Ανδρέα Ζαχαρουδιού ν. D.P World Limassol Limited, Αρ. Αγωγής: 1704/17, 11/7/2017

(1),

(2),

(6), (8ss), 8

(2),

(3),

(4),

(9)και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. H αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα Ανδρέα Ζαχαρουδιού, ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: (παρατίθενται αυτούσια) «Ο κάτωθι υπογεγραμμένος Ανδρέας Ζαχαρουδιού, από τη Λεμεσό, δηλώνω και λέγω τα ακόλουθα:

1. Είμαι ο Ενάγων - Αιτητής εις την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή και γνωρίζω προσωπικά όλα τα γεγονότα της παρούσας υποθέσεως. Γεγονότα τα οποία δεν γνωρίζω προσωπικά, προσδιορίζω τη πηγή των πληροφοριών μου και λέγω ότι είναι ακριβή και αληθινά. Είμαι εκτελωνιστής για πολλά χρόνια και διατηρώ γραφείο στη Λεμεσό και για σκοπούς των εργασιών μου χρησιμοποιώ το νέο Λιμάνι Λεμεσού και/ή το Τελωνείο στο νέο Λιμάνι Λεμεσού. ......................................
2. Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή εισήγαγα από την Αγγλία ένα αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής W641OLG μάρκας Volkswagen το οποίο έφθασε στο όνομά μου στο λιμάνι Λεμεσού με το πλοίο GRANDE TOGO στις 12/04/
3. Αρ. φορτωτικής τελωνείου (TDID):
5. Στις 24/04/2017 αφού είχα πληρώσει τους σχετικούς φόρους στο τελωνείο για το εν λόγω αυτοκίνητό μου όπως φαίνεται και στην απόδειξη τελωνείου αρ. 36588/24.4.2017, πήρα από το τελωνείο την άδεια για την απελευθέρωση του από τη δικαιοδοσία του. Με αυτήν την άδεια πήγα στο ταμείο της εναγόμενης εταιρείας που διαχειρίζεται τον χώρο του λιμανιού όπου εβρίσκετο το εν λόγω αυτοκίνητό μου για να πληρώσω τα σχετικά δικαιώματά τους ώστε να μπορέσω να το παραλάβω.
6. Ο ταμίας - υπάλληλος της εναγομένης ονόματι Μιχάλης αφού έκανε τους σχετικούς υπολογισμούς, μου είπε ότι τα δικαιώματά τους ήταν €
7. Του πρόσφερα το ποσό αυτό σε μετρητά στην παρουσία του υπαλλήλου μου Ιωάννου Ιωάννου και των εκτελωνιστών Χρίστου Άκαρου και Μιχάλη Μιχαήλ αλλά δεν τα αποδέχτηκε λέγοντάς μου ότι δε παίρνει μετρητά αλλά μόνο τραπεζική κάρτα. Εγώ του είπα ότι δεν έχω κάρτα και τον ρώτησα αν παίρνει επιταγή αλλά και πάλι μου απάντησε ότι παίρνει μόνο κάρτα. Στην επιμονή μου ότι θα πρέπει να πάρει τα μετρητά και εγώ να μπορέσω να παραλάβω το αυτοκίνητό μου, επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τους προϊσταμένους του οι οποίοι του έδωσαν οδηγίες να μη πάρει τα μετρητά.
8. Μετά από αυτή την εξέλιξη πήγα με τα τρία προαναφερθέντα πρόσωπα στην είσοδο του λιμανιού Λεμεσού, στον υπεύθυνο των καθ' ων η αίτηση κ. Φώτη που ήταν υπεύθυνος για την παράδοση του αυτοκινήτου μου, του έδειξα τα χαρτιά μου που έδειχναν ότι το αυτοκίνητό μου ήταν απελευθερωμένο από το τελωνείο και του ζήτησα να μου το παραδώσει λέγοντάς του ότι ο συνάδελφός του ταμίας της εταιρείας δε δεχόταν μετρητά για τα δικαιώματά τους. Αυτός μου είπε ότι δε μπορεί να μου το παραδώσει. Στη συνέχεια ενημερώθηκα από τον υπεύθυνο της δημοπρασίας του τελωνείου κ. Βάσον Ηρακλέους, ότι αν το αυτοκίνητο δεν παραληφθεί από το χώρο της καθ' ης η αίτηση μέσα σε 90 ημέρες από την ημέραν αφίξεως του, το παραλαμβάνουν αυτοί και το στέλνουν στη Δημοπρασία.
9. Ένεκα της συμπεριφοράς των εναγομένων και της παράνομης κατακράτησης του αυτοκινήτου μου καταχώρησα την παρούσα αγωγή και αν αυτό δεν εκτελωνιστεί μέσα σε 90 μέρες από την ημερομηνία αφίξεως του στο λιμάνι Λεμεσού, αυτό θα πωληθεί στον πλειστηριασμό. Γι' αυτό αιτούμαι από το σεβαστό Δικαστήριο την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος για να προστατεύσω την περιουσία μου.» Η Ένσταση των Εναγομένων: Οι Εναγόμενοι έφεραν ένσταση στην αίτηση. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
10. Η υπό κρίση αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά και πραγματικά αστήρικτη και/ή από αυτή ελλείπει το ορθό νομικό υπόβαθρο και/ή ελλείπει το πραγματικό υπόβαθρο.
11. Η υπό εξέταση αίτηση χαρακτηρίζεται από κακοπιστία και/ή καταχωρήθηκε για να ασκηθεί πίεση και/ή ταλαιπωρία στους Καθ' ων η αίτηση και/ή είναι καταχρηστική.
12. Δεν συντρέχουν και/ή δεν πληρούνται οι σωρευτικές προϋποθέσεις του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν14/60 για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων.
13. Ο Αιτητής δεν έχει καλή βάση αγωγής εναντίον των Καθ' ων η αίτηση.
14. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και δεν είναι δίκαιη η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
15. Το όνομα των Καθ' ων η αίτηση δεν αναφέρεται ορθά. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Θ.Θ. 1 - 2, Δ.48 ΘΘ.1 - 9, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 7 και 9, στα άρθρα 21, 29 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο κοινοδίκαιο, στο δίκαιο της επιείκειας καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. H ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του διευθυντή των Εναγομένων, Μάριου Χριστοφόρου, ο οποίος, μεταξύ άλλων, αναφέρει τα ακόλουθα: (παρατίθενται αυτούσια) «Εγώ, ο κάτωθι υπογεγραμμένος Μάριος Χριστοφόρου από τη Λάρνακα, με Α.Δ.Τ.705190, ορκίζομαι και λέω τα ακόλουθα:
16. Είμαι ο Οικονομικός Διευθυντής στην εταιρεία DP World Limassol Limited η οποία ενάγεται στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και έχω προσωπική γνώση των γεγονότων που αναφέρω στην παρούσα. Όπου αναφέρομαι σε νομικά ζητήματα στην παρούσα αναφέρω ότι έχω λάβει πληροφορίες και συμβουλές από τη δικηγόρο Κωνσταντίνα Ζαντήρα του γραφείου Μιχαλάκης Κυπριανού & Σία Δ.Ε.Π.Ε. που εκπροσωπεί τους Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία.
17. Είμαι εξουσιοδοτημένος από των Καθ' ων η Αίτηση να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση εκ μέρους τους προς υποστήριξη της ένστασης τους στην αίτηση του Αιτητή ημερομηνίας 13/6/
18. .....................................
19. Ως προς την ιδιότητα των Καθ' ων η Αίτηση αναφέρω σχετικά ότι η DP World Limassol Limited είναι κυπριακή εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με αριθμό εγγραφής ΗΕ353625 και διεύθυνση εγγεγραμμένου γραφείο την οδό Στροβόλου, 20, Στρόβολος, 2011, Λευκωσία. Τον Απρίλιο του 2016 η DP World Limassol Limited ανέλαβε τη διαχείριση του τερματικού του γενικού φορτίου και επιβατικής κίνησης του λιμανιού της Λεμεσού κατόπιν σχετικής Σύμβασης Παραχώρησης μετά από έγκριση του Υπουργείου Μεταφορών Επικοινωνιών και Έργων, της Επιτροπής Προστασίας του Ανταγωνισμού και της Αρχής Λιμένων Κύπρου.
20. Ο Αιτητής είναι εκτελωνιστής και σύμφωνα με τα τεκμήρια που έχει επισυνάψει στην ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 13/6/2017 εισήγαγε στην Κύπρο ένα αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής W641OLG για το οποίο εξασφάλισε άδεια για την απελευθέρωση του από το τμήμα τελωνείων την 24/4/
21. Για να παραλάβει το αυτοκίνητο ο Αιτητής έπρεπε να καταβάλει το ποσό των €48 ως δικαιώματα προς τους Καθ' ων η Αίτηση, ποσό το οποίο αρνήθηκε να καταβάλει με την ενδεδειγμένο και συμβατικά εδραιωμένο τρόπο καταβολής τελών και δικαιωμάτων προς τους Καθ' ων η Αίτηση. Προβαίνω σε λεπτομερή αναφορά ως προς τον τρόπο καταβολής τελών και δικαιωμάτων προς τους Καθ' ων η Αίτηση στη συνέχεια.
22. Αναφέρω επίσης ότι πριν ακόμα καταχωρηθεί η αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό, οι Καθ' ων η Αίτηση πρότειναν στον Αιτητή να προβεί στην πληρωμή των €48 μέσω τραπεζικού εμβάσματος ή τραπεζικής κατάθεσης ή με πληρωμή μέσω της διαθέσιμης συσκευής πληρωμής της JCC χωρίς να πληρώσει οποιαδήποτε επιπλέον χρέωση ούτως ώστε το ζήτημα να λυθεί άμεσα. Αντ' αυτού, ο Αιτητής επέλεξε να καταχωρήσει την αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό καθώς και την υπό εξέταση αίτηση καταχρηστικά, κατά τη θέση των Καθ' ων η Αίτηση, θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα υποχρεώσει τους Καθ' ων η Αίτηση να δεχθούν να λάβουν την πληρωμή με τον τρόπο που επιθυμεί ο Αιτητής, για την εξυπηρέτηση ιδίων σκοπών του Αιτητή χωρίς κανένα βάσιμο λόγο. .....................................
23. Παραπέμπω το Σεβαστό Δικαστήριο στη σελίδα 18 του Τεκμηρίου 1 όπου καταγράφεται ο Όρος 13 στον οποίο αναφέρονται ρητά οι όροι που διέπουν τις πληρωμές οποιωνδήποτε τελών και επιβαρύνσεων από οποιοδήποτε συμβάλλεται με τους Καθ' ων η Αίτηση για την παροχή των υπηρεσιών τους. Ο όρος 13.3 αναφέρει αυτολεξεί σε μετάφραση: «13.3 Πληρωμές θα γίνονται αποδεκτές με τις ακόλουθες μεθόδους: α. Μέσω καταθέσεων στον τραπεζικό λογαριασμό της DP World Limassol Limited, και β. Διατίθεται συσκευή πληρωμής της JCC στο τμήμα πληρωμών πελατών εντός του Κυπριακού Λιμένα»
24. Για σκοπούς πληρότητας αναφέρω ότι ο λόγος για τον οποίο οι Καθ' ων η Αίτηση δεν αποδέχονται μετρητά ή επιταγές είναι καθαρά για λόγους ασφαλείας και ως θέμα πρακτικής που ακολουθεί ο όμιλος εταιρειών των Καθ' ων η Αίτηση.
25. Ως εκ των ανωτέρω, η αξίωση του Αιτητή σύμφωνα με το κλητήριο ένταλμα με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και έκδοση προστακτικού διατάγματος του Δικαστηρίου που να διατάζει τους Καθ' ων η Αίτηση να εισπράξουν το ποσό των €48 σε μετρητά προς εξόφληση των δικαιωμάτων τους για την εκτελώνιση του αυτοκινήτου του Αιτητή είναι αβάσιμη και χωρίς νομικό και πραγματικό έρεισμα, καθώς η αξίωση αυτή αντιτίθεται στους όρους 13.3 και 013.4 ανωτέρω. Ομοίως, η αξίωση του Αιτητή στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό για έκδοση προστατικού διατάγματος του Δικαστηρίου που να διατάζει τους Καθ' ων η Αίτηση να παραδώσουν στον Αιτητή το αυτοκίνητο του είναι επίσης ανεδαφική καθότι οι Καθ' ων η Αίτηση νόμιμα και εύλογα αναμένουν την είσπραξη του ποσού για την εξόφληση των δικαιωμάτων τους για να παραδώσουν στον Αιτητή το αυτοκίνητο του και όχι για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Ομοίως ανεδαφική είναι και η αξίωση του για καταβολή του ποσού των €3.000 σε περίπτωση πώλησης του αυτοκινήτου, καθώς η πώληση του αυτοκινήτου θα λάβει χώρα μετά την πάροδο συγκεκριμένου διαστήματος λόγω μη καταβολής των νόμιμα οφειλομένων δικαιωμάτων για την παραλαβή του, στη βάση πάγιας πρακτικής και κανονισμών.
26. Ουδεμία παράβαση συμβατικών ή άλλων υποχρεώσεων έλαβε χώρα από τους Καθ' ων η Αίτηση για να δικαιούται σε οποιαδήποτε θεραπεία ο Αιτητής. Αντιθέτως, ο Αιτητής είναι αυτός που παραβαίνει τους Όρους και Προϋποθέσεις παροχής υπηρεσιών των Καθ' ων η Αίτηση καθώς ηθελημένα αγνοεί και απορρίπτει τους όρους 13.3 και 13.4 ανωτέρω για δικούς του αλλότριους και ανεξήγητους σκοπούς.
27. Για σκοπούς πληρότητας αναφέρω ότι λόγω της άρνησης του Αιτητή να προβεί σε πληρωμή των €48 σύμφωνα με τους διαθέσιμους τρόπους πληρωμής ως ανωτέρω, οι Καθ' ων η Αίτηση επωμίζονται μέχρι σήμερα έξοδα για την αποθήκευση του αυτοκινήτου το οποίο έχει εισάξει ο Αιτητής, τα οποία ο Αιτητής θα πρέπει να καταβάλει για την παράδοση του αυτοκινήτου του. Περαιτέρω, με την πάροδο 90 μερών από την ημερομηνία αφίξεως του εμπορεύματος στο Λιμάνι Λεμεσού το αυτοκίνητο θα πωληθεί σε πλειστηριασμό σε περίπτωση μη εκτελώνισης του, ως προβλέπουν οι σχετικοί κανονισμοί.» Στην προκειμένη περίπτωση, η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη επί τη βάση των ενόρκων δηλώσεων εφόσον καμία πλευρά δεν άσκησε το δικαίωμα της αντεξέτασης. Συνεπακόλουθα, οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί στις ένορκες δηλώσεις αποτελούν το μαρτυρικό υλικό στο οποίο το δικαστήριο θα στηριχθεί κατά την εξέταση της αίτησης. Επιπλέον, οι διάδικοι αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων τους. Οι γραπτές αγορεύσεις έχουν ληφθεί υπόψη και πιο κάτω θα αναφερθώ σε σημεία αυτών όπου έχουν σημασία για την έκδοση και αιτιολόγησης της απόφασης του Δικαστηρίου. Νομική Πτυχή: Η αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στο άρθρο 32 του Ν. 14/
28. Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα έκδοσης διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 32 στο οποίο βασίζεται η αίτηση, έχουν καθορισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο σε πλειάδα αποφάσεων και είναι πολύ καλά γνωστές (βλ. ενδεικτικά Οδυσσέως v. Πιερής Estates

(1982)1 A.A.Δ. 557, Χρ. Κούνουνα v. C & A Simonos Ltd

(2002)1 (B) A.A.Δ. 1361, Μαίρη Ν. Σεβαστού v. Εμμανουήλ Σεβαστού

(2002)1(Γ) 1980, Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου

(2003)1 Α.Α.Δ. 741 και την πρόσφατη απόφαση Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Limited, Πολιτική Έφεση 145/2011, ημερομηνίας 13/06/2013). Οι τρείς απαραίτητες προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να καταστεί δυνατή η επιτυχής επίκληση του άρθρου 32, είναι: (α) να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση (β) να υπάρχουν πιθανότητες οι αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία και (γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα. Αναλύοντας τις πιο πάνω προϋποθέσεις συνοπτικά και στη βάση πάντα της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στον αιτητή να δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα επιτυχίας, μικρή έστω στο βαθμό που να είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης (βλ. Α/φοί Μυλωνά κ.ά. v. Michalakis Avraamides & Co. Ltd,

(1998)1 ΑΑΔ 1513 στη σελίδα 1516). Όπως όμως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti (ανωτέρω), το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας. (βλ. Τ. A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 ΑΑΔ 802, Bacardi and Co Ltd. v. Vimco Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 788, Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co. Ltd

(1998)1 C.L.R. 1653, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd κ.ά., Πολιτική Έφεση 11156/19.10.2002) Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, που απαιτεί το να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα, σημειώνω ότι όπως υποδεικνύεται από την πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η ικανοποίηση αυτής της προϋπόθεσης εξετάζεται κυρίως υπό το φως της επάρκειας των αποζημιώσεων ως θεραπεία, στη βάση των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Όπως όμως τονίστηκε στην Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd, Πολ. Εφ. Αρ. 304/2008, ημερομηνίας 21.10.2011, σύμφωνα με τη νομολογία «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ και Παπαστράτης ν. Πετρίδης

(1979)1 ΑΑΔ 240). Στην δε M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co

(1997)1 A.A.Δ 1799 αποφασίστηκε ότι η έννοια της απονομής της δικαιοσύνης δεν μπορεί να συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Το θέμα όμως δεν τελειώνει με την εκπλήρωση των πιο πάνω προϋποθέσεων. Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (ανωτέρω), στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα ζήτημα το οποίο κρίνεται πάντα με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ" Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Στα πλαίσια αυτά θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η δυσχέρεια που θα προκληθεί στους διαδίκους, από την ύπαρξη ή όχι των διαταγμάτων αντιστοίχως. Το ισοζύγιο της ευχέρειας («balance of convenience») όπως εξηγείται στην Bacardi Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788 αναφέρεται στο καθήκον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει αν φανεί ότι η ενδιάμεση απόφαση του είναι εσφαλμένη και να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι έχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας. Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρθηκε για το "balance of convenience" από το May LJ στην Cayne v. Global Natural Resources plc

(1984)1 ALL ER 225 at 237h «the balance that one is seeking to make is more fundamental, more weighty, than mere 'convenience'. I think it is quite clear . that although the phrase may be substantially less elegant, 'the balance of the risk of doing an injustice' better describes the process involved»( η έμφαση δική μου). Οι παράγοντες που μπορούν να ληφθούν υπόψη στα πλαίσια αυτά είναι πολλοί και εξαρτώνται κάθε φορά από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Όπως αναφέρεται στην American Cyanamid v. Ethicon

(1975)AC 396 στη σελίδα 408 από το L. Diplock "It would be unwise to attempt even to list all various matters which may need to be taken into consideration in deciding where the balance lies, let alone to suggest the relative weight to be attached to them". Όπως επίσης επισημαίνεται από τον πρώην Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κωνσταντινίδη στο άρθρο του «Η εξουσία των Δικαστηρίων για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων στην Κύπρο» (σελ. 35), γενικά η έκδοση ή η άρνηση της έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος εξαρτάται από τον κεφαλαιώδη γνώμονα των αναγκών της δικαιοσύνης, όπως αυτές αποκαλύπτονται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Εξετάζοντας τα γεγονότα της παρούσας αίτησης, υπό το φως των πιο πάνω νομικών αρχών διαπιστώνω τα εξής: Ο Αιτητής σύμφωνα με το κλητήριο ένταλμα επιδιώκει την έκδοση προστακτικού διατάγματος του Δικαστηρίου που να διατάζει τους Καθ΄ ων η Αίτηση (α) για την άμεση παράδοση του αυτοκινήτου του και (β) την είσπραξη του ποσού των €48 σε μετρητά προς εξόφληση των δικαιωμάτων της εταιρείας για την εκτελώνιση του αυτοκινήτου του μάρκας Volkswagen reg. no. W6410LG. Σύμφωνα με το τεκμήριο 1, το οποίο επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση του διευθυντή των εναγομένων Μάριου Χριστοφόρου οι καθ' ων η αίτηση, καθ΄ όλους τους ουσιώδεις χρόνους που αναφέρονται στην παρούσα αίτηση και στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα αιτητή, ενεργούσαν στη βάση των Όρων και Προϋποθέσεων που εκδόθηκαν τον Ιανουάριο 2017 και οι οποίοι τυγχάνουν απόλυτης εφαρμογής σε όλους ανεξαιρέτως τους πελάτες τους οι οποίοι και αποδέχονται την παροχή υπηρεσιών εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση. Πιο συγκεκριμένα, ο Όρος 13.3., στον οποίο αναφέρονται ρητά οι όροι που διέπουν τις πληρωμές οποιωνδήποτε τελών και επιβαρύνσεων από οποιοδήποτε συμβάλλεται με τους Καθ΄ ων η Αίτηση για την παροχή των υπηρεσιών τους, αναφέρει αυτολεξεί σε μετάφραση: «13.

1. Πληρωμές θα γίνονται αποδεκτές με τις ακόλουθες μεθόδους: α. Μέσω καταθέσεων στον τραπεζικό λογαριασμό της DP World Limassol Ltd, και β. Διατίθεται συσκευή πληρωμής της JCC στο τμήμα πληρωμών πελατών εντός του Κυπριακού Λιμένα» Επίσης, ο όρος 13.4 αναφέρει αυτολεξεί σε μετάφραση: «13.
2. Σημειώνεται ότι η DP World Limassol Ltd δεν αποδέχεται μετρητά ή επιταγές.» Εξάγεται λοιπόν από τους πιο πάνω όρους ότι ο τρόπος πληρωμής προς την εταιρία είναι συγκεκριμένος αφού η εταιρεία προβάλει ταυτόχρονα την θέση ότι ο λόγος για τον οποίο δεν αποδέχεται μετρητά ή επιταγές, είναι καθαρά για λόγους ασφαλείας και ως θέμα πρακτικής που ακολουθεί ο όμιλος εταιρειών τους. Στην υπό εξέταση αίτηση, ο Αιτητής αιτείται προστακτικό διάταγμα του Δικαστηρίου για την άμεση παράδοση του αυτοκινήτου του. Η αίτηση δεν γίνεται με σκοπό την διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων (status quo) μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης στην αγωγή, ως η φύση τέτοιου είδους ενδιάμεσων αιτήσεων, αλλά με το ενδιάμεσο αυτό διάβημα ο Αιτητής καλεί το Δικαστήριο να του αποδώσει μια θεραπεία η οποία θα έχει καταληκτικά αποτελέσματα. Ουσιαστικά καλείται το δικαστήριο να αποφανθεί επί των επίδικων θεμάτων της αγωγής κάτι το οποίο δεν επιτρέπται. Αφενός ο Αιτητής παραδέχεται ότι το ποσό των €48 οφείλεται στους Καθ΄ ων η Αίτηση για νομίμως απαιτητά δικαιώματα, αφετέρου όμως ο Αιτητής αιτείται σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο να του αποδοθεί τελική θεραπεία με την παράδοση του αυτοκινήτου του στον ίδιο. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται τέτοιες περιπτώσεις εξετάστηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τσιερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd,

(2009)1 Α.Α.Δ. 734 (Παράρτημα 1): «Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστακτικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes v. Sandham

(1971)Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8η Έκδοση, σελ. 35 - 37, παρ. 3.33-3.37). Περαιτέρω είναι φανερό ότι με την έκδοση του επίδικου διατάγματος το πρωτόδικο Δικαστήριο στην πράξη εκδίκασε και την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου.» Όπως αποκαλύπτεται και στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή ημερομηνίας 13.6.2017, Γίνεται παραδεκτό από τον Αιτητή στην παράγραφο 5 της ένορκης του δήλωσης ημ. 13.6.17 ότι οφείλει το ποσό των €48 προς εξόφληση των δικαιωμάτων των Καθ΄ ων η Αίτηση τα οποία όμως ταυτόχρονα αρνείται να τα καταβάλει με τον τρόπο που οι καθ' ών η αίτηση έχουν καθορίσει. Το Δικαστήριο σ΄ αυτό το στάδιο δε μπορεί και δεν του επιτρέπεται να υπεισέλθει στον τρόπο λειτουργίας των Καθ΄ ων η Αίτηση για να κρίνει κατά πόσο ορθά περιέχεται στους Όρους και Προϋποθέσεις ρήτρα που αναφέρει ότι δεν γίνονται αποδεκτές πληρωμές με μετρητά. Επομένως, κρίνω ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να αποφανθεί κατά πόσο οι πρόνοιες που διέπουν τη σύμβαση παροχής υπηρεσιών από τους Καθ΄ ων η Αίτηση είναι ορθές ή όχι και να εκδώσει τελικό διάταγμα προστακτικής φύσης εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση με το οποίο να διατάζει τους Καθ΄ ων η Αίτηση να αποδεχθούν την πληρωμή του οφειλόμενου ποσού και να παραδώσουν σε αυτόν το αυτοκίνητο κατά τον τρόπο που επιθυμεί ο Αιτητής κατά το στάδιο εξέτασης αυτής της ενδιάμεσης αίτησης. Αυτά είναι θέματα τα οποία είναι δυνατόν να απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά την προσκόμιση μαρτυρίας για την τελική έκβαση της υπόθεσης. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες ιδιαίτερα στην περιορισμένη έκταση εξέτασης σ' αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις, που αναλύθηκαν πιο πάνω, το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Ζωντίλης ν. Αντρέου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouris Trading

(1998)1 A.A.Δ. 149). Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του και πρέπει να αποφύγει την αναλυτική εξέταση των επίδικων θεμάτων της αγωγής, καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka

(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 235: «οι διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, . Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της.» Στην υπόθεση επίσης P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 A.A.Δ. 1802 αναφέρθηκε ότι: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του.» Πριν προχωρήσω στην εξέταση του άρθρου 32, θα εξετάσω τον ισχυρισμό των καθ'ων η αίτηση ότι οι αιτητές δεν προέβηκαν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη παραβαίνοντας την υποχρέωση να ενεργούν με τη μέγιστη καλή πίστη. Η μη αποκάλυψη ή απόκρυψη από το Δικαστήριο ουσιωδών γεγονότων, αν διαφανεί ότι έχει γίνει, ιδιαίτερα στο στάδιο της μονομερούς αίτησης και που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο διαφορετικά θα μπορούσε να μην εκδώσει το διάταγμα, επιτρέπει στο Δικαστήριο να ακυρώσει το διάταγμα χωρίς να εξετάσει την ουσία του. Στα γεγονότα της παρούσας διαδικασίας, το Δικαστήριο δεν εξέδωσε μονομερώς τα ζητούμενα διατάγματα αλλά έδωσε οδηγίες για επίδοση της αίτησης και οι καθ'ων η αίτηση καταχώρισαν ένσταση. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι η όποια πιθανή μη αποκάλυψη γεγονότων από τους αιτητές δεν μπορεί να έχει την καταλυτική σημασία όπως στην περίπτωση που το διάταγμα θα εκδίδετο μονομερώς αλλά η όποια παράλειψη των αιτητών θα εξεταστεί στα πλαίσια εξέτασης του άρθρου 32 και ιδιαίτερα της πρώτης και δεύτερης προϋπόθεσης. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα προχωρήσω στην εξέταση του άρθρου 32 και στο κατά πόσο οι αιτητές έχουν αποκαλύψει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα να δικαιούνται σε θεραπεία. Εξετάζοντας λοιπόν τις προϋποθέσεις του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση και της καλής βάσης της αγωγής όπως προσδιορίζονται στα εν λόγω άρθρα, κρίνω ότι από την ένορκη δήλωση του κ. Ζαχαρουδιού ομνύοντα , σε συνδυασμό με το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής και σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δίκη. Συγκεκριμένα αποκαλύπτεται μια συζητήσιμη υπόθεση, η οποία αφορά και όρους που θέτει η Εναγόμενη εταιρεία σε σχέση με τον τρόπο που διέπουν την πληρωμή οποιωνδήποτε τελών και επιβαρύνσεων. Ως προς τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 πρέπει να λεχθεί αρχικά ότι ως έχει αναφερθεί στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015 δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σε αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να επιλύσει αντικρουόμενη μαρτυρία στις ένορκες δηλώσεις σε σχέση με τα γεγονότα επί των οποίων εδράζονται οι αξιώσεις των διαδίκων ούτε και να αποφασίσει δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Αυτό θα γίνει όταν το Δικαστήριο θα ακούσει την υπόθεση στην ουσία της. Ό,τι πρέπει να αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας, οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802). Με βάση τη μαρτυρία ως φαίνεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ο Ενάγοντας αξιώνει την έκδοση προστακτικού διατάγματος για την (α) άμεση παράδοσης του αυτοκινήτου του και (β) την είσπραξη του ποσού των €48 σε μετρητά προς εξόφληση των δικαιωμάτων της εταιρείας. Από την άλλη που είναι ουσιαστικά η θέση των καθ' ων η αίτηση, ως συνάγεται μέσα από την ένορκη δήλωση των εναγομένων, ότι είναι ο Ενάγοντας αιτητής που παραβίασε τους όρους που θέτει η εταιρεία και οι οποίοι είναι ουσιώδεις και δεσμευτικοί για όλους τους πελάτες της. Το Δικαστήριο, στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, ως έχει προαναφερθεί δεν πρέπει να προβαίνει σε αξιολόγηση και κρίση επί των εκατέρωθεν ισχυρισμών ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα και σε εξαγωγή σχετικών ευρημάτων. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Είναι αρκετό ο αιτητής να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας, η οποία θα χρειασθεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Στα πλαίσια ελέγχου συνδρομής της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 5 του Κεφ. 6 θα πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Στην Parico ανωτέρω λέχθηκε σχετικά ότι το Δικαστήριο πρέπει πρώτα να εξετάσει κατά πόσο σε περίπτωση που ο ενάγων πετύχει στην αξίωση του στη δίκη θα αποζημιωθεί επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υποστεί πριν από τη δίκη ως αποτέλεσμα των συνεχιζόμενων πράξεων του εναγομένου. Αν οι αποζημιώσεις με το μέτρο που ανακτώνται σύμφωνα με το κοινοδίκαιο θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία και ο εναγόμενος θα ήταν σε οικονομική θέση να τις καταβάλει, το Δικαστήριο κανονικά θα αρνηθεί να χορηγήσει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα όσο ισχυρή και αν φαίνεται η αξίωση του ενάγοντα. Από τη στιγμή λοιπόν που είναι ο Ενάγοντας αιτητής που αμφισβήτησε τη διαδικασία και ή την αποδοχή των όρων που έχουν θέσει οι καθ΄ ων η αίτηση στον ίδιο σε σχέση με τον τρόπο καταβολής των τελών, εναπόκειτο στον ίδιο να αποδείξει ένα τέτοιο ισχυρισμό, προσκομίζοντας την αναγκαία προς τούτο μαρτυρία ή αντεξετάζοντας σχετικά τον ενόρκως δηλούντα διευθυντή των Εναγομένων, κάτι που δεν έπραξε. (Σε σχέση με την απόσειση του βάρους απόδειξης από τον Αιτητή σε περίπτωση που υπάρχουν ισχυρισμοί του που αμφισβητούνται (βλ. Iacovou Brothers (Construction) Ltd v. Fashionwise Ltd

(2000)1Β Α.Α.Δ 1377). Κρίνω δε ότι με την τυχόν έκδοση οιουδήποτε προστακτικού διατάγματος, το οποίο ζητά ο Ενάγοντας Αιτητής, το δικαστήριο ουσιαστικά θα εκδίκαζε την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την έκδοση προσωρινού μόνο μέτρου. Με βάση τα πιο πάνω και πάντοτε μέσα στο περιορισμένο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας και χωρίς να καταλήγω σε οποιαδήποτε ευρήματα, θεωρώ ότι δεν στοιχειοθετείται ούτε και η δεύτερη αλλά ούτε και η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60. Για όλους τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ'ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών όπως θα υπολογιστούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................ Π. Παπαπέτρου Φούρναρη, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής ../Γ.Κ. Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: interim order cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο