Αίτηση από την ΦΑΝΟΣ Ν. ΕΠΙΦΑΝΕΙΟΥ Δ.Ε. ΛΤΔ ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ LANDFILL LIMITED, Αρ. Αίτησης: 436/2015, 19/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A123 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 436/2015 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ, ΚΕΦ. 113 ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ LANDFILL LIMITED --------------------- Αίτηση από την ΦΑΝΟΣ Ν. ΕΠΙΦΑΝΕΙΟΥ Δ.Ε. ΛΤΔ, από την Λεμεσό. Ημερομηνία: 19 Μαΐου, 2017 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα. Χριστοδούλου για Στ. Στυλιανού Για Ενδιαφερόμενο μέρος: κα. Οικονόμου για Χρυσαφίνης & Πολυβίου ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση της η αιτήτρια αιτείται από το Δικαστήριο όπως: Α) Όπως η, διαλυθεί, σύμφωνα με τις διατάξεις των περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
- Β) Διαζευκτικά όπως εκδοθεί οιονδήποτε διάταγμα το οποίο το Δικαστήριο θα έκρινε ορθό και δίκαιο. Επί της αιτήσεως δε αναφέρονται τα ακόλουθα: 1) Η Εταιρεία LANDFILL LIMITED, από τη Λεμεσό (η οποία στο εξής θα αναφέρεται ως «η Εταιρεία») συστάθηκε ως Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, με μετοχές σύμφωνα με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.
- 2) Το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας ευρίσκεται στην οδό Απ. Βαρνάβα αρ. 45, 3065 Λεμεσός. 3) Το ονομαστικό κεφάλαιο της Εταιρείας είναι €5.000:- Ευρώ διαιρεμένο σε συνήθειες μετοχές εκ €1,71:- Ευρώ έκαστη. 4) Την 16/01/2014, στην ανταπαίτηση στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αριθμό 3753/2013 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Εταιρείας, για το ποσό των €10.426,16:- πλέον τόκους επ' αυτού προς 5.5% ετησίως από 03/09/2013 μέχρι εξόφλησης πλέον €761.00:- έξοδα αγωγής με τόκους 5.5% ετησίως από 03/09/2013 μέχρι εξόφλησης, πλέον Φ.Π.Α.. Η Εταιρεία έναντι του πιο πάνω εξ αποφάσεως χρέους της, δεν κατέβαλε κανένα ποσό. Η πιο πάνω ανταπαίτηση βασιζόταν σε χρέος δυνάμει συμφωνίας πώλησης ακινήτου. 5) Την LANDFILL LIMITED επιδόθηκε στην Εταιρεία ειδοποίηση για την πληρωμή του πιο πάνω ποσού των τόκων και εξόδων, αλλά αυτή δεν κατέβαλε κανένα ποσό. 6) Η Εταιρεία έχει χρέη τα οποία δεν μπορεί να πληρώσει και είναι αφερέγγυος. 7) Υπό τις περιστάσεις είναι ορθό και δίκαιο όπως η Εταιρεία διαλυθεί. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Νίκου Αντωνιάδη από τη Λεμεσό η οποία αναφέρει τα κάτωθι: 1) Είμαι στην υπηρεσία της πιο πάνω Ενάγουσας εταιρείας και γνωρίζω καλά τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και είμαι εξουσιοδοτημένος από αυτούς να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση. 2) Όλα τα γεγονότα που αναφέρονται στην πιο πάνω αίτηση είναι αληθή ή απ' όσα καλύτερα γνωρίζω είναι αληθή. Κατά την πρώτη εμφάνιση της αίτησης ενώπιον του Δικαστηρίου, δόθηκαν οδηγίες για να δημοσιευθεί η αίτηση στην επίσημη εφημερίδα της Κυβέρνησης και σε μια καθημερινής κυκλοφορίας Παγκύπριας εμβέλειας εφημερίδα. Οι εν λόγω δημοσιεύσεις κατατέθηκαν στον φάκελο του Δικαστηρίου κατόπιν άδειας και οδηγιών του Δικαστηρίου. Η δημοσίευση στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας έλαβε χώρα στις 18/12/2015 ενώ στην εφημερίδα Αλήθεια την 12/1/
- Ακολούθησε η ειδοποίηση περί πρόθεσης να ενστεί η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ως ενδιαφερόμενο μέρος και η οποία προς τούτο καταχώρησε μέσω των συνηγόρων της ένσταση. Η ένσταση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς (Civil Procedure Rules) Δ.48, Θ.1, 2, 8 και 9, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 Άρθρο 203, 208, 209, 211, 213, 214, 324 στη Νομολογία του Δικαστηρίου, και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης του ενδιαφερόμενου μέρους είναι οι ακόλουθοι: Α. Η Εταιρεία δεν είναι ανίκανη να πληρώνει τα χρέη της. Β. Η Εταιρεία δεν διαθέτει οποιαδήποτε περιουσία η οποία μπορεί να πωληθεί για να αποπληρωθούν τα χρέη της και άρα δεν είναι εύλογο ή δίκαιο να διαλυθεί η Εταιρεία. Γ. Η Τράπεζα Κύπρου κατέχει ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης πάνω στην περιουσία της εταιρείας, το οποίο έχει εγγραφεί στον Έφορο Εταιρειών για το ποσό των EUR20.000 και δεν επιθυμεί την εκκαθάριση της Εταιρείας στο παρόν στάδιο. Δ. Η εταιρεία οφείλει στους πιστωτές Τράπεζα Κύπρου πολύ μεγαλύτερο ποσό απ' ότι στην αιτήτρια εταιρεία, και οι οποίοι δεν επιθυμούν την διάλυση της εταιρείας καθότι γίνονται διαβουλεύσεις για αναδιάρθρωση των υποχρεώσεων της προς αυτούς. Ε. Όντας μεγάλος πιστωτής, η Τράπεζα Κύπρου, θα υποστεί ζημιά από τυχόν εκκαθάριση / διάλυση της εν λόγω Εταιρείας. Περαιτέρω η ένσταση βασίζεται σε γεγονότα τα οποία φαίνονται και αναφέρονται σε επισυνημμένη στην ένσταση ένορκη δήλωση του κ. Ελισσαίου Παναγιώτου από τη Λεμεσό ημερ. 21/3/2016 και η οποία έχει ως εξής:
- Είμαι υπάλληλος των πιστωτών Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, γνωρίζω τα γεγονότα στην ως άνω αίτηση από έγγραφα που έχω στην κατοχή μου και πληροφορίες που έχω λάβει και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση. Έχω δε λάβει νομική συμβουλή από τους εξωτερικούς νομικούς μας συμβούλους Χρυσαφίνη και Πολυβίου ΔΕΠΕ.
- Έχω διαβάσει τη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα του Κράτους ημερ. 18.12.2015 με την οποία η εταιρεία ΦΑΝΟΣ Ν. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ Δ.Ε. ΛΤΔ ζητά διάταγμα Δικαστηρίου για τη διάλυση της πιο πάνω εταιρείας. Εξ όσων με πληροφορούν οι νομικοί μας σύμβουλοι, αυτό που θα έπρεπε να ζητείται από την εταιρεία ΦΑΝΟΣ Ν. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ Δ.Ε. ΛΤΔ, είναι η εκκαθάριση της εταιρείας και όχι η διάλυση της.
- Η Εταιρεία οφείλει στην Τράπεζα Κύπρου ποσόν ύψους €44.388 πλέον τόκους, δυνάμει συμφωνίας τρεχούμενου λογαριασμού και ποσόν ύψους €17.193 πλέον τόκους δυνάμει συμφωνίας δανείου. Εξ όσων γνωρίζω η εταιρεία δεν είναι κάτοχος οποιασδήποτε περιουσίας, είτε κινητής είτε ακίνητης. Η μόνη εξασφάλιση που κατέχει η Τράπεζα Κύπρου από την εταιρεία, είναι ένα ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης ημερ. 18.11.2011, βάσει του οποίου ολόκληρο το ενεργητικό της Εταιρείας έχει επιβαρυνθεί προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου για ποσό ύψους EUR20.
- Η επιβάρυνση αυτή ενεγράφη στον Έφορο Εταιρειών στις 25.11.
- Επισυνάπτω την εγγραφή της επιβάρυνσης αυτής μαζί με το ομόλογο ως Τεκμήριο
- Η Τράπεζα Κύπρου όντας προνομιούχοι πιστωτές, δεν επιθυμούν την εκκαθάριση της εν λόγω εταιρείας.
- Ο λόγος είναι διότι οι υποχρεώσεις της εταιρείας ευρίσκονται σε στάδιο αναδιάρθρωσης από την Τράπεζα, κατόπιν αιτήματος των διευθυντών αυτής προς την Τράπεζα. Πιστεύουμε ότι η αδυναμία καταβολής κάποιων ποσών εκ μέρους της εταιρείας είναι προσωρινή και η Εταιρεία εντός κάποιου σύντομου διαστήματος, θα ευρίσκεται σε κατάσταση που θα δύναται να αποπληρώσει ολόκληρο το χρέος της προς τους πιστωτές / Τράπεζα Κύπρου. Σε περίπτωση που εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης η Τράπεζα θα παραμείνει εκτεθειμένη αφού βάσει των σημερινών χρεωστικών υπολοίπων της εταιρείας που οφείλονται προς την Τράπεζα υφίσταται άνοιγμα στις εξασφαλίσεις της, της τάξης των €49.
- Βάσει του προγράμματος αναδιάρθρωσης, οι υποχρεώσεις της Εταιρείας προς την Τράπεζα θα καταστούν βιώσιμες εφόσον θα δοθεί χρόνος στους διευθυντές της εταιρείας / εγγυητές της Εταιρείας, να αναλάβουν/διευθετήσουν τις υποχρεώσεις της εταιρείας.
- Ως λαμβάνω νομική συμβουλή, είμαστε της άποψης ότι η παρούσα αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ως προνοείται από το Νόμο και τη Νομολογία και την πρακτική του Δικαστηρίου. Κανένα όφελος θα επιφέρει στους αιτητές η εκκαθάριση και μεταγενέστερα η διάλυση της εταιρείας. Η εταιρεία εξ όσων γνωρίζω δεν κατέχει οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία. Και το ενεργητικό αυτής είναι επιβαρυμένο με το ομόλογο για ποσό €20.000 προς όφελος της Τράπεζας.
- Εν όψει των πιο πάνω δεν είναι προς το συμφέρον οποιουδήποτε πιστωτή να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Αντιθέτως, η εκκαθάριση / διάλυση της εταιρείας θα επιφέρει και/ή θα θέσει τους πιστωτές της εταιρείας σε δυσμενή και/ή δυσμενέστερη κατάσταση σε αυτό το στάδιο, και ειδικότερα την Τράπεζα Κύπρου η οποία είναι μεγαλύτερος πιστωτής από την αιτήτρια εταιρεία. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, είμαστε της άποψης ότι η καταχώρηση της παρούσας αίτησης συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court), καθότι είναι ενοχλητική, καταπιεστική και έχει αλλότριους σκοπούς και δεν είναι ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να εκδοθεί διάταγμα διάλυσης της εταιρείας.
- Τέλος εν όψει των ανωτέρω αιτούμαι την απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισης της Εταιρείας. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη επί τη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Κατά το στάδιο της ακρόασης της Αίτησης αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι κατέθεσαν κείμενα γραπτών αγορεύσεων οι οποίες έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη κατά την έκδοση της παρούσας Απόφασης και ως εκ τούτου δεν κρίνω απαραίτητο και αναγκαίο να επαναλάβω το περιεχόμενο τους. Πιο κάτω θα αναφερθώ σε σημαία αυτών όπου κριθεί απαραίτητο. Ως προκύπτει από τα ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται γενικά στο Κεφάλαιο 113, Περί Εταιρειών Νόμο. Σημειώνεται σε αυτό το στάδιο ότι με την Αίτηση ζητείται, εκ λάθους, η Διάλυση της Καθ' ης η Αίτηση και όχι η εκκαθάριση της, εφόσον με το Άρθρο 211 του Κεφ. 113 προβλέπονται οι περιπτώσεις για εκκαθάριση της εταιρείας. Παρ' όλα αυτά, η λανθασμένη αναφορά στην έννοια της διάλυσης αντί της εκκαθάρισης δεν θα μπορούσε να καταστεί από μόνη της μοιραία νοουμένου ότι στην αγόρευση του συνηγόρου των αιτητών αναφέρεται η ορθή έννοια της εκκαθάρισης. Βέβαια σημειώνω ότι το ζήτημα αυτό τίθεται από την πλευρά του ενδιαφερόμενου μέρους όχι σαν λόγος ένστασης αλλά ως νομική επιχειρηματολογία πρώτη φορά στην γραπτή αγόρευση τους. Πέραν όμως του ζητήματος αυτού διαπιστώνω ότι η υπό κρίση αίτηση πάσχει και από άποψη πολλαπλών άλλων ζητημάτων τα οποία θα εξεταστούν στην πορεία ως προς το κατά πόσο επηρεάζουν την κατάληξη και πορεία της. Η αίτηση εδράζεται επί του Κεφ.113, γενικά χωρίς να αναφέρονται τα συγκεκριμένα άρθρα επί των οποίων στηρίζεται το αίτημα για εκκαθάριση. Παρόλο που η έλλειψη αυτή δεν καθορίζεται ως λόγος ένστασης από το ενδιαφερόμενο μέρος γίνεται αναφορά σε αυτήν την παράλειψη στην αγόρευση των συνηγόρων του ενδιαφερόμενου μέρους. Βέβαια με την αγόρευση προς στήριξη της ένστασης δεν υπάρχει η δυνατότητα να προστεθούν νέοι λόγοι ένστασης όμως το σημείο αυτό δύναται να εξεταστεί και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο καθότι αφορά την ουσία της αίτησης. Παρά την πιο πάνω παράλειψη προκύπτει από την γραπτή αγόρευση της Αιτήτριας και διευκρινίζεται ότι το αίτημα της εδράζεται στις πρόνοιες των άρθρων 211 (ε) και 212 (α) του Κεφ.
- Πέραν τούτου η πλευρά του ενδιαφερόμενου μέρους καταχώρησε την ένσταση της η οποία βασίζεται στα άρθρα 203, 208, 209, 211, 213, 214 και 324 του Κεφ.113, απαντώντας ουσιαστικά σε ζητήματα ουσίας με αναφορά στην εκκαθάριση της καθ' ής η αίτηση εταιρείας. Θεωρώ ορθό πρώτιστα όπως παραθέσω πιο κάτω τόσο το μέρος του άρθρου 211 όσο και το μέρος του άρθρου 212(α): "
- Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, ..........................." «
- Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της - (α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ................................................................................................». Σε σχέση με το ζήτημα τώρα της νομικής βάσης επί της οποίας στηρίζεται το αίτημα και την γενική αναφορά στο Κεφ. 113 παραπέμπω στην απόφαση στην υπόθεση Pan - Aman Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1 Α.Α.Δ. 1796 όπου αναφέρθηκαν τα κάτωθι σε με το ζήτημα της νομικής βάσης: "Εδώ η μόνη αναφορά που υπήρχε στην αίτηση ήταν ότι "Η Εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει το χρέος της". Τούτο ασφαλώς δεν ήταν επαρκές, εφ΄όσον θα έπρεπε να προσδιορίζετο για ποια από τις τρεις περιπτώσεις που προνοούνται στο άρθρο 212 επρόκειτο. Η ευπαίδευτη Πρόεδρος προφανώς θεώρησε ότι η αίτηση μπορεί να βασισθεί γενικά στο άρθρο 211(ε) και ότι ήταν προς τούτο επαρκές να καταδειχθεί ότι η Εφεσείουσα δεν επλήρωσε το εν λόγω χρέος της. Αν όμως επιδιώκεται να βασιθεί η αίτηση γενικά στην ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212(γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά σε αποτυχία της εταιρείας να πληρώσει χρέος της αλλά επιβάλλεται αναφορά στη συνολική κατάσταση της εταιρείας, λαμβανομένων υπ΄όψη όλων των υποχρεώσεων της εταιρείας, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών, στα πλαίσια στάθμισης της συνολικής φερεγγυότητας της. Ήταν λοιπόν λανθασμένο να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξετασθεί στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του άρθρου 212(γ), εφ' όσον ούτε επαρκής αναφορά εγίνετο στην αίτηση ούτε σχετική μαρτυρία εδόθη, όπως ήταν βέβαια και ακόλουθα λανθασμένο να αποφασισθεί η επιτυχία της αίτησης στη βάση αυτή με μόνο δεδομένο την αποτυχία πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους." Επομένως και με βάση τα όσα αναφέρθηκαν και προκύπτουν ως νομικές αρχές η απουσία εξειδίκευσης της νομικής βάσης επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση καθίσταται μοιραία ως προς την κατάληξη της αίτησης. Είναι έκδηλο και προφανές τόσο μέσα από την διατύπωση των εν λόγω άρθρων όσο και μέσα από την νομολογία που αναπτύχθηκε επ' αυτών ότι η εξειδίκευση απαιτείται καθότι ανάλογα με το δικαιοδοτικό βάθρο το Δικαστήριο ασκεί δικαστική κρίση επί διαφορετικών προϋποθέσεων. Συνεπακόλουθα η εξειδίκευση δεν είναι ζήτημα τύπου αλλά ουσίας. Η γενικότητα με την οποία παρατίθεται η νομική βάση της Αίτησης και η απουσία συγκεκριμένων άρθρων του Κεφ. 113 εις τα οποία στηρίζει η Αιτήτρια την Αίτηση της, σύμφωνα και με την απόφαση στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας "ΛΕΩΝΙΚ" Λτδ,
(2009)1(Β) ΑΑΔ 1457, από μόνο του μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη της αίτησης. Στην απόφαση αυτή αποφασίστηκαν τα κάτωθι σημαντικά που εφαρμόζονται και στα πλαίσια της παρούσας αίτησης: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση λόγω μη ικανοποίησης της απαίτησης του Άρθρου 212(α) για επίδοση στην εταιρεία απαίτησης με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας και επίσης λόγω του ότι η αίτηση δεν μπορούσε να εξεταστεί στο πλαίσιο του Άρθρου 211 (ε) σε συνάρτηση με το Άρθρο 212 (γ), αφού στη νομική βάση της απαίτησης δεν γινόταν σχετική αναφορά. Αποφασίστηκε ότι:
- Το Άρθρο 212 (α) σαφώς αναφέρει ως μόνο τρόπο δημιουργίας των προϋποθέσεων για καταχώρηση αίτησης διάλυσης μιας εταιρείας, την επίδοση της αίτησης στο εγγεγραμμένο της γραφείο. Στην εξεταζόμενη υπόθεση η απαίτηση επιδόθηκε στον διευθυντή της εταιρείας των εφεσιβλήτων.
- Το Άρθρο 212 (β) επί του οποίου επίσης στηριζόταν η αίτηση προβλέπει ότι εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει το χρέος της αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που ελήφθη με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικώς ή μερικώς ανικανοποίητη. Πολύ ορθά το Δικαστήριο κατέληξε ότι είναι προφανές ότι μια τέτοια μαρτυρία ελλείπει παντελώς στο πλαίσιο της αίτησης και συνεπώς οι δύο εξειδικευμένες διατάξεις του Άρθρου 212, τις οποίες οι εφεσείοντες επικαλέστηκαν για να στηρίξουν την αίτησή τους, δεν ικανοποιούνταν.
- Η αίτηση δεν μπορούσε να εξεταστεί στα πλαίσια του Άρθρου 211 (ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του Άρθρου 212 (γ), εφ' όσον, ούτε επαρκής αναφορά έγινε στην αίτηση, ούτε σχετική μαρτυρία δόθηκε. Ούτε και υπήρχε δυνατότητα επιτυχίας της αίτησης στη βάση αυτή, με μόνο δεδομένο την παράλειψη πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους. Αν επιδιώκεται όπως η αίτηση βασιστεί γενικά στην ανικανότητα εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το Άρθρο 212(γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά στην παράλειψη της εταιρείας να πληρώσει χρέος της, αλλά επιβάλλεται, στα πλαίσια στάθμισης της γενικότερης φερεγγυότητάς της, αναφορά στη συνολική κατάσταση της εταιρείας λαμβανομένων υπ' όψιν όλων των υποχρεώσεών της, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών.
- Τα Άρθρα 211 και 212 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, είναι ουσιαστικά τα ίδια με τα αντίστοιχα άρθρα του περί Εταιρειών Νόμου που ισχύει στην Αγγλία, όπου έχει αποφασιστεί ότι η εξειδίκευση των περιστάσεων στο Άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του Άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών μιας εταιρείας. Δηλαδή, εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών, αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα.
- Ενόψει των ανωτέρω, ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι εκτός από τη νομική βάση ελλείπει παντελώς και το πραγματικό υπόβαθρο και μαρτυρία που θα διαφώτιζαν το Δικαστήριο για την κατάσταση της εταιρείας.» Εισερχόμενη τώρα σε άλλα ζητήματα με έναυσμα την γενικότητα της αίτησης από άποψη νομικής βάσης και παρά το ότι από τα πιο πάνω η τύχη της αίτησης είναι προφανής, για σκοπούς πληρότητας οφείλω να αναφέρω τα κάτωθι επιχειρώντας να θέσω το σκεπτικό ότι η παράλειψη εξειδίκευσης της νομικής βάσης πλήττει και τον πυρήνα της ουσίας της αίτησης. Μέσα από τα όσα αναφέρονται στην αίτηση αλλά και στην αγόρευση της αιτήτριας προκύπτει ότι ως αιτιολογία προς καταχώρηση αυτής προβάλλεται τόσο η ανικανότητα της καθ' ής η αίτηση να αποπληρώσει τα χρέη της, και εν προκειμένω το χρέος που προέκυψε από την δικαστική απόφαση όσο και η μη πληρωμή απαίτησης μετά από 3 βδομάδες που η αιτήτρια παρέδωσε στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ΄ής την απαίτηση, χωρίς αποτέλεσμα. Θα μπορούσαν αμφότερες οι περιπτώσεις, που ως ανωτέρω ανέφερα δεν εξειδικεύονται, να ισχύουν αλλά για την εξέταση εκάστης εξ' αυτών λαμβάνονται υπόψη διαφορετικές παράμετροι. Σχετικό με τα πιο πάνω είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ.14, στη σελίδα 19: "Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής: Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία". (η υπογράμμιση και έμφαση είναι του Δικαστηρίου) Στην απόφαση PAN-AMAN Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ανωτέρω), τονίστηκε ότι: «....... ότι αυτό τούτο το άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που, σύμφωνα με το νόμο, η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της.» Όσον αφορά την επίκληση του άρθρου 212(α) του Κεφ. 113 σημειώνω ότι το άρθρο αυτό προβλέπει την επίδοση της απαίτησης πληρωμής στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Εξετάζοντας το Δικαστήριο κατά πόσο η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 212 (α) του Κεφ. 113, γεγονός το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για την επιτυχή εφαρμογή του αναφέρω ότι δεν υπάρχει καμία μαρτυρία ότι αυτό ικανοποιήθηκε ως προϋπόθεση. Στην αίτηση και συγκεκριμένα στην παράγραφο 5 που ανωτέρω παρέθεσα αναφέρεται ότι: «
- Την LANDFILL LIMITED επιδόθηκε στην Εταιρεία ειδοποίηση για την πληρωμή του πιο πάνω ποσού των τόκων και εξόδων, αλλά αυτή δεν κατέβαλε κανένα ποσό.» Καμία άλλη αναφορά για την ημερομηνία που επιδόθηκε η ειδοποίηση αυτή, τον τόπο που επιδόθηκε, σε ποιο πρόσωπο δόθηκε αλλά κυριότερα η ίδια η απαίτηση απουσιάζει από την προσαχθείσα μαρτυρία. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση υιοθετούνται τα όσα αναφέρονται σε αυτήν ενώ ουδέν έγγραφο σχετικό με την απαίτηση αυτή τίθεται ως Τεκμήριο. Η αναφορά σε επίδοση μιας ειδοποίησης χωρίς να φαίνεται εάν αυτή επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο και εάν παρήλθε ο απαιτούμενος χρόνος των 3 εβδομάδων καθίσταται δίχως άλλο μοιραία για την κατάληξη της αίτησης σε σχέση με το άρθρο 212 (α) του εφ.
- Σύμφωνα και με την υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd (στην οποία παρέπεμψα ανωτέρω), παράλειψη επίδοσης της απαίτησης πληρωμής στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ ης η Αίτηση, από μόνο του μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη της αίτησης. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Όπως είπαμε και πιο πάνω, το άρθρο 212(α) σαφώς αναφέρει ως μόνο τρόπο δημιουργίας των προϋποθέσεων για καταχώρηση αίτησης διάλυσης μιας εταιρείας, την επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο της γραφείο." Επομένως το αίτημα της Αιτήτριας στηριζόμενη στο άρθρο 212 (α) προς απόδειξη της ανικανότητας της Καθ' ης η Αίτηση να πληρώσει τα χρέη της, δεν μπορεί να επιτύχει ενόψει της απουσίας προσαγωγής οιασδήποτε μαρτυρίας ικανής προς απόδειξη της προϋπόθεσης που αυστηρά τίθεται από την εν λόγω νομοθετική διάταξη. Σε περίπτωση τώρα που μπορούσα να εξετάσω, παρά την κατάληξη μου για την γενικότητα της νομική βάση της αίτησης, κατά πόσο η Αίτηση μπορεί να πετύχει με βάση τις γενικότερες πρόνοιες του άρθρο 211 του Κεφ. 113 αναφέρω εξ' αρχής ότι και σε αυτή την περίπτωση η αίτηση θα ήτο καταδικασμένη σε αποτυχία. Σε σχέση με το άρθρο 211, η Αιτήτρια αναφέρει στην Αίτηση της ότι η Καθ' ης η Αίτηση μέχρι σήμερα δεν πλήρωσε οποιοδήποτε ποσό έναντι της εκδοθείσας Απόφασης και περαιτέρω ότι η καθ' ής η αίτηση έχει χρέη τα οποία αδυνατεί να πληρώσει και είναι αφερέγγυος. Επιπλέον στην ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την Αίτηση απλά υιοθετούνται ως ορθά και αληθή τα όσα αναφέρονται στην αίτηση χωρίς την προσκόμιση οιασδήποτε περαιτέρω μαρτυρίας ή στοιχείων προς απόδειξη των ισχυρισμών αυτών. Προς υποστήριξη των πιο πάνω, στην γραπτή αγόρευση της η Αιτήτρια εισηγείται ότι τα όσα τέθηκαν από πλευράς αιτήτριας είναι αρκετά να θεμελιώσουν την ανικανότητα προς πληρωμή των χρεών ενώ τα όσα ανέφερε τπο ενδιαφερόμενο μέρος δεν στηρίζουν ικανοποιητικά την ένσταση. Η θέση όμως αυτή που προβάλλεται ενδεχομένως και να αποτελέσει, εάν γίνει αποδεκτή, αναστροφή του βάρους απόδειξης. Στην αίτηση εκκαθάρισης η αιτήτρια οφείλει να θέσει μαρτυρία ικανή να αποδείξει την ανικανότητα πληρωμής χρεών. Εν τοιαύτη περιπτώση ακόμα και σε περίπτωση που κριθούν μη επαρκή τα όσα παράθεσε το ενδιαφερόμενο μέρος προς στήριξη της ένστασης του δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάσει κατά πόσο η αιτήτρια με την προσαχθείσα μαρτυρία απέδειξε στον απαιτούμενο βαθμό τα όσα από την νομοθεσία και νομολογία τέθηκαν ως προϋποθέσεις έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης. Η μόνη μαρτυρία η οποία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου είναι ότι τουλάχιστον μέχρι την καταχώρηση της Αίτησης δεν πληρώθηκε οποιοδήποτε ποσό έναντι της απόφασης και μια γενική αναφορά ότι υπάρχουν χρέη τα οποία δυνατούν να πληρωθούν με συμπέρασμα από την αναφορά αυτή την αφερεγγυότητα της καθ' ής η αίτηση. Καμία περαιτέρω μαρτυρία δόθηκε για το ποσό το οποίο εκκρεμεί ως οφειλή σήμερα ή μαρτυρία αναφορικά με την ευρύτερη ικανότητα της Καθ' ής η Αίτηση να πληρώσει τα χρέη της. Τα όσα αναφέρονται στην γραπτή αγόρευση της Αιτήτριας δεν μπορούν να εξεταστούν και ληφθούν υπόψη εφόσον απουσιάζει παντελώς από την Αίτηση το απαραίτητο υπόβαθρο για την εξέταση του κατά πόσο η Καθ' ής η Αίτηση είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Πέραν τούτου, τα όσα αναφέρονται στην γραπτή αγόρευση της Αιτήτριας εν σχέση με το εν λόγω ζήτημα δεν μπορούν να αποτελέσουν μαρτυρία εφόσον δεν τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου με τον ορθόδοξο τρόπο, είτε μέσω της ένορκης δήλωσης η οποία συνοδεύει την Αίτηση είτε μέσω προφορικής μαρτυρίας. Επομένως, εξετάζοντας την Αίτηση υπό το φως των γενικότερων προνοιών του άρθρου 211 και κατά πόσο η Καθ' ής η Αίτηση είναι αναξιόχρεη ή ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο καταλήγει ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει ούτε με βάση το άρθρο 211, εφόσον δεν προσκομίστηκε μαρτυρία στο Δικαστήριο από την Αιτήτρια που να καταδεικνύει κάτι τέτοιο. Με έναυσμα τα όσα αναφέρθηκαν στην απόφαση G.I.P. Constructions Ltd (ανωτέρω) καταλήγω ότι τα όσα στοιχεία τέθηκαν από πλευράς αιτήτριας είναι γενικά και αόριστα και δεν δύναται να τεκμηριώσουν επαρκώς το αίτημα. Για όλους τους λόγους που ανωτέρω προσπάθησα να αναλύσω και επεξηγήσω η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ του ενδιαφερόμενου μέρους και εναντίον της Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................................... Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο