Ανδρέα Αντωνίου ν. Κύπρου Ανδρέου, από Λάρνακα ως εκκαθαριστή της εταιρεία Κ & Μ (Famagusta) Developers and Constructions Limited κ.α., Αρ. Αγωγής

(4)διαμερισμάτων, δύο των δύο

(2)υπνοδωματίων και δύο

(2)των τριών

(3)υπνοδωματίων που θα ήταν στον πρώτο όροφο της ρηθείσας πολυκατοικίας, (τα οποία στο εξής θα καλούνται «τα Διαμερίσματα»). Δυνάμει της Συμφωνίας η πολυκατοικία επρόκειτο να ανεγερθεί και παραδοθούν τα διαμερίσματα σύμφωνα με τα επισυνημμένα σε αυτή αρχιτεκτονικά σχέδια. Δυνάμει του όρου 7 της Συμφωνίας η ανέγερση και συμπλήρωση των Διαμερισμάτων θα γινόταν αποκλειστικά με έξοδα και ευθύνη της Εταιρείας. Η ρηθείσα συμφωνία προνοούσε ακόμα ότι όλες οι δαπάνες για κατασκευή της πολυκατοικίας, συμπεριλαμβανομένων όλων των κοινόχρηστων και κοινόκτητων χώρων και εξωτερικών έργων, της έκδοσης όλων των σχετικών αδειών την οποία η εταιρεία είχε την ευθύνη για την έκδοση τους και γενικά όλα τα έξοδα, μέχρι την πλήρη αποπεράτωση της όλης οικοδομής και την έκδοση ξεχωριστών τίτλων των Διαμερισμάτων ήταν ευθύνη της Εταιρείας. Δυνάμει του όρου 9 της Συμφωνίας, η Εταιρεία ήταν υπόχρεη να αποπερατώσει την ανέγερση της πολυκατοικίας σε 15 μήνες από την έκδοση της σχετικής άδειας οικοδομής. Δυνάμει του όρου 10 της Συμφωνίας όλοι οι όροι της είναι ουσιώδεις. Η Εταιρεία κατά ή περί την 27.12.2007 υπέβαλε προς την αρμόδια Πολεοδομική Αρχή, δηλαδή τον Δήμο Λεμεσού, αίτηση με αριθμό Π.Α.1025/07 για ανέγερση πολυκατοικίας. Η αίτηση αυτή κατά ή περί την 24.09.2009 απορρίφθηκε και σχετική γραπτή ειδοποίηση που αποστάληκε προς την Εταιρεία με επιστολή του Δήμου Λεμεσού την 10.12.

1. ΟΙ λόγοι δε απόρριψης της ήταν επειδή: (α) Δεν πληρούνταν τα ελάχιστα εμβαδά των οικιστικών μονάδων. (β) Δεν πληρούνταν οι πρόνοιες για χρήση της οικοδομής από ΑΜΕΑ (Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες). (γ) Δεν υπήρχαν όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για εξέταση της αίτησης. Η Εταιρεία, κατά παράβαση της Συμφωνίας, μέχρι σήμερα δεν εξασφάλισε την έκδοση πολεοδομικής άδειας και/ή άδειας οικοδομής για ανέγερση της ρηθείσας πολυκατοικίας με βάση τα επισυνημμένα στη Συμφωνία σχέδια, ούτε εξασφάλισε την έκδοση οποιασδήποτε σχετικής άδειας για εκτέλεση των συμβατικών της υποχρεώσεων. Η Εταιρεία μέχρι σήμερα δεν παράδωσε στον ενάγοντα τα Διαμερίσματα και μέχρι σήμερα δεν άρχισε καν την ανέγερση της ρηθείσας πολυκατοικίας. Με επιστολή του δικηγόρου τού ενάγοντος ημερομηνίας 21.04.2010, η οποία επιδόθηκε στην Εταιρεία στις 18.05.2010, την κάλεσε όπως σε 45 μέρες από την λήψη της εν λόγω επιστολής διευθετήσει την έκδοση άδειας οικοδομής καθιστώντας τον χρόνο αυτόν ως ουσιώδη στη Συμφωνία τους. Η Εταιρεία κατά/ η περί την 23.07.2010, παράλειψε και εξακολουθεί να παραλείπει να διευθετήσει την έκδοση της ρηθείσας άδειας ή οποιασδήποτε άδειας και ούτε άρχισε την ανέγερση της εν λόγω πολυκατοικίας, με αποτέλεσμα ο ενάγων με επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 23.07.2010, η οποία επιδόθηκε στην εταιρεία στις 6.08.2010 να τερματίσει τη Συμφωνία. Για τους πιο πάνω λόγους ο ενάγων αξιώνει εναντίον του εναγόμενου 1: (α) Δήλωση με την οποία να αναγνωρίζεται ότι η Συμφωνία Αντιπαροχής με ημερομηνία 16.06.2007 μεταξύ του ενάγοντος και της Εταιρείας έχει τερματισθεί και είναι άκυρη. (β) Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται όπως αποσύρει από το Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού τυχόν κατατεθέν αντίγραφο της πιο πάνω Συμφωνίας με ημερομηνία 16.06.
2. (γ) Διάταγμα προς το Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού όπως προχωρήσει σε απόσυρση και/ή διαγραφή της τυχόν κατάθεσης της πιο πάνω Συμφωνίας με ημερομηνία 16.06.2007 ώστε τα Οικόπεδα να καταστούν ελεύθερα από τη Συμφωνία. Η ανταπαίτηση έχει ακυρωθεί εκ των πραγμάτων και απορριφθεί για τον λόγο ότι ο εναγόμενος 1 δεν συμμορφώθηκε με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου με ημερομηνία 9.12.2015, για παροχή ασφάλειας εξόδων μέχρι την 11.01.2016 που καθοριζόταν ως χρόνος εντός του οποίου θα έπρεπε να είχε συμμορφωθεί οπότε και η ανταπαίτηση θα θεωρείτο ως απορριφθείσα. Επομένως, οποιαδήποτε μαρτυρία παρείσφρησε και αφορούσε την ανταπαίτηση δεν θα με απασχολήσει στη συνέχεια. Στην Υπεράσπιση του ο εναγόμενος 1, πέραν του προσδιορισμού της ιδιότητας του, ισχυρίζεται ότι η απαίτηση του ενάγοντος είναι αβάσιμη και ενοχλητική. Ισχυρίζεται ότι ο Ενάγων κατά τον ουσιώδη χρόνο της παρούσας αγωγής ήταν φερόμενος, ως ιδιοκτήτης και/ή συνιδιοκτήτης των επίδικων ακινήτων. Παραδέχεται την υπογραφή της Συμφωνίας και ισχυρίζεται ότι αυτή καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού νόμιμα και νομότυπα και ότι έτυχε του ελέγχου των Αρμόδιων Υπηρεσιών του Κτηματολογίου. Ισχυρίζεται ότι αγνοεί και αρνείται τις παρ. 6 έως 20 της Έκθεσης Απαιτήσεως στις οποίες ουσιαστικά γίνεται αναφορά στους όρους της μεταξύ των διαδίκων Συμφωνίας και θέτει τον Ενάγοντα σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών του. Ισχυρίζεται, ότι τα αληθή γεγονότα είναι ότι, μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Αντιπαροχής, ανέθεσε σε Αρχιτεκτονικό Γραφείο, την εκπόνηση Αρχιτεκτονικών Σχεδίων και ότι αμέσως μετά την εκπόνηση των Αρχιτεκτονικών Σχεδίων υπέβαλε αίτηση στην Πολεοδομία για σχετική έγκριση, αφού υπέγραψε ο Ενάγων όλες τις σχετικές αιτήσεις και έγγραφα που απαιτούνταν. Ισχυρίζεται ότι μετά από σχετικό έλεγχο από την Πολεοδομική Αρχή, κατέστησαν αναγκαίες μικροδιορθώσεις και μικροαλλαγές των σχεδίων, καθώς και υποβολή, εκ νέου τροποποιητικών σχεδίων συνοδευόμενων, από όλες τις σχετικές αιτήσεις και έγγραφα, από τον Ενάγοντα - Ιδιοκτήτη. Ισχυρίζεται ότι αφού ετοιμάστηκαν τα τροποποιητικά σχέδια, ζήτησε από τον Ενάγοντα να υπογράψει όλα τα σχετικά έντυπα και αιτήσεις που απαιτούνταν, για την κατάθεση των στην Πολεοδομική Αρχή. Ισχυρίζεται ότι ο Ενάγων, κατά παράβαση των συμβατικών του υποχρεώσεων, αρνήθηκε να υπογράψει, για δικούς του λόγους και/ή καθ' ότι προέβαλε αξιώσεις, εκτός των συμφωνηθέντων. Ισχυρίζεται ότι διαμαρτυρήθηκε και κάλεσε επανειλημμένως τον Ενάγοντα, να συνεργαστεί και να υπογράψει αλλά και να τηρήσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις, αλλά αυτός δεν επέδειξε ενδιαφέρον. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι ο Ενάγων, λόγω της συμπεριφοράς του, κωλύεται (estopped), να προβάλλει τέτοιους ισχυρισμούς, στην Έκθεση Απαίτησης του. Αρνείται την απαίτηση του Ενάγοντος και ισχυρίζεται ότι αυτός δεν δικαιούται καμιά αξίωση. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η Εταιρεία παρόλο ότι βρίσκεται υπό εκκαθάριση, ο εκκαθαριστής στα πλαίσια των καθηκόντων του μπορεί να υλοποιήσει τους όρους της Συμφωνίας νοουμένου ότι ο Ενάγων συμμορφωθεί πλήρως με τους όρους της. Στην απάντηση του ο Ενάγων απορρίπτει όλους τους ισχυρισμούς της Υπεράσπισης του Εναγόμενου 1 και εμμένει στους δικούς του ισχυρισμούς της Έκθεσης Απαιτήσεως. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Από πλευράς του Ενάγοντος κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου η θυγατέρα του κα Μαρίνα Αντωνίου (Μ.Ε.1) και ο ίδιος. Από πλευράς Εναγομένου 1 κατάθεσε ο Διευθυντής της κ. Κύπρος Κυπριανού. Κατατέθηκαν δέκα

(10)έγγραφα ως τεκμήρια και δηλώθηκαν διάφορα παραδεκτά γεγονότα τα οποία θα καταγράψω στο κατάλληλο σημείο στη συνέχεια. Η κα Μ. Αντωνίου (Μ.Ε.1), ανέφερε ότι τη Συμφωνία με την Εταιρεία την είχε κάνει ο πατέρας της. Κατάθεσε ως Τεκμ. 1 αντίγραφο της μαζί με το Παράρτημα Γ (όπως τιτλοφορείται), το οποίο συμπεριλαμβάνει τους Τεχνικούς Όρους της οικοδομής, αντίγραφο του πιστοποιητικού εγγραφής, σχεδίου με την τοπιοτέχνηση των οικοπέδων και τα αρχιτεκτονικά σχέδια. Ανέφερε ότι μετά την υπογραφή της Συμφωνίας που έγινε την 16.06.2007 κατά τις τρεις με τέσσερις συναντήσεις που είχε κατά το 2008 με τον Διευθυντή της Εταιρείας τον κ. Κ. Κυπριανού, της ανέφερε ότι είχε καταθέσει τα σχέδια στον Δήμο Λεμεσού και ότι ανέμενε την άδεια. Σε κάποια από τις συναντήσεις τους της είχε αναφέρει ότι εκδόθηκε η άδεια οικοδομής και όταν του ζήτησε να της την δείξει αυτός της είπε ότι δεν την είχε μαζί του αλλά θα της την έστελλε, κάτι που δεν έκανε ποτέ. Αργότερα σε κάποια συνάντηση τους, της είχε πει ότι θα άρχιζε εργασίες την 2.01.

1. Στο μεταξύ αφού δεν είχε ξεκινήσει καμιά οικοδομική εργασία κατάλαβαν ότι κάτι πήγαινε λάθος. Έτσι με πρωτοβουλία της μετέβηκε στο Δήμο Λεμεσού για να δει τι γινόταν με την άδεια οικοδομής. Εκεί διαπίστωσε την αλήθεια, ότι δηλαδή δεν είχε εκδοθεί άδεια οικοδομής όπως της είχε πει ο κ. Κ. Κυπριανού. Ενόψει των πιο πάνω, τον Ιούλιο του 2009 είχαν ζητήσει από τον δικηγόρο τους να στείλει επιστολή τερματισμού της συμφωνίας και πράγματι είχε σταλεί αυτή η επιστολή στις 23.07.2009 (Τεκμ. 2). Δεν πήραν καμιά απάντηση σε εκείνη την επιστολή. Σε επίσκεψη της στα γραφεία του Δήμου Λεμεσού τον Ιανουάριο του 2010 της ανέφεραν ότι απορρίφθηκε η αίτηση για άδεια οικοδομής και της επέδειξαν τη σχετική επιστολή όπου αναγράφονταν οι λόγοι της απόρριψης της την οποία κατάθεσε ως Τεκμ.
2. Ο Μηχανικός του Δήμου της είχε αναφέρει ότι προσπάθησαν επανειλημμένα να επικοινωνήσουν με την Εταιρεία για να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις τους αλλά δεν υπήρξε εκ μέρους της ανταπόκριση. Μέχρι και την ημέρα που κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου καμιά οικοδομική εργασία δεν εκτελέστηκε στο επίδικα οικόπεδα. Στις 21.04.2010 ο νέος δικηγόρος τους είχε στείλει άλλη επιστολή στην Εταιρεία η οποία της επιδόθηκε την 18.05.2010 την οποία κατάθεσε ως Τεκμ.
3. Με αυτή την καλούσαν να συμμορφωθεί εντός 45 ημέρες με τον όρο της Συμφωνίας τους και να εξασφαλίσει άδεια οικοδομής. Στη συνέχεια επέδωσαν νέα επιστολή τερματισμού τερματισμού αυτή τη φορά εφόσον δεν εκπληρώθηκε ο όρος της προθεσμίας τον οποίον κατέστησε ουσιώδη την οποία κατάθεσε ως Τεκμ.
4. Στο μεταξύ, ανέφερε η μάρτυς, εκδόθηκαν χωριστοί τίτλοι ιδιοκτησίας για τα Οικόπεδα με ημερομηνία εγγραφής του την 2.11.2007 (Τεκμ. 6 και 7). Κατάθεσε ως Τεκμ. 8 επιστολή της Εταιρείας, όπου τους ανέφερε μεταξύ άλλων ότι προχωρούσαν με την ανέγερση της πολυκατοικίας «Κανονικότητα». Κατάθεσε επίσης ως Τεκμ. 9 δημοσίευμα της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» όπου σχολιάζονταν οι επιχειρηματικές δραστηριότητες της Εταιρείας και τα προβλήματα που παρουσίαζε με καταγγελίες πελατών της για εξαπάτηση τους. Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι η Συμφωνία και οι συζητήσεις που προηγήθηκαν γίνονταν στο σπίτι του πατέρα της όπου μετέβαινε ο κ. Κ. Κυπριανού. Η ίδια όπως και η αδελφή της ήταν παρούσες σε αυτές τις συναντήσεις καθώς τα διαμερίσματα που θα κτίζονταν προορίζονταν γι' αυτές. Το δικό της σπίτι βρίσκεται δίπλα από αυτό του πατέρα της. Ο κ. Κ. Κυπριανού κάποια στιγμή τους είχε πάρει και δείξει τα αρχιτεκτονικά σχέδια που είχαν ετοιμαστεί. Η ίδια δεν γνώριζε την Μαρία Αντωνίου και αν αυτή ενεργούσε για την Εταιρεία. Ανέφερε ότι μετά που στάλθηκε η επιστολή (Τεκμ. 2) δηλαδή μετά την 23.07.2009 ο κ. Κ. Κυπριανού δεν είχε μεταβεί ξανά στο σπίτι τους. Ανέφερε ότι κάποια φορά ο κ. Κ. Κυπριανού πριν την αποστολή της επιστολής (Τεκμ. 2), είχε μεταβεί στα οικόπεδα με κάποιον εργολάβο οικοδομών για να του δείξει τα οικόπεδα και όταν τον ρώτησε πότε θα άρχιζαν εργασίες ο κ. Κ. Κυπριανού της είπε στις 2.01.
5. Αρνήθηκε κατηγορηματικά υποβολή ότι ο κ. Κ. Κυπριανού επανειλημμένα τους επισκέφθηκε και ζητούσε όπως του υπογράψουν νέα τροποποιημένα σχέδια και ο ενάγων αρνείτο να το κάμει. Σε ερώτηση αν μεταξύ του Ιουλίου 2009 και Μαΐου 2010 είχαν προβεί σε άλλες παραστάσεις προς την Εταιρεία ανέφερε ότι κατά καιρούς τηλεφωνούσαν στον κ. Κ. Κυπριανού αλλά δεν έβλεπαν ανταπόκριση εκ μέρους του. Έτσι αναγκάστηκαν να αναθέσουν την υπόθεση τους σε δικηγόρο. Δεν είχαν σκεφθεί κατά το πιο πάνω χρονικό διάστημα να απέστελλαν κάποιο τηλεομοιότυπο (Fax) στην Εταιρεία. Αν πράγματι υπήρχαν τροποποιημένα σχέδια, ανέφερε, θα μετέβαιναν και οι ίδιοι στον Πρωταρά να τα υπέγραφαν, ο κ. Κ. Κυπριανού είχε τη δυνατότητα οποτεδήποτε επιθυμούσε να τους επισκεφθεί στο σπίτι τους για να τα υπέγραφε ο πατέρας τους. Ανέφερε ότι, όταν ο κ. Κ. Κυπριανού μετέβη για πρώτη φορά για να συζητήσουν ενδεχόμενη συμφωνία τους, τα οικόπεδα ήταν ήδη κατασκευασμένα. Σε υποβολή ότι η Συμφωνία δεν κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο καθώς εάν είχε κατατεθεί θα αναγραφόταν επί του πιστοποιητικού εγγραφής των Οικοπέδων (Τεκμ. 6 και 7), ανέφερε ότι δεν πρόλαβε ενδεχομένως να κατατεθεί καθώς η Συμφωνία προνοούσε ότι θα έπρεπε πρώτα να εκδοθεί η άδεια οικοδομής κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Μετά που περιήλθε στην αντίληψη τους το δημοσίευμα στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» (Τεκμ. 9), ο κ. Κ. Κυπριανού είχε μεταβεί στο σπίτι τους και όταν τον ρώτησαν τι συνέβαινε αυτός τους καθησύχασε και τους ανέφερε ότι ήταν ψέματα και φήμες και ότι το έργο θα προχωρούσε κανονικά και καλόπιστοι καθώς ήταν τον πίστεψαν. Στη συνέχεια όταν της υποδείχθηκε σε σημείο επί της ίδιας εφημερίδας ότι ανέγραφε 10.01.2010, ανέφερε ότι λόγω παρόδου τόσων χρόνων μπορεί όσα είπε προηγουμένως ότι συνέβησαν το 2008 ή το 2009 παραδέχθηκε ότι ενδεχομένως να έκαμνε λάθος όταν είχε αναφέρει το 2008 χωρίς όμως αυτό το λάθος της να υπέκρυπτε κάποια σκοπιμότητα εκ μέρους της. Απέδωσε δε το λάθος αυτό στη πάροδο έκτοτε τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος. Ο ενάγων καταθέτοντας ενόρκως αναγνώρισε τη Συμφωνία (Τεκμ. 1), την οποία είχε συνάψει με την Εταιρεία και ανέφερε ότι δεν εκτελέστηκε οποιαδήποτε εργασία στα Οικόπεδα ούτε του παρουσίασε ο κ. Κ. Κυπριανού οποιαδήποτε τροποποιημένα σχέδια και ούτε αρνήθηκε να υπογράψει οποιαδήποτε τέτοια σχέδια. Ανέφερε ότι δεν εκδόθηκε άδεια οικοδομής καθώς η αρμόδια αρχή απέρριψε τα σχέδια που υποβλήθηκαν. Αναγνώρισε τις επιστολές που αποστάληκαν στην Εταιρεία κατόπιν οδηγιών του (Τεκμ. 2,4 και 5) και τα Πιστοποιητικά Εγγραφής των Οικοπέδων (Τεκμ. 6 και 7). Θυμόταν ότι όταν εκδόθηκαν τα ως άνω Πιστοποιητικά Εγγραφής γνωστοποίησε το γεγονός στην Εταιρεία. Ο κ. Κ. Κυπριανού κατάθεσε ως μοναδικός μάρτυρας για τον Εναγόμενο
6. Ανέφερε ότι από της ίδρυσης της το 2002 η Εταιρεία μέχρι και το 2009 εργαζόταν σε αυτή ως σημαντικό στέλεχος και από το 2009 ως ο μοναδικός διευθυντής της. Αναφέρθηκε στις επιχειρηματικές δραστηριότητες της στον τομέα των ακινήτων και στην οικοδομική βιομηχανία και πως βρέθηκε να συνάπτει την επίδικη συμφωνία με τον ενάγοντα. Ισχυρίστηκε ότι το Τεκμ. 1 δεν είναι αυτό που κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο ούτε και τα σχέδια είναι αυτά που υποβλήθηκαν στην Πολεοδομία. Ισχυρίστηκε ότι υπάρχει άλλο έγγραφο το οποίο είναι κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο. Αναφέρθηκε στις συμβατικές υποχρεώσεις των μερών σύμφωνα με τη Συμφωνία. Παραδέχθηκε ότι ήταν ο ίδιος που είχε τις συναντήσεις και διαβουλεύσεις με τον ενάγοντα και όσες φορές είχε συναντήσει τον ενάγοντα στο σπίτι του παρούσα ήταν και η κόρη του η κα Μ. Αντωνίου (Μ.Ε.1). Υπέβαλε την αίτηση στην Πολεοδομία αλλά λόγω οικοδομικού οργασμού την εποχή εκείνη, όπως ανέφερε, χρειαζόταν χρόνο η εξέταση της. Ανέφερε ότι τους είχαν ζητήσει από την Πολεοδομία κάποιες μικροτροποποποιήσεις και έτσι έπρεπε να υποβληθούν ξανά σχέδια και απαιτείτο η υπογραφή ξανά στα έγγραφα. Επειδή δεν ανταποκρίθηκαν η αίτηση τους απορρίφθηκε και τους υπέδειξαν αν επιθυμούσαν να αναπτύξουν τα οικόπεδα να υποβάλουν καινούργια σχέδια. Ο ενάγων από τη στιγμή που δεν τους μεταβίβασε το μερίδιο που προέβλεπε η Συμφωνία, όφειλε να τους υπέγραφε τις αιτήσεις, αλλά αυτός αρνείτο να υπογράψει για να κατατεθούν τροποποιημένα σχέδια. Όταν είχαν πάρει την επιστολή του δικηγόρου του ενάγοντος (Τεκμ. 2), ήδη τα σχέδια ήταν κατατεθειμένα στον Δήμο και ανέμεναν να πάει ο ενάγων για να υπογράψει τα σχέδια. Είχε απαντήσει στον κ. Μ. Μιχαήλ και του ανέφερε ότι η καθυστέρηση οφειλόταν στον ενάγοντα ο οποίος δεν τους μεταβίβασε μερίδιο και δεν υπέγραφε. Σε σχέση με την επιστολή (Τεκμ. 4), ανέφερε ότι και πριν του την αποστείλει ο κ. Σ. Πούγιουρος είχε μιλήσει μαζί του και αυτός του είπε ότι ο πελάτης του επιθυμούσε να ακυρώσει τη συμφωνία, ενώ ο ίδιος εξέφρασε τη πρόθεση να προχωρήσουν με την υλοποίηση της συμφωνίας. Ισχυρίστηκε ότι η άρνηση της υπογραφής από πλευράς του ενάγοντος στάθηκε η αιτία της μη υλοποίησης του έργου το οποίο αν προχωρούσε θα ήταν τελειωμένο εδώ και χρόνια. Κατά την αντεξέταση του και σε ερώτηση εάν έχει να επιδείξει άλλη συμφωνία πλην αυτή του Τεκμ. 1, ανέφερε ότι είναι η πλευρά του ενάγοντος που έχει το βάρος να αποδείξει ότι αυτή είναι η συμφωνία που κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο. Εξήγησε περαιτέρω τη διαδικασία που ακολουθείται από την Πολεοδομική Αρχή για την παραλαβή μιας αίτησης και ακολούθως την εξέταση της. Επέμεινε ότι η Εταιρεία δεν έχει καμιά ευθύνη για την μη ανέγερση της πολυκατοικίας καθώς ήταν ο Ενάγων που δεν τήρησε όρους της Συμφωνίας τους. Έκανε αναφορά στις παρατηρήσεις της Πολεοδομικής Αρχής στην αίτηση τους και τις χαρακτήρισε ως μικροπροβλήματα. Δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι η Εταιρεία ευρίσκεται υπό εκκαθάριση από τις 9.12.2011 και ότι Εκκαθαριστής είναι σήμερα ο κ. Κύπρος Ανδρέου. Δηλώθηκε ακόμα ως παραδεκτό γεγονός ότι ο διευθυντής της Εταιρείας ο κ. Κ. Κυπριανού ευρίσκεται μετά από καταδίκη του για διάφορα αδικήματα στη φυλακή. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι στις γραπτές τους αγορεύσεις αναφέρθηκαν τόσο στα γεγονότα της υπόθεσης όσο και στη νομική της πτυχή. Τις έχω μελετήσει με προσοχή και τις λαμβάνω υπόψη. Όπου χρειαστεί θα γίνει ειδικότερη αναφορά σε αυτές στη συνέχεια. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία να δω, να ακούσω και να παρακολουθήσω με προσοχή τον ενάγοντα και την θυγατέρα του κα Μ. Αντωνίου (Μ.Ε.), στην ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης όπως και τον κ. Κ. Κυπριανού (Μ.Υ.) ο οποίος κατάθεσε για τον εναγόμενο
7. Παρακολούθησα τον τρόπο που απαντούσαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν, το καλό μνημονικό τους και γενικά τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρος (βλ. C & A Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου,

(1999)1 ΑΑΔ σελ. 1273, στις σελ. 1280 -1281). Για τον τρόπο αντίκρισης μιας μαρτυρίας έχω περαιτέρω υπόψη μου τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας,

(2001)2 ΑΑΔ 506, ότι δηλαδή η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρος πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Λαμβάνω επίσης υπόψη τα όσα έχουν λεχθεί από τον έντιμο κ. Σ. Ναθαναήλ, Δ. πάνω στο ίδιο ζήτημα της αξιολόγησης της μαρτυρίας στην υπόθεση Γεώργιος & Σπύρος Τσαπή Λτδ v. Πολυβίου,

(2009)1 ΑΑΔ 339 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Έχει υποδειχθεί κατ' επανάληψη ότι είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας στο Δικαστήριο. (Αντωνίου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 766 και Βούτουνος v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 71). Η αξιολόγηση μιας μαρτυρίας είναι λεπτό και δύσκολο έργο και το Δικαστήριο θα πρέπει να δίνει πάντοτε επαρκείς λόγους για την αποδοχή ή απόρριψη αυτής, με γνώμονα όχι μόνο την καθ' αυτή εξωτερική εμφάνιση της μαρτυρίας του στο εδώλιο, αλλά και σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα στοιχεία της δίκης, είτε αυτά προέρχονται από άλλη ζώσα μαρτυρία, είτε από τεκμήρια. Έχει εξηγηθεί στη Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.,

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, ότι: «... πρέπει να αποφεύγονται χαρακτηρισμοί που δυνατό να δίνουν την εντύπωση ότι το Δικαστήριο επηρεάστηκε από τη δική του καθαρά προσωπική άποψη για το χαρακτήρα του διαδίκου, έξω από κάθε μέτρο ορθής, δίκαιης και φλεγματικής αντιμετώπισης της ενώπιον του διαφοράς. Με φειδώ πρέπει να καταγράφεται οτιδήποτε αγγίζει τον παρουσιαζόμενο στη δίκη χαρακτήρα από διάδικο ή μάρτυρα. Η ανθρώπινη εμπειρία διδάσκει ότι ένας ευγενής και ήπιος μάρτυρας, δεν είναι κατ' ανάγκη και ειλικρινής. Και το αντίθετο. Ένας υπερβολικά διαχυτικός ή αναστατωμένος μάρτυρας μπορεί να ορμάται από μια πλειάδα αιτιών, χωρίς να είναι ανειλικρινής.» Στην υπόθεση Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.,

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νουν καθ' όλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης, ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και των μαρτύρων τους. Η προσπάθεια μου θα διαλαμβάνει περαιτέρω τη σύγκριση και αντιπαραβολή της προφορικής μαρτυρίας, τις παραδοχές και αρνήσεις των μαρτύρων σε συσχετισμό με την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, την οποία έχω εξετάσει και μελετήσει με προσοχή, και σε συσχετισμό ασφαλώς με το περιεχόμενο των εγγράφων προτάσεων (βλ. Phipson on Evidence 14η έκδοση

(1990)Παρ. 12 - 20 και Λάρκου κ.α. v. Παναγή,

(1996)1 ΑΑΔ 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 ΑΑΔ 447). Τέλος, θα λάβω υπόψη μου τις επισημάνσεις που έγιναν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων κατά τις τελικές τους αγορεύσεις όπου ανάλυσαν τη μαρτυρία, κατά τον τρόπο βέβαια που η κάθε πλευρά την αντιλήφθηκε, και τις θέσεις ή απόψεις τους επί της νομικής πτυχής της υπόθεσης και την ερμηνεία που η κάθε πλευρά προσέδωσε σε αυτή. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νουν αισθάνομαι ότι είμαι έτοιμος για την αξιολόγηση της μαρτυρίας στην οποία προβαίνω αμέσως στη συνέχεια. Ο ενάγων και η μάρτυρας που παρουσίασε, η θυγατέρα του κα Μ. Αντωνίου (Μ.Ε) μου προκάλεσαν εξαιρετική εντύπωση και τους χαρακτηρίζω ως μάρτυρες της αλήθειας. Σε αυτό οδηγούμαι από τον αυθεντικό - φυσικό και μειλίχιο τρόπο με τον οποίο κατάθεσαν χωρίς να διακρίνω ότι διακατέχονταν από οποιανδήποτε τάση να διαστρεβλώσουν τα γεγονότα. Αναφέρθηκαν στα γεγονότα της υπόθεσης με απλό και κατανοητό τρόπο. Εμπιστεύτηκαν την Εταιρεία μέσω του κ. Κ. Κυπριανού του διευθυντή της ότι θα συνήπταν μια συμφωνία αντιπαροχής την οποία επιθυμούσαν να υλοποιήσουν. Όσον αφορά τη δική τους υποχρέωση να εκδώσουν χωριστό πιστοποιητικό εγγραφής για κάθε οικόπεδο την εκπλήρωσαν και προς τούτο ενημέρωσαν σχετικά την Εταιρεία. Δέχομαι τη θέση τους ότι ποτέ η Εταιρεία είτε μέσω του κ. Κ. Κυπριανού είτε άλλως πως ζήτησε από τον ενάγοντα να υπογράψει τροποποιημένα σχέδια και ο ενάγων αρνήθηκε να το κάνει. Ο κ. Κ. Κυπριανού στη μαρτυρία του ανέφερε ότι αυτοί πρόβαλλαν νέες αξιώσεις. Ο ισχυρισμός του όμως αυτός παρέμεινε αόριστος και ατεκμηρίωτος. Τουναντίον ο ενάγων εκπληρώνοντας τη δική του υποχρέωση εξασφαλίζοντας πιστοποιητικά εγγραφής για τα Οικόπεδα, ανέμενε την έναρξη υλοποίησης εκ μέρους της Εταιρείας των δικών της υποχρεώσεων με πρωταρχική αυτή της εξασφάλισης άδειας οικοδομής, χωρίς αυτό να γίνεται παρά τις σχετικές παραστάσεις που της έκανε κατά διαστήματα και τις υποσχέσεις που ο κ. Κ. Κυπριανού τους έδιδε. Τουναντίον η Εταιρεία κωλυσιεργούσε σε βαθμό που με τη πάροδο του χρόνου ανάγκασαν τον ενάγοντα να καταστήσει αρχικά τον ουσιώδη τον χρόνο έκδοσης της άδειας οικοδομής η οποία δεν είχε εκδοθεί παρά την πάροδο σχεδόν τριών χρόνων και ακολούθως να τερματίσει τη Συμφωνία τους. Σε κανένα σημείο της αντεξέτασης τους δεν κλονίστηκε η μαρτυρία τους και όσα ανέφεραν απαντώντας σχετικές ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν προέρχονταν από προσωπική τους γνώση για γεγονότα που έζησαν και βίωσαν ζώντας με την αγωνία αν θα εκπλήρωνε η Εταιρεία τις υποχρεώσεις της και αυτά εν πολλοίς τεκμηριώνονταν από το περιεχόμενο εγγράφων τα οποία παρουσίασαν ως τεκμήρια. Αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία τους. Κάποιες ανακρίβειες ή και μικροαντιφάσεις που παρατηρήθηκαν αφορούσαν κυρίως χρονολογικό προσδιορισμό γεγονότων και αυτές ασφαλώς ανάγονται στη πάροδο αρκετών χρόνων από τότε που αυτά συνέβησαν. Δεν διέκρινα ότι διακατέχονταν από οποιανδήποτε εμπάθεια για την Εταιρεία (βλ. Phipson on Evidence, 16η έκδοση, σελ. 333). Απαντούσαν με φυσικό τρόπο και οι απαντήσεις που έδιδαν ήταν πειστικές και ανέδιδαν την αλήθεια και σε καμιά περίπτωση δεν διέκρινα τάση υπεκφυγής. Κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία τους για την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου. Δέχομαι ειδικότερα την μαρτυρία τους που σε αυτό το σημείο υπήρξε κατηγορηματική ότι ουδέποτε η Εταιρεία επανήλθε και ζήτησε οποιανδήποτε υπογραφή για δήθεν συμπληρωματικά σχέδια. Σε αυτό το θέμα θα επανέλθω και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Υ. και ειδικότερα στο Τεκμ. 10 το οποίο κατατέθηκε παρά την ένσταση από τον ευπαίδευτο συνήγορο του ενάγοντος. Ο κ. Κ. Κυπριανού (Μ.Υ.) κρίνω ότι δεν ήταν ειλικρινής ενώπιον του Δικαστηρίου. Αυτή η αντίληψη μου εξάγεται τόσο από την όλη παρουσία του ενώπιον μου στην ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης όσο και σε αντιπαραβολή της μαρτυρίας του με άλλη μαρτυρία όπως εν προκειμένω σε έγγραφα - τεκμήρια αλλά και με αυτή του ενάγοντος και της θυγατέρας του (Μ.Ε.). Θα αναφερθώ συγκεκριμένα σε σημεία της μαρτυρίας του κ. Κ. Κυπριανού που με οδήγησαν στην αποκόμιση της πιο πάνω εντύπωσης. (α) Ο κ. Κ. Κυπριανού ρωτήθηκε κατά την αντεξέταση του αν αναγνωρίζει το Τεκμ. 1 που ήταν η επίδικη Συμφωνία. Αμέσως, και εδώ διέκρινα κάποια ετοιμότητα του προς τούτο, χωρίς καν να καλοκοιτάξει το έγγραφο αυτό, και σημειώνω ότι όταν κατατέθηκε από την πλευρά του ενάγοντος δεν βρισκόταν στο Δικαστήριο για να του υποδειχθεί και έτσι να έχει ιδία αντίληψη. Εντούτοις αυθόρμητα και προετοιμασμένος προς τούτο, όπως αντιλήφθηκα, ανέφερε ότι δεν το αναγνώριζε ισχυριζόμενος ότι άλλο ήταν το έγγραφο που κατατέθηκε δήθεν στο Κτηματολόγιο. Δεν ήταν όμως σε θέση να παρουσιάσει αντίγραφο εκείνου που πίστευε ότι είχε καταχωρηθεί. Με αυτό τον τρόπο απέτρεψε στο να ερωτηθεί επί συγκεκριμένων όρων της εν λόγω συμφωνίας και της εκπλήρωσης τους από την Εταιρεία του. Εδώ παρεμβάλλω ότι αποδέχομαι ότι το Τεκμ. 1 συνιστούσε τη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία για τον λόγο ότι δεν παρουσιάστηκε οποιοδήποτε άλλο διαφοροποιημένο έγγραφο. Αυτό εξάλλου φέρει πρωτότυπες υπογραφές από τα συμβαλλόμενα μέρη και την σφραγίδα της Εταιρείας, έχει χαρτοσημανθεί, ήταν αυτό που βρισκόταν στην κατοχή του ενάγοντος ως του εγγράφου που αυτός αναγνώριζε ως την επίδικη συμφωνία του με την Εταιρεία. Ήταν δε επιλεκτική η μη αποδοχή του εφόσον όπου αυτό αναφερόταν σε υποχρεώσεις του ενάγοντος παρέπεμπε σε αυτό. (β) Ο κ. Κ. Κυπριανού δεν μπορούσε να εξηγήσει τον πρώτο λόγο απόρριψης της αίτησης για έκδοση πολεοδομικής άδειας που μιλούσε για μη συμπερίληψη προνοιών για ΑΜΕΑ. Διερωτάται εύλογα κάποιος πως είναι δυνατόν εφόσον στη συνέχεια ισχυρίζεται ότι συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις «μικροπροβλήματα», όπως τα χαρακτήρισε, να μη γνωρίζει τα αρχικά ΑΜΕΑ ότι είναι οι πρόνοιες για εύκολη χρήση από άτομα με ειδικές ανάγκες. Εξάλλου αν δεν ήξερε τα αρχικά αυτά θα έπρεπε και είχε την υποχρέωση να μάθαινε τι σήμαιναν και τι απαιτούσε από την Εταιρεία του η Πολεοδομική Αρχή. Η άγνοια του όμως για το τι σήμαινε ΑΜΕΑ φανερώνει ότι δεν ασχολήθηκε καν για την συμμόρφωση του και την υποβολή ξανά νέων σχεδίων. Τα οποία επαναλαμβάνω ότι ποτέ δεν παρουσίασε ενώπιον του Δικαστηρίου. Αν είχαν ετοιμαστεί τέτοια σχέδια και αν τα είχε υποβάλει στην Πολεοδομία, όπως ισχυρίστηκε και εκεί ανέμεναν τον ενάγονταν να πάει να τα υπογράψει, θα είχε αντιληφθεί και τι ήταν τα ΑΜΕΑ. Πως όμως από την άλλη η Πολεοδομική Αρχή να δεχόταν τροποποιημένα σχέδια και να ανέμενε να προσέλθει ο αιτητής που εν προκειμένω ήταν ο Ενάγων για να τα υπογράψει. Σίγουρα ο κ. Κ. Κυπριανού ψευδόταν όταν πρόβαλε ένα τέτοιο ισχυρισμό. Είναι δε κοινά γνωστό ότι καμιά αρχή δεν παραλαμβάνει ανυπόγραφη αίτηση αναμένοντας τον αιτητή να μεταβεί να την υπογράψει. (γ) Ανέφερε ότι απάντησε στην επιστολή του δικηγόρου κ. Μ. Μιχαήλ (Τεκμ. 2) χωρίς όμως να παρουσιάσει ένα αντίγραφο αυτής της απάντησης του. (δ) Αν πράγματι ήταν ο ενάγοντας που παραβίαζε τη Συμφωνία διερωτάται κάποιος γιατί δεν την τερμάτισε η Εταιρεία. (ε) Πράγματι στην κυρίως εξέταση του ο κ. Κ. Κυπριανού παρουσίασε μια επιστολή που φέρει ημερομηνία 1.06.2009 (Τεκμ. 10) ότι δήθεν την επέδωσε «Δια χειρός» στον ενάγοντα στον οποίο απευθυνόταν. Η επιστολή αυτή έγινε δεκτή από το Δικαστήριο, παρά την ένσταση που υποβλήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο του ενάγοντος. Δεν θα λάβω υπόψη το περιεχόμενο της καθώς αυτή δεν υπεδείχθη στον ίδιο τον ενάγοντα ή την θυγατέρα του την κα Μ. Αντωνίου (Μ.Ε.) για να τη σχολιάσουν. Δεν είχε αποκαλυφθεί παρόλο ότι ζητήθηκε και δόθηκαν σχετικές οδηγίες από το Δικαστήριο στις 21.09.2011 και έκτοτε δεν υπήρξε συμμόρφωση από πλευράς του Εναγόμενου 1 με το διάταγμα αποκάλυψης. Τέλος, αν και σημαντικό έγγραφο από πλευράς της Υπεράσπισης του Εναγόμενου 1 δεν υπήρξε συγκεκριμένη δικογράφηση του. Αν υπήρχε αυτή η επιστολή στα χέρια του κ. Κ. Κυπριανού από προηγουμένως θα έπρεπε να τύγχανε του πιο πάνω χειρισμού. Εξάλλου αποδέχθηκα χωρίς κανένα ενδοιασμό για το ζήτημα στο οποίο αποκλειστικά αναφέρεται η επιστολή αυτή τη μαρτυρία του ενάγοντος και της και Μ. Αντωνίου (Μ.Ε.). Μελετώντας το περιεχόμενο του τεκμηρίου αυτού βρίσκω ότι συγκρούεται με αυτό των Τεκμ. 4 και 5 αλλά και με το Τεκμ.

1. Από την άλλη ο κ. Κ. Κυπριανού (Μ.Υ.) επικαλέστηκε γνώση των γεγονότων αυτών από μέρους του αρχιτέκτονα κ. Νεόφυτου Δρουσιώτη, προκαλεί δε απορία η μη παρουσίαση του ως μάρτυρα υπεράσπισης για να επιβεβαιώσει αυτά τα οποία τον παρουσιάζει το εν λόγω τεκμήριο ότι γνώριζε. Από την άλλη η επιστολή του (Τεκμ. 8) η οποία αποστάληκε 15 μήνες αργότερα καμιά αναφορά δεν κάμνει για αθέτηση υποχρεώσεων του ενάγοντος αλλά ότι «η όλη Συμφωνία είναι σε πλήρη εξέλιξη και προχωρεί κανονικότητα.» Τι μεσολάβησε που τον ώθησε να αποστείλει αυτήν την επιστολή στον ενάγοντα δεν εξήγησε ο κ. Κ. Κυπριανού στη μαρτυρία του. Μήπως μετέβη τελικά ο ενάγων στην Πολεοδομία και υπέγραψε τα τροποποιημένα σχέδια και εγκρίθηκαν όπως διαβεβαίωνε την Μ.Ε. και ότι θα της έστελνε μάλιστα και αντίγραφο; Για όλους αυτούς τους λόγους δεν θα δώσω καμιά βαρύτητα επί του περιεχομένου του Τεκμ.
2. (ζ) Τέλος, σε σχέση με τον ισχυρισμό στην Υπεράσπιση περί δήθεν ετοιμότητας του Εκκαθαριστή της Εταιρείας εάν ο ενάγων ήθελε εκπληρώσει τις δικές του υποχρεώσεις να προχωρήσουν με την υλοποίηση της Συμφωνίας δεν μπορεί παρά να κριθεί ως εκ των υστέρων σκέψεις αλλά και ως ευσευοποθισμός. Δεν εξηγεί με ποια κεφάλαια θα μπορούσε να προχωρήσει ο Εκκαθαριστής σε αυτή την υλοποίηση της Συμφωνίας όπου όλο το κτηριακό συγκρότημα με όλα τα έξοδα θα πρέπει να τα επιβαρυνθεί αυτός με τον ενάγοντα παρέχοντας απλώς τα δύο οικόπεδα του. Με την Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος 1 υποστηρίζει ουσιαστικά δύο λόγους για τους οποίους δεν υλοποιήθηκε η Συμφωνία και επιρρίπτει την ευθύνη για τη μη υλοποίηση τους στον Ενάγοντα. Ο 1ος ήταν η άρνηση του ενάγοντος να υπογράψει τα νέα σχέδια που υποτίθεται ετοίμασε και ο 2ος η μη μεταβίβαση του 10% του μεριδίου του με βάση τον όρο 4 (α) της εν λόγω συμφωνίας. Και οι δύο όμως αυτοί λόγοι δεν έχουν έρεισμα στα γεγονότα όπως τα αποδέχθηκα πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Αν έτσι είχαν τα πράγματα τότε γιατί η Εταιρεία στην επιστολή της ημερομηνίας 8.09.2010 (Τεκμ. 8), λέει πολύ λυτά ότι «η όλη Συμφωνία είναι σε πλήρη εξέλιξη και προχωρεί κανονικότατα». Θα ήταν λογικό, αν ίσχυαν τα όσα εκ των υστέρων επικαλείται, να έγραφε στην επιστολή αυτή ότι η Εταιρεία δεν προχώρησε στις συμβατικές της υποχρεώσεις λόγω της άρνησης του ενάγοντος να συνεργαστεί και όχι να διαβεβαιώνει ως πιο πάνω. Και η επιστολή αυτή σημειώνω ότι στάλθηκε μετά που της επιδόθηκε στις 6.08.2010 η επιστολή τερματισμού (Τεκμ. 5) και αφού είχε προηγηθεί η προειδοποιητική επιστολή (Τεκμ.4) που επιδόθηκε και πάλι στην Εταιρεία την 18.05.
3. Τα ως άνω κλονίζουν περαιτέρω την αξιοπιστία του κ. Κ. Κυπριανού. Ήταν δε επόμενο όταν δεν έβλεπε ο ενάγων την προώθηση των σχεδίων εκ μέρους της Εταιρείας να μη προχωρήσει και ο ίδιος με την υλοποίηση των δικών του υποχρεώσεων όπως ήταν η μεταβίβαση του 10%. Για τους λόγους που παρέθεσα πιο πάνω απορρίπτω στην ολότητα της τη μαρτυρία του κ. Κ. Κυπριανού και βρίσκω ότι η Εταιρεία του ήταν αυτή η οποία αθέτησε την Συμφωνία που είχε συνάψει με τον ενάγοντα παραβαίνοντας ουσιώδεις όρους της πρωταρχικός εκ των οποίων ήταν η εντός εύλογου χρόνου εξασφάλιση άδειας οικοδομής, αναγκάζοντας έτσι τον ενάγοντα να την τερματίσει με υπαιτιότητα της Εταιρείας μετά την πάροδο τριών και πλέον χρόνων από τη σύναψη της. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η επίδικη Συμφωνία αντιπαροχής υπογράφτηκε την 16.06.
4. Στην παρ. 10 αυτής προνοείτο ότι όλοι οι όροι της είναι ουσιώδεις. Μεταξύ αυτών των όρων ήταν και αυτός της παρ. 9 που προνοούσε για την υποχρέωση της Εταιρείας να ανεγείρει και αποπερατώσει την πολυκατοικία εντός 15 μηνών από την εξασφάλιση της σχετικής Άδειας Οικοδομής. Είναι εύρημα μου ότι χωρίς ευθύνη του ενάγοντος υπήρξε καθυστέρηση από πλευράς της Εταιρείας στην προώθηση της διαδικασίας εξασφάλισης της Άδειας Οικοδομής. Η καθυστέρηση αυτή δεν ήταν σε γνώση του ενάγοντος ο οποίος λάμβανε υποσχέσεις αλλά και διαβεβαίωση ότι είχε εκδοθεί η άδεια και ότι επέκειτο η έναρξη των οικοδομικών εργασιών. Από τον Δεκέμβριο του 2009 (Τεκμ.3), η Εταιρεία γνώριζε και επίσημα ότι η αίτηση για Πολεοδομική Άδεια απορρίφθηκε και αυτό οφειλόταν στην μη συμμόρφωση με τις υποδείξεις της Πολεοδομικής Αρχής. Παρόλα αυτά ακόμα και πολύ αργότερα η Εταιρεία διαβεβαίωνε και εγγράφως τον ενάγοντα στις 8.09.2010 (Τεκμ. 8) ότι: «η Συμφωνία είναι σε πλήρη εξέλιξη και προχωρεί κανονικότατα.» Αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι όταν στις 6.08.2010 που παραλήφθηκε από την Εταιρεία η επιστολή τερματισμού (Τεκμ. 5) που της αποστάλθηκε με οδηγίες του ενάγοντος - αφού πέρασαν ήδη περισσότερα από τρία χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας αντιπαροχής, χωρίς να εκδοθεί οποιαδήποτε άδεια ή να ανεγερθεί οτιδήποτε - η Εταιρεία είχε ήδη παραβεί ουσιώδεις όρους της Συμφωνίας αντιπαροχής. Ο χρόνος δε εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της Εταιρείας κατέστη ουσιώδης με την παροχή 45 ημερών χρόνου για την εξασφάλιση της Άδειας Οικοδομής με το Τεκμ. 4, χωρίς και πάλι να υπάρξει οποιαδήποτε ανταπόκριση εκ μέρους της Εταιρείας. Επομένως, κρίνω ότι ορθά και βάσιμα τερματίσθηκε η εν λόγω συμφωνία από τον ενάγοντα και δεν θα ήταν λογικό να αναμένει επ' άπειρον την Εταιρεία να εκπληρώσει τις δικές της συμβατικές υποχρεώσεις. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης αφού υπεβλήθη η αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας ο Δήμος Λεμεσού, ως η Πολεοδομική Αρχή, μετά από εξέταση της, με επιστολή της ημερομηνίας 10.12.2009 (Τεκμ. 2), απέρριψε την αίτηση για πολεοδομική άδεια για τους λόγους που περιέχονται σε αυτή. Η απόρριψη της αίτησης (Τεκμ. 2) έγινε 2 ½ χρόνια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας. Επομένως είναι φανερόν ότι η Εταιρεία δεν φρόντισε να εκδοθεί η Πολεοδομική Άδεια και εν συνεχεία η Άδεια Οικοδομής έγκαιρα, ως είχε υποχρέωση δυνάμει της επίδικης Συμφωνίας. Σε κάθε περίπτωση δεν τηρούσε ενήμερο τον ενάγοντα για τις ενέργειες της προς προώθηση της αίτησης ή και συμπλήρωση της. Είναι επίσης αναντίλεκτο ότι ο εναγόμενος 1 δεν προχώρησε στην ανέγερση της πολυκατοικίας ούτε καν σε έναρξη οποιωνδήποτε οικοδομικών εργασιών. Ήταν δε δικαίωμα του ενάγοντος, μετά την πάροδο τόσου χρόνου και την ανακάλυψη από πλευράς του ότι η αίτηση που υποβλήθηκε απορρίφθηκε όπως ο ίδιος μέσω της Μ.Ε. φρόντισε να πληροφορηθεί από την αρμόδια Πολεοδομική Αρχή σύμφωνα με το Τεκμ. 3, όπως ήταν η μαρτυρία της κας Μ. Αντωνίου. Ο ενάγων όμως ενδιαφερόταν στην υλοποίηση της Συμφωνίας και επομένως δεν είχε κανένα λόγο να μην υπογράψει οποιαδήποτε τροποποιητικά σχέδια όπως του καταλογίζει η Εταιρεία. Προς τούτο απέστειλε μέσω του νέου του δικηγόρου προειδοποιητική επιστολή (Τεκμ. 4) στις 21.04.
5. Το γεγονός αυτό καταρρίπτει και πάλι τον ισχυρισμό του κ. Κ. Κυπριανού ότι η μη προώθηση της έκδοσης της Πολεοδομικής άδειας οφειλόταν στον ενάγοντα, εφόσον ακόμα και σε αυτή την επιστολή στις 21.04.2010 ο ενάγων εκφράζει την επιθυμία του να προχωρήσει το έργο. Αφού και πάλι δεν υπήρξε ανταπόκριση ο ενάγων αναγκάστηκε να τερματίσει τη Συμφωνία στις 23.07.2010, αποστέλλοντας σχετική επιστολή στην Εταιρεία (Τεκμ. 5) και είναι παραδεκτό από πλευράς της Εταιρείας ότι αυτές παραλήφθηκαν από αυτή διά του διευθυντή της του κ. Κ. Κυπριανού, όπως παραδέχθηκε εξάλλου και ο ίδιος ο κ. Κ. Κυπριανού στο εδώλιο του μάρτυρος και όπως εξάλλου βεβαιώνεται και από τις ένορκες δηλώσεις επιδόσεως ιδιώτη επιδότη. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Για τους πιο πάνω λόγους η αγωγή πετυχαίνει. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντος και εναντίον του Εναγόμενου 1 ως το παρακλητικό της Έκθεσης Απαιτήσεως ήτοι ως τα αιτητικά (α), (δ) και (στ) με τη διαγραφή της φράσης στη 3η γραμμή: «και των 2 πιο πάνω αγοραπωλητηρίων εγγράφων ημερομηνίας 15.06.2009» εφόσον αυτή καλύπτεται από τα ήδη εκδοθέντα διατάγματα εναντίον της εναγόμενης 2 και αντί της φράσης στην 5 και 6 γραμμή «τις ρηθείσες συμφωνίες» να αναγράφεται «της ρηθείσας συμφωνίας.». Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του ενάγοντος και εναντίον του εναγόμενου 1 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.) ............... Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Αγοραπωλητήριο έγγραφο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο