Andrei Pimenov ν. Νικόλα Μουκταρούδη, εκ Λεμεσού, ως Διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Vadim Ovsepian, Αρ. Αγωγής 3602/2014, 4/7/2017

Andrei Pimenov ν. Νικόλα Μουκταρούδη, εκ Λεμεσού, ως Διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Vadim Ovsepian, Αρ. Αγωγής 3602/2014, 4/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A227 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: X. Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 3602/2014 Μεταξύ: Andrei Pimenov, εκ Ρωσικής Ομοσπονδίας Ενάγοντα -και- Νικόλα Μουκταρούδη, εκ Λεμεσού, ως Διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Vadim Ovsepian, εκ Ρωσικής Ομοσπονδίας Εναγομένου --------------------------------------- Aίτηση ημερ. 12.1.2017 Ημερ.: 4.7.2017 Για τον Εναγόμενο - Αιτητή: κα Σ. Χρίστου για Π.Ν. Κούρτελλος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για τον Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση: κ. Μ. Αποστολίδης για Ι. Μοδίτης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αγωγή καταχωρίστηκε την 26.8.2014 με Κλητήριο Ένταλμα Γενικά Οπισθογραφημένο. Στην Οπισθογράφηση προβάλλονταν οι αξιώσεις του Ενάγοντα ο οποίος διατείνετο ότι με συμφωνία δανείου ημερ. 9.5.2013 δάνεισε στον Vadim Ovsepian, αποβιώσαντα, 47.000.000 Ρωσικά Ρούβλια ή το ισόποσο σε ευρώ. Αξιωνόταν αναγνωριστική απόφαση ότι η συμφωνία δανείου ήταν έγκυρη και δεσμευτική και, το ουσιαστικότερο, απόφαση για το πιο πάνω ποσό εναντίον του Εναγόμενου ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα. Την 12.9.2014 ο Εναγόμενος καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης άνευ όρων. Έκθεσης Απαίτησης καταχωρίστηκε την 25.11.

1. Αναφέρεται ότι τόσο ο Ενάγοντας όσο και ο αποβιώσας είναι από την Ρωσική Ομοσπονδία. Καταγράφονται κάποιοι όροι της συμφωνίας δανείου και ότι ο αποβιώσας απεβίωσε χωρίς να έχει πληρώσει το χρέος του, που έπρεπε να είχε εξοφληθεί το αργότερο την 9.9.
2. Ο Εναγόμενος, αναφέρεται, διορίστηκε διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα την 19.4.
3. Σημειώνεται ακόμα ότι ο αποβιώσας κατά τον χρόνο του θανάτου του διέθεται το ½ μερίδιο μιας κατοικίας στην Τριμίκλινη στην Επαρχία Λεμεσού. Έκθεση Υπεράσπισης καταχωρίστηκε 14 μήνες μετά, την 28.1.2016, και η δικογραφία συμπληρώθηκε την 22.4.
4. Η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες την 1.7.2016 οπόταν και δόθηκαν οδηγίες για ένορκη αποκάλυψη εγγράφων. Ο Εναγόμενος δεν συμμορφώθηκε και έλαβε νέες οδηγίες την 11.10.2016 και ξανά την 25.11.
5. Αντί να συμμορφωθεί καταχώρησε την υπό κρίση Αίτηση με την οποία εξαιτείται την απόρριψη, αναστολή, διαγραφή ή και παραμερισμό της αγωγής επικαλούμενος ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην επίδικη συμφωνία δανείου και ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια στερούνται δικαιοδοσίας και το Δικαστήριο αυτό δεν είναι κατάλληλο ή και πρόσφορο δικαιοδοτικό βήμα. Προβάλλει ακόμα ως λόγο ότι το εφαρμοστέο δίκαιο, όπως προνοείται στην επίδικη συμφωνία, είναι η νομοθεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Εγείρει ακόμα ο Εναγόμενος ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας, και επικαλείται ότι υφίσταται προγενέστερη εκκρεμοδικία στην αλλοδαπή, ότι η αγωγή είναι αβάσιμη, επιπόλαιη ενοχλητική και καταπιεστική και ότι υπάρχει δεδικασμένο. Όλα τα πιο πάνω ζητήματα, εκτός του ζητήματος της ρήτρας αποκλειστικής δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων της Ρωσικής Ομοσπονδίας ήγειρε ο Εναγόμενος ως ενστάσεις στην Έκθεση Υπεράσπισης που είχε καταχωρίσει. Επιφυλάχθηκε να αιτηθεί την προδικαστική τους εκδίκαση, προτίμησε όμως να προωθήσει την υπό κρίση Αίτηση. Η Αίτηση υποστηρίζεται με Ένορκη Δήλωση ημερ. 12.1.2017 του Εναγομένου διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα. Παρουσιάζει ο Εναγόμενος μετάφραση της επίδικης συμφωνίας δανείου στην ελληνική μαζί με ένορκη δήλωση μετάφρασης και παραπέμπει στους όρους 4.2 και 4.5 αυτής. Αναφέρει ότι η συμφωνία συνάφθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Περαιτέρω, σημειώνει ότι όλα τα γεγονότα που σχετίζονται με την υπόθεση διαδραματίστηκαν στην Ρωσία και ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μαρτύρων διαμένει στην Ρωσία και μιλούν ρωσικά. Παρουσιάζει ακόμα ο Εναγόμενος μετάφραση στην ελληνική της Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Νικουλίντκιυ της Μόσχας στην Πολιτική Αγωγή Νο. 2-35/15 επισημαίνοντας ότι το επίδικο στην παρούσα αγωγή ζήτημα εκδικάστηκε και αποφασίστηκε την 31.5.
6. Η αγωγή στρεφόταν εναντίον των κληρονόμων του αποβιώσαντα, συζύγου και θυγατέρας του, και αποφασίστηκε η απόδοση περιουσίας από αυτές προς τον νυν Ενάγοντα, όπως προνοείτο στην επίδικη συμφωνία σε περίπτωση μη εξόφλησης του επίδικου δανείου. Ο Εναγόμενος, προδήλως παρασυρόμενος από την ιδιότητα του δικηγόρου, αναπτύσσει και νομική επιχειρηματολογία που όμως δεν έχει θέση σε μια ένορκη δήλωση. Ο Ενάγοντας καταχώρισε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης με εννέα λόγους ένστασης, που υποστηρίζεται με Ένορκη Δήλωση ημερ. 27.4.2017 της Δέσπως Αθανασίου υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του. Αναφέρει η ομνύουσα ότι η θέση του Ενάγοντα είναι ότι ουδέποτε συμφωνήθηκε η ειδική ή αποκλειστική δικαιοδοσία των ρωσικών Δικαστηρίων και αν αποδειχθεί ότι συμφώνησαν κάτι τέτοιο ότι αναιρέθηκε μεταξύ τους και ακυρώθηκε η σχετική πρόνοια. Προβάλλονται διαζευκτικοί ισχυρισμοί γεγονότων, όπως επιτρέπεται στην δικογραφία, μόνο που εδώ εκθεμελιώνουν όλους τους ασυμβίβαστους ισχυρισμούς. Κατά τα άλλα η ομνύουσα αναλώνεται σε επιχειρηματολογία και αχρείαστα δίδει την δική της ερμηνεία στους όρους 4.2 (εκ λάθους αναφέρεται σε 2.4) και 4.5 της συμφωνίας. Η ύπαρξη της αγωγής Νο. 2-35/15 και η απόφαση της 31.5.2015 φαίνεται να μην αμφισβητούνται, αμφισβητείται ωστόσο κατά πόσο αποτελεί δεδικασμένο. Ο Εναγόμενος εγείρει και ζήτημα πλαστογραφίας της υπογραφής του αποβιώσαντα στην επίδικη συμφωνία. Ο Ενάγοντας αρνείται τη θέση. Τέτοιο ζήτημα δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης και ούτε ζητείται με τις εξαιτούμενες θεραπείες. Άλλωστε η Αίτηση έχει ως υπόβαθρο την ίδια τη συμφωνία και τους όρους της. Δεδομένης της καταχώρησης Σημειώματος Εμφάνισης άνευ όρων και Έκθεσης Υπεράσπισης, ζήτημα εφαρμογής ρήτρας δικαιοδοσίας αλλοδαπού δικαστηρίου δεν μπορεί να εξεταστεί. Ο Εναγόμενος θεωρείται ότι έχει αποδεχτεί την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Εάν όμως το παρόν Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα εκδίκασης της αγωγής, όχι γιατί τα μέρη έτσι συμφώνησαν, αλλά σύμφωνα με τον νόμο, αναδύεται τότε ευρύτερης εμβέλειας ζήτημα δημόσιας τάξης, που μπορεί να εγερθεί οποτεδήποτε. Ο Εναγόμενος που έχει καταχωρήσει Σημείωμα Εμφάνισης άνευ όρων δεν εμποδίζεται από του να εγείρει το ζήτημα που, σε κάθε περίπτωση, θα μπορούσε να εγείρει και το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα. Εφόσον όμως ο Εναγόμενος διαμένει στην Κύπρο τα κυπριακά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία για την εκδίκαση της αγωγής. Για να μπορεί να γίνει επίκληση δεδικασμένου στην βάση αλλοδαπής απόφασης αυτή θα πρέπει πρώτα να τύχει αναγνώρισης στην Κύπρο. Το γεγονός και μόνο ότι υφίσταται μια τέτοια απόφαση δεν ικανοποιεί. Αρκεί να διέλθει κάποιος τους λόγους γιατί μια αλλοδαπή απόφαση (όχι κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης) μπορεί να μην τύχει αναγνώρισης στην Κύπρο για να κατανοήσει ότι πριν την αναγνώριση της δεν μπορεί να θεμελιώσει δεδικασμένο που οδηγεί στον τερματισμό της ενώπιον του Κυπριακού Δικαστηρίου διαδικασίας. Μπορεί το αλλοδαπό Δικαστήριο να μην είχε δικαιοδοσία ή η απόφαση να λήφθηκε συνεπεία δόλου ή να είναι ενάντια στην δημόσια πολιτική ή να μην τηρήθηκαν οι κανόνες φυσικής δικαιοσύνης. Το μεγαλύτερο μέρος της αγόρευσης των δικηγόρων του Εναγομένου αναλώνεται στην προώθηση της θέσης περί κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου στη βάση της θέσης ότι έχει ήδη εκδοθεί απόφαση για το επίδικο ζήτημα, μεταξύ ουσιαστικά των ιδίων μερών, στην Ρωσία. Όπως προειπώθηκε, η έκδοση της συγκεκριμένης απόφασης δεν αμφισβητείται από τον Ενάγοντα που προβάλλει ότι δεν υπάρχει ταύτιση των διαδίκων και συγκεκριμένα των Εναγομένων. Η απόφαση του ρωσικού Δικαστηρίου αφορούσε διαδικασία την οποία άρχισε ο Ενάγοντας στην παρούσα εναντίον της συζύγου και θυγατέρας του αποβιώσαντα ως κληρονόμων του αποβιώσαντα που είχαν αποδεχτεί τη μεταβίβαση επ' ονόματι τους δύο διαμερισμάτων στην Μόσχα. Από ανάγνωση της μετάφρασης της απόφασης στην ελληνική (σελ.2 γραμμές 2 - 11) διαπιστώνεται ότι οι δύο γυναίκες με την αποδοχή της κληρονομιάς κατέστησαν υπόλογες για τα χρέη του αποβιώσαντα μέχρι την αξία της περιουσίας την μεταβίβαση της οποίας αποδέχθηκαν. Προφανώς αυτό προνοεί το ρωσικό κληρονομικό δίκαιο, για το οποίο δεν έχει προσφερθεί μαρτυρία εμπειρογνώμονα. Σύμφωνα με την απόφαση, η αξία των περιουσιών που οι δύο γυναίκες έλαβαν ανερχόταν σε Ρωσικά Ρούβλια 19.952.738,75 και αυτό το ποσό διατάχθηκαν με την απόφαση να πληρώσουν στον Ενάγοντα (σελ.13). Η απαίτηση του Ενάγοντα ήταν για Ρωσικά Ρούβλια 50.425.125 και περιελάμβανε το επίδικο στην παρούσα αγωγή ποσό των Ρωσικών Ρουβλίων 47.000.
7. Η πραγματικότητα λοιπόν δεν είναι αυτή που ο Εναγόμενος παρουσιάζει αλλά διαφορετική. Πώς ακριβώς θα μπορούσαμε να ξέρουμε μόνο εάν είχε προσφερθεί γνώμη εμπειρογνώμονα για το ρωσικό δίκαιο. Αυτό που προκύπτει είναι ότι το επίδικο στην ρωσική απόφαση ποσό αφορούσε το μικρότερο ποσό της αξίας της περιουσίας που οι δύο κληρονόμοι είχαν λάβει. Η αγωγή δεν αφορούσε αξίωση κατά της περιουσίας του αποβιώσαντα δηλαδή του διαχειριστή του. Δεν μαρτυρήθηκε, όπως προειπώθηκε, τι προβλέπει το ρωσικό δίκαιο. Ενδεχομένως να υπάρχει η δυνατότητα και για άλλη διαδικασία εναντίον άλλων προσώπων και ειδικά του διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα για ανάκτηση του υπολοίπου. Δεν φαίνεται λογικό ενώ υφίσταται χρέος του αποβιώσαντα που δεν είναι υπόλογοι να πληρώσουν οι κληρονόμοι του, ο διαχειριστής του στην Κύπρο να διεκδικεί να παραμείνει στο απυρόβλητο και η περιουσία του αποβιώσαντα στην Κύπρο απρόσιτη για τον Ενάγοντα. Εάν αυτό που επικαλείται ο Εναγόμενος ευσταθεί, ότι δηλαδή υπάρχει ταύτιση μερών στις δύο διαδικασίες, και ο ίδιος είναι στα παπούτσια των δύο κληρονόμων του αποβιώσαντα, τότε θα πρέπει ίσως να αποδεχτεί την ετυμηγορία του ρωσικού Δικαστηρίου που επικύρωσε την οφειλή προς τον Ενάγοντα και που απέρριψε το αίτημα για κήρυξη της επίδικης συμφωνίας ως άκυρης (σελ. 13). Ο Εναγόμενος είτε δεν κατανόησε πλήρως την απόφαση του ρωσικού Δικαστηρίου είτε ενσυνείδητα προσπάθησε να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Ακόμα και αν δεν υπήρξε σκοπιμότητα η εικόνα που προβλήθηκε με την Αίτηση δεν ήταν δίκαια αλλά θα μπορούσε να παραπλανήσει. Στην Spiliada Maritime Corpn. v. Cansulex Ltd [1987] A.C. 460, που έχει υιοθετηθεί στην Κύπρο (βλ. Λοίζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος Α.Ε.