BM-Bank JSC (πρώην BM-BANK και OJSC BANK OF MOSCOW) ν. Andrey Valerievich Chernyakov κ.α., Πρωτογενής Αίτηση Αλλοδαπών Αρ.: 1/17, 7/7/2017

(1)τον κ. Andrey Valerievich Chernyakov,

(2)την κ. Anastasia Erokhova, και

(3)την Norwind Shipping Limited ως Εναγόμενοι/Καθ' ων η Αίτηση. Μεταξύ: BM-Bank JSC (πρώην BM-BANK και OJSC BANK OF MOSCOW), από τη Ρωσία Αίτητριας και

1. Andrey Valerievich Chernyakov, από τη Ρωσία και τώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο
2. Wigeon Construction Co Ltd, (Αρ. Εγγραφής: ΗΕ60296) από τη Λεμεσό
3. Gelovenia Holdings Ltd, (Αρ. Εγγραφής: ΗΕ340094) από τη Λεμεσό
4. Clennell Investments Ltd, (Αρ. Εγγραφής: ΗΕ249916) από τη Λεμεσό
5. AC Firenze Investments Ltd, (Αρ. Εγγραφής: ΗΕ265256) από τη Λεμεσό
6. Anastasia Erokhova, από τη Ρωσία και τώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο
7. Hellenic Bank Public Company Limited, από τη Λευκωσία Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 7.7.2017 Για τον αιτητή-καθ' ου η αίτηση 1: κ. Γ. Τσαρδελλής για Τσαρδελλής & Τσαρδελλής ΔΕΠΕ Για τους αιτητές-καθ' ων η αίτηση 2 και 3: κ. Παντελή για Ανδρέας Μ. Σοφοκλέους & Σία ΔΕΠΕ Για τους αιτητές-καθ' ων η αίτηση 4 και 5: κα Χριστοδουλίδου για Αντρέας Γιωρκάτζης ΔΕΠΕ Για την αιτήτρια-καθ' ης η αίτηση 6: κ. Τσαρδελλής για Γεώργιος Γ. Γεωργίου Για την καθ' ης η αίτηση-αιτήτρια: κ. Σταύρος Παύλου για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στο φάκελο του Δικαστηρίου έχουν καταχωρηθεί τέσσερις ίδιες αιτήσεις από τους καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3, 4, 5 και 6 με αίτημα τον παραμερισμό του διατάγματος του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 19.1.2017 με το οποίο αναγνωρίστηκε, εγγράφηκε και κατέστη εκτελεστή η απόφαση ημερομηνίας 20.10.2016 εναντίον του Andrey Valerievich Chernyakov από το Υψηλό Δικαστήριο της Αγγλίας και Ουαλίας (High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division Commercial Court). Οι λόγοι για τους οποίους ζητείται η ακύρωση του διατάγματος είναι πανομοιότυποι σε όλες τις αιτήσεις και είναι επίσης ίδια η ένσταση εκ μέρους της καθ' ης η αίτηση σε όλες τις αιτήσεις. Οι αγορεύσεις των ευπαιδεύτων δικηγόρων αναπτύχθηκαν στους ίδιους άξονες, ουσιαστικά οι αιτήσεις συνεκδικάστηκαν και έτσι θα εξετάσω την αίτηση που καταχώρησε ο καθ' ου η αίτηση 1, το αποτέλεσμα της οποίας θα αφορά και τις υπόλοιπες αιτήσεις. Με την παρούσα Αίτηση ο αιτητής (καθ' ου η αίτηση 1 στην κυρίως Αίτηση) ζητά τα ακόλουθα διατάγματα: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται και/ή αναστέλλεται και/ή ανακαλείται η απόφαση και/ή το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.01.2017 βάσει του οποίου αναγνωρίστηκε, εγγράφηκε και κατέστη εκτελεστή η απόφαση ημερομηνίας 20.10.2016 που εκδόθηκε εναντίον του κ. Andrey Valerievich Chernyakov από το Υψηλό Δικαστήριο της Αγγλίας και Ουαλίας (High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division, Commercial Court) στην υπόθεση με αριθμό CL - 20015-000846 του Υψηλού Δικαστηρίου μεταξύ της BM-Bank JSC (πρώην BM-BANK και OJSC BANK OF MOSCOW), εταιρεία συσταθείσα σύμφωνα με τους Νόμους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ως Ενάγουσα, και

(1)τον κ. Andrey Valerievich Chernyakov,

(2)την κ. Anastasia Erokhova, και

(3)την Norwind Shipping Limited ως Εναγόμενων καθώς και το Διάταγμα ημερομηνίας 28.10.2016 του Υψηλού Δικαστηρίου της Αγγλίας που εκδόθηκε σε σχέση με την εν λόγω απόφαση (εφ' εξής συλλογικά αναφερόμενα ως η «Συνοπτική Απόφαση») λόγω έλλειψης εξουσίας και/ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να αναγνωρίσει τη Συνοπτική Απόφαση με βάση τον περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμο, Κεφ. 10. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η Ενδιάμεση Αίτηση ημερομηνίας 18.01.2017 («η Ενδιάμεση Αίτηση») και το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα ημερομηνίας 19.01.2017 λόγω έλλειψης εξουσίας και/ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να αναγνωρίσει τη Συνοπτική Απόφαση με βάση τον περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμο, Κεφ.10.» Η Αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.16 θ.θ.1-9, Δ.27 θ.θ.1-4, Δ.19 θ.26, Δ.48 θ.θ.1-13, Δ.55 και Δ.64, στα άρθρα 21, 22, 29 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), στον περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων των Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμος, Κεφ.10, άρθρα 3, 4, 5, 6, 9 και 10, στους περί Αλλοδαπών Αποφάσεων (Αμοιβαία Εκτέλεση) Κανονισμούς, άρθρα 1-16, στον περί Αλλοδαπών Αποφάσεων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση δυνάμει Σύμβασης) Νόμου 121(Ι)/2000, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο άρθρα 4-9, στις αρχές του κοινοδικαίου και του δικαίου της επιείκειας, στην πρακτική και νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων και στις εγγενείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Έλενας Γεωργίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον αιτητή-καθ' ου η αίτηση 1, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Όπως με συμβουλεύει ο δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση 1, κ. Τσαρδελλής, το διάταγμα ημερομηνίας 19/01/2017 βάσει του οποίου αναγνωρίστηκε, εγγράφηκε και εκτελέστηκε η απόφαση ημερομηνίας 20/10/2016 που εκδόθηκε εναντίον του κ. Andrey Valerievich Chernyakov από το Υψηλό Δικαστήριο της Αγγλίας και Ουαλίας (High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division, Commercial Court) στην υπόθεση με αριθμό CL - 20015-000846 του Υψηλού Δικαστηρίου μεταξύ της ΒΜ-Bank JSC (πρώην ΒΜ-ΒANK και OJSC BANK OF MOSCOW), εταιρεία συσταθείσα σύμφωνα με τους Νόμους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ως Ενάγουσα, και

(1)τον κ. Andrey Valerievich Chernyakov,

(2)την κ. Anastasia Erokhova, και

(3)την Norwind Shipping Limited ως Εναγόμενων καθώς και το Διάταγμα ημερομηνίας 28.10.2016 του Υψηλού Δικαστηρίου της Αγγλίας που εκδόθηκε σε σχέση με την εν λόγω απόφαση (εφ' εξής συλλογικά αναφερόμενα ως η «Συνοπτική Απόφαση») πρέπει να παραμεριστεί και/ή ακυρωθεί λόγω έλλειψης εξουσίας και/ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να αναγνωρίσει την Συνοπτική Απόφαση με βάση τον Περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμο, Κεφ.

1. Όπως με συμβουλεύει ο κ. Τσαρδελλής, από τη στιγμή που το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία και/ή δικαιοδοσία να αναγνωρίσει την Συνοπτική Απόφαση, κατ' επέκταση το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα ημερομηνίας 19/01/2017 που εκδόθηκε στα πλαίσια της Ενδιάμεσης Αίτησης ημερομηνίας 18/01/2017 η οποία καταχωρήθηκε στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Πρωτογενούς Αίτησης, θα πρέπει επίσης να παραμεριστεί και/ή ακυρωθεί λόγω έλλειψης εξουσίας και/ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Ειδικότερα, ως με συμβουλεύει ο κ. Τσαρδελλής, η εν λόγω «Συνοπτική Απόφαση» δεν αποτελεί απόφαση η οποία δύναται να αναγνωριστεί, εγγραφεί και εκτελεστεί με βάση τον Περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας, Νόμο, Κεφ. 10 αφού αυτή είναι απόφαση με την οποία αναγνωρίστηκε απόφαση άλλου Δικαστηρίου («foreign judgment on a foreign judgment / intermediate judgment"). Ως με συμβουλεύει ο κ. Τσαρδελλής, οι πρόνοιες του Περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμου, Κεφ. 10 είναι πανομοιότυπες με τις πρόνοιες του Foreign Judgments (Reciprocal Enforcement) Act 1933 όπως είχε αρχικά θεσπιστεί στην Αγγλία. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 ζήτησε από τον Άγγλο καθηγητή του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και δικηγόρο Adrian Briggs, (που στο εξής θα αναφέρεται ως «Professor Adrian Briggs QC») ο οποίος θεωρείται αυθεντία σε θέματα ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και ο οποίος διορίστηκε το 2016 ως Queen's Counsel Honoris Causa ένεκα της τεράστιας προσφοράς του στο δίκαιο της Αγγλίας και Ουαλίας σε θέματα ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, να γνωματεύσει εάν με βάση το Foreign Judgments (Reciprocal Enforcement) Act 1933, ως είχε αρχικά θεσπιστεί, είναι δυνατό να αναγνωριστεί απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου με την οποία αναγνωρίστηκε απόφαση άλλου αλλοδαπού δικαστηρίου. Ο Professor Adrian Briggs QC συνέταξε γνωμάτευση η οποία επισυνάπτεται και σημειώνεται ως Τεκμήριο
2. Στην εν λόγω γνωμάτευση αναλύεται το Αγγλικό δίκαιο όπου ο Professor Andrian Briggs καταλήγει στα ακόλουθα: '
3. Ιt follows that as a matter of English common law, and statute law from 1933 to the present day, an intermediate judgment does not count as, and is not treated as, a foreign judgment for the purposes of the law on the recognition and enforcement of foreign judgments." Εκ των ανωτέρω, ως με συμβουλεύει ο κ. Τσαρδελλής, αυτό που προκύπτει ξεκάθαρα από την γνωμάτευση Τεκμήριο 1, είναι ότι απόφαση με την οποία αναγνωρίστηκε απόφαση άλλου δικαστηρίου δεν μπορούσε να τύχει αναγνώρισης ως αλλοδαπή απόφαση με βάση το Foreign Judgments (Reciprocal Enforcement) Act 1933 ως είχε αρχικά θεσπιστεί στην Αγγλία. Ενόψει των ανωτέρω και ως τυγχάνω συμβουλής από τον δικηγόρο του καθ' ου η αίτηση, κ. Τσαρδελλή, είναι προφανές ότι το Σεβαστό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας και/ή εξουσίας να αναγνωρίσει την Συνοπτική Απόφαση με βάση τον Περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμο, Κεφ. 10.» Η καθ' ης η αίτηση (αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση) έφερε ένσταση στην παρούσα Αίτηση προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης: «
4. Η παρούσα Αίτηση χρησιμοποιείται ως μέσο καταπίεσης της Καθ' ης η Αίτηση και/ή προσβολής των νομίμων δικαιωμάτων της και/ή σκοπεί στην προώθηση παράνομων και/ή αλλότριων και/ή αθέμιτων σκοπών και/ή στο να στερήσει από την Καθ' ης η Αίτηση το δικαίωμα της και/ή τη δυνατότητα να προωθήσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα νόμιμα δικαιώματά της.
5. Δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες από το Νόμο και/ή τη Νομολογία προϋποθέσεις για την έγκριση της υπό κρίση Αίτησης και/ή για τον παραμερισμό και/ή ακύρωση του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.01.2017 που εκδόθηκε στο πλαίσιο της Κύριας Αίτησης («το Διάταγμα Αναγνώρισης») και/ή για τον παραμερισμό και/ή ακύρωση της Ενδιάμεσης Αίτησης και/ή της ακύρωσης των εκδοθέντων ενδιάμεσων διαταγμάτων.
6. Η σκοπούμενη με την παρούσα Αίτηση ακύρωση και/ή παραμερισμός του Διατάγματος Αναγνώρισης και/ή της Ενδιάμεσης Αίτησης αποτελεί δραστικό και εξαιρετικό μέτρο το οποίο δεν δικαιολογείται στην παρούσα περίπτωση αφού η Κύρια Αίτηση και/ή η Ενδιάμεση Αίτηση δεν αποστερείται του αναγκαίου νομικού και/ή πραγματικού υπόβαθρου.
7. Τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν και/ή είχαν στον ουσιαστικό χρόνο δικαιοδοσία να επιληφθούν της Κύριας Αίτησης και/ή της Ενδιάμεσης Αίτησης και/ή να εκδώσουν το Διάταγμα Αναγνώρισης και/ή τα ενδιάμεσα διατάγματα και/ή ο περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων των Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμος, Κεφ.10 έχει εφαρμογή στην υπό κρίση Κύρια Αίτηση.
8. Οι διαδικασίας που ηγέρθηκαν ενώπιον των Αγγλικών Δικαστηρίων με αριθμό CL-20015-000846 στο πλαίσιο των οποίων εκδόθηκε η Συνοπτική Απόφαση ημερομηνίας 20.10.2016 καθώς και το σχετικό Διάταγμα ημερομηνίας 28.10.2016 δεν συνιστούν συνήθεις διαδικασίες για εγγραφή και εκτέλεση απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου, αλλά αγωγή με βάση τις πρόνοιες του κοινοδικαίου. Η δε Συνοπτική Απόφαση καθώς και το σχετικό Διάταγμα προς εγγραφή αποτελούν αποφάσεις Δικαστηρίου της Κοινοπολιτείας εντός της έννοιας που δίδεται από τις πρόνοιες του Κεφ.
10. Η γνωμάτευση του καθηγητή Briggs ημερομηνίας 08.03.2017 η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση του Αιτητή δε θα πρέπει να γίνει αποδεκτή και/ή θα πρέπει να αγνοηθεί από το σεβαστό Δικαστήριο αφού περιέχει θέσεις και/ή απόψεις του ίδιου του καθηγητή Briggs οι οποίες αφορούν ξένο δίκαιο και/ή νομικά επιχειρήματα και/ή νομολογία η οποία δεν εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση αφού δεν αφορά το Κυπριακό Δίκαιο και/ή αποτελεί μαρτυρία σε θέματα δικαίου το οποίο δεν αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο (substantive law) που εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση.
11. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία επί του θέματος για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων με την παρούσα Αίτηση διαταγμάτων και/ή την παροχή των αιτούμενων θεραπειών.
12. Η Αίτηση είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και/ή νομικά αβάσιμη και δεν συνάδει με τις πρόνοιες του Νόμου, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και της σχετικής επί του θέματος νομολογίας.
13. Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα προκαλέσει τεράστια αδικία και ζημία στην Καθ' ης η Αίτηση και θα προσβάλει τα νόμιμα δικαιώματά της αφού θα της αποστερήσει την προστασία που της παρέχεται από τα εκδοθέντα διατάγματα.» Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Γεωργίας Σιοπαχά, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την καθ' ης η αίτηση η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Με την εναρκτήρια αίτηση της ΒΜ-Βank ημερομηνίας 18/01/2017 (η «Πρωτογενής Αίτηση»), η ΒΜ-Βank αξιώνει την αναγνώριση και εγγραφή της Αγγλικής Απόφασης ημερομηνίας 20/10/2016 και του σχετικού Διατάγματος 28/10/2016 (συλλογικά αναφερόμενα ως η «Αγγλική Απόφαση») η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγγλικής υπόθεσης με αριθμό CL - 20015-000846 του Υψηλού Δικαστηρίου της Αγγλίας και Ουαλίας (High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division, Commercial Court) μεταξύ της ΒΜ-Bank JSC ως Ενάγουσας, και

(1)τον κ. Andrey Valerievich Chernyakov,

(2)την κ. Anastasia Erokhova, και

(3)την Norwind Shipping Limited ως Εναγόμενων βάσει των προνοιών του Περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων των Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμο, Κεφ. 10. Η Αγγλική Απόφαση εκδόθηκε εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1, εναγόμενου 1 στην εν λόγω αγωγή. Αντίγραφο της Αγγλικής Απόφασης βρίσκεται ήδη στο φάκελο του Δικαστηρίου ως Παράρτημα Α που συνοδεύει την Πρωτογενή Αίτηση. Όπως πληροφορούμαι από τους Άγγλους δικηγόρους της ΒΜ-Βank, ΡCB Litigation LLP, και όπως φαίνεται από το αρχικό Κλητήριο Ένταλμα ημερομηνίας 30/11/2015 που καταχωρήθηκε στο Υψηλό Δικαστήριο της Αγγλίας, με τις Αγγλικές Διαδικασίες η ΒΜ-Βank αιτείτο αρχικά θεραπεία εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 στηριζόμενη σε δύο βάσεις:

(1)ανεξάρτητη αγωγή με βάση το κοινοδίκαιο για ανάκτηση χρέους από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 προς την ΒΜ-Βank, που προκύπτει από τις Ρωσικές Αποφάσεις, και

(2)αίτηση με βάση το άρθρο 25 του Civil Jurisdiction and Judgments Act 1982 για την έκδοση Διατάγματος Παγοποίησης Παγκόσμιας Εμβέλειας. Όπως πληροφορούμαι από τους Άγγλους δικηγόρους της BM-Bank, οι Αγγλικές Διαδικασίες αφορούν σε ανεξάρτητη αγωγή που καταχωρήθηκε βάσει του κοινοδικαίου (common law action) για ανάκτηση χρέους που προκύπτει από τις Ρωσικές Αποφάσεις και δεν αποτελεί αίτηση για την τυπική αναγνώριση και εκτέλεση αλλοδαπής απόφασης βάσει των προνοιών σχετικής διημερούς σύμβασης ή συνθήκης. Αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος βρίσκεται ήδη στο φάκελο του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο 1 στην Ένορκη Δήλωση της Inna Vetelina που υποστηρίζει την Πρωτογενή Αίτηση. Επίσης, όπως πληροφορούμαι από τους Άγγλους δικηγόρους της ΒΜ-Βank, stiw 17/12/2015 η Τράπεζα καταχώρησε αίτηση στο Αγγλικό Δικαστήριο με την οποία ζητούσε, μεταξύ άλλων, άδεια του Δικαστηρίου για τροποποίηση του τίτλου της αγωγής ώστε να συμπεριλαμβάνονται ως Εναγόμενοι οι: Anastasia Erokhova (Καθ' ης η αίτηση 6 στην Κύρια Αίτηση) και η εταιρεία Norwind Shipping Limited, καθώς και άδεια για τροποποίηση του παρακλητικού μέρους του Κλητηρίου Εντάλματος ώστε να συμπεριληφθούν σε αυτό και οι αξιώσεις της ΒΜ-Βank εναντίον των εν λόγω προσώπων. Στις 15/01/2016, το Αγγλικό Δικαστήριο επέτρεψε την αιτούμενη τροποποίηση του τίτλου της αγωγής όσο και του αιτητικού μέρους. Αντίγραφο του τροποποιημένου Κλητηρίου Εντάλματος βρίσκεται ήδη στο φάκελο του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο 3 στην Ένορκη Δήλωση της Inna Vetelina που υποστηρίζει την Πρωτογενή Αίτηση. Στις 10/02/2016 η ΒΜ-Βank καταχώρησε στο πλαίσιο των Αγγλικών Διαδικασιών αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση. Η ακρόαση της αίτησης για συνοπτική απόφαση έλαβε χώρα στις 20/09/2016 και 21/09/2016 στην παρουσία αντιπροσώπων της ΒΜ-Βank και των Καθ' ων η Αίτηση 1 και

1. Στις 20/10/2016, το Ανώτερο Δικαστήριο της Αγγλίας εξέδωσε συνοπτική απόφαση υπέρ της ΒΜ-Βank και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση
2. Αναφορικά με την αξίωση της Αιτήτριας εναντίον των υπολοίπων εναγομένων η οποία περιγράφεται στις παραγράφους 21 με 36 της Έκθεσης Απαίτησης της Αιτήτριας, το Αγγλικό Δικαστήριο διέταξε την Καθ' ης η Αίτηση 6 και την εταιρεία Norwind Shipping Limited να προχωρήσουν στην καταχώρηση έκθεσης υπεράσπισης ώστε αυτή να εξεταστεί σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Διάταγμα του Δικαστηρίου σε σχέση με την εν λόγω απόφαση συντάχθηκε και εκδόθηκε στις 28/10/
3. Από όσα καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω, οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση του Αιτητή είναι παραπλανητικοί, συγχέουν τις νομικές αρχές και πρόνοιες που ισχύουν στην παρούσα υπόθεση με αυτές που ισχύουν σε άλλα κράτη βάσει άλλων ξένων νομοθετημάτων και δεν παρουσιάζουν μια ολοκληρωμένη εικόνα στο Δικαστήριο αναφορικά με το πεδίο εφαρμογής του Κεφ.
4. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την νομική γνωμάτευση του καθηγητή Briggs, η οποία επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση του Αιτητή, τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν την παρούσα υπόθεση επειδή το Κεφ. 10 δεν εφαρμόζεται σε διαδικασίες αναγνώρισης αλλοδαπών αποφάσεων που εκδόθηκαν στο πλαίσιο διαδικασιών εκτέλεσης αποφάσεων που εκδόθηκαν από δικαστήρια τρίτων χωρών. Όπως καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω, τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να επιλειφθούν της παρούσας υπόθεσης και να προχωρήσουν στην αναγνώριση της Αγγλικής Απόφασης βάσει των προνοιών του Κεφ. 10 αφού αυτή εμπίπτει ξεκάθαρα στην κατηγορία των αποφάσεων που δύναται να εγγραφούν βάσει του άρθρου 2 του εν λόγω Νόμου. Όπως καλύτερα πληροφορούμαι από τους Άγγλους δικηγόρους της ΒΜ-Βank, η Αγγλική Απόφαση αποτελεί τελεσίδικη απόφαση η οποία δύναται να εκτελεστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το Αγγλικό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί της αγωγής και ο Καθ' ου η Αίτηση 1 είχε λάβει εμπρόθεσμα γνώση για την ύπαρξη των Αγγλικών Διαδικασιών και είχε την ευκαιρία να λάβει μέρος στη διαδικασία της ακρόασης της αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Ως εκ τούτου, συντρέχουν όλες οι νομοθετικές προϋποθέσεις για την αναγνώριση της Αγγλικής Απόφασης στην Κύπρο με βάσει το Κεφ.
5. Από όσα καλύτερα γνωρίζω, δεν υπάρχει καμία προηγούμενη, δεσμευτικής ή καθοδηγητικής φύσεως, απόφαση είτε των Κυπριακών Δικαστηρίων είτε των Αγγλικών Δικαστηρίων η οποία να προνοεί ότι αποφάσεις παρόμοιας φύσεως όπως η Αγγλική Απόφαση δε δύναται να αναγνωριστούν βάσει του Κεφ. 10 για τους λόγους που αναφέρονται στην Ε/Δ που υποστηρίζει την Αίτηση του Αιτητή και συγκεκριμένα στην Νομική Γνωμάτευση του καθηγητή Briggs ημερομηνίας 08/03/2017.» Η γραπτή αγόρευση των αιτητών 2, 3, 4 και 5 είναι κοινή. Οι καθ' ων η αίτηση 1 και 6 καταχώρησαν μέσω των συνηγόρων τους ξεχωριστές γραπτές αγορεύσεις με ίδιο σχεδόν περιεχόμενο με αυτό της αγόρευσης των αιτητών 2, 3, 4 & 5 και όλοι οι συνήγοροι υιοθέτησαν και το περιεχόμενο της προφορικής αγόρευσης του κ. Παντελή ο οποίος εκπροσωπεί τους αιτητές 2 και 3, αναφέροντας ότι είναι ίδιες οι θέσεις που προωθούνται. Όπως ανέφερε ο κ. Παντελή στην προφορική του αγόρευση η διαδικασία αρχικά ξεκίνησε στη Ρωσία. Εκδόθηκαν τρεις δικαστικές αποφάσεις εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1 και στην πορεία η αιτήτρια (στη κύρια αίτηση) αποτάθηκε στο Αγγλικό Δικαστήριο και καταχώρησε αγωγή με βάση τις αρχές του Κοινοδικαίου στηριζόμενη στις τρεις Ρωσικές αποφάσεις και εξασφάλισε συνοπτική απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου σε σχέση με την αξίωση της και αποτάθηκε στο Δικαστήριο στη βάση του Κεφ. 10 για να αναγνωριστεί και να κηρυχθεί ως εκτελεστή απόφαση η απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου. Ενώπιον του δικαστηρίου υπάρχει, όπως ανέφερε ο κ. Παντελή ουσιαστικά αίτημα σε σχέση με απόφαση σε απόφαση (judgment on judgment) και είναι η εισήγηση του κ. Παντελή ότι η απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου δεν θεωρείται απόφαση για τους σκοπούς του Κεφ. 10 και για τον λόγο αυτό η μονομερής αναγνώριση στην οποία προέβηκε το Δικαστήριο θα πρέπει να παραμεριστεί και κατ' επέκταση τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα που εκδόθηκαν επίσης να παραμεριστούν. Όπως περαιτέρω ανέφερε ο κ. Παντελή υπάρχουν τρεις τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να αναγνωριστεί μια απόφαση Αγγλικού Δικαστηρίου. Με βάση τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 1215/12, με βάση το Κεφ. 10 και η τρίτη με βάση το Κοινοδίκαιο. Στην παρούσα περίπτωση επειδή η Αγγλική απόφαση είναι απόφαση επί απόφασης δεν μπορεί να αναγνωριστεί με κανένα από τους τρεις τρόπους. Το Κεφ. 10 είναι όπως ανέφερε ο κ. Παντελή αντιγραφή λέξη προς λέξη του Foreign Judgments (Reciprocal Enforcement) Act 1933 (πιο κάτω θα αναφέρεται ως ο Νόμος 1933) της Αγγλίας, όπως αρχικά θεσπίστηκε και υπάρχουν αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου που το επιβεβαιώνουν και αποδέχονται ότι για την ερμηνεία του Κεφ. 10 ακολουθούμε τη νομολογία και τις αρχές των Αγγλικών Δικαστηρίων καθόσον αφορά την ερμηνεία του Νόμου
6. Για το θέμα έχει δώσει μετά από αίτημα των αιτητών σε όλες τις αιτήσεις γνωμάτευση ο καθηγητής Briggs σε σχέση με την προσέγγιση των Αγγλικών Δικαστηρίων και πράγματι δεν υποστηρίζεται από αυθεντίες γιατί δεν υπάρχει καμιά αυθεντία, καμιά απόφαση Αγγλικού Δικαστηρίου ή οποιουδήποτε άλλου Δικαστηρίου που να αποφάσισε το συγκεκριμένο σημείο. Υπάρχουν όμως αποφάσεις που εξετάζουν το αντίστοιχο σημείο σε σχέση με το Κοινοδίκαιο και οι αποφάσεις υποστηρίζουν ότι μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να αναγνωριστεί. Η αγωγή στην Αγγλία βασίστηκε στις αλλοδαπές αποφάσεις σαν αιτία αγωγής και η εν λόγω διαδικασία είναι όπως ανέφερε κλασσική περίπτωση εκτέλεσης απόφασης. Ο κ. Παντελή παρέπεμψε το δικαστήριο στην υπόθεση Matina Maritime S.A. v. S. Ch. Jeropoulos & Co. Limited

(1984)1 C.L.R. 841, η οποία όπως είπε ήταν πολύ παρόμοια με την παρούσα αίτηση εκτός από το ότι αφορούσε διαιτητική απόφαση Αγγλικού Δικαστηρίου ενώ στην παρούσα περίπτωση είναι απόφαση Ρωσικού Δικαστηρίου. Αναγνωρίστηκε η απόφαση (στη Matina) από το Αγγλικό Δικαστήριο και στη συνέχεια οι αιτητές ήρθαν στην Κύπρο για να ζητήσουν αναγνώριση της Αγγλικής απόφασης με βάση το Κεφ.

1. Το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε ότι δεν ήταν δυνατό να αναγνωριστεί μια τέτοια απόφαση Αγγλικών Δικαστηρίων με βάση το Κεφ. 10 αφού η απόφαση του High Court of Justice δεν μπορούσε να υπαχθεί στην έννοια της απόφασης του Κεφ.
2. Στην παρούσα περίπτωση η αρχική απόφαση είναι Ρωσικού Δικαστηρίου, αναγνωρίστηκε από το Αγγλικό Δικαστήριο και η αιτήτρια ζήτησε την αναγνώριση της Αγγλικής απόφασης στην Κύπρο με βάση το Κεφ.
3. Είναι η εισήγηση του κ. Παντελή σύμφωνα με την γνωμάτευση του καθηγητή Briggs ότι ο Νόμος του 1982 της Αγγλίας, άρθρο 35 ο οποίος αναφέρει σαφώς ότι απόφαση επί απόφασης δεν μπορεί να αναγνωριστεί δεν αποτελεί τροποποίηση του Νόμου 1933 αλλά κωδικοποίηση και «νοικοκύρεμα της νομοθεσίας» αφού αυτό ήταν ανέκαθεν από το 1933 το δίκαιο. Δεν υπάρχει κανένας ακαδημαϊκός, κανένας δικηγόρος και καμιά απόφαση Δικαστηρίου σε όλη την Κοινοπολιτεία που να αποφάσισε ότι απόφαση επί απόφασης μπορεί να αναγνωριστεί με βάση το Νόμο 1933 ή με βάση το Κοινοδίκαιο. Τόσο ο κ. Παντελή όσο και ο κ. Παύλου σχολίασαν την απόφαση δικαστή του Hong Kong Morgan Stanley & Co Int'l Ltd v. Pilot Lead Investments Ltd

(2006)4 HKC 93, όπου ο Δικαστής κατέληξε στην άποψη ότι αν η ενδιάμεση απόφαση ενώπιον του ήταν τελεσίδικη θα μπορούσε να την αναγνωρίσει με βάση το δίκαιο του Hong Kong και μπορούσε να αναγνωριστεί απόφαση επί απόφασης με βάση το Νόμο του

1. Ακολούθησε άλλη απόφαση όπως ανέφερε ο κ. Παντελή επίσης από Δικαστήριο του Χονγκ Κόνγκ όπου αναγνωρίστηκε ότι είναι προβληματική η προσέγγιση στην προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου του Hong Kong. Η αιτήτρια όπως ανέφερε περαιτέρω ο κ. Παντελή θα μπορούσε να αποταθεί στο Κυπριακό Δικαστήριο και να καταχωρήσει αγωγή όπως καταχώρησε στην Αγγλία ή θα μπορούσε να αποταθεί για αναγνώριση της Ρωσικής απόφασης με βάση την διμερή συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Κύπρου. Τίποτε όμως έπραξε από τα πιο πάνω και προσπαθεί να έρθει στην Κύπρο «από την πίσω πόρτα» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κ. Παντελή. Στη δική του προφορική αγόρευση ο κ. Παύλου τόνισε ιδιαίτερα ότι η γνωμάτευση του καθηγητή Briggs πρέπει να αγνοηθεί. Το Δικαστήριο όπως είπε θα αποφασίσει αν σύμφωνα με τον Κυπριακό Νόμο, το Κεφ. 10 όπως τροποποιήθηκε το 2000, έχει δικαιοδοσία να εκδώσει και διατηρήσει σε ισχύ την εγγραφή της Αγγλικής απόφασης που έχει ήδη γίνει και είναι θέμα ερμηνείας του Κυπριακού Νόμου. Ο καθηγητής Briggs αναφέρθηκε στο τι ισχύει στο Αγγλικό δίκαιο και ο ίδιος δήλωσε ότι δεν είναι ειδικός στο Κυπριακό Νόμο. Είναι κοινή θέση όπως ανέφερε ο κ. Παύλου ότι δεν υπάρχει Αγγλική απόφαση για το επίδικο θέμα και το τι θα μπορούσε να αποφασίσουν τα Αγγλικά Δικαστήρια δεν είναι κάτι που το Δικαστήριο πρέπει να λάβει υπ' όψη. Αυτό που το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει είναι την σωστή ερμηνεία του Κυπριακού Νόμου. Η αγωγή του Κοινοδικαίου όπως ανέφερε στηρίζεται πάνω στην υποχρέωση. Δεν είναι διαδικασία αναγνώρισης. Η διαδικασία του Κοινοδικαίου είναι επειδή υπάρχει μια αναγνωρισμένη υποχρέωση η οποία δημιουργήθηκε από το γεγονός της απόφασης από ικανό Δικαστήριο και μπορεί να κινηθεί αγωγή και να εκδοθεί ξανά απόφαση για το ίδιο ποσό και μάλιστα το Αγγλικό Δικαστήριο με βάση την απόφαση δικαιούται να δώσει και θεραπείες που δεν ήταν στην απόφαση, κάτι το οποίο δεν είναι χαρακτηριστικό των διαδικασιών αναγνώρισης. Είναι η εισήγηση του κ. Παύλου, με παραπομπή στο σύγγραμμα του Trevor Hartley ότι δεν υπάρχει απόφαση πάνω σε απόφαση κάτω από το Διηπειρωτικό δίκαιο. Με βάση το Κοινοδίκαιο υπάρχει απόφαση πάνω σε απόφαση αν η απόφαση είναι από αγωγή κάτω από Διηπειρωτικό δίκαιο. Το Κοινοδίκαιο αναδείχθηκε μέσα από αποφάσεις Δικαστηρίων από την εφαρμογή των βασικών αρχών δικαίου από τα Δικαστήρια. Δεν είναι ο Νόμος της Αγγλίας. Τι κοινοδίκαιο υπάρχει διερωτήθηκε ο κ. Παύλου όταν δεν υπάρχει καμιά απόφαση. Απλά υπήρχε η πρακτική αναγνώρισης των αποφάσεων και κωδικοποίησαν εκείνη την πρακτική των δικαστηρίων η οποία δεν είναι γνωστή σ' εμάς ούτε ανάφερεται πουθενά. Ανέφερε περαιτέρω ο κ. Παύλου σε σχέση με την επίδικη απόφαση ότι εκδόθηκε απόφαση για το ποσό πλέον τόκους. Πιθανό να μην ήταν εγγράψιμη απόφαση που απευθυνόταν για άλλους λόγους αλλά είναι απόφαση για το ποσό και οι αποφάσεις για το ποσό είναι πάντα εγγράψιμες σύμφωνα με το Κεφ. 10 το οποίο επεκτάθηκε περαιτέρω με την τροποποίηση του
2. Μπορεί αρχικά η απόφαση να περιγράφει την διαδικασία σαν μία διαδικασία με την οποία θα εφαρμοστούν οι Ρωσικές αποφάσεις αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το δηλωτικό της είναι ότι αναγνωρίζονται οι Ρωσκές αποφάσεις. Είναι απόφαση για το ποσό. Σχολιάζοντας την απόφαση Morgan Stanley σε συσχετισμό με την τροποποίηση του 1982 στην Αγγλία ο κ. Παύλου ανέφερε ότι είναι απόφαση επί του σημείου και δεν είναι ακαδημαϊκή ανάλυση όπως του καθηγητή Briggs. Από την στιγμή που έκριναν στην Αγγλία ότι χρειαζόταν η τροποποίηση του νόμου το έκαμαν για να πουν ξεκάθαρα ότι δεν γίνεται εγγραφή απόφασης επί απόφασης.. Ο Κύπριος νομοθέτης το 2000 επέκτεινε το Κεφ. 10 το οποίο προέβλεπε μόνο για χρηματικές αποφάσεις και τεκμαίρεται τουλάχιστο ότι επέλεξε να μην ακολουθήσει την διευκρίνιση που έγινε στην Αγγλία το 1982 και δεν ακολούθησε τον περιορισμό που τέθηκε στην Αγγλία. Ο κ. Παύλου εισηγήθηκε ότι η υπόθεση Μatina (ανωτέρω) στην οποία έδωσε ιδιαίτερη έμφαση ο κ. Παντελής δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση αφού αυτό που λέει είναι ότι εκεί που η βασική Αγγλική απόφαση είναι αναγνώριση διαιτητικής απόφασης δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε το Κεφ. 10 για να αναγνωρίσουμε την Αγγλική απόφαση. Αναφέρεται στη Μatina σύμφωνα με την θέση του κ. Παύλου ότι αυτή η απόφαση εμπίπτει σε μια ειδική διαδικασία που αφορά διαιτητικές αποφάσεις για τις οποίες υπήρχε πρόνοια στο Αγγλικό δίκαιο. Οι συνήγοροι των διαδίκων αναπτύσσουν εκτεταμένα και αναλυτικότερα τις θέσεις τους μέσα από τις γραπτές αγορεύσεις τους αλλά θεωρώ έργο αχρείαστο και αντιπαραγωγικό να παραθέσω το περιεχόμενο τους. Έχοντας μελετήσει το περιεχόμενο όλων των αγορεύσεων και έχοντας πάντα κατά νου το περιεχόμενο τους θα προχωρήσω στην εξέταση της αίτησης και της ένστασης και θα αναφερθώ στο περιεχόμενο των αγορεύσεων όπου κριθεί σκόπιμο. Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 3-6, 9 και 10 του Κεφ. 10 όπως έχει τροποποιηθεί από τον Ν. 130

(1)/00. Το άρθρο 6

(1)αναφέρει τα εξής: «6.-

(1)Με σχετική αίτηση για τo σκoπό αυτό πoυ υπoβάλλεται καvovικά από oπoιoδήπoτε διάδικo εvαvτίov τoυ oπoίoυ εγγεγραμμέvη απόφαση δύvαται vα εφαρμoστεί, η εγγραφή της απόφασης- (α) παραμερίζεται αv τo Δικαστήριo εγγραφής ικαvoπoιείται- (i) ότι η απόφαση δεv είvαι απόφαση στηv oπoία εφαρμόζεται τo Μέρoς αυτό τoυ Νόμoυ αυτoύ ή δεv είvαι απόφαση πoυ γράφτηκε κατά παράβαση τωv πρoηγoύμεvωv διατάξεωv τoυ Νόμoυ αυτoύ ή .................................... .....................................» Σύμφωνα επίσης με το άρθρο 2

(1)του Κεφ. 10: «απόφαση» σημαίvει απόφαση ή διάταγμα πoυ δίvεται ή εκδίδεται από Δικαστήριo σε oπoιαδήπoτε πoλιτική διαδικασία, ή απόφαση ή διάταγμα πoυ δίvεται ή εκδίδεται από Δικαστήριo σε oπoιαδήπoτε πoιvική διαδικασία για τηv πληρωμή πoσoύ χρημάτωv σε σχέση με απoζημίωση ή ζημιά σε oπoιoδήπoτε διάδικo πoυ ζημιώθηκε.» Το άρθρο 3

(1)του Κεφ. 10 αναφέρει ότι το μέρος αυτό του Νόμου εφαρμόζεται αν απόφαση για την οποία επιδιώκεται η εγγραφή είναι «τελεσίδικη όσον αφορά τους διάδικους σε αυτή» και σύμφωνα με το άρθρο 3

(3): «3

(1)....................................

(2).....................................

(3)Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, απόφαση θεωρείται ως τελεσίδικη αvεξάρτητα τoυ ότι έφεση δυvατό vα εκκρεμεί εvαvτίov αυτής, ή ότι δυvατό αυτή vα υπόκειται ακόμα σε έφεση, στα Δικαστήρια της χώρας τoυ αρχικoύ Δικαστηρίoυ.» Τελεσίδικη απόφαση, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο του άρθρου 3

(3)και για τους σκοπούς του συγκεκριμένου άρθρου, είναι η απόφαση για την οποία έχουν εξαντληθεί όλα τα περιθώρια αναθεώρησης ως προς την ουσία της και είναι πλέον δεσμευτική για τους διαδίκους. Σύμφωνα με την απόφαση Μιχαλάκης Ραφτόπουλος ν. Δημοκρατία

(1998)4 Α.Α.Δ. 7. «Προϋπόθεση για την γένεση δέσμευσης αποτελεί η κρίση επί της ουσίας της διαφοράς ...... Δέσμευση προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου ως προς τα ουσιώδη γεγονότα.» Για τους σκοπούς της παρούσας αίτησης με την επιφύλαξη του άρθρου 3

(3)τελεσίδικη είναι η απόφαση στην οποία το δικαστήριο εξέτασε την ουσία και κατέληξε σε ευρήματα ως προς τα ουσιώδη γεγονότα. Το ερώτημα που το Δικαστήριο θα πρέπει να απαντήσει είναι το κατά πόσο η επίδικη απόφαση που εκδόθηκε από το High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division Commercial Court, 28.10.2016 εμπίπτει στην έννοια της απόφασης σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ.

1. Είναι η εισήγηση των συνηγόρων όλων των αιτητών ότι η συνοπτική απόφαση που εκδόθηκε από το Αγγλικό Δικαστήριο δεν εμπίπτει στην έννοια της απόφασης του Κεφ. 10 γιατί δεν αφορούσε διαδικασία που εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου που έχει δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης. Η αιτήτρια επέλεξε να καταχωρίσει αγωγή ενώπιον του Αγγλικού Δικαστηρίου βασιζόμενη στην αλλοδαπή απόφαση (των Ρωσικών Δικαστηρίων) ως αιτία αγωγής με βάση το κοινοδίκαιο και όχι με βάση το αρχικό αγώγιμο δικαίωμα για να αναγνωρισθούν, εγγραφούν και εκτελεστούν οι Ρωσικές αποφάσεις. Το Αγγλικό Δικαστήριο εξέδωσε την συνοπτική απόφαση αναγνωρίζοντας τις Ρωσικές αποφάσεις χωρίς να αποφασίσει επί της ουσίας και του αρχικού αγώγιμου δικαιώματος. Αντίθετη είναι η θέση του κ. Παύλου ο οποίος αναφέρει στη δική του γραπτή αγόρευση ότι ο ισχυρισμός των αιτητών ότι η αγγλική απόφαση αποτελεί απόφαση η οποία απλά αναγνωρίζει απόφαση άλλου δικαστηρίου, ωσάν οι αγγλικές διαδικασίες να αποτελούν διαδικασίες τυπικής αναγνώρισης αλλοδαπής απόφασης είναι ανακριβής και σκοπό έχει την παραπλάνηση του Δικαστηρίου ως προς τη φύση των αγγλικών διαδικασιών και κατ' επέκταση της αγγλικής απόφασης που έχει εκδοθεί. Η καθ' ης η αίτηση ξεκίνησε διαδικασίες ενώπιον του αγγλικού δικαστηρίου με την καταχώριση αγωγής για την ικανοποίηση της χρηματικής οφειλής που οφείλεται σε αυτή από τον καθ' ου η αίτηση 1, η οποία προκύπτει από ρωσικές αποφάσεις. Έτσι στο πλαίσιο των αγγλικών διαδικασιών η καθ' ης η αίτηση δεν επιχειρεί όπως αναφέρει ο κ. Παύλου απλά την αναγνώριση των ρωσικών αποφάσεων αλλά προωθεί την απαίτηση που έχει εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1 στην κύρια αίτηση, η οποία έχει αποκρυσταλλωθεί από τις ρωσικές αποφάσεις. Οι διαδικασίες στη βάση του κοινοδικαίου για την ανάκτηση οφειλής δεν συνιστούν διαδικασίες για αναγνώριση και εκτέλεση απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου αλλά αγωγές για την ανάκτηση οφειλής ή χρέους. Σκοπός της διαδικασίας αυτής δεν είναι η αυστηρή ή τυπική αναγνώριση και εκτέλεση απόφασης αλλοδαπών δικαστηρίων αλλά η ικανοποίηση της απαίτησης του ενάγοντα. Ουσιαστικά στην νέα αγωγή ο ενάγων επιχειρεί να υποστηρίξει ότι οφείλεται σε αυτόν το ποσό για το οποίο έχει εκδοθεί η αλλοδαπή απόφαση και χρησιμοποιεί την ίδια την απόφαση ως μαρτυρία, ότι πράγματι οφείλεται σε αυτόν το ποσό αφού δικαστήριο που είχε δικαιοδοσία αποφάσισε αφού άκουσε και τα δύο μέρη ότι πράγματι υπάρχει αυτή η οφειλή. Από το λεκτικό της Αγγλικής επίδικης απόφασης η οποία βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου είναι σαφές κατά την κρίση μου ότι αυτή αφορά αίτημα για εφαρμογή (enforce) των Ρωσικών αποφάσεων και αναγνωρίζεται στην ίδια την Αγγλική απόφαση ότι οι Ρωσικές αποφάσεις είναι τελικές και αναμφισβήτητες επί της ουσίας (final and conclusive on the merits). Δεν θα συμφωνήσω με την θέση του κ. Παύλου ότι οι διαδικασίες που εκκρεμούν ενώπιον του Αγγλικού Δικαστηρίου στην παρούσα υπόθεση αποτελούν ανεξάρτητες διαδικασίες για την ανάκτηση του χρέους και όχι διαδικασίες που προωθούνται με σκοπό την έκδοση απόφασης που να διατάζει την αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων του ρωσικού δικαστηρίου. Όποιο και αν είναι το λεκτικό που χρησιμοποιείται από το αγγλικό δικαστήριο είναι παραδεκτό ότι την ουσία της διαφοράς την εξέτασε το Ρωσικό Δικαστήριο και την απόδοση του ποσού στην αιτήτρια είναι το ρωσικό δικαστήριο που την διέταξε αλλά επίσης είναι το ρωσικό δικαστήριο που άκουσε τη μαρτυρία για την ουσία της απαίτησης. Οποιαδήποτε άλλη απαίτηση στην Αγγλική διαδικασία δεν μπορεί να αποτελεί αυτοτελή αιτία αγωγής αλλά απορρέει από τις Ρωσικές αποφάσεις και εγείρεται στα πλαίσια της διαδικασίας αναγνώρισης. Ακόμη και αν χρησιμοποιηθεί το λεκτικό όπως ο κ. Παύλου το χρησιμοποιεί ότι δηλαδή σκοπός της επιδιωκόμενης απόφασης είναι η αναγνώριση της ύπαρξης της οφειλής και όχι αναγνώριση των ρωσικών αποφάσεων, επί της ουσίας η ύπαρξη της οφειλής εξετάστηκε από τα ρωσικά δικαστήρια και όχι από το αγγλικό δικαστήριο. Το Αγγλικό Δικαστήριο δεν θα εξετάσει την ύπαρξη της οφειλής αλλά την αναγνώριση της ύπαρξης της που αποφασίστηκε από το Ρωσικό Δικαστήριο με μαρτυρία μάλιστα την ίδια την απόφαση του Ρωσικού Δικαστηρίου και θα συμφωνήσω με τη θέση των αιτητών ότι η επίδικη απόφαση είναι απόφαση με την οποία αναγνωρίστηκε άλλη απόφαση. Θα πρέπει περαιτέρω να αποφασιστεί κατά πόσο ως τέτοια απόφαση, αναγνώρισης δηλαδή των αλλοδαπών Ρωσικών αποφάσεων, μπορεί να εγγραφεί στην Κύπρο κάτω από το Κεφ.
2. Είναι κοινή θέση ότι δεν υπάρχει προηγούμενη Δικαστική απόφαση με την οποία να αποφασίστηκε η εγγραφή απόφασης επί της απόφασης (judgment on judgment) και το Δικαστήριο θα περιοριστεί στην ερμηνεία του Κεφ. 10 χωρίς αναφορά στην γνωμάτευση του καθηγητή Briggs. Είναι η θέση του κ. Παύλου όπως εκφράζεται μέσα από τη γραπτή αλλά και προφορική του αγόρευση ότι λαμβάνοντας υπόψη το ξεκάθαρο λεκτικό του ερμηνευτικού μέρους του Κεφ. 10, καθώς και το γεγονός ότι το Κεφ. 10 έχει τροποποιηθεί επεκτείνοντας το εύρος των αποφάσεων που δύνανται να εγγραφούν κάτω από αυτό, πιθανή ερμηνεία του νόμου από το Δικαστήριο με τον τρόπο που ζητείται από τους αιτητές θα ερχόταν σε άμεση σύγκρουση με τις αρχές ερμηνείας νομοθετημάτων όπως έχουν αναφερθεί αφού τόσο η φυσική και συνήθης ερμηνεία των λέξεων που χρησιμοποιήθηκαν από τον νομοθέτη, όσο και η αποφυγή του νομοθέτη να περιορίσει το είδος των αποφάσεων που δύνανται να εγγραφούν, όπως η τροποποίηση στην Αγγλία με το Νόμο του 1982 οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η αγγλική απόφαση μπορεί να εγγραφεί στην Κύπρο μέσω του Κεφ.
3. Σίγουρα στο Κεφ. 10 δεν υπάρχει η ρητή αναφορά του Νόμου 1982 της Αγγλίας και η τροποποίηση του Κεφ. 10 έχει επεκτείνει την έννοια της απόφασης που μπορεί να εγγραφεί η οποία δεν περιορίζεται μόνο στη χρηματική οφειλή. Κρίνω όμως ότι δεν έχει διαφοροποιήσει με την τροποποίηση ο νομοθέτης και την έννοια της τελεσίδικης απόφασης όπως αναφέρεται στο άρθρο 3

(2)(α), η οποία όπως ερμηνεύεται πιο πάνω αφορά απόφαση επί της ουσίας και απόφαση επί της ουσίας στην παρούσα περίπτωση είναι κατά την κρίση μου μόνο η απόφαση του Ρωσικού Δικαστηρίου και εν όψει της κατάληξης μου αυτής δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση του κ. Παύλου. Αντίθετα θα συμφωνήσω με τη θέση του αιτητή ότι για να είναι εγγράψιμη η απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου δυνάμει του Κεφ. 10, θα πρέπει αυτή να αφορά απόφαση την οποία εξέδωσε δικαστήριο το οποίο αποφάσισε επί της ουσίας για να στοιχειοθετεί την έννοια της «τελεσίδικης» και θα συμφωνήσω επίσης ότι βοηθητική για το θέμα είναι η υπόθεση Matina (πιο πάνω). Η αναφορά στην απόφαση του Δικαστηρίου του Xόνγκ Κόνγκ Morgan Stanley & Co Int'l Ltd v. Pilot Lead Investments Ltd

(2006)4 HKC, με κάθε σεβασμό στο χρόνο που και οι δύο πλευρές αφιέρωσαν για να τη σχολιάσουν, θεωρώ ότι σε τίποτε δεν βοηθά στην παρούσα υπόθεση αφού εκφράζει μια παρεμπιπτόντως άποψη και δεν προβαίνει σε ερμηνεία επί του θέματος. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση επιτυγχάνει. Η απόφαση ημερομηνίας 20.10.2016 δεν είναι εγγράψιμη με βάση το Κεφ.10 αφού δεν συνιστά απόφαση επί της ουσίας και ως εκ τούτου το διάταγμα ημερ. 19.1.2017 ακυρώνεται. Κατά συνέπεια αυτό συμπαρασύρει και το ενδιάμεσο διάταγμα ίδιας ημερομηνίας το οποίο επίσης ακυρώνεται. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται εναντίον της καθ' ης η αίτηση και υπέρ των αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Ρ. Λιμνατίτου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Παραμερισμός διατάγματος εγγραφής αλλοδαπής απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο