ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ ν. Γεώργιου Ιωάννου Ανδρέου, Αρ. Αίτησης / Έφεσης: 282/2016, 21/6/2017

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ ν. Γεώργιου Ιωάννου Ανδρέου, Αρ. Αίτησης / Έφεσης: 282/2016, 21/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A199 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρήστου Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης / Έφεσης: 282/2016 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 1985 ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΜΕΤΑΞΥ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ Καθ' ου η Αίτηση / Εφεσίβλητου και Γεώργιου Ιωάννου Ανδρέου Αιτητή / Εφεσείοντος Ημερομηνία: 21 Ιουνίου, 2017 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή/ Εφεσείοντα: Η κα Χ¨ Νεοφύτου για Παναγιώτη Π. Κλεοβούλου Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση/ Εφεσίβλητο: Ο κ.N. Μαστορούδης για Ντίνος Μαστορούδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα απόφαση αφορά έφεση εναντίον διαιτητικής απόφασης (στη συνέχεια «η Διαιτητική Απόφαση»), η οποία εκδόθηκε την 8.06.2015 σε διαδικασία επίλυσης διαφοράς μεταξύ του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού Λτδ (στη συνέχεια «ο Καθ' ου η Αίτηση») και του Εφεσείοντος/ Αιτητή (στη συνέχεια «ο Αιτητής»). Λόγω παράβασης όρων συνεπεία υπέρβασης παραχωρηθέντος ορίου δυνάμει Σύμβασης Παροχής Πιστώσεως (Τεκμ. Α) στην ένσταση και ακολούθως λόγω μη συμμόρφωσης με προειδοποιητική επιστολή του Καθ' ου η Αίτηση (Τεκμ. Γ) και επιστολής Τερματισμού (Τεκμ. Δ), προέκυψε διαφορά η οποία παραπέμφθηκε σε διαιτησία με σχετική πρόσκληση του Αιτητή στην παρούσα να παραστεί σε διαδικασία Διαιτησίας σε συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα, ήτοι την 23.09.2013 και ώρα 08:30π.μ. που θα ελάμβανε χώραν στο κατάστημα όπου τηρείτο ο επίδικος λογαριασμός του. Δεν αμφισβητείται ότι ο Αιτητής προς επίλυση της διαφοράς αυτής κλήθηκε και παρευρέθηκε στη διαδικασία της διαιτησίας κάτι που παραδέχεται ρητά ο ίδιος στην αιτιολογία του 2ου λόγου της έφεσης. Με τη διαιτητική απόφαση (Τεκμ. Θ) στην ένσταση, επιδικάστηκε εναντίον του Εφεσείοντα το ποσό €152.566,94σ. πλέον τόκος προς 9% από 08.06.2015 κεφαλαιοποιουμένου δύο φορές το χρόνο την 30η Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου εκάστου έτους μέχρι τελείας εξοφλήσεως πλέον €760 έξοδα. Η Διαιτητική απόφαση προνοούσε επίσης για την Υποθήκη Υ 3607/2008 η οποία διασφάλιζε τις πιο πάνω πιστώσεις. Επειδή όμως ο Αιτητής θεωρεί ότι η διαιτησία αλλά και ολόκληρη η διαιτητική απόφαση η οποία λήφθηκε εκ συμφώνου στην παρουσία του και εκπροσωπούμενου από δικηγόρο της επιλογής του είναι λανθασμένες, καταχώρησε την παρούσα Έφεση την 29.08.2016 προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους έφεσης (καταγράφονται αυτούσιοι): « Πρώτος Λόγος Έφεσης Ο διορισμός του λεγόμενου διαιτητή έγινε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Εφεσείοντος και κατά παράβαση του Συντάγματος και της σχετικής νομοθεσίας. Αιτιολογία Ο λεγόμενος Διαιτητής, ο οποίος υπήρξε συνεργάτης της Καθ' ης - Εφεσίβλητης, διορίσθηκε μονομερώς από το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού ή από τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών χωρίς τη γνώση και τη σύμφωνη γνώμη του Εφεσείοντος κατά παράβαση του άρθρου 30 του Συντάγματος, των ανάλογων διατάξεων της Ευρωπαϊκής Σύμβαση Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, Άρθρο 6, του άρθρου 5 του περί Καταχρηστικών Ρητρών σε Καταναλωτικές Συμβάσεις Νόμου 93(Ι)/96 και κατά παράβαση των προνοιών του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.

1. Δεύτερος Λόγος Έφεσης Ο λεγόμενος Διαιτητής εξεδίκασε την υπόθεση του Εφεσείοντος χωρίς να τηρήσει τα υπό της Πολιτικής Δικονομίας θέσμια και ούτε διεξήχθη οποιαδήποτε δίκη απλά ο λεγόμενος διαιτητής επεκύρωσε την απόφαση της Καθ' ης η Αίτηση - Έφεσείβλητης για το ισχυριζόμενο χρέος του Εφεσείοντος, και μάλιστα παραπλανώντας τον Αιτητή - Εφεσείοντα και/ή η προσβαλλομένη απόφαση είναι προϊόν απάτης και μεθόδευσης. Αιτιολογία
2. Ο Εφεσείων εκλήθη να παραστεί ενώπιον του λεγόμενου διαιτητή χωρίς να του έχει επιδοθεί οποιοδήποτε δικόγραφο και χωρίς ο λεγόμενος διαιτητής να έχει ενώπιον του οποιοδήποτε δικόγραφο και χωρίς ο λεγόμενος Διαιτητής ν' ακούσει οποιαδήποτε μαρτυρία και χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στον Εφεσείοντα να εκθέσει την εκδοχή του για το ισχυριζόμενο χρέος και χωρίς εν γένει να διεξαχθεί οποιαδήποτε δίκη, απλά ο λεγόμενος Διαιτητής, υιοθετώντας τον ισχυρισμό των Καθ' ων - Εφεσειβλήτων επεδίκασε εναντίον του Αιτητή Εφεσείοντος το ποσό €152.566,
4. Ο λεγόμενος Διαιτητής, μάλιστα εξαπάτησε τον Αιτητή - Εφεσείοντα καθ' ότι κατά την ημερομηνία κατά την οποία τον εκάλεσε να παρευρεθεί κάλεσε τον Αιτητή να διαπραγματευθεί με την Καθ' ης η Αίτηση - Εφεσείβλητη και στις 08/06/2015 χωρίς να κληθεί να παραστεί ο Αιτητής - Εφεσείων ο λεγόμενος Διαιτητής, εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση την οποία κοινοποίησε στον Αιτητή - Εφεσείοντα την 08/08/
5. Τρίτος Λόγος Έφεσης Η απόφαση την οποία ο Διαιτητής επέδωσε στον Αιτητή - Εφεσείοντα στις 08/08/2016 δεν απαγγέλθη κανονικά στον Αιτητή - Εφεσείοντα και είναι αναιτιολόγητη. Αιτιολογία Ο Αιτητής - Εφεσείων στις 08/08/2016 όλως ξαφνικά και χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε δίκη παρέλαβε από επιδότη το επισυνημμένο έντυπο με την υπογραφή του λεγόμενου Διαιτητή, η οποία τον πληροφορεί ότι οφείλει στην Καθ' ης - Εφεσίβλητη το αναφερόμενο ποσό, χωρίς να κληθεί για να απαγγελθεί η απόφαση σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δικονομίας και χωρίς να επεξηγείται στην απόφαση το σκεπτικό του λεγόμενου Διαιτητή, με το οποίο κατέληξε στην εν λόγω απόφαση και χωρίς να παρατίθεται η μαρτυρία επί της οποίας ο λεγόμενος Διαιτητής αποφάσισε και χωρίς να αιτιολογεί καθόλου ο λεγόμενος Διαιτητής πως κατέληξε στην απόφασή του. Τέταρτος Λόγος Έφεσης Η απόφαση του λεγόμενου Διαιτητή είναι προϊόν μεθοδεύσεων του Διαιτητού και της Καθ' ης - Εφεσίβλητης και το επιδικασθέν ποσό είναι επίσης προϊόν απάτης, μεθοδεύσεων και τοκογλυφίας. Αιτιολογία
6. Ενώ ο Αιτητής - Εφεσείων προ πολλών ετών εξεδήλωσε την αδυναμία του να αποπληρώσει το χρέος του προς την Καθ' ης - Εφεσίβλητη και την κάλεσε να εκποιήσει την υποθήκη με την οποία εξασφαλίζετο το χρέος, η Καθ' ης - Εφεσίβλητη δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Αιτητή - Εφεσείοντος και επίσης ο Αιτητής - Εφεσείων μετά την εμφάνισή του στον λεγόμενο Διαιτητή, στην οποία ο λεγόμενος Διαιτητής τον κάλεσε να διαπραγματευθεί με την Καθ' ης - Εφεσίβλητη, ο Αιτητής - Εφεσείων κάλεσε επίσης την Καθ' ης - Εφεσίβλητη να συμφωνήσουν, κατόπιν λογιστικού ελέγχου, το οφειλόμενο ποσό και να προχωρήσει η εκποίηση της υποθήκης, εντούτοις η Καθ' ης - Εφεσίβλητη αδιαφόρησε και/ή παρέλειψε να ενεργήσει συμφώνως της πρότασης του Αιτητή - Εφεσείοντος και στις 08/08/2016 επεδόθη στον Αιτητή - Εφεσείοντα το επισυνημμένο έντυπο.
7. Ο Αιτητής - Εφεσείων υποστηρίζει ότι η Καθ' ης - Εφεσίβλητη ολιγώρησε να διαπραγματευθεί με τον Αιτητή και στο μεσολάβησαν διάστημα τόκιζε και ανατόκιζε και χρέωνε το λογαριασμό του Αιτητή καταχρηστικά και τοκογλυφικά. Πέμπτος Λόγος Έφεσης Στο ποσό το οποίο ο λεγόμενος Διαιτητής επιδίκασε εις βάρος του Αιτητή Εφεσείοντος περιλαμβάνονται παράνομες χρεώσεις, τοκισμοί και ανατοκισμοί εν πολλοίς αυθαίρετοι και κατά τρόπο τοκογλυφικό και εν άλλοις βασισμένοι σε παράνομη δανειακή Σύμβαση και/ή σε καταχρηστικές ρήτρες κατά παράβαση του περί Καταχρηστικών Ρητρών σε Καταναλωτικές Συμβάσεις Νόμου 93(Ι)/96 και επίσης βασισμένοι επί αντισυνταγματικής νομοθεσίας. Αιτιολογία
8. Στο ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό περιέχονται παράνομες και/ή καταχρηστικές χρεώσεις, οι εν λόγω καταχρηστικές χρεώσεις επεκτείνονται σε παράνομες κεφαλαιοποιήσεις και ανατοκισμούς τούτων, σε παράνομες χρεώσεις υπερημερίας και στη συνέχεια σε κεφαλαιοποιήσεις των και ανατοκισμού των, σε χρεώσεις καταχρηστικές και/ή αδικαιολόγητες, όπως χρεώσεις τήρησης λογαριασμών και/ή άλλες παρεμφερείς χρεώσεις, οι οποίες στη συνέχεια τοκίζονται, κεφαλαιοποιούνται και ανατοκίζονται με αποτέλεσμα το χρέος να αυξάνεται με ρυθμό αλματώδη και παράλογα απαράδεκτο.
9. Η δανειακή σύμβαση εβασίσθη επί του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 160(Ι)/99 (εφ΄ εξής καλουμένου «ο Νόμος 160(Ι)/99») ο οποίος Νόμος, αφού κατήργησε τον προϋπάρχοντα περί Τόκου Νόμο 2/77, που προστάτευε αρκούντως τον δανειολήπτη από την τοκογλυφική διάθεση των τραπεζών και από τις καταχρηστικές τους χρεώσεις, παρέχει, πλέον, την απόλυτη ελευθερία στις τράπεζες να χρεώνουν παρανόμως, με απαράδεκτα ποσά τον δανειολήπτη και να επιβάλλουν στο λογαριασμό του δανειολήπτη μονομερώς και αυθαίρετα, οποιοδήποτε επιτόκιο και να κεφαλαιοποιούν τον παράνομο τόκο και να τον ανατοκίζουν δύο φορές τον χρόνο.
10. Οι αναφερόμενος Νόμος 160(Ι)/99 είναι αντισυνταγματικός στο σύνολό του και/ή εν μέρει ως ακολούθως: Λεπτομέρειες αντισυνταγματικότητας: (α) Οι πρόνοιές του δεν εναρμονίζονται με τις πρόνοιες του άρθρου 26 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει, ότι ο Νόμος πρέπει να προβλέπει την πρόληψη εκμεταλλεύσεως υπό προσώπων άτινα διαθέτουσιν ιδιάζουσαν οικονομικήν ισχύν και με τις πρόνοιες του άρθρου 8 του Συντάγματος, το οποίο απαγορεύει την απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση και με τις πρόνοιες του άρθρου 9 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι έκαστος έχει το δικαίωμα αξιοπρεπούς διαβίωσης και κοινωνικής ασφάλειας. (β) Ο αναφερόμενος Νόμος 160(Ι)/99, αφήνει ελεύθερο πεδίο στις τράπεζες να μεταχειρίζονται απάνθρωπα και ταπεινωτικά τους δανειολήπτες, δεν αφήνει περιθώρια για αξιοπρεπή διαβίωσή τους, ούτε και την διαβίωσή τους υπό συνθήκες κοινωνικής ασφάλειας και κυρίως δεν τους προστατεύει, ως η επιταγή του άρθρου 26 του Συντάγματος προβλέπει, από την τοκογλυφική διάθεση των τραπεζών αλλά, τουναντίον, παραδίδει αυτούς έρμαιο στην απόλυτη αυθαιρεσία των τραπεζών, οι οποίες, μονομερώς και κατά το δοκούν, προβαίνουν σε καταχρηστικές χρεώσεις και επιβάλλουν καταχρηστικά επιτόκια στους λογαριασμούς των δανειοληπτών, τοκίζουν τις επιβληθείσες καταχρηστικές χρεώσεις με καταχρηστικά επιτόκια, κεφαλαιοποιούν τους παραγόμενους, κατά τον ως άνω αυθαίρετο και παράνομο τρόπο, τόκους και ανατοκίζουν τα παραγόμενα ποσά μέχρι δύο φορές τον χρόνο, όπως ο αναφερόμενος Νόμος 160(Ι)/99 τους επιτρέπει, με αποτέλεσμα να διογκούται το χρέος κατά τρόπο εξωφρενικά παράλογο και ο δανειολήπτης και οι κληρονόμοι της περιουσίας του να καθίστανται δανείου υποτελείς στις Τράπεζες και να αδυνατεί να αποπληρώσει το χρέος του και συνεπεία τούτου τα ατομικά του δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες του δανειολήπτη και των κληρονόμων της περιουσίας του να περιορίζονται, να τίθενται υπό δοκιμασία και να περιστέλλονται. (γ) Ο Νόμος 160(Ι)/99, όπως προαναφέρεται, κατήργησε το προϋπάρχοντα περί τόκου Νόμο 2/77, εφ' εξής «ο Νόμος 2/77», ο οποίος προστάτευε αρκούντως τους δανειολήπτες, συμφώνως των προνοιών του άρθρου 26 του Συντάγματος. Ο Νόμος 2/77: i. Απαγόρευε επιτόκιο πέραν του καθορισμένου από το Νόμο και/ή του αρμοδίου Υπουργού, ii. Απαγόρευε την κεφαλαιοποίηση του τόκου και/ή τον ανατοκισμό. iii. Απαγόρευε οιανδήποτε χρέωση πέραν του καθορισμένου ως άνω επιτοκίου iv. Απαγόρευε την είσπραξη τόκου, ο οποίος στο σύνολο του, μπορούσε να υπερβαίνει το ποσό του αρχικού χρέους. (δ) Ο Νόμος 160(Ι)/99 κατά παράβαση των προνοιών του άρθρου 26 του Συντάγματος κατάργησε τον Νόμο που απαγόρευε την τοκογλυφία των τραπεζών και θέσπισε ένα απόλυτα τοκογλυφικό νόμο που επιτρέπει στις τράπεζες να κατακλέβουν τους δανειολήπτες, αφού: i. Ελευθεροποιεί το επιτόκιο και αφήνει τις τράπεζες απεριόριστες να επιβάλλουν αυθαίρετα, μονομερώς και άδικα επιτόκιο και πέραν του εν λόγω επιτοκίου να χρεώνουν τους λογαριασμούς των δανειοληπτών με οποιαδήποτε χρέωση αποφασίσουν αυθαίρετα οι τράπεζες και το παραγόμενο ποσό να το κεφαλαιοποιούν μέχρι και δύο φορές το χρόνο και να το τοκίζουν ξανά και τον παραγόμενο τόκο να τον κεφαλαιοποιούν ξανά και να τον επανατοκίζουν. ii. Αφήνει της τράπεζες ελεύθερες να κηρύσσουν τους δανειολήπτες ως υπερήμερους και αφού τους κηρύξουν ως τέτοιους να τους χρεώνουν με τιμωρητικό τόκο, λεγόμενο τόκο υπερημερίας, και τον τόκο που παράγεται να τον κεφαλαιοποιούν και να τον επανατοκίζουν μέχρι και δύο φορές τον χρόνο. iii. Με τις ως άνω καταχρηστικές χρεώσεις των δανειοληπτών, τις οποίες ο Νόμος 160(Ι)/99 επιτρέπει στις τράπεζες, να επιβάλλουν τα δάνεια των δανειοληπτών πολλαπλασιάζονται με τρόπο παράνομο και με αλματώδη ρυθμό οι τράπεζες να κερδοσκοπούν και πλουτίζουν αθέμιτα εις βάρος των δανειοληπτών και ενώ με τον προϋπάρχοντα Νόμο 2/77 το κεφάλαιο με τους προστιθέμενους τόκους μπορούσε να διπλασιασθεί, στη χειρότερη για το δανειολήπτη περίπτωση, σε δεκατρία χρόνια, με το Νόμο 160(Ι)/99 το αρχικό ποσό χρέους, προστιθεμένων των καταχρηστικών χρεώσεων και των παράνομων τοκισμών μπορεί να διπλασιασθεί σε πέντε χρόνια, σε δέκα χρόνια το εν λόγω διπλασιαζόμενο χρέος να ξανά διπλασιαστεί και ούτω καθ' εξής το χρέος να συνεχίσει να πολλαπλασιάζεται χωρίς τέρμα, χωρίς όριο και χωρίς περιορισμό.
11. Διαζευκτικά ο εν λόγω Νόμος δεν είναι εναρμονισμένος με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες οι οποίες εξεδόθησαν κατά καιρούς ως ακολούθως Λεπτομέρειες δυσαρμονίας των προνοιών του Ν. 160(Ι)/99 με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες και/ή κανονισμούς και/ή νομοθεσία (α) Επιτρέπει την κεφαλαιοποίηση του τόκου μέχρι δύο φορές, ενώ οι Ευρωπαϊκές οδηγίες επιτρέπουν κεφαλαιοποίηση του τόκου μόνο μία φορά κατά το τέλος του έτους. (β) Επιτρέπει τον ετήσιο υπολογισμό του τόκου του χρέους επί 360 μέρες το έτος ενώ οι Ευρωπαϊκές οδηγίες επιβάλλουν τον υπολογισμό του τόκου του χρέους επί 365 μέρες του έτους. (γ) Δεν επιβάλλει στην Τράπεζα ειλικρινή και διαφανή χειρισμό των λογαριασμών του δανειολήπτη με αποτέλεσμα η Τράπεζα να ενεργεί εις βάρος του δανειολήπτη ανεξέλεγκτα. (δ) Δεν επιβάλλει στην Τράπεζα να ενημερώνει τον δανειολήπτη με σαφή και ειλικρινή τρόπο για τους όρους της δανειακής του σύμβασης πριν από την υπογραφή της σύμβασης, με αποτέλεσμα η Τράπεζα, κάνοντας χρήση της δεσπόζουσας θέσης της στη σύναψη της δανειακής σύμβασης να εξαναγκάζει τον δανειολήπτη να υπογράφει την σύμβαση χωρίς να έχει την ευκαιρία να την μελετήσει και ο δανειολήπτης έχοντας πλήρη άγνοια των όρων της άγεται και φέρεται από την τράπεζα χωρίς δυνατότητα διαπραγμάτευσης και χωρίς δυνατότητα αντίδρασης, ως το αδύνατο μέρος της Σύμβασης, χωρίς δυνατότητα αμφισβήτησης των αυθαιρεσιών της τράπεζας στον λογαριασμό του, και χωρίς δυνατότητα να αμφισβητήσει τις καταχρηστικές χρεώσεις, τους παράνομους τοκισμούς, τις κεφαλαιοποιήσεις και ανατοκισμούς. (ε) Επιτρέπει στις τράπεζες να καταστρατηγούν τους κανόνες ελεύθερου ανταγωνισμού και να νοθεύουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό, ο οποίος εάν αφήνετο ελεύθερος θα δημιουργούσε συνθήκες, που θα επενεργούσαν υπέρ του δανειολήπτη, αφού αφήνει τις τράπεζες ελεύθερες χωρίς προληπτική και/ή κατασταλτική εποπτεία και χωρίς να τους επιβάλλει αποτρεπτικούς, περιορισμούς να εφαρμόζουν εναρμονισμένη και συντονισμένη μεταξύ τους πρακτική η οποία νοθεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό και καταστρατηγεί τους όρους λειτουργίας του με αποτέλεσμα οι τράπεζες να εφαρμόζουν εναρμονισμένη μεταξύ τους πολιτική και πρακτική όσον αφορά τα δικαιώματα των τραπεζών αλλά έτι περαιτέρω και τις αυθαιρεσίες, καταχρήσεις και παρανομίες εις βάρος των δανειοληπτών. (στ) Εν γένει ο Νόμος αυτός, κατά πνεύμα και γράμμα, λειτουργεί και εφαρμόζεται από τις τράπεζες κατά παράβαση του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας και/ή Ευρωπαϊκών οδηγιών, ευλογεί τις αυθαιρεσίες και παρανομίες των τραπεζών και καταπατεί τα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες των δανειοληπτών αφού τους καθιστά δανείου υποτελείς στις Τράπεζες.
12. Διαζευκτικά η εν θέματι δανειακή σύμβαση είναι πλήρης καταχρηστικών όρων, κατά παράβαση των προνοιών του περί καταχρηστικών ρητρών σε καταναλωτικές συμβάσεις, Νόμου 93(Ι)/96, ως ακολούθως: (α) Οι ρήτρες της εν λόγω Σύμβασης περί τοκισμού και χρεώσεων διατυπώνονται κατά τρόπο ασαφή και/ή δυσερμηνευόμενο και/ή μη κατανοητό. (β) Οι εν λόγω Σύμβαση και οι ρήτρες της, στο σύνολο τους και/ή συγκεκριμένα οι περί τοκισμού και χρεώσεων, δεν αποτέλεσαν αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης, έχουν συνταχθεί εκ των προτέρων σε στερεότυπα έντυπα της Καθ' ης - Εφεσείβλητης και εκ των πραγμάτων ο Αιτητής - Εφεσείων δεν μπόρεσε να επηρεάσει το περιεχόμενό της. (γ) Οι εν λόγω Δανειακή Σύμβαση και /ή διαλαμβανόμενες σε αυτή ρήτρες και/ή συγκεκριμένα οι ρήτρες περί χρεώσεων και/ή τοκισμού του λογαριασμού των Καθ΄ ων δημιουργούν εις βάρος του Αιτητή - Εφεσείοντος ανισότητα υπέρ των δικαιωμάτων της Καθ' ης - Εφεσείβλητης αφ' ενός και εις βάρος των υποχρεώσεων του Αιτητή Εφεσείοντος αφ' ετέρου (δ) Η διαπραγματευτική αδυναμία του Αιτητή - Εφεσείοντος κατά την υπογραφή της εν λόγου Δανειακής Σύμβασης αφ' ενός και ο τρόπος και ο βαθμός του καταχρηστικού και άδικου χειρισμού του λογαριασμού παραβιάζει την απαίτηση της καλής πίστης, την οποία η Καθ' ης - Εφεσείβλητη όφειλε να επιδείξει στην εν λόγω Δανειακή Σύμβαση. (ε) Επιτρέπουν στην Καθ' ης - Εφεσείβλητη, μονομερώς και αυθαίρετα να επιβάλλει τόκους υπερημερίας, να καθορίζει το επιτόκιο, να προβαίνει σε χρεώσεις ανεξέλεγκτα να προβαίνει σε επίσχεση κεφαλαίων του Αιτητή Εφεσείοντος.
13. Η εν θέματι Δανειακή Σύμβαση, ως πλήρης καταχρηστικών ρητρών, είναι άκυρη ή ακυρώσιμη στο σύνολό της ως καταχρηστική και/ή ως βασισμένη σε νομοθεσία αντισυνταγματική, και/ή μη εναρμονισμένη με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία και/ή οδηγίες και/ή κανονισμούς.
14. Όπου η ανωτέρω επιχειρηματολογία αναφέρεται σε Τράπεζες και/ή Τράπεζα συμπεριλαμβάνει και την Καθ' ης - Εφεσείβλητη και όπου αναφέρεται σε δανειολήπτες και/ή δανειολολήπτη συμπεριλαμβάνεται και ο Αιτητής - Εφεσείων.
15. Εις ήν περίπτωσιν κατά την οποία ήθελε κριθεί ότι η εν λόγω Δανειακή Σύμβαση δεν είναι άκυρη ή ακυρώσιμη, οι ρήτρες περί αυθαιρέτων και μονομερών χρεώσεων του λογαριασμού της Καθ' ης - Εφεσείβλητης και περί μονομερούς επιβολής επιτοκίου και τόκων και παράνομων κεφαλαιοποιήσεων και ανατοκισμών είναι ανίσχυροι όροι και δεν επιφέρουν κανένα έννομο αποτέλεσμα.
16. Η της Καθ' ης - Εφεσείβλητης μονομερώς, παρανόμως, αυθαίρετα και καταχρηστικά επιβάρυνε τον επίδικο λογαριασμό με αδικαιολόγητες και/ή παράνομες χρεώσεις, επέβαλαν επιτόκιο πέραν του καθορισμένου από την Κυπριακή Κεντρική Τράπεζα και/ή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κεφαλαιοποίησε τις παράνομες χρεώσεις και/ή τους παραγόμενος παράνομους τόκους επέβαλε μονομερώς και παράνομα τιμωρητικές και/ή ποινικές ρήτρες στο λογαριασμό, τις οποίες ονόμασε τόκους υπερημερίας και όλα αυτά τα ποσά δια της κεφαλαιοποίησης τα ενσωμάτωσε στο ληφθέν δάνειο, τα τόκισε τα κεφαλαιοποίησε επαναλαμβανόμενες φορές, δύο και/ή περισσότερες φορές το χρόνο, τόκισε και ανατόκισε τα εν λόγω ποσά και συνεχίζει μέχρι σήμερα την εν λόγω παράνομη πρακτική.
17. Η ως άνω περιγραφόμενη πρακτική της της Καθ' η ς- Εφεσείβλητης υπερφόρτωσε το λογαριασμό του Αιτητή - Εφεσείοντος με καταχρηστικές χρεώσεις και τόκους με ρυθμό αλματώδη, ο οποίος έχει ως αποτέλεσμα το παρουσιαζόμενο ως οφειλόμενο να πολλαπλασιάζεται από περίοδο σε περίοδο, δηλαδή περίπου ανά πενταετία διπλασιάζεται.
18. Περαιτέρω της Καθ' ης - Εφεσείβλητης ανατοκίζει τον τόκο κατά παράβαση του άρθρου 33 του περί Δικαστηρίων Νόμου
19. Η εν λόγω πρακτική της Καθ' ης - Εφεσείβλητης πλήττει τα δικαιώματα του Αιτητή - Εφεσείοντος . Προκαλεί κατάφωρη αδικία μη συνάδουσα με ευνομούμενη πολιτεία και η πολιτεία ενώ οφείλει να ασκεί εποπτεία προληπτική και/ή κατασταλτική στην αυθαιρεσία Καθ' ης - Εφεσείβλητης, εντούτοις παραμένει αμέτοχη και/ή συνεργός στην εν λόγω τεκταινόμενη, χωρίς έλεος, παρανομία.» Την Αίτηση υποστηρίζει με ένορκη δήλωση του ο ίδιος ο Αιτητής ο οποίος ουσιαστικά υιοθετεί τους πιο πάνω λόγους έφεσης αποκαλεί τον Διαιτητή που διεξήγαγε την διαιτησία ως «φερόμενο διαιτητή», δεν αρνείται ότι είχε λάβει σχετική ειδοποίηση για να παρευρεθεί στην ορισθείσα διαδικασία επίλυσης της διαφοράς αλλά ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν είχε ρωτηθεί αν επιθυμεί τον διορισμό τού συγκεκριμένου Διαιτητή ο οποίος εξ όσων γνώριζε υπήρξε συνεργάτης του Καθ' ου η Αίτηση και ότι ποτέ δεν ενέκρινε τον διορισμό του. Προβάλλει διάφορους ισχυρισμούς ως προς τη διεξαχθείσα διαδικασία και ότι αμφισβητεί το ποσό στο οποίο κατέληξε ο Διαιτητής και για το οποίο εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση του. Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης στις 27.01.2017, η οποία υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση της κας Θεοδώρας Μιλτιάδους, λειτουργού στον Καθ' ου η Αίτηση. Στην ένσταση προβάλλονται οι ακόλουθοι εννέα