Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ ν. Μάριου Ζήνωνος κ.α., Αρ. Αγωγής: 1598/16, 28/4/2017

(2)δύο φορές το χρόνο οποιεσδήποτε χρεώσεις και/ή άλλως πως και θέτουν τους Ενάγοντες σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους». Με βάση την παράγραφο αυτή διατυπώνονται αναλόγως και τα 7 ερωτήματα επί της σχετικής ειδοποίησης τα οποία ουσιαστικά άπτονται αυτών των ισχυρισμών περί λανθασμένων υπολοίπων, παράνομων χρεώσεων, τόκων και αντικανονικές και αυθαίρετες χρεώσεις. Η περίληψη ενός τέτοιου αιτήματος στην κλήση για οδηγίες βεβαίως δεν εξουδετερώνει την ύπαρξη και ισχύ της Δ.19 η οποία είναι και η πρωτογενής διάταξη επί της οποίας βασίζεται ένα τέτοιο αίτημα. Πλούσια νομολογία υπάρχει και από το Ανώτατο Δικαστήριο όσον αφορά το αίτημα για παροχή περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών. Καταρχήν παραπέμπω στην απόφαση Χριστοδούλου ν. Μαρνέρος κα Σία Λτδ,

(1997)1ΑΑΔ 718, στη σελίδα 721 της οποίας αναφέρονται τα κάτωθι ουσιώδη: «Τα δικόγραφα είναι ουσιώδη στον καθορισμό των επιδίκων θεμάτων και στον καθορισμό της βάσης επί της οποίας θα προχωρήσει η ακρόαση της υπόθεσης. Η σημασία τους τονίστηκε στην υπόθεση Christakis Loucaides v. C.D.Hay and Sons Ltd

(1971)1C.L.R 134. Τα δικόγραφα δεν έχουν σκοπό μόνο τη διαφύλαξη της κανονικής διαδικασίας. Σκοπό έχουν να μην καταλαμβάνονται εξ απροόπτου οι διάδικοι στους οποίους θα πρέπει να παρέχεται η δέουσα ευκαιρία να ετοιμάσουν την υπόθεση τους για ακρόαση. Εκτός αν τα επίδικα θέματα καθοριστούν δεόντως η ακρόαση παραμένει χωρίς οριοθέτηση και οι σκοποί της δικαιοσύνης μπορεί να παρακωλυθούν λόγω της αβεβαιότητας (C.LP. Constructions Ltd v. Panayiota Neophytou and Others

(1983)1 C.L.R 669,680). Σύμφωνα με τη Δ.19 Θ.6., μπορεί να διαταχθεί η παροχή περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών οιουδήποτε θέματος που αναφέρεται σε οιοδήποτε δικόγραφο, με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως θα θεωρηθεί δίκαιο. Τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες ώστε η άλλη πλευρά να μπορεί να σχηματίζει σαφή και πλήρη εικόνα για τη φύση και την έκταση της υπόθεσης που πρόκειται να αντιμετωπίσει στην ακρόαση, να μπορεί να ετοιμάσει τη δική της υπόθεση και να μη βρίσκεται προ εκπλήξεως ή τετελεσμένων γεγονότων. Όταν ο κανόνας αυτός παραβιάζεται ο αντίδικος δικαιούται να αξιώνει και επιτυγχάνει την έκδοση διατάγματος που να διατάσσει τον αντίδικο να παράσχει τις απαιτούμενες κάτω από τις περιστάσεις λεπτομέρειες (Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ και Άλλοι v. Credit Libanais S.A.L.

(1991)1 A.A.Δ. 649,652). Στην υπόθεση National Supply Corporation of the Lybyan 40 Arab Republic v. Achaia Shipping Ltd

(1975)1 C.L.R. 427, 432, τονίστηκε η ανάγκη για; Ακρίβεια στα δικόγραφα ούτως ώστε ο αντίδικος να γνωρίζει με βεβαιότητα την πραγματική διαφορά και να ετοιμαστεί για την δίκη.» Επιπλέον παραπέμπω και στην απόφαση Θεμιστοκλέους ν. Χρ. Γεωργιάδης

(2000)1 Α. Α. Δ. σελ.157 όπου αποφασίστηκαν τα πιο κάτω: «Από το συνδυασμένο αποτέλεσμα των πιο πάνω ακολουθεί και η αρχή, που εκφράζεται ως βασική αρχή στη νομολογία, ότι περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες μπορούν να δοθούν μόνο αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται το δικόγραφο και όχι αναφορικά με την μαρτυρία που θα προσκομισθεί προς απόδειξη τους. Δίδονται δε ώστε ο αντίδικος να γνωρίζει ποια υπόθεση μπορεί να αναμένει να παρουσιασθεί στη δίκη και να μην καταληφθεί εξ απήνης. Οι λεπτομέρειες έχουν σκοπό να διευκρινίσουν και εξειδικεύσουν τα ισχυριζόμενα ουσιαστικά γεγονότα, αλλά κατ' ουδένα λόγο να εκμαιεύσουν ή να αποκαλύψουν την ίδια την μαρτυρία με την οποία αυτά θα αποδεχθούν.» Η αρχή της νομολογίας ότι νομικά σημεία δεν αναφέρονται στα δικόγραφα, εφαρμόζεται όταν γίνονται νομικές εισηγήσεις. Βεβαίως όπου το ισχυριζόμενο νομικό αποτέλεσμα δημιουργείται ως απόρροια συγκεκριμένων γεγονότων, τότε πρέπει να αναφέρονται στα δικόγραφα και παραπέμπω στη σχετική απόφαση Τζιακούρα ν. Οικονομίδη

(1997)1 ΑΑΔ 669. Με βάση τα όσα προκύπτουν ως νομικές αρχές από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι, το κατά πόσο το Δικαστήριο θα διατάξει την παροχή περαιτέρω λεπτομερειών, είναι θέμα που εμπίπτει στην διακριτική του ευχέρεια. Αυτή του βέβαια η ευχέρεια ασκείται μέσα στα πλαίσια του γενικού κανόνα της νομολογίας κατά την οποία τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες σε σχέση με την υπεράσπιση στην προκείμενη περίπτωση ώστε να μπορεί η άλλη πλευρά να σχηματίσει σαφή και πλήρη εικόνα για την έκταση της υπόθεσης την οποία θα αντιμετωπίσει στην Ακρόαση και να μπορεί να ετοιμάσει την δική της υπόθεση και να μην βρίσκεται προ εκπλήξεως. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση μιας αίτησης για λεπτομέρειες προσπαθεί να βρει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ λεπτομερειών γεγονότων από την μια για τα οποία μπορεί και πρέπει να διατάξει να δοθούν λεπτομέρειες αν αυτές απουσιάζουν από το δικόγραφο και της μαρτυρίας με την οποία θα αποδειχθούν τα γεγονότα από την άλλη για την οποία ο αιτητής δεν δικαιούται σε διάταγμα. Το πώς αποδεικνύεται ένα γεγονός δεν είναι μέσα στο πλαίσιο των λεπτομερειών (βλ. Takis Kassapi v. Louca

(1981)1 C.L.R. 666) Η παράγραφος 26 της έκθεσης υπεράσπισης την οποία ανωτέρω έχω παραθέσει αυτούσια, περιλαμβάνει διαζευκτικούς ισχυρισμούς που άπτονται από τη μια της θέσης ότι ουδέν ποσό οφείλεται ενώ αν ήθελε αποδειχθεί ότι οφείλεται αυτό το ποσό είναι κατά πολύ λιγότερο του αξιούμενου, ενόψει αυθαίρετων και παράνομων χρεώσεων, υπερβολικών τόκων και αντικανονικών χρεώσεων. Το ζήτημα της μαρτυρίας που θα προσαχθεί για να αποδείξει αυτό τον ισχυρισμό που έχει τεθεί επί του δικογράφου των εναγομένων δεν δύναται να επιζητείται με την παροχή λεπτομερειών. Σημειώνω ότι εν όψει της ταύτισης θέματος των αιτημάτων δεν θα αναφερθώ σε ένα έκαστο εξ' αυτών αλλά στο σύνολο τους καθότι οι αιτούμενες λεπτομέρειες αφορούν κυρίως τις επί μέρους χρεώσεις και τους τόκους σημεία τα οποία φαίνεται να αμφισβητούν με την υπεράσπισή τους οι εναγόμενοι. Λεπτομέρειες ζητούνται και για το συνολικό ποσό που ισχυρίζονται ότι οι παράνομες αυτές χρεώσεις συμποσούνται, ενώ λεπτομέρειες ζητούνται και ως προς το πραγματικό οφειλόμενο υπόλοιπο το οποίο διαζευκτικά κατ' ισχυρισμό των εναγομένων, αν ήθελε αποδειχθεί ότι υφίσταται, δεν είναι στο ύψος του απαιτούμενου της Έκθεσης Απαίτησης. Αναφέρω βεβαίως ότι η ύπαρξη διαζευκτικών ισχυρισμών από μόνη της δεν δίνει αυτόματα τη δυνατότητα έκδοσης διαταγμάτων για παροχή λεπτομερειών. Σχετική είναι η αναφορά στο Annual Practice 1958 σελ. 448, ότι ένας εναγόμενος μπορεί να εγείρει όσες διαφορετικές, ξεχωριστές και συναφώς μη συμβατές μεταξύ τους υπερασπίσεις, κρίνει σκόπιμο. Συνεπώς οι εναγόμενες μπορούν να επικαλεσθούν στο δικόγραφο τους είτε ότι δεν οφείλεται το αξιούμενο ποσό είτε ότι το οφειλόμενο δεν είναι το ίδιο με το αξιούμενο π.χ. είναι μικρότερο, ή ακόμα και να αμφισβητήσουν την επιβολή των αιτούμενων επιτοκίων ακόμα και να αμφισβητήσουν τον ισχυρισμό ότι οι επίδικοι λογαριασμοί παρουσίαζαν καθυστερήσεις ή υπερβάσεις. Είναι η κατάληξη μου ότι οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί των εναγομένων για υπερχρεώσεις με επιβαρύνσεις και τόκους και το ποιες είναι ακριβώς αυτές και σε τι ποσά συμποσούνται, αλλά και οι ισχυριζόμενες πέραν του νόμου και των όρων σύμβασης χρεώσεων, είναι ζήτημα προσαγωγής μαρτυρίας και αντεξέτασης των μαρτύρων που θα παρουσιάσουν προς απόδειξη του ισχυριζόμενου χρεωστικού υπολοίπου και όχι θέμα περαιτέρω λεπτομερειών. Η έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος ως προς τα αιτητικά 1 έως και 7, θα συνιστούσε προσπάθεια αλίευσης μαρτυρίας αλλά περαιτέρω και κατά τη δική μου γνώμη και ενδεχομένως αναστροφή του βάρους απόδειξης του υπολοίπου ή του νόμιμου των χρεώσεων που παραμένει στους ώμους των εναγόντων, οι οποίοι σημειώνω ότι έχουν στην κατοχή τους, ως το τραπεζικό ίδρυμα που φαίνεται να παραχώρησε το δάνειο, τις αναλυτικές καταστάσεις λογαριασμών με βάση τις οποίες θα προωθήσουν την απόδειξη του ισχυριζόμενου υπολοίπου που ισχυρίζονται ότι οφείλουν οι εναγόμενοι. Αυτό που αιτούνται οι αιτητές ουσιαστικά, είναι λεπτομέρειες ενός λογαριασμού στην κατοχή των οποίων βρίσκεται ήδη, και με βάση το οποίο θα πρέπει να παρουσιάσουν μαρτυρία για να αποδείξουν ότι αυτό το υπόλοιπο που προκύπτει από τις δικές τους πράξεις είναι και το ορθό. Ως εκ τούτου ως ανωτέρω αναφέρω με βάση τη σχετική νομολογία δεν είναι δυνατό να διαταχθεί η παροχή οιωνδήποτε λεπτομερειών οι οποίες ουσιαστικά αποτελούν μαρτυρία και όχι ουσιώδη γεγονότα τα οποία έπρεπε να είχαν δικογραφηθεί. Το γεγονός ότι τίθενται διαζευκτικές υπερασπίσεις οι οποίες θα πρέπει να καθοριστούν αλλά όχι στο παρόν στάδιο αλλά στο στάδιο της ακρόασης, δεν μπορεί να οδηγήσει στην έκδοση ενός διατάγματος για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες. Έχοντας μελετήσει τα ζητήματα επί των οποίων ζητούνται οι λεπτομέρειες, καταλήγω ότι αυτά είναι ισχυρισμοί οι οποίοι βεβαίως και θα πρέπει να προωθηθούν από την πλευρά των εναγομένων με την παρουσίαση σχετικής μαρτυρίας. Έχω διεξέλθει του περιεχόμενου της γραπτής αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγόντων όπου τίθεται επιχειρηματολογία ότι οι ισχυρισμοί αυτοί για τους οποίους ζητούν λεπτομέρειες είναι από μόνοι τους ασαφής, γενικοί και αόριστοι. Η αμφισβήτηση ενός υπολοίπου ως το πραγματικό και η θέση για παράνομες χρεώσεις δεν κρίνω ότι είναι τέτοια που να απαιτεί να καταγραφεί με πάσα λεπτομέρεια. Η θέση των εναγομένων καθιστά την ύπαρξη του υπολοίπου αμφισβητούμενο γεγονός το οποίο οφείλουν να αποδείξουν οι Ενάγοντες. Λαμβάνοντας υπόψη μου ένα σημαντικό ζήτημα στο θέμα των λεπτομερειών, που είναι η προστασία των δικαιωμάτων των εναγόντων ώστε να μην βρεθούν προ εκπλήξεως κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, σημειώνω ότι ως ανάφερα κατά την καταγραφή του ιστορικού, ότι έχει ήδη εκδοθεί εκ συμφώνου διάταγμα αποκάλυψης εγγράφων το οποίο περιλαμβάνει και πρόνοια για ανταλλαγή των αποκαλυφθέντων, με τις ένορκες δηλώσεις αποκάλυψης εγγράφων. Ως εκ τούτου η μαρτυρία με την οποία σκοπεύουν οι εναγόμενοι να αποδείξουν τις θέσεις και ισχυρισμούς τους σε ότι αφορά τα επίδικα θέματα, είτε έχει ήδη, είτε θα πρέπει να έχει ήδη αποκαλυφθεί και περαιτέρω να παραδοθεί. Ως εκ τούτου κρίνω ότι δεν υπάρχει ενδεχόμενο οι ενάγοντες να βρεθούν προ εκπλήξεως ή να καταληφθούν εξαπίνης. Ως εκ τούτου καταλήγω ότι τα επίδικα θέματα στο παρόν στάδιο όπως αυτά έχουν διαφανεί μέσα από τις δικογραφημένες θέσεις των 2 πλευρών, είναι πλήρεις και δεν εκφεύγουν των κανονισμών δικογράφησης. Τα όσα ζητείται να αποτελέσουν αντικείμενο λεπτομερειών κρίνω ότι είναι ζητήματα μαρτυρίας και όχι ισχυρισμών που χρήζουν διευκρίνισης και λεπτομερειών. Ως εκ τούτου δεν θα εγκρίνω το αίτημα και απορρίπτω το αιτητικό που άπτεται του ζητήματος των λεπτομερειών. Το ζήτημα των εξόδων ακριβώς επειδή δεν έχει καταχωρηθεί γραπτή αίτηση θα διατάξω όπως αυτά είναι στην πορεία αναλόγως με το αποτέλεσμα της αγωγής. (Υπ.)............. Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /Μ.Ε cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο