Σε ότι αφορά το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ ν. Γεώργιο Λοίζου Παναγή κ.α., Γενική Αίτηση: 294/16, 22/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A129 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Δρουσιώτη, Α.Ε.Δ. Γενική Αίτηση: 294/16 Μεταξύ: Σε ότι αφορά τον περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ.4, και τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85, 68/87 και 171(Ι)/2000, άρθρα 52 και 53 και τους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς 142/87 θεσμός 79 και Σε ότι αφορά το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ Αιτητές και Σε ότι αφορά τους:
- Γεώργιο Λοίζου Παναγή
- Αλέξανδρο Γεωργίου Λοίζου Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 22.5.2017 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κ. Ρ. Τσαγγάρης Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Α. Χαραλάμπους ------------------------------------ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση οι Αιτητές ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να επιτρέπεται η εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης η οποία εκδόθηκε στις 26.5.2009 εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 21 και 30 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, στα άρθρα 51, 52 και 53 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85, στους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς Θ.79, στους θεσμούς πολιτικής δικονομίας Δ.48 θ.1, 2 και 3 και στις εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χρίστου Δημητρίου υπαλλήλου των Αιτητών ο οποίος αναφέρει ότι στις 26.5.2009 εξεδόθη διαιτητική απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, απόφαση η οποία επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση στις 3.8.
- Επισυνάπτει ως τεκμήρια Α, Β και Γ την διαιτητική απόφαση και τις επιδόσεις στους Καθ' ων η Αίτηση. Περαιτέρω αναφέρει ότι έχει παρέλθει ο χρόνος των 21 ημερών από την επίδοση της διαιτητικής απόφασης στους Καθ' ων η Αίτηση και αυτοί δεν την εφεσίβαλαν. Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση. Οι λόγοι ένστασης αναφέρονται στην ένσταση τους υπό τους αριθμούς 1, 3 μέχρι
- Σύμφωνα με τον πρώτο λόγο ένστασης αναφέρουν ότι έχει επηρεαστεί το δικαίωμα πρόσβασης των Καθ' ων η Αίτηση για δικαστική προστασία που διασφαλίζεται από το άρθρο 30 του συντάγματος διότι η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε πριν την τροποποίηση του άρθρου 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου το οποίο καθόριζε αποκλειστική αρμοδιότητα για την επίλυση των διαφορών των διαδίκων με την παραπομπή σε διαιτησία. Στον τρίτο λόγο ισχυρίζονται ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 52 και με τον τέταρτο λόγο ότι οι Αιτητές παρέλειψαν να επιδώσουν νομότυπα την διαιτητική απόφαση. Στους υπόλοιπους λόγους ισχυρίζονται καθυστέρηση στην εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, στην αντικατάσταση της με άλλη συμφωνία μεταξύ των διαδίκων καθώς και λάθη και παραλείψεις του διαιτητή. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 1 ο οποίος επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης καθώς και την όλη διαδικασία κατά την εκδίκαση της διαιτητικής απόφασης. Ισχυρίζεται δε περαιτέρω ότι οι Αιτητές επιδιώκουν την συμπλήρωση της διαιτητικής απόφασης με την έκδοση διατάγματος εκποίησης της επίδικης υποθήκης δια δημόσιου πλειστηριασμού. Θεωρεί ότι το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου πριν από την τροποποίηση του ότι είναι αντισυνταγματικό και ως εκ τούτου ο διορισμός του διαιτητή στηρίχθηκε πάνω σε παράνομο και λανθασμένο άρθρο. Ως εκ τούτου ζητά την απόρριψη του αιτήματος των Αιτητών για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Αμφότεροι οι δικηγόροι περιορίστηκαν στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις και προέβηκαν σε γραπτές αγορεύσεις. Το περιεχόμενο των οποίων έχει μελετηθεί από το Δικαστήριο και θα γίνει αναφορά εκεί όπου είναι αναγκαίο. Στην αρίθμηση των λόγων ένστασης και κατ' επέκταση στη μεταφορά τους στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση κάτω από την παράγραφο 4 απουσιάζουν οι αριθμοί 2 και 8, ο λόγος ένστασης υπό τον αριθμό 8 αναφέρεται εκ νέου υπό τον αριθμό
- Θεωρώ ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος και δεν χρήζει οποιουδήποτε περαιτέρω σχολιασμού. Και προχωρώ στην εξέταση του πρώτου λόγου ένστασης που έχει να κάνει με την συνταγματικότητα του άρθρου 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και αν το συγκεκριμένο άρθρο παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα ενός εκάστου πολίτη που του παρέχει το άρθρο 30 του συντάγματος για προσφυγή ενώπιον Δικαστηρίου. Το άρθρο 52 του Νόμου 22 του 85 ως ήταν κατά το χρόνο που διεξήχθει η διαιτησία περιλάμβανε τα εξής: «52
(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας- (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους ή (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας ή (γ) μεταξύ της εταιρείας ή της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας ή (δ) μεταξύ της εταιρείας και οιασδήποτε ετέρας εγγεγραμμένης εταιρείας Αξίωσις εγγεγραμμένης εταιρείας δι' οιανδήποτε οφειλήν ή απαίτησιν οφειλομένην εις αυτήν υπό μέλους, πρώην μέλους ή του αντιπροσώπου κληρονόμου ή νομίμου αντιπροσώπου αποβιώσαντος μέλους, είτε η τοιαύτη οφειλή ή απαίτησις εγένετο αποδεκτή ή μη, λογίζεται ως διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας εντός της εννοίας του παρόντος άρθρου. Νοείται ότι - (α) Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου σε καμία περίπτωση δεν κωλύουν εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφύγει σε αρμόδιο δικαστήριο στη Δημοκρατία ή σε άλλο κράτος εναντίον οποιουδήποτε. (β) ως διαφορά που αφορά τις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, λογίζεται και οποιαδήποτε οφειλή ή απαίτηση εγγεγραμμένης εταιρείας που έγινε αποδεκτή ή που δεν αμφισβητείται.
(2)Ο Έφορος δύναται, επί τη λήψει της δυνάμει του εδαφίου
(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήση συνδιαλλαγήν της διαφοράς ή (β) να παραπέμπη την διαφοράν προς επίλυσιν εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τας διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας. Με την τροποποίηση του άρθρου το 2013 δόθηκε το δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο εκτός από την εγγεγραμμένη εταιρεία και σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο που έχει ενδιαφέρον να προσφύγει σε Δικαστήριο. Με βάση αυτό το σημείο οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι το άρθρο 52 ως ίσχυε κατά το χρόνο της διαιτησίας ήταν αντισυνταγματικό. Όντως το άρθρο 52 τροποποιήθηκε και ο Νόμος ρητά πλέον δίνει το δικαίωμα σε οποιοδήποτε πρόσωπο έχει διαφορά με την εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφεύγει στο Δικαστήριο. Αυτό από μόνο δεν καθιστά το άρθρο 52 ως ίσχυε πριν από το 2013 αντισυνταγματικό; Πουθενά δεν υπήρχε ρητή απαγόρευση για προσφυγή στο Δικαστήριο. Περαιτέρω το πρόσωπο που είχε συνεργαστεί με συνεργατική εταιρεία και την αποδοχή του να είναι μέλος της συνεργατικής εταιρείας όπως και στην παρούσα οι Καθ' ων η Αίτηση εκούσια δημιούργησαν μια έννομη σχέση που μεταξύ άλλων όρων περιελάμβανε ότι οι διαφορές τους επιλύονται υπό την μορφή διαιτησίας. Επομένως οικειοθελώς εγκατέλειψαν στην έκταση εκείνη τα δικαιώματα που τους παρέχει το άρθρο 30 του συντάγματος όπως εξάλλου συμβαίνει και σε όλες τις περιπτώσεις οικειοθελούς παραπομπής διαφοράς σε διαιτησία (β. Τhe Co-operative Grocery of Vasiliou v. Haralambous N. Ppirou and others, 4 R S.C.C.12). Συνεπώς με βάση τα ανωτέρω επεξηγούνται οι ίδιοι οι Καθ' ων η Αίτηση αποποιήθηκαν το δικαίωμα που τους παρέχει το άρθρο 30 του συντάγματος. Συνεπώς δεν υπάρχει θέμα αντισυνταγματικότητας του άρθρου 52 τόσο για το γεγονός ότι αποποιήθηκαν το δικαίωμα που τους παρέχει το άρθρο 30 του συντάγματος αλλά και τους γεγονότος ότι το άρθρο 52 ως είχε κατά το χρόνο της διεξαγωγής της διαιτησίας δεν απαγόρευε ρητώς τόσο την προσφυγή ενώπιον Δικαστηρίου όσο και την παρουσία ενώπιον του διαιτητή στον οποίο να εγείρουν τα ζητήματα που οι ίδιοι ήθελαν να θέσουν. Περαιτέρω με βάση την πιο πάνω κατάληξη μου απαντάται και ο τρίτος λόγος ένστασης όσον αφορά τις προϋποθέσεις του άρθρου 52 και τον ισχυρισμό ότι δεν πληρούνται κάτι που εμμέσως οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν εγκαταλείψει στην αγόρευση τους και το εισάγουν στην συνταγματικότητα ή μη του άρθρου 52. Σε σχέση με τους λόγους ένστασης 4, 5, 6 και 7 όπως τους απαριθμεί και ο ευπαίδευτος δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση στην αγόρευση του διαπιστώνονται τα ακόλουθα. Στους Καθ' ων η Αίτηση όπως και οι ίδιοι δεν αμφισβητούν τους επιδόθηκε έγγραφο με το οποίο ενημερώνονται για το ποσό που οφείλουν στους Αιτητές καθώς και το ότι έχουν δικαίωμα μέσα σε 21 ημέρες από την παραλαβή της πιο πάνω ενημέρωσης να προσφύγουν ενώπιον Δικαστηρίου όπως προνοεί το άρθρο 52
(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Είναι γεγονός ότι σ' αυτήν την ειδοποίηση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά για την εκποίηση της υποθήκης κάτι που αναφέρεται στο κείμενο υπό τον τίτλο απόφαση ημερομηνίας 26.5.2009 και επισυνάπτεται ως τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση. Και επί του θέματος αυτού ισχυρίζονται οι Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές προσπαθούν και επιδιώκουν να συμπληρώσουν τη διαιτητική απόφαση (λόγοι ένστασης 5 - 7). Όσον αφορά την ειδοποίηση για την έκδοση της διαιτητικής απόφαση διαπιστώνεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν λάβει γνώση και το έγγραφο το οποίο τους επιδόθηκε τους ειδοποιεί ότι έχουν τη δυνατότητα να αποταθούν εντός 21 ημερών ενώπιον Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι αποτελεί νομότυπη επίδοσης της διαιτητικής απόφασης και συνεπώς είχαν τον χρόνο και γνώριζαν ότι μπορούν να αποταθούν στο Δικαστήριο. Όσον αφορά το θέμα για την αναφορά του διαιτητή στην απόφαση που επισυνάπτεται ως τεκμήριο Α στην αίτηση για εκποίηση της υποθήκης αυτό που διαπιστώνω είναι ότι οποιαδήποτε αναφορά του διαιτητή για εκποίηση αποτελεί υπέρβαση καθότι η εκποίηση υποθήκης δύναται να γίνει είτε απευθείας μέσω κτηματολογίου είτε με δικαστικό διάταγμα. Η υπέρβαση αυτή του διαιτητή δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο τα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση με αποτέλεσμα να καθιστά άκυρη την απόφαση σε σχέση με το ποσό που οφείλουν οι Καθ' ων η Αίτηση στους Αιτητές. Υπάρχει σοβαρή καθυστέρηση εκ μέρους των Αιτητών για να προσφύγουν ενώπιον Δικαστηρίου και να ζητήσουν την εγγραφή και εκτέλεση της απόφαση. Είναι κοινά αποδεκτό το οποίο διαπιστώνεται μέσα από την ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 στην ένσταση ότι αμφότεροι μετά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης προχώρησαν ουσιαστικά στην εξώδικη διευθέτηση της. Η οποιαδήποτε διευθέτηση δεν έχει ακυρώσει την διαιτητική απόφαση και ούτε έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε με το οποίο να ακυρώνεται η διαιτητική απόφαση πέραν των γενικών αναφορών και της επιχειρηματολογίας του Καθ' ου η Αίτηση 1 στην παράγραφο 7 μέχρι 9 της ένορκης του δήλωσης. Η αναφορά ότι «αν συνεχιζόταν κανονικά η πληρωμή των δόσεων τους η διαιτητική απόφαση θα καθίστατο ανενεργεί και θα ακυρωνόταν χωρίς οποιαδήποτε άλλη ενέργεια» αποτελεί αφθαίρετο συμπέρασμα των Καθ' ων η Αίτηση καθότι πουθενά δεν παρουσιάζουν οποιαδήποτε απόφαση των Αιτητών για ακύρωση της διαιτησίας ούτε είναι ξεκάθαρο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση συνέχισαν την καταβολή των δόσεων που ως ισχυρίζονται συμφώνησαν με τους Αιτητές. Οι υπόλοιπες αναφορές του Καθ' ου η Αίτηση 1 στην ένορκη του δήλωση και στις παραγράφους 10 - 32 αποτελούν ισχυρισμούς οι οποίοι θα έπρεπε να τεθούν είτε ενώπιον του διαιτητή κατά την ακρόαση της διαιτησίας είτε σε περίπτωση καταχώρησης Αίτησης - Έφεσης για παραμερισμό της απόφασης από την επίδοση σε αυτούς της διαιτητικής απόφασης. Συνεπώς το γεγονός της καθυστέρησης δεν οφείλετε μόνο στους Αιτητές, αλλά και στους Καθ΄ ων η αίτηση και οποιαδήποτε καθυστέρηση δεν επιφέρει ακύρωση της διαιτητικής απόφασης. Για τους λόγους ένστασης 10 - 16 δεν θα κάνω μια οποιαδήποτε αναφορά καθότι οι Καθ' ων η Αίτηση με την αγόρευση του δικηγόρου τους ρητά τους εγκαταλείπουν παρά την ανάλυση που κάνει στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος δικηγόρος τους. Όσον αφορά τους λόγους ένστασης υπό τα στοιχεία 17 - 22 αυτό που διαπιστώνω είναι ότι αποτελούν λόγους τους οποίους οι Καθ' ων η Αίτηση θα μπορούσαν να προβάλουν αφού παρουσιάζονται ενώπιον του διαιτητή Πουθενά ο Καθ' ου η Αίτηση δεν κάνει αναφορά ότι δεν κλήθηκαν κατά τη διεξαγωγή της διαιτησίας και περαιτέρω οι ίδιοι δεν προέβηκαν σε Αίτηση -Έφεση για ακύρωση της διαιτητικής απόφασης αφού τους επιδόθηκε εντός της προθεσμίας των 21 ημερών. Σε περίπτωση που η διαιτητική απόφαση δεν εφεσιβληθεί εντός 21 ημερών καθίσταται τελική και εκτελείται ως αν να ήταν απόφαση δικαστηρίου και μέσα στα πλαίσια της αίτησης για εγγραφή αυτό που μπορεί το δικαστήριο να εξετάσει σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 21 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4 είναι να διαπιστώσει κατά πόσο η απόφαση που επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση έφερε τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι του γνωστοποιήθηκε (βλ. Σ.Π.Ε. Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη
(2008)1Α Α.Α.Δ. 716 και Νικολάου ν. Νέας Σ.Π.Ε. Αγλαντζιάς
(2012)1 Α.Α.Δ. 707) . Με βάση τα όσα αναφέρονται πιο πάνω έχοντας υπόψη την ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση διαπιστώνεται ότι στις 26.5.2009 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση από τον διαιτητή Λοίζο Σωτηρίου για το ποσό των €168.602,04 πλέον τόκους και έξοδα. Η συγκεκριμένη απόφαση έχει όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία της έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Η ειδοποίηση της απόφασης επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση στις 3.8.2009 και οι Καθ' ων η Αίτηση δεν προέβηκαν σε οποιαδήποτε Αίτηση - 'Εφεση εντός της προθεσμίας που τους δίδει ο νόμος για την ακύρωση της διαιτητικής απόφασης. Συνεπώς εκδίδεται διάταγμα με το οποίο η διαιτητική απόφαση που εκδόθηκε στις 26.5.2009 εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση εγγραφεί και εκτελεστεί ως δικαστική απόφαση με έξοδα υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Δρουσιώτης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο