαστήριο θα πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα προσωρινό διάταγμα. Είναι επίσης νομολογημένο ότι το Δικαστήριο στο στάδιο που εξετάζει αίτημα για την έκδοση προσωρινού διατάγματος δεν πρόκειται να διεξέλθει τη μαρτυρία με γνώμονα τη διαπίστωση γεγονότων ή την τελεσίδικη αξιοπιστία της (Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980). Όπως είναι γνωστό, κατά την ακρόαση των αιτήσεων σύμφωνα με τη Δ.48 Θ4 δεν προσκομίζεται μαρτυρία, αλλά γίνεται μέσα από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων, η αμφισβήτηση των οποίων γίνεται με αντεξέταση κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου είτε με συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις (Πατούρης v. Hellenic Bank Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 218). Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει να διακριβώνεται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης, βεβαίως, της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην υπόθεση Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ
(2006)1 Α.Α.Δ. 1013 υποδείχθηκε ότι ισχυρισμοί επί ενόρκων δηλώσεων που δεν αντεξετάσθηκαν επί του περιεχομένου τους παραμένουν ακλόνητοι και ως εκ τούτου δεν μπορεί παρά να γίνουν αποδεκτοί. Το βάρος απόδειξης ανήκει στον αιτητή να ικανοποιήσει τις πιο πάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις (Μαίρη Σεβαστού v. Εμανουήλ Σεβαστού (πιο πάνω). Τα αμφισβητούμενα γεγονότα σε αιτήσεις επιβάλλεται να αποδεικνύονται από τον διάδικο που τα επικαλείται (Thinking Steel International Bv. V. Caramondani Bros Public Co Ltd
(2012)1Β Α.Α.Δ 1460). Στην περίπτωση που το προσωρινό διάταγμα δοθεί μονομερώς η υποχρέωση απόδειξης αμφισβητούμενων γεγονότων σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας υφίσταται και διατηρείται στους ώμους του αιτητή (Ανδρέου v. Colossus Signs Ltd
(2009)1 A.A.Δ. 1040). Στην προκειμένη περίπτωση καμία πλευρά δεν ζήτησε να αντεξετάσει τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι των δύο πλευρών με τις αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των πελατών τους. Τα όσα εισηγήθηκαν και οι δύο πλευρές έχουν εξεταστεί προσεκτικά μέσα στα πλαίσια των συγκεκριμένων γεγονότων της υπό εξέταση υπόθεσης. Στο στάδιο των αγορεύσεων η πλευρά των εναγόντων- αιτητών παραιτήθηκε από την διεκδίκηση του Διατάγματος υπό σημείο Α πιο πάνω δηλώνοντας ότι οι κατασκευαστικές εργασίες επέκτασης του στεγάστρου έμπροσθεν των καταστημάτων έχουν ολοκληρωθεί. Παρέμεινε συνεπώς για εξέταση η έκδοση του Διατάγματος υπό σημείο Β όπως καταγράφεται πιο πάνω. Σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς των αιτητών, όπως αυτοί περιγράφονται πιο πάνω και σε αντίθεση βέβαια με τους ισχυρισμούς των εναγομένων, κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης οι εργασίες επέκτασης του στεγάστρου βρίσκονταν υπό εξέλιξη και είναι σαφές ότι είναι στη βάση αυτού του γεγονότος που ζητήθηκε η έκδοση του Διατάγματος υπό σημείο Α. Για τους λόγους όμως που εξηγούνται αμέσως πιο κάτω, θεωρώ ότι στη βάση του ίδιου αυτού γεγονότος στηρίζεται και το αίτημα για την έκδοση του υπό σημείο Β Διατάγματος το οποίο να εμποδίζει τους εναγόμενους και ή τους αντιπροσώπους τους να χρησιμοποιούν με οποιονδήποτε τρόπο το κοινόκτητο χώρο έμπροσθεν των καταστημάτων. Μελετώντας προσεκτικά την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση διαπιστώνεται ότι, εκτός από τη διεξαγωγή εργασιών επέκτασης του στεγάστρου οι οποίες είναι αποδεκτό ότι πλέον έχουν ολοκληρωθεί, οι αιτητές δεν ισχυρίζονται οποιεσδήποτε άλλες ενέργειες ή πράξεις των εναγόμενων που να καταδεικνύουν ότι οι ίδιοι ή οι αντιπρόσωποι τους χρησιμοποιούν τον κοινόκτητο χώρο έμπροσθεν των καταστημάτων με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Ακόμα κάτι που ενισχύει την πιο πάνω διαπίστωση, είναι και η θέση που προβάλλουν οι αιτητές με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση τους, ότι στη περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα και ολοκληρωθούν οι εργασίες θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Καταλήγω συνεπώς ότι υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις το ζητούμενο Διάταγμα υπό σημείο Β κατέστη πλέον άνευ αντικειμένου. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου για σκοπούς πληρότητας θα εξετάσω στη συνέχεια με βάση τις προϋποθέσεις που τάσσει η νομολογία την έκδοση του Διατάγματος Β για την περίπτωση που το γεγονός της επέκτασης του στεγάστρου ήθελε θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με την άνευ δικαιώματος χρήση του επίδικου χώρου έμπροσθεν των καταστημάτων από τους εναγόμενους. Σε σχέση με την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, που τίθεται ως πρώτη προϋπόθεση, έχει εξηγηθεί ότι δεν απαιτείται τίποτε περισσότερο από του να καταδειχθεί συζητήσιμη υπόθεση, ενώ το δεύτερο κριτήριο, αλληλένδετο σε κάποιο βαθμό με το πρώτο, ικανοποιείται με την απόδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ότι απαιτείται να καταδειχθεί, είναι κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση αλλά και κάτι λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην απόφαση Κυρίλλου v. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528 έχει τονιστεί ότι στο στάδιο αυτό το δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία ούτε καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο εκείνων που κρίνονται αναγκαία για την εξακρίβωση στοιχείων που θεωρούνται απαραίτητα για την θεμελίωση των προϋποθέσεων που τάσσει η νομολογία. Χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγω σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης , θα έλεγα ότι με βάση την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου στο βαθμό που απαιτείται στο στάδιο αυτό οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνται. Οι εναγόμενοι αποδέχονται ότι άρχισαν και μάλιστα αποπεράτωσαν τις εργασίες επέκτασης του στεγάστρου στο χώρο που βρίσκεται έμπροσθεν των καταστημάτων. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των αιτητών πρόκειται για κοινόκτητη περιουσία που ανήκει σε όλους τους ιδιοκτήτες του πιο πάνω αναφερόμενου κτιριακού συγκροτήματος για την αποκλειστική χρήση του οποίου απαιτείται σχετική άδεια καθώς και η συγκατάθεση του 75% των ιδιοκτητών με αποτέλεσμα, παρόλο που στη διατύπωση των αιτούμενων θεραπειών της αγωγής και του υπό κρίση Διατάγματος δεν γίνεται σαφής αναφορά, να προκύπτει το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης στο επίδικο αυτό χώρο και κατά συνέπεια το δικαίωμα έγερσης αγωγής. Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση η οποία επιβάλλει στους αιτητές να δείξουν ότι έχουν πιθανότητα επιτυχίας, έχοντας υπόψη την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου, έστω και αν το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η ισχυρότητα της στο παρόν στάδιο δεν είναι ψηλό θεωρώ ότι συντρέχει. Όπως έχει νομοληγηθεί δεν ενδείκνυται το Δικαστήριο να κρίνει επίδικες θέσεις εκτός και αν είναι εξόφθαλμα παράλογες και στηρίζονται σε ποιοτικά ανεπαρκή και ανίσχυρη μαρτυρία. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο εξαρτάται από τα γεγονότα που περιβάλλουν την κάθε υπόθεση. Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία άλλων δικαιωμάτων. Στην κρινόμενη όμως περίπτωση κρίνω ότι η τρίτη προϋπόθεση δεν ικανοποιείται για το λόγο ότι δεν έχει τεθεί οποιαδήποτε μαρτυρία ή άλλο στοιχείο που να καταδεικνύει ότι στην περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι αιτητές πλην της γενικής αναφοράς στην ένορκη τους δήλωση ότι με την ολοκλήρωση των εργασιών θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, παρέλειψαν να θέσουν οποιαδήποτε μαρτυρία ή άλλα στοιχεία ή γεγονότα είτε σε σχέση με την πρόκληση άμεσης συγκεκριμένης ζημιάς, είτε σε σχέση με την ύπαρξη άλλου άμεσου συγκεκριμένου κινδύνου, την ύπαρξη οποιασδήποτε οχληρίας, δυσχέρειας, ταλαιπωρίας ή άλλου άμεσου επηρεασμού δικαιωμάτων στην περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος. Παράλληλα δεν έχει τεθεί μαρτυρία που να υποδεικνύει ότι στην περίπτωση επιτυχίας της αγωγής θα υπάρξει οποιοδήποτε κώλυμα ή δυσκολία στην κατεδάφιση της επέκτασης του στεγάστρου που όπως διαπιστώνεται είναι και μία από τις αιτούμενες θεραπείες στην αγωγή. Η δήλωση στο στάδιο των αγορεύσεων πως πρόκειται για παράνομη επέμβαση των εναγόμενων στον κοινόκτητο χώρο που ενέχει διάφορους κινδύνους για τους οποίους δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη θα ήταν ανεπίτρεπτο να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο δεδομένου ότι η αγόρευση σαφώς και δεν είναι το σωστό μέτρο και βήμα για την εισαγωγή μαρτυρίας. Σε σχέση με την εισήγηση της πλευράς των αιτητών ότι δεν είναι υποχρεωμένοι να αποδείξουν οποιαδήποτε ζημιά αφού το αδίκημα της παράνομης επέμβασης είναι αγώγιμο χωρίς την υποχρέωση απόδειξης ζημιάς, επισημαίνω ότι στην προκειμένη περίπτωση το Δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία της υπόθεσης ούτε και καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα, παρά μόνο καλείται να εξετάσει τα στοιχεία εκείνα που θεωρούνται απαραίτητα για την θεμελίωση των προϋποθέσεων που τάσσει η νομολογία για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων εκκρεμούσης της τελικής εκδίκασης της αγωγής ένα από τα οποία είναι και η δυσκολία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Ακόμα όμως κάτι που επιπρόσθετα δεν θα επέτρεπε την έκδοση του Διατάγματος υπό σημείο Β είναι και η αοριστία και η ασάφεια με την οποία αυτό διατυπώνεται. Η διατύπωση του Διατάγματος δεν καθορίζει με ποιο συγκεκριμένο τρόπο να εμποδίζονται οι εναγόμενοι να χρησιμοποιούν τον επίδικο χώρο. Οι ίδιοι οι αιτητές ισχυρίζονται ότι πρόκειται για κοινόκτητο χώρο κάτι που συνεπάγεται και δικαίωμα χρήσης του από κοινού εκ μέρους όλων των ιδιοκτητών και κατόχων των υποστατικών του κτιριακού συγκροτήματος συμπεριλαμβανομένων και των εναγόμενων που ως είναι αποδεκτό κατέχουν νόμιμα εκεί ως ενοικιαστές τρία καταστήματα. Η έκδοση συνεπώς του αιτούμενου διατάγματος με το τρόπο που αυτό διατυπώνεται ενδεχομένως να εμπόδιζε τους εναγόμενους ακόμα και να διέρχονται του χώρου αυτού. Κρίνεται συνεπώς ότι υπό τις περιστάσεις δεν θα ήταν δυνατή η έκδοση του επίδικου Διατάγματος ως επιβάλλουν οι αρχές διατύπωσης Δικαστικών Διαταγμάτων έτσι ώστε αυτό να μπορεί να εφαρμοστεί αλλά και να ελεγχθεί η εφαρμογή του. Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόμενων 4 και σε βάρος των εναγόντων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της εκδίκασης της αγωγής. (Υπ.)........... Στ. Λουκίδου Βασιλείου Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Ενδιάμεση Απόφαση - Προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο