Αναφορικά με την αίτηση της εταιρείας LOIS BUILDERS LTD ν. Αναφορικά με την εταιρεία ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ Γ. ΣΥΚΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ, Aρ. Αίτησης: 53/2017, 26/7/20

(2)του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, οι Κανονισμοί 1, 2, 3, 4, 5 και 8 των Περί Εταιρειών Κανονισμών, οι Κανονισμοί 3 και 92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμών 1933 -1938, οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί Δ.19 Θ.26, Δ.26 ΘΘ1 και 2, Δ.27 Θ.3, Δ.48 ΘΘ1, 2, 3 και 7, η νομολογία και η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση εκτίθενται σε ένορκη δήλωση την οποία υπογράφει ο κ. Ιάκωβος Παρτασίδης, εξουσιοδοτημένος όπως δηλώνει από μέρους της Αιτήτριας, στα έγγραφα που περιέχονται στον δικαστικό φάκελο της υπόθεσης καθώς επίσης και στον δικαστικό φάκελο της αγωγής 4318/2015 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Ο κ. Ι. Παρτασίδης δηλώνει ότι γνωρίζει τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται από προσωπική του γνώση καθότι χειριζόταν και χειρίζεται προσωπικά όλα τα θέματα στα οποία αναφέρεται εκ μέρους της Αιτήτριας. Στην περίπτωση που αναφέρεται σε γεγονότα τα οποία δεν εμπίπτουν στην προσωπική του γνώση, κατονομάζει την πηγή της γνώσης του και τα εν λόγω γεγονότα είναι εξ' όσων καλύτερα πιστεύει αληθή και ορθά. Για νομικά θέματα δηλώνει ότι έλαβε νομική συμβουλή για τους σκοπούς της παρούσας ένορκης δήλωσης από τους δικηγόρους της Αιτήτριας. Αναφερόμενος στα γεγονότα της υπόθεσης αναφέρει ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης βασίζεται, ως φαίνεται από τα γεγονότα που περιλαμβάνονται σε αυτή αλλά και την ένορκη δήλωση του Νικόλα Λοή που την υποστηρίζει, σε δύο πιστοποιητικά πληρωμής για τα ποσά των €180.692,00 και €130.366,00 αντίστοιχα, στην πληρωμή των οποίων η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι δικαιούται ως ο Κυρίως Εργολάβος των εργασιών ανακαίνισης και προσθηκομετατροπών σε κτιριακές εγκαταστάσεις επί ακινήτου στη Λεμεσό, ιδιοκτησίας της Αιτήτριας, το οποίο η τελευταία μίσθωσε προς το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου (ΤΕ.ΠΑ.Κ.), δυνάμει σχετικής συμφωνίας. Ισχυρίζεται κατά συνοπτικό τρόπο ότι τόσο τα γεγονότα που αφορούν τη διαφορά των μερών τα οποία περιλαμβάνονται στην Αίτηση Εκκαθάρισης όσο και η ένορκη δήλωση του Νικόλα Λοή είναι ελλιπή, καθότι δεν περιλαμβάνουν ουσιώδη γεγονότα και πληροφορίες που αφορούν τις εργασίες ανακαίνισης και προσθηκομετατροπών τα οποία, μεταξύ άλλων, αποτελούν διαβήματα που έχουν ληφθεί από τους διαδίκους, εκκρεμούσες και άμεσα σχετικές διαδικασίες καθώς επίσης και θέσεις των διαδίκων ως αυτές έχουν κατά καιρούς εκτεθεί γραπτώς τόσο μέσω των δικαστικών διαδικασιών όσο και σε αλληλογραφία μεταξύ των μερών. Κάνει αναφορά στα γεγονότα της Αίτησης Εκκαθάρισης και δηλώνει ότι η Καθ' ης η Αίτηση την 22.11.2016 επέδωσε στην Αιτήτρια επιστολή ημερομηνίας 12.05.2016 (Τεκμ. 1), στηριζόμενη στο άρθρο 212 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, με την οποία καλούσε την Αιτήτρια όπως εντός 21 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της επιστολής καταβάλει στην Καθ' ης η Αίτηση το ποσό των €130.366,00 και το ποσό των €180.692,00 δυνάμει Ενδιάμεσου Πιστοποιητικού και Τελικού πιστοποιητικού αντίστοιχα για εκτελεσθείσες εργασίες από την Καθ' ης η Αίτηση για ανακαίνιση και τροποποιήσεις σε υφιστάμενη οικοδομή για διαμόρφωση εργαστηρίων του ΤΕ.ΠΑ.Κ. Η Αιτήτρια απάντησε στην εν λόγω επιστολή (Τεκμ. 1), με επιστολή της με ημερομηνία 28.

1. 2016 (Τεκμ. 2), η οποία επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση την 1.12.2016, με την οποία η Αιτήτρια αρνείτο τους ισχυρισμούς και το περιεχόμενο της επιστολής της Καθ' ης η Αίτηση κυρίως λόγω του ότι τα εν λόγω ποσά που αξίωνε η Καθ' ης η Αίτηση δεν αποτελούσαν εκκαθαρισμένη απαίτηση και αποτελούσαν αντικείμενο αμφισβήτησης στην αγωγή με αρ. 4318/2015 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού μεταξύ της Καθ' ης η Αίτηση ως Ενάγουσας, της Αιτήτριας ως Εναγομένης και του ΤΕ.ΠΑ.Κ. ως Τριτοδιάδικου. Η Αιτήτρια ανέλυσε λεπτομερώς τους λόγους για τους οποίους ήταν η θέση της ότι δεν δικαιολογείτο η αποστολή της επιστολής από την Καθ' ης η Αίτηση και δεν νομιμοποιείτο η Καθ' ης η Αίτηση να προχωρήσει με Αίτηση εκκαθάρισης της Αιτήτριας. Η Αιτήτρια συνοψίζοντας τη θέση της μέσω της εν λόγω επιστολής ημερομηνίας 28.11.2016 ανέφερε σε αυτή στην παρ. 7 ότι: (α) η απαίτηση της Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι εκκαθαρισμένη και δεν είναι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες ξεκάθαρη, (β) η απαίτηση της Καθ' ης η Αίτηση τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση από την Αιτήτρια δικαιολογημένα και καλόπιστα, (γ) το οποιονδήποτε ποσό ενδεχομένως δικαιούται η Καθ' ης η Αίτηση από την διενέργεια των οικοδομικών εργασιών στο έργο θα πρέπει να αποφασιστεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, (δ) η παράλληλη προώθηση οποιωνδήποτε άλλων διαβημάτων για είσπραξη ποσών τα οποία αποτελούν το αντικείμενο ήδη καταχωρηθείσας αγωγής με αμφισβητούμενα μεταξύ των διαδίκων γεγονότα, αποτελεί κατάφορη κατάχρηση της διαδικασίας και των θεσμών και είναι εμφανές ότι η αποστολή της επιστολής ημερομηνίας 12.05.2016 έγινε με σκοπό την εξάσκηση πίεσης προς την Αιτήτρια για να εξαναγκαστεί να καταβάλει ποσά, τα οποία η τελευταία αμφισβητεί ότι οφείλει, χωρίς να της δοθεί το δικαίωμα να ακουστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, και (ε) τα ανωτέρω γεγονότα οδηγούν αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι πιστωτής της Αιτήτριας εντός της έννοιας της σχετικής νομοθεσίας, με αποτέλεσμα να μη δύναται να προωθήσει οποιανδήποτε αίτηση ή διαδικασία δυνάμει του Περί Εταιρειών Νόμου. Περαιτέρω ο ενόρκως δηλών καταλογίζει στην Καθ' ης η Αίτηση ότι παρέλειψε να προβεί στην Αίτηση Εκκαθάρισης και στην υποστηρικτική της ένορκη δήλωση του κ. Νικόλα Λοή σε οποιανδήποτε αναφορά στην απάντηση της Αιτήτριας (Τεκμ. 2), αφήνοντας να νοηθεί μέσω τόσο των γεγονότων της Αίτησης όσο και της ένορκης δήλωσης του κ. Νικόλα Λοή ότι η Αιτήτρια παρέλειψε και/ή αμέλησε να απαντήσει ή να λάβει οποιονδήποτε διάβημα μετά τη λήψη της επιστολής ημερομηνίας 12.05.
2. Αντί της αναφοράς περί της αποστολής της επιστολής εκ μέρους της Αιτήτριας και της θέσης της ως στην εν λόγω επιστολή αναφέρονται λεπτομερώς, η Καθ' ης η Αίτηση παραπλανητικά και αναληθώς αναφέρει ότι η Αιτήτρια αποδέχθηκε και αποδέχεται την οφειλή της (παρ. 21 των γεγονότων της Αίτησης), ισχυρισμός που η Αιτήτρια ρητά αρνείται. Επαναλαμβάνει ότι οι διαφορές των μερών που αφορούν τις εργασίες ανακαίνισης και προσθηκομετατροπών στο ακίνητο γνωστό ως «Αποθήκες Συκοπετρίτη» αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής υπ' αριθμό 4318/2015 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, η οποία εγέρθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση εναντίον της Αιτήτριας. Στα πλαίσια της ως άνω αναφερόμενης αγωγής αρ. 4318/2015 η Αιτήτρια αποτάθηκε με σχετική αίτηση στο Δικαστήριο και πέτυχε την έκδοση διατάγματος προσεπίκλησης τριτοδιάδικου, σύμφωνα με το οποίο προστέθηκε ως τριτοδιάδικος το ΤΕ.ΠΑ.Κ. Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ της Αιτήτριας και του ΤΕ.ΠΑ.Κ, καθότι πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ της Καθ' ης η Αίτηση και της Αιτήτριας. Αναφερόμενος στην αγωγή αρ. 4318/2015 Ε.Δ. Λεμεσού, αναφέρει ότι αυτή καταχωρήθηκε στις 2.11.2015 με Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα (Τεκμ. 3). Επιδόθηκε στην Αιτήτρια στις 19.02.2016 και ακολούθως στις 26.02.2016 η Αιτήτρια καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης της αγωγής αρ.4318/2015 Ε.Δ. Λεμεσού, προκύπτει ότι η βάση της αγωγής είναι τα δύο πιστοποιητικά πληρωμής για τα ποσά των €180.692,00 και €130.366,00 στην πληρωμή των οποίων η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι δικαιούται ως ο Κυρίως Εργολάβος των εργασιών ανακαίνισης και προσθηκομετατροπών σε κτιριακές εγκαταστάσεις επί του ακινήτου, ιδιοκτησίας της Αιτήτριας, το οποίο η τελευταία μίσθωσε προς το ΤΕ.ΠΑ.Κ. δυνάμει σχετικής συμφωνίας. Τα δύο αυτά πιστοποιητικά πληρωμής αποτελούν ομοίως και τη βάση της Αίτησης Εκκαθάρισης. Ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στη συνέχεια στην πορεία της πιο πάνω αγωγής με την καταχώρηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση την 26.04.2016 αίτησης για συνοπτική απόφαση εναντίον της Αιτήτριας (Τεκμ. 4). Καταγράφει με λεπτομέρεια την πορεία της πιο πάνω αγωγής επισυνάπτοντας όλα τα σχετικά έγγραφα ως τεκμήρια. Καταγράφει επίσης ότι η Αίτηση για συνοπτική απόφαση απορρίφθηκε εν τέλει την 30.11.
3. Σε σχέση με τη δικογραφία στην Αγωγή 4318/2015 Ε.Δ. Λεμεσού αναφέρει ότι μέχρι σήμερα δεν έχει επιδοθεί στην Αιτήτρια η Απάντηση στην Υπεράσπιση και η Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, με αποτέλεσμα η Αιτήτρια να μην είναι σε θέση να γνωρίζει τις θέσεις της Καθ' ης η Αίτηση στους ισχυρισμούς της Αιτήτριας ως αυτοί περιλαμβάνονται στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Ισχυρίζεται ότι από το περιεχόμενο των εγγράφων που επισυνάπτει, καθίσταται σαφές ότι τα αιτούμενα από την Καθ' ης η Αίτηση ως οφειλόμενα ποσά αμφισβητούνται ως τέτοια από την Αιτήτρια δικαιολογημένα και καλόπιστα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, οι οποίοι αποτέλεσαν και το υπόβαθρο για την έκδοση διατάγματος προσεπίκλησης Τριτοδιαδίκου, η ανάμειξη του ΤΕ.ΠΑ.Κ. και οι συμβατικές του υποχρεώσεις είναι τέτοιες ώστε η Αιτήτρια ειλικρινά να πιστεύει ότι η αγωγή υπ' αριθμό 4318/2015 Ε.Δ. Λεμεσού δεν πρέπει να επιλυθεί και ακουστεί μόνο μεταξύ της Καθ' ης η Αίτηση και της Αιτήτριας αλλά και μεταξύ του ΤΕ.ΠΑ.Κ. εφόσον εάν οφείλεται οποιοδήποτε ποσό στην Καθ' ης η Αίτηση αυτό πρέπει να καταβληθεί από το ΤΕ.ΠΑ.Κ. Ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών ότι βάση για τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας αποτελούν τόσο οι συμφωνίες που έχουν υπογραφεί μεταξύ της Αιτήτριας και του ΤΕ.ΠΑ.Κ, όσο και η πρακτική που ακολουθείτο από τα εμπλεκόμενα μέρη συμπεριλαμβανομένης της Καθ' ης η Αίτηση κατά τη διάρκεια εκτέλεσης των εργασιών ανακαίνισης στο έργο. Συνοπτικά αναφέρει ότι η επιλογή των εργασιών στο έργο γινόταν ολοκληρωτικά από το ΤΕ.ΠΑ.Κ, χωρίς να αφήνεται στην Αιτήτρια η απόφαση οποιωνδήποτε θεμάτων αφορούσαν τις εργασίες ανακαίνισης και προσθηκομετατροπών, και τούτο διότι το ΤΕ.ΠΑ.Κ συμφώνησε να ενοικιάσει το Ακίνητο για περίοδο 14 ετών για τις ανάγκες του. Εξηγεί στη συνέχεια τον ρόλο της Αιτήτριας τον οποίο χαρακτηρίζει ως ρόλο «μεσάζοντα» μεταξύ του ΤΕ.ΠΑ.Κ και των συμβούλων και εργολάβων που ανέλαβαν τη διεκπεραίωση των εργασιών και το πώς εξελίχθηκε η πιο πάνω συνεργασία στη πορεία, παρέχοντας πλείστες τόσες λεπτομέρειες της, στις οποίες ταυτόχρονα διευκρινίζεται ο βαθμός ευθύνης καθενός από τους εμπλεκόμενους. Ενόψει των γεγονότων που εκθέτει στην ένορκη δήλωση του, εκφράζει την ειλικρινή του πίστη ότι τα ποσά που η Καθ' ης η Αίτηση διεκδικεί εναντίον της Αιτήτριας δεν αποτελούν εκκαθαρισμένη απαίτηση ούτε εκκαθαρισμένο χρέος και η Αιτήτρια, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να θεωρηθεί πιστωτής της Καθ' ης η αίτηση είτε υφιστάμενος είτε μελλοντικός. Το αν οφείλονται οποιαδήποτε ποσά στην Καθ' ης η Αίτηση από τη διενέργεια εργασιών στο Ακίνητο θα πρέπει να αποφασιστεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια της αγωγής 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, στην οποία είναι διάδικοι όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και την οποία αγωγή αποφάσισε να εγείρει και προωθήσει η ίδια η Καθ' ης η Αίτηση. Εκφράζει την πίστη του ότι, ο σκοπός της καταχώρησης της Αίτησης Εκκαθάρισης από την Καθ' ης η Αίτηση εναντίον της Αιτήτριας είναι η εξάσκηση πίεσης προς την Αιτήτρια για εξασφάλιση ποσών τα οποία ενδεχομένως η Καθ' ης η Αίτηση να μην δικαιούται να εισπράξει από την Αιτήτρια. Χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά της Καθ' ης η Αίτηση και ειδικότερα την καταχώρηση της Αίτησης Εκκαθάρισης καταχρηστική ειδικότερα ενόψει του ότι εκκρεμεί η αγωγή 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού στα πλαίσια της οποίας θα αποφασιστούν όλα τα αμφισβητούμενα θέματα μεταξύ των διαδίκων μερών, καθώς επίσης και ενόψει του ότι δεν πληρείται οποιοδήποτε κριτήριο για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της Αιτήτριας σύμφωνα με την σχετική Περί Εταιρειών νομοθεσία, την οποία η ίδια η Καθ' ης η Αίτηση επικαλείται ως νομική βάση της Αίτησης. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η διαδικασία εκκαθάρισης αγγίζει τα όρια της σκανδαλώδους αίτησης, είναι κακόπιστη και εκδικητική και αποσκοπεί στην παράκαμψη της νομίμου οδού της πιο πάνω αγωγής που είναι η μόνη ορθή διαδικασία επίλυσης των διαφορών των διαδίκων και έκδοσης απόφασης επί όλων των αμφισβητούμενων θεμάτων. Η ΕΕ Επιπρόσθετα όλων των ανωτέρω αναφέρει ότι η Αιτήτρια είναι μία καθ' όλα αξιόπιστη, αξιόχρεη και φερέγγυα εταιρεία η οποία βρίσκεται σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση. Προς επιβεβαίωση, επισυνάπτει ως Τεκμ. 15 τις Οικονομικές Καταστάσεις και Εξελεγμένους λογαριασμούς της Αιτήτριας για το έτος
4. Η οικονομική κατάσταση της εταιρείας παραμένει το ίδιο υγιής από το 2014 μέχρι σήμερα, αλλά δεν έχουν ακόμη καταχωρηθεί οι οικονομικές καταστάσεις και εξελεγμένοι λογαριασμοί για τα έτη 2015 και
5. Η Αιτήτρια είναι σε θέση να πληρώσει και εξοφλήσει τα οποιαδήποτε χρέη της, τα οποία αποτελούν πραγματικά χρέη και έχει πολύ καλή φήμη. Για τους σκοπούς των εργασιών της έχει δάνεια με διάφορες τράπεζες και συνεργάζεται με διάφορες εταιρείες και πρόσωπα για σκοπούς αποπεράτωσης και διεκπεραίωσης των εργασιών της. Είναι για αυτό τον λόγο που η οποιαδήποτε δημοσίευση της Αίτησης Εκκαθάρισης πιστεύει ότι θα προκαλέσει τεράστια ζημιά στην Αιτήτρια, ειδικότερα λαμβάνοντας υπόψη ότι ενδεχομένως να θορυβήσει και απομακρύνει συνεργάτες της. Υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο τυχόν δημοσίευση της Αίτησης Εκκαθάρισης να οδηγήσει Πιστωτικά Ιδρύματα με τα οποία η Αιτήτρια είναι συμβεβλημένη να αιτηθούν πρόωρη εξόφληση δανείων, μείωση πιστωτικών διευκολύνσεων, ενδεχόμενη παγοποίηση όλων των λογαριασμών της και άρνηση παραχώρησης νέων πιστωτικών διευκολύνσεων, οι οποίες ενδεχομένως να καταστούν αναγκαίες για τη συνέχιση των εργασιών της Αιτήτριας. Όλα τα ανωτέρω θα καταστήσουν την Αιτήτρια ανίκανη να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της και να καλύψει τα καθημερινά έξοδα λειτουργίας της, κάτι που θα επιφέρει άμεσα στην Αιτήτρια τεράστιες ζημιές με καταστρεπτικά για την επιχείρηση της αποτελέσματα. Η Αιτήτρια δεν πρέπει να αποστερηθεί του δικαιώματος της να προβάλει τους ισχυρισμούς και τις θέσεις της ως αυτές έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της αγωγής 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού μέσω της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης, για την οποία εκφράζει την πίστη της ότι η Αιτήτρια έχει πολύ καλές πιθανότητες να πετύχει. Περαιτέρω, τυχόν προώθηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο διαδικασίας ενδέχεται να δημιουργήσει περαιτέρω δυσκολίες στην οικονομική δραστηριότητα της Αιτήτριας, καθότι θα επηρεάσει, ενδεχομένως ανεπανόρθωτα, τη φήμη, πελατεία και τους συνεργάτες της. Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε ένσταση στις 27.6.
6. Στην ένσταση της, η Καθ' ης η αίτηση επικαλείται 22 λόγους ένστασης δια τους οποίους, κατ' ισχυρισμόν της Καθ' ης η Αίτηση, δεν θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση την οποία υπογράφει ο κ. Μιχάλης Λοή. Θα αναφερθώ στη συνέχεια κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει στους λόγους ένστασης όπως και στο πραγματικό της υπόβαθρο δηλαδή ισχυρισμούς της ενόρκου δηλώσεως του κ. Μιχάλη Λοή. ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι δύο πλευρές είχαν την καλοσύνη να ετοιμάσουν γραπτές αγορεύσεις τις οποίες και μου παρέδωσαν κατά την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η Αίτηση για ακρόαση στη βάση των οποίων τελικά διεξάχθηκε αυτή. Σε αυτές, εκτός από την καταγραφή των γεγονότων της υπόθεσης και των σχέσεων των συμβατικών σχέσεων των μερών όπως η κάθε πλευρά τα αντιλαμβάνεται, γίνεται και ικανή και εκτενής ανάλυση της νομικής πτυχής της αίτησης επί κάθε πτυχής της και πως αυτή αντικρίζεται από τη νομολογία μας. Έχω μελετήσει με προσοχή τις εισηγήσεις αυτές, τις λαμβάνω υπόψη και όπου χρειαστεί στη συνέχεια, κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει, θα αναφερθώ σε αυτές όπως και στην νομική πτυχή συμπεριλαμβανομένης και σχετικής νομολογίας και αυθεντιών στις οποίες μεταξύ άλλων θα βασιστώ για να εξαγάγω τα αναγκαία συμπεράσματα μου σε σχέση με την επιτυχία ή όχι της Αίτησης. Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Η Αίτηση Εκκαθάρισης της Καθ' ης η αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στα άρθρα 211(ε) και 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, τα οποία προνοούν τα ακόλουθα: «Άρθρο 211(ε): Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της Άρθρο 212(α): Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή» Είναι ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 211(ε) και 212(α) του Κεφ. 113, ως αυτές έχουν αναλυθεί από τη Νομολογία στην οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια και, ως εκ τούτου, η Αίτηση Εκκαθάρισης θα πρέπει να παραμεριστεί και/ή να ακυρωθεί και/ή να διαγραφεί και/ή να ανασταλεί. Προς τούτο, η Αιτήτρια καταχώρησε την υπό εξέταση Αίτηση, η οποία ουσιαστικά βασίζεται στους ακόλουθους δύο λόγους: (α) Η απαίτηση επί της οποίας στηρίζεται η Αίτηση Εκκαθάρισης τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση από την Αιτήτρια δικαιολογημένα και καλόπιστα και/ή η απαίτηση δεν είναι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες ξεκάθαρη και δεν συνιστά εκκαθαρισμένη απαίτηση με αποτέλεσμα η Καθ' ης η Αίτηση να μην μπορεί να θεωρηθεί πιστωτής της Αιτήτριας. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφασίσει αν υφίσταται το ισχυριζόμενο χρέος ή όχι μέσω της διαδικασίας της Αίτησης Εκκαθάρισης, αλλά στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, η οποία εγέρθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση εναντίον της Αιτήτριας αξιώνοντας την έκδοση απόφασης στην βάση των δύο πιστοποιητικών πληρωμής τα οποία αποτελούν και την βάση της Αίτησης Εκκαθάρισης. (β) Η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι πιστωτής της Αιτήτριας εντός της έννοιας των άρθρων 212(α) και 213

(1)του Κεφ. 113, με αποτέλεσμα να μην δύναται να προωθήσει την Αίτηση Εκκαθάρισης ή οποιανδήποτε αίτηση ή διαδικασία εκκαθάρισης δυνάμει του Περί Εταιρειών Νόμου. Το Δικαστήριο, είναι η εισήγηση της πλευράς της Αιτήτριας ότι έχει εξουσία να εκδικάσει την υπό εξέταση αίτηση και, στην περίπτωση που κρίνει ότι δικαιολογείται η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων, να τα εκδώσει ως η Αίτηση της. Η υπό εξέταση Αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «Δ.27 Θ.3: The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just. Σύμφωνα με τη Δ.27 Θ.3 δίδεται η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να απορρίψει μια αγωγή όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική (frivolous or vexatious). Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής σε αιτήσεις εκκαθάρισης. Σχετική είναι η υπόθεση K.M.C Motors v. Jorephanco Trading and Constructing Company

(1984)1 CLR 390 όπου, όπως και στην παρούσα υπόθεση, μετά την επίδοση αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας υποβλήθηκε αίτηση για παραμερισμό και ακύρωση της αίτησης, κρίθηκε ότι με βάση τον κανονισμό 92 του περί Εταιρειών (Διάλυση) Κανονισμών 1933 όπου δεν υπάρχει πρόνοια στους εν λόγω κανονισμούς τότε τυγχάνουν εφαρμογής οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Το σχετικό απόσπασμα από τις σελίδες 397 - 398 της απόφασης K.M.C Motors (ανωτέρω) έχει ως εξής: «. we are inclined to the view that the remedies which are available to a defendant considering the issue of service of a writ of summons under the Civil Procedure Rules, may be utilised if one wishes to dispute the validity of a winding-up petition in the circumstances of a case like that present one. The determination of the legal points raised as to the validity of the winding-up petition, if dealt with preliminary to the hearing of the winding-up petition by means of the application of the appellants would clear the ground for the determination of the petition and any embarrassment or prejudice to the appellant with likely irreparable consequence, may be avoided. For all the above reasons, we have decided to set aside the ruling of the trial Court and we remit the case back for the hearing first of appellant's application for striking out the petition.» Ως εκ των ανωτέρω δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Δ.27 Θ.3 τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Η Καθ' ης η Αίτηση εγείρει μέσω της ένστασης της ότι η υπό εξέταση Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας εφόσον τα όσα με την υπό εξέταση Αίτηση εγείρονται θα έπρεπε να εγερθούν μέσω της ένστασης της Αιτήτριας στην Αίτηση Εκκαθάρισης (λόγος ένστασης 11). Αυτός ο λόγος ένστασης της Καθ' ης η Αίτηση δεν ευσταθεί. Υπάρχει σωρεία νομολογίας σύμφωνα με την οποία το Δικαστήριο έχει εξουσία (inherent jurisdiction) να εκδικάσει και να αποφασίσει αίτηση ως η υπό εξέταση αίτηση. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο αιτητής στην Αίτηση Εκκαθάρισης δεν έχει locus standi, το οποίο στις πλείστες των περιπτώσεων προκύπτει λόγω του ότι δεν υπάρχει εκκαθαρισμένη απαίτηση ή χρέος, τότε το Δικαστήριο μπορεί και πρέπει σύμφωνα με κυπριακή και αγγλική νομολογία να θέσει το συντομότερο δυνατό τέλος στην Αίτηση Εκκαθάρισης ώστε να αποφευχθούν δυσμενείς συνέπειες για την εταιρεία της οποίας ζητείται η εκκαθάριση, στην προκειμένη περίπτωση για την Αιτήτρια. Το θέμα αυτό έχει αναλυθεί εκτενώς, μεταξύ άλλων, στις ακόλουθες πρωτόδικες αποφάσεις. Θα παρατεθούν δε στη συνέχεια κατάλληλα αποσπάσματα κάποιων από αυτές: (α) Αναφορικά με την Εταιρεία Spectec Group Holdings Ltd, Aρ. Αίτησης 424/2012, ημερομηνίας 14.5.2013, Ε.Δ. Λεμεσού της Π.Ε.Δ. Κ. Σταματίου (ως ήταν τότε). (β) Επί τοις αφορώσι την εταιρεία ETEX LIMITED, Αρ. Αίτησης 321/13, ημερομηνίας 10.3.2014, Ε.Δ. Λευκωσίας της Π.Ε.Δ. Στ. Χατζηγιάννη. (γ) Αναφορικά με την Εταιρεία G. PARASKEVAIDES

(1966)LIMITED, Αρ. Αίτησης 433/2011, ημερομηνίας 6.12.2013, Ε.Δ. Λευκωσίας, της Π.Ε.Δ. Σ. Χατζηγιάννη . (δ) Αναφορικά με την Εταιρεία Elianisa Holdings Ltd, Aρ. Αίτησης 903/2011, ημερομηνίας 17.6.2015, Ε.Δ. Λευκωσίας, της Ε.Δ. Γ. Πετάση-Κορφιώτη. (ε) Αναφορικά με την Εταιρεία ΠΡΙΝΟΣ ΛΑΧΑΝΑΓΟΡΑ (ΠΑΛΛΟΥΡΙΩΤΙΣΣΑ) ΛΤΔ, Αρ. ECLI:CY:AD:2016:B273, Αίτησης 128/2015, ημερομηνίας 22.4.2016, Ε.Δ. Λάρνακας, του Ε.Δ. Μ. Λοΐζου. (στ) Αναφορικά με την Εταιρεία Assofit Holdings Ltd, Αρ. Αίτησης 26/2012, ημερομηνίας 14.6.2016, Ε.Δ. Λάρνακας, του Ε.Δ. Μ . Λοΐζου. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία Spectec Group Holdings Ltd (ανωτέρω), η Π.Ε.Δ. Κ. Σταματίου (ως ήταν τότε), μετά από εκτενή ανάλυση της σχετικής κυπριακής και αγγλικής νομολογίας επί του συγκεκριμένου θέματος, ανέφερε τα ακόλουθα στη σελίδα 8 της απόφασης της: «Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω η εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίσει αίτηση (petition) για εκκαθάριση εταιρείας ασκείται όχι μόνο στα πλαίσια των διαδικαστικών κανονισμών αλλά και στα πλαίσια της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου όταν μία διαδικασία κριθεί καταχρηστική (abuse of process of the Court). Σχετική είναι η υπόθεση Γίγας ν. Ουστά

(1994)1 Α.Α.Δ 1109), όπου αναφέρθηκε: «σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξης της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου». Στην υπόθεση Επί τοις αφορώσι την εταιρεία ETEX LIMITED (ανωτέρω), η Π.Ε.Δ. Στ. Χατζηγιάννη αναφέρθηκε στην εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίσει αίτηση εκκαθάρισης αναφερόμενη δε σε αριθμό αγγλικών αποφάσεων επεσήμανε τα ακόλουθα στις σελίδες 6 και 7 της απόφασης της: «Στην υπόθεση Charles Forte Investments Ltd v. Amanda

(1964)Ch.240 Court of Appeal αποφασίστηκε ότι η διάλυση εταιρείας αποτελεί δραστικό μέτρο και η επιδίωξη της μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά. Συνεπώς, οποτεδήποτε υπάρχει η ευχέρεια παροχής διαζευκτικής θεραπείας, μπορεί εύλογα να διαγραφεί η αίτηση για διάλυση, στα πλαίσια της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, εφόσον η αίτηση κρίνεται εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αποτυχία. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι σχετικό: «The court has inherent jurisdiction to strike out a petition for winding up which is bound to fail, and to grant an injunction restraining the presentation of such petition». Αναφορά στην πιο πάνω υπόθεση έγινε στην υπόθεση In Re Pelmako Development Ltd,

(1991)1 Α.Α.Δ 246, όπου αποφασίστηκε ότι: «Στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου ορθά επισημαίνεται ότι διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Υποδεικνύεται επίσης στην πρωτόδικη απόφαση ότι το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. (Βλ. Buttes Gas & Oil Co. v. Hammer [1975] 2 W.L.R., 425). Σημειώνεται επίσης ότι η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου· δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς.» Στην υπόθεση Γίγας ν. Ουστά

(1994)1 Α.Α.Δ. 1109 αποφασίστηκε ότι: «σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισής της με το Δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξης της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου» Επίσης, στο σύγγραμμα «Applications to Wind up Companies» του Derek French σελ.221, αναφέρονται τα εξής: «An application to the Court for an Order striking out a petition [.] invoked the Court's inherent jurisdiction to prevent abuse of its process. This is so despite the existence of provisions in rules of court concerning abuse of process» Σχετική επί του θέματος είναι η Αγγλική υπόθεση Re Martin Coulter Enterprises Ltd [1988] ΒCLC 12, 19 όπου αποφασίστηκε ότι: «The power to strike out proceedings on the ground that it is in abuse of the process of the court is founded on the principle that parties are not to be harassed by frivolous, vexatious or hopeless litigation» Αντίστοιχα, στην υπόθεση Re A Company [1894] 2 Ch. 349, 350 λέχθηκε ότι: «But the Court has an inherent jurisdiction to stay proceedings where they amount to an abuse of its process» .... Από τις πιο πάνω αυθεντίες προκύπτει κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίσει αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας, ασκείται στα πλαίσια της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου, όταν μια διαδικασία κριθεί καταχρηστική (abuse of process of the court) και η σύμφυτη εξουσία είναι ανεξάρτητη από οποιουσδήποτε δικονομικούς κανονισμούς. Επομένως το Δικαστήριο έχει την εξουσία να λάβει υπόψη του όλα τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του, προκειμένου να ασκήσει τις συμφυείς εξουσίες του, χωρίς να περιορίζεται αποκλειστικά στο περιεχόμενο της αίτησης διάλυσης για να αποφασίσει την εγκυρότητα της, όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση In Re Pelmako (ανωτέρω). Στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι Αιτητές ζητούν τον παραμερισμό της αίτησης διάλυσης διότι, όπως ισχυρίζονται, εύλογα και καλόπιστα αμφισβητείται το κατ' ισχυρισμό χρέος προς τους Καθ' ων η Αίτηση, το οποίο δεν είναι εκκαθαρισμένο και η αίτηση διάλυσης έχει καταχωρηθεί για αλλότριους σκοπούς, εκδικητικά και εκβιαστικά με αποκλειστικό σκοπό την άσκηση οικονομικής πίεσης, είναι κακόπιστη και κακόβουλη και αποτελεί πρόδηλη κατάχρηση της Δικαστικής διαδικασίας.» Οι ίδιες αρχές επαναλήφθηκαν σε σωρεία άλλων αποφάσεων. Καταλήγω σε σχέση με αυτόν τον λόγο ένστασης ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία δυνάμει των συνδυασμένων προνοιών της Δ.27 Θ.3 και της σύμφυτης του εξουσίας (inherent jurisdiction of the Court) να εξετάσει και αποφασίσει την υπό εξέταση Αίτηση. Η Αιτήτρια επέλεξε το ορθό δικονομικό διάβημα καθότι, ως κατωτέρω θα φανεί, η Αίτηση Εκκαθάρισης στερείται νομικού και πραγματικού υποβάθρου εφόσον η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι πιστωτής της Αιτήτριας και άρα δεν έχει locus standi, δεν υπάρχει εκκαθαρισμένο χρέος ή απαίτηση και εν πάση περιπτώσει το κατά πόσο η Καθ' ης η Αίτηση δικαιούται να λάβει οποιονδήποτε ποσό σχετικά με τα πιστοποιητικά υπ' αριθμό 18 και 19 (Τελικό πιστοποιητικό), θα αποφασιστεί στα πλαίσια της αγωγής 4318/2015 Ε.Δ. Λεμεσού η οποία καταχωρήθηκε από την Καθ' ης η αίτηση εναντίον της Αιτήτριας και στην οποία έχει επίσης προστεθεί ως Τριτοδιάδικος το ΤΕ.ΠΑ.Κ. Το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι πιστωτής εκθεμελιώνει το δικαίωμα παρουσίασης της οποιασδήποτε Αίτησης Εκκαθάρισης εναντίον της Αιτήτριας. Θα προχωρήσω και θα αναλύσω τη σημασία της εκκρεμοδικίας της Αγωγής Αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού μεταξύ της Καθ' ης η αίτηση και της Αιτήτριας, ως ενάγουσας και εναγομένης αντίστοιχα. Στην εν λόγω αγωγή είναι τριτοδιάδικος το ΤΕ.ΠΑ.Κ. Αντίγραφο του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος της πιο πάνω αγωγής επισυνάπτεται ως τεκμήριο 3 στην Ε/Δ Παρτασίδη. Από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 3 της Ε/Δ Παρτασίδη προκύπτει ότι η βάση της αγωγής είναι τα δύο πιστοποιητικά πληρωμής για τα ποσά των €180.692,00 και €130.366,00 αντίστοιχα στην πληρωμή των οποίων η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι δικαιούται ως ο Κυρίως Εργολάβος των εργασιών ανακαίνισης και προσθηκομετατροπών σε κτιριακές εγκαταστάσεις επί του ακινήτου, ιδιοκτησίας της Αιτήτριας, το οποίο η τελευταία μίσθωσε προς το ΤΕ.ΠΑ.Κ δυνάμει σχετικής συμφωνίας για σκοπούς του Πανεπιστημίου. Τα δύο αυτά πιστοποιητικά πληρωμής αποτελούν ομοίως και τη βάση της Αίτησης Εκκαθάρισης. Η Αιτήτρια καταχώρησε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στην ως άνω αγωγή, η οποία επισυνάπτεται ως τεκμήριο 7 στην Ε/Δ Παρτασίδη. Στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση της η Αιτήτρια αρνήθηκε ότι οφείλει οποιονδήποτε ποσό στην Καθ' ης η Αίτηση παραθέτοντας λεπτομερώς τους λόγους στους οποίους στηρίζεται γι΄αυτ'ον τον ισχυρισμό της. Περαιτέρω, είναι η θέση της Αιτήτριας ότι εάν ήθελε φανεί ότι οφείλεται οποιονδήποτε ποσό στην Καθ' ης η Αίτηση για τις εργασίες ανακαίνισης στο ακίνητο, αυτό πρέπει να καταβληθεί από το ΤΕ.ΠΑ.Κ. Τριτοδιάδικο στην εκκρεμούσα αγωγή. Επιπρόσθετα όμως με τα ανωτέρω, η Αιτήτρια προέβαλε ανταπαίτηση εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση για πιστοποιημένες από τον Αρχιτέκτονα και Επιβλέποντα μηχανικό του έργου καθυστερήσεις με δικαίωμα αποζημιώσεων προς τον Εργοδότη, ήτοι προς την Αιτήτρια. Στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση περιλαμβάνονται λεπτομέρειες των λόγων στους οποίους η Αιτήτρια στηρίζει την Υπεράσπιση της και τους λόγους που ειλικρινά πιστεύει και είναι η θέση της ότι δεν οφείλεται οποιονδήποτε ποσό στην Καθ' ης η Αίτηση αλλά και αν ακόμα οφείλεται αυτό πρέπει να καταβληθεί από το ΤΕ.ΠΑ.Κ προς την Καθ' ης η Αίτηση όπως εξ' άλλου έχει γίνει στο παρελθόν σχετικά με άλλες πληρωμές που αφορούσαν το έργο. Στην Ε/Δ του κ. Μιχάλη Λοή που υποστηρίζει την ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση δεν γίνει οποιαδήποτε ρητή αναφορά στους ισχυρισμούς της Αιτήτριας που περιλαμβάνονται στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Εξ' άλλου εάν η Καθ' ης η Αίτηση πραγματικά πίστευε ότι ήταν εκκαθαρισμένη απαίτηση δεν υπήρχε λόγος να προχωρήσει με την καταχώρηση της αγωγής στα πλαίσια της οποίας έχουν ήδη ληφθεί διάφορα διαβήματα συμπεριλαμβανομένης της προσθήκης του ΤΕ.ΠΑ.Κ ως Τριτοδιάδικου αλλά θα μπορούσε να είχε προχωρήσει απευθείας με την ειδοποίηση για πληρωμή και την συνακόλουθη Αίτηση Εκκαθάρισης. Ενδεχομένως ο λόγος που δεν το έπραξε είναι ακριβώς διότι γνώριζε τις θέσεις της Αιτήτριας και γνώριζε ότι η Αιτήτρια έχει καλόπιστη και ουσιαστική Υπεράσπιση στην αγωγή. Λεπτομερής αναφορά στη διαδικασία της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού γίνεται στις παραγράφους 10-26 της Ε/Δ Παρτασίδη και δεν υπάρχει λόγος επανάληψης. Αυτό που έχει ουσιαστική σημασία είναι ότι η ίδια η Καθ' ης η αίτηση επέλεξε να διεκδικήσει το ισχυριζόμενο χρέος δια της διαδικασίας της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου και στην οποία θα εξεταστούν επί της ουσίας οι ισχυρισμοί τόσον της Αιτήτριας όσο και της Καθ' ης η αίτηση σε σχέση με το ισχυριζόμενο χρέος. Το Δικαστήριο θα πρέπει στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής να αποφασίσει δύσκολα και πολύπλοκα νομικά θέματα, αφού ακούσει σχετική μαρτυρία επί των γεγονότων, λόγω της διαδικασίας που ακολουθείτο κατά τη διάρκεια εκτέλεσης των εργασιών, τις παραστάσεις των διαφόρων εμπλεκομένων μερών και τη συμπεριφορά τους. Σίγουρα διαπιστώνεται αντικειμενικά ότι δεν είναι μία απλή υπόθεση οφειλομένου χρέους ως προσπαθεί η Καθ' ης η Αίτηση να την παρουσιάσει. Τα θέματα περιπλέκονται ενόψει του ότι είναι ουσιαστικός ισχυρισμός της Υπεράσπισης της Αιτήτριας ότι στην περίπτωση που οφείλεται οποιονδήποτε ποσό αυτό οφείλεται από το ΤΕ.ΠΑ.Κ. και όχι από την Αιτήτρια, γεγονός που και πάλι για να αποφασιστεί θα πρέπει να ακουστεί σχετική λεπτομερής μαρτυρία αναφορικά με τις διάφορες συμφωνίες μεταξύ των μερών και τη συμπεριφορά και τις πράξεις τους κατά τη διάρκεια εκτέλεσης των εργασιών αλλά και μετά την αποπεράτωση του έργου. Επισημαίνεται ως σημαντικό και ουσιώδες το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση καθυστερεί την καταχώρηση της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση στην αγωγή αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, προϋπόθεση για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ Αιτήτριας (Εναγομένη στην αγωγή) και Τριτοδιάδικου. Η καθυστέρηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση προκαλεί γενικότερη καθυστέρηση στην προώθηση της πιο πάνω αγωγής, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με την θέση που λαμβάνει η Καθ΄ης η Αίτηση στα πλαίσια της Αίτησης Εκκαθάρισης, ήτοι ότι τα δύο πιστοποιητικά αφορούν εκκαθαρισμένο χρέος ή απαίτηση και πρέπει να καταβληθούν για να μην επηρεαστούν τα δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτησης. Η συμπεριφορά της Καθ' ης η Αίτηση περιέχει αντιφάσεις σε βαθμό που υποστηρίζεται η θέση της Αιτήτριας ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης καταχωρήθηκε ως μοχλός εξάσκησης πίεσης στην Αιτήτρια και όχι γιατί πραγματικά στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις για την καταχώρηση της. Θα εξετάσω στη συνέχεια το ζήτημα του κατά πόσο η Αιτήτρια καλόπιστα αμφισβητεί το ισχυριζόμενο χρέος και τους λόγους για τους οποίους η Αιτήτρια δεν θεωρείται πιστωτής και άρα δεν έχει LOCUS STANDI και επίσης το ζήτημα της προβαλλόμενης κατάχρησης της διαδικασίας εκ μέρους όχι της Αιτήτριας όπως διατείνεται η Καθ' ης η Αίτηση αλλά της ίδιας της Καθ' ης η Αίτηση . Η Αιτήτρια είναι γεγονός ότι αμφισβητεί την ισχυριζόμενη οφειλή της στην Καθ' ης η Αίτηση βασιζόμενη σε ουσιαστικούς λόγους και στοιχεία με αποτέλεσμα η Καθ' ης η Αίτηση να μην μπορεί να θεωρηθεί ως πιστωτής της Εταιρείας και άρα να μην έχει Locus Standi στην παρουσίαση Αίτησης Εκκαθάρισης εναντίον της Αιτήτριας. Η καταχώρηση και παρουσίαση Αίτησης Εκκαθάρισης από την Καθ' ης η Αίτηση κατά της Αιτήτριας αποτελεί σύμφωνα τόσο με την κυπριακή όσο και την αγγλική νομολογία Κατάχρηση της Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Εφόσον το ισχυριζόμενο από την Καθ' ης η αίτηση χρέος αμφισβητείται ως θα αναλυθεί κατωτέρω, η Καθ' ης η αίτηση δεν εμπίπτει στην έννοια του πιστωτή με βάση τα άρθρα 212(α) και 213

(1)και, ως εκ τούτου, δεν έχει το απαραίτητο locus standi για να αιτείται εκκαθάριση της Αιτήτριας Η απαίτηση επί της οποίας στηρίζεται η Αίτηση Εκκαθάρισης τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση από την Αιτήτρια και, ως εκ τούτου, είναι η θέση της Αιτήτριας ότι το ισχυριζόμενο χρέος δεν συνιστά εκκαθαρισμένη απαίτηση. Το πρώτο θέμα που εγείρεται είναι κατά πόσο μπορεί, στα πλαίσια της Αίτησης Εκκαθάρισης και στο βαθμό που τούτο είναι επιτρεπτό, να διαπιστωθεί από το Δικαστήριο η ύπαρξη, ή όχι, εύλογης και γνήσιας αμφισβήτησης του ισχυριζόμενου χρέους. Είναι η θέση της Αιτήτριας, ως θα αναλύσω στη συνέχεια, ότι το ισχυριζόμενο χρέος δεν συνιστά εκκαθαρισμένη απαίτηση και το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφασίσει αν υφίσταται το ισχυριζόμενο χρέος ή όχι μέσω της διαδικασίας της Αίτησης Εκκαθάρισης, αλλά στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού μεταξύ της Καθ' ης η αίτηση ως ενάγουσας, της Αιτήτριας, ως εναγόμενης και του ΤΕ.ΠΑ.Κ. ως τριτοδιάδικου η οποία και εκκρεμεί. Σύμφωνα με πάγια νομολογία, η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη (βλ. In re Loukos Manufacturers Ltd,

(1998)1(Γ) ΑΑΔ 2226 και Re Bryant Investment Co Ltd,

(1974)1 WLR 826, στοιχεία που ελλείπουν στην υπό εξέταση περίπτωση. Η Αιτήτρια παραθέτει λεπτομερώς και τεκμηριωμένα τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η αμφισβήτηση καταβολής οποιουδήποτε ποσού προς την Καθ' ης η Αίτηση. Οι ισχυρισμοί αμφισβήτησης από μέρους της Αιτήτριας περιλαμβάνονται επίσης με λεπτομέρεια στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση που έχει καταχωρηθεί στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 Ε.Δ. Λεμεσού, στους οποίους όμως η Καθ' ης η Αίτηση παραλείπει να αναφερθεί. Στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση της Αιτήτριας που καταχωρήθηκε στα πλαίσια της ως άνω αγωγής γίνεται εκτενής ανάλυση των λόγων που η Αιτήτρια πιστεύει ότι δεν έχει οποιανδήποτε υποχρέωση καταβολής είτε του ποσού που αξιώνεται είτε οποιουδήποτε ποσού προς την Καθ' ης η Αίτηση και ότι εάν η Καθ' ης η Αίτηση έχει να λαμβάνει οποιοδήποτε ποσό αυτό πρέπει να καταβληθεί από το ΤΕ.ΠΑ.Κ. και όχι από την Αιτήτρια. Η Καθ' ης η Αίτηση με τους λόγους 7 και 8 της ένστασης της ισχυρίζεται ότι τα ποσά έχουν καταστεί μετά την εκπνοή του χρονικού πλαισίου των 14 ημερών για την καταβολή πληρωμών ως χρέος πληρωτέο. Ισχυρίζεται επίσης ότι η Αιτήτρια ουδέποτε αμφισβήτησε την ύπαρξη και το ύψος των οφειλομένων ποσών προς την Καθ' ης η Αίτηση και/ή δεν το έπραξε αυτό εντός του χρονικού ορίου των 14 ημερών από την έκδοση των πιστοποιητικών με αποτέλεσμα να μην δικαιούται σήμερα να αμφισβητεί τα εν λόγω ποσά. Η Αιτήτρια διαφωνεί κάθετα με την πιο πάνω θέση και ισχυρίζεται ότι δεν οφείλει οποιονδήποτε ποσό στην Καθ' ης η Αίτηση αλλά και αν οφείλεται τότε υποχρέωση καταβολής του έχει το ΤΕ.ΠΑ.Κ. και όχι η Αιτήτρια. Η θέση που προβάλλεται ανωτέρω από την Καθ' ης η Αίτηση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το γεγονός ότι η ίδια συγκατατέθηκε σε αίτημα της Αιτήτριας που υποβλήθηκε στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού για παράταση χρόνου καταχώρησης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης και απέσυρε Αίτηση για Συνοπτική απόφαση που είχε καταχωρήσει στα πλαίσια της εκκρεμούσης μεταξύ των διαδίκων αγωγής. Εάν η Καθ' ης η Αίτηση διατηρούσε την άποψη ότι η Αιτήτρια δεν εδικαιούτο λόγω προηγούμενης συμπεριφοράς να αμφισβητήσει το ισχυριζόμενο οφειλόμενο χρέος, τότε δεν θα έπρεπε να δικαιούται να καταχωρήσει Υπεράσπιση στην αγωγή (η οποία έχει ως βάση τα ίδια δύο πιστοποιητικά πληρωμών που αποτελούν τη βάση της Αίτησης Εκκαθάρισης). Ούτως ή άλλως το κατά πόσο οι συγκεκριμένες πρόνοιες της συμφωνίας μεταξύ της Αιτήτριας και της Καθ' ης η Αίτηση μπορούν να έχουν τις συνέπειες που η Καθ' ης η Αίτηση για πρώτη φορά προβάλει μέσω της ένστασης της, θα πρέπει να αποφασιστεί κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας στα πλαίσια της ως άνω αγωγής και όχι στα πλαίσια της Αίτησης Εκκαθάρισης ενόψει ειδικότερα της έντονης αμφισβήτησης της θέσης αυτής από την Αιτήτρια. Η έντονη διαφωνία των μερών αναφορικά με τους όρους της συμφωνίας μεταξύ τους, τους όρους των συμφωνιών με το ΤΕ.ΠΑ.Κ. και της γενικότερης συμπεριφοράς και ενεργειών των διαδίκων κατά τη διάρκεια εκτέλεσης των εργασιών οδηγούν αναμφίβολα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για πολύπλοκα και πολύπτυχα θέματα και ζητήματα τα οποία θα πρέπει να αποφασιστούν στα πλαίσια της ως άνω αγωγή όπου και τα τρία εμπλεκόμενα πρόσωπα είναι διάδικοι. Τυχόν διαφορετική αντιμετώπιση θα είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς προς της Αιτήτρια, εφόσον εάν το θέμα του κατά πόσο οφείλονται οποιαδήποτε ποσά στην Καθ' ης η Αίτηση αποφασιζόταν στα πλαίσια της Αίτησης Εκκαθάρισης, τότε θα στερείτο η Αιτήτρια της δυνατότητας προβολής των ισχυρισμών της καθόσον αφορά το ΤΕ.ΠΑ.Κ. το οποίο ήταν άμεσα αναμεμειγμένο στο έργο και προς όφελος του οποίου ουσιαστικά έγιναν όλες οι εργασίες στο Ακίνητο ιδιοκτησίας της Αιτήτριας. Συμφωνώ με την πλευρά της Αιτήτριας ότι η συμπεριφορά της Καθ' ης η Αίτηση ως περιγράφεται πιο πάνω δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας ότι οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην Ε/Δ του κ. Μιχάλη Λοή έχουν συμπεριληφθεί σε μια απέλπιδα προσπάθεια διάσωσης της Αίτησης Εκκαθάρισης, η οποία όμως δεν μπορεί υπό τις περιστάσεις και τα συγκεκριμένα περιστατικά να περισωθεί. Προς τούτο παραπέμπω στην υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία G.I.P. Constructions Limited (σε εκκαθάριση) και Αναφορικά με την αίτηση της Έφης Μ. Σπανού

(1999)1 Α.Α.Δ. 315 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε τα ακόλουθα στις σελίδες 321 -322 της απόφασης: «Ο όρος "πιστωτής", βάσει του ίδιου άρθρου του αγγλικού νόμου, δεν περιλαμβάνει "a person whose debt is substantially disputed even if the company is in fact insolvent" - πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. Mann v. Golstein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.L.R. 523, Palmer΄s πιο πάνω, σελ. 1127, παρ. 85-14, Halsbury΄s Laws of England, 4th Ed., Vol. 7, para. 1004). Δεν περιλαμβάνει, δηλαδή, πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (βλ. Re Pen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477). Στην περίπτωση της εφεσείουσας δεν βρισκόμαστε μπροστά σε "ενδεχόμενο ή μελλοντικό πιστωτή", δηλαδή πιστωτή έναντι του οποίου η υποχρέωση της εφεσίβλητης υφίσταται μεν αλλά τελεί υπό αναβλητική αίρεση ή αναβλητική προθεσμία. Βρισκόμαστε μπροστά σε πρόσωπο έναντι του οποίου, με την υπεράσπιση στην ανταπαίτησή του, αμφισβητείται αυτή τούτη η υποχρέωση της εταιρείας. Βρισκόμαστε, με άλλα λόγια, μπροστά σε πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Επομένως η εφεσείουσα, έστω και εάν μέρος της ανταπαίτησής της είναι για εκκαθαρισμένες αποζημιώσεις, δεν είναι ούτε υφιστάμενος ούτε ενδεχόμενος ή μελλοντικός πιστωτής, υπό την έννοια των άρθρων 213

(1)και 243

(1)του Νόμου, και, κατά συνέπεια, δεν είχε το απαραίτητο locus standi για να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εφεσίβλητης καθ' η στιγμή τελούσε υπ' αμφισβήτηση η ανταπαίτησή της στην αγωγή.» Περαιτέρω παραπέμπω στο Σύγγραμμα Halsbury΄s Laws of England, 4th Ed., Vol. 7, para. 1004 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά με την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης: «A winding up order will not be made on a debt which is disputed in good faith by the company; the court must see that the dispute is based on a substantial ground. A dispute as to the precise amount due is not a sufficient answer to the petition. If there is a genuine dispute, the petition may be dismissed or stayed, an injunction may be granted restraining the advertisement of the petition. Where a petition has not been presented but is threatened in respect of a disputed debt, an injunction may be granted restraining the presentation. » Στην περίπτωση που το Δικαστήριο θεωρεί ότι υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία κατά πόσο το χρέος οφείλεται ή όχι, τότε είναι η εταιρεία - Αιτήτρια που θα πρέπει να επωφεληθεί από αυτή την αμφιβολία. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την παρ. Α7-063 του Συγγράμματος Commercial Litigation Pre - Εmptive remedies Sweet & Maxwell 2007 το οποίο παρόλο που αφορά Αίτηση για έκδοση διατάγματος απαγόρευσης καταχώρησης Αίτησης Εκκαθάρισης είναι απολύτως σχετικό: «On application by a company for an injunction to restrain the presentation of a winding up - petition, the court must balance an unpaid creditors undoubted right to petition on the basis of an undisputed debt as against the company's right not to have its commercial standing and credit damaged, thus being pressured into paying a debt which is not due... If there is doubt as to whether there is a genuine dispute as to whether the debt is owed or not then it should be the company which is entitled to the benefit of it». Σύμφωνα με τη νομολογία μας όταν εύλογα αμφισβητείται το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό, τότε η ενδεδειγμένη διαδικασία για σκοπούς εξακρίβωσης της οφειλής δεν μπορεί να είναι η αίτηση εκκαθάρισης αλλά τα ζητήματα εξακρίβωσης της ύπαρξης της κατ' ισχυρισμό οφειλής, θα πρέπει να αποφασίζονται και επιλύονται στα πλαίσια πολιτικής αγωγής. Σχετικά είναι τα ακόλουθα αποσπάσματα από τις ακόλουθες αποφάσεις: (α) Stonegate Securities Ltd v. Grecory [1980] Ch. 576 όπου στην σελίδα 580 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ιn my opinion a petition founded on a debt which is disputed in good faith and on substantial grounds is demurrable for the reason that the petitioner is not a creditor of the company within the meaning of section 224

(1)at all, and the question whether he is or is not a creditor of the company is not appropriate for adjudication in winding up proceedings.» (β) Mann v. Goldstein

(1968)1 W.L.R. 1091, όπου στις σελίδες 1098-1099 λέχθηκε ότι: «the winding up jurisdiction is not for the purpose of deciding a disputed debt.» Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Pennigton's Company Law, 3η έκδοση σελ.665: «if a creditor has reason to expect that the company will raise a plausible defence to his claim, his best course is to sue the company by action and to present a winding up petition when he has obtained judgment against it. The company will then be estopped by the judgment from disputing the petitioner's claim on its merits, and the only possible defences which it may plead to the winding up petition will be that the judgement was obtained fraudulently or by collusion with the company's directors, or that the transaction on which the judgement was based was ultra vires the company.» Όπως αναφέρει στην απόφαση του το Αγγλικό Εφετείο στην υπόθεση Tallington Lakes Ltd κ.α v. Ancasta International Boat Sales Ltd [2012] EWCA Civ 1712 , παρ. 5 του επισήμου αντιγράφου της απόφασης: «This principle is essentially a statement of general practice. A petitioner must establish its standing to present a winding-up petition. Those with standing are defined for present purposes by section 124 of the Insolvency Act 1986 and include any creditor or creditors. Where the company disputes any liability to a person petitioning as a creditor, it is taking issue with the petitioner's standing to present the petition. It would in theory be open to the court dealing with the winding-up petition to try that issue itself, as in effect a preliminary issue. For at least three sound reasons, that is not the practice of the court. First, it is not the function of the Companies Court to try disputed debt claims. Its function, so far as winding-up petitions are concerned, is to decide whether the case is suitable for the class remedy of a winding-up order and, if so, to administer, principally through the Official Receiver or liquidator, the winding up. The determination of debt claims is a proper function of the county courts or, in appropriate cases, an action in the High Court. Secondly, the threat of winding-up proceedings could otherwise be used as improper pressure on a company to pay a disputed debt. Thirdly, the inevitable delay in determining the issue is unacceptably damaging to the company, whose freedom to carry on business may be severely curtailed by the existence of a pending winding-up petition. It is for this reason that the earlier practice of staying a winding-up petition while the issue of liability was determined in separate proceedings was abandoned in favour of striking it out. » Η ίδια αρχή υιοθετήθηκε και σε κυπριακή νομολογία. Στην απόφαση της υπόθεσης Αντρέας Χατζηγιάννης ν. C. & J. Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1 Α.Α.Δ. 991 στην οποία έγινε αναφορά στην Αγγλική υπόθεση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green [1894] 70 LT 271, το Ανώτατο Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής αναφέροντας σχετικά τα ακόλουθα στη σελίδα 999 της απόφασης: «Όπως είχε λεχθεί και στην Αγγλική απόφαση στην υπόθεση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green [1894] 70 LT 271 επανειλημμένα έχει αποφασισθεί ότι η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής. Εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους, όχι απλά του ύψους του, δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση. Ούτε και ασφαλώς είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει (Re a company [1992] 2 Αll E.R. 797).» Για το υπό εξέταση ζήτημα χρήσιμη είναι η ακόλουθη περικοπή από το Σύγγραμμα Palmer's Company Law, 24η Έκδοση, στις σελ. 1366-1367 στην οποία φαίνεται ότι ουσιαστικής σημασίας είναι και το γεγονός ότι έχει επιτραπεί στην εταιρεία, η εκκαθάριση της οποίας ζητείται, να καταχωρήσει υπεράσπιση σε αγωγή και ανταπαίτηση, όπως είναι η υπό εξέταση περίπτωση. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι σχετικό από τη σελίδα 1000 της απόφασης Αντρέας Χατζηγιάννης (ανωτέρω): «We have already seen how, where there is a bona fide dispute as to the debt, the company cannot be said to have neglected to pay on a statutory demand. Coupled with this is a related general principle that a petition for winding up with a view to enforcing payment of a disputed debt is an abuse of the process of the court and should be dismissed with costs. Each case ultimately turns on its facts but the following points arise from the cases. Where a debt is not disputed or the claim is substantial a creditor may present a petition with the object of forcing the company to pay. "Substantial" here means having substance. In such a case pursuit of the claim with personal hostility, even venom and an ulterior motive, do not constitute an abuse of the process of the court. Similarly where the company is proved by other means to be insolvent or where the dispute is as to amount only an order will be made. To fall within the general principle the dispute must be bona fide in both a subjective and an objective sense. Thus it must be honestly believed to exist and just be based on substantial or reasonable grounds. "Substantial" means having substance and not frivolous and which the court should therefore ignore. There must be so much doubt and question about the liability to pay the debt that the court sees that there is a question to be decided. The onus is on the company "to bring forward a prima facie case which satisfies the court that there is something which ought to be tried either before the court itself or in an action, or by some other proceeding. In considering the matter the court will take into account the following factors: (i) the fact that the company has been given leave to defend an action begun by specially indorsed writ;

(2)whether there is a set-off or counter-claim based on a substantial ground;

(3)whether the company has lodged an appeal against the judgment debt on which the petition is based; and

(4)an allegation by the company that the judgment was obtained by fraud. However, none of these factors is conclusive». Σύμφωνα με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης υπάρχει ήδη καταχωρημένη αγωγή την οποία η ίδια η Καθ' ης η Αίτηση επέλεξε να καταχωρήσει το 2015 και εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Η Καθ' ης η αίτηση όχι μόνο καταχώρησε την εν λόγω αγωγή αλλά απέσυρε αίτηση για συνοπτική απόφαση που είχε καταχωρήσει στα πλαίσια της καθότι αποδέχθηκε τη βασιμότητα της θέσης της Αιτήτριας ότι τα θέματα ήταν τόσο αλληλένδετα με το ΤΕ.ΠΑ.Κ. που για να αποφασιστούν θα έπρεπε να προστεθεί Τριτοδιάδικος το ΤΕ.ΠΑ.Κ. και να διεξαχθεί κανονική ακροαματική διαδικασία μεταξύ των τριών πλέον διαδίκων. Ως εκ τούτου, δεν χωρεί αμφιβολία υπό τις περιστάσεις ότι στην προκειμένη περίπτωση γνήσια αμφισβητείται το χρέος από την Αιτήτρια κατά τρόπο που η Καθ' ης η αίτηση να μην είναι πιστωτής της και ως αποτέλεσμα να μην έχει το οποιοδήποτε δικαίωμα παρουσίασης Αίτησης Εκκαθάρισης. Εξ' άλλου, η ίδια η Καθ' ης η Αίτηση, επαναλαμβάνω, συγκατατέθηκε σε αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρησης υπεράσπισης και ανταπαίτησης από την Αιτήτρια, γεγονός που από μόνο του υποστηρίζει τη θέση ότι η Καθ' ης η αίτηση αναγνώριζε ότι η Αιτήτρια δικαιούται στην υπεράσπιση της αγωγής και στην προβολή των ισχυρισμών της για την μη πληρωμή των κατ' ισχυρισμό οφειλομένων ποσών. Τα γεγονότα της υπόθεσης δεν οδηγούν σε συμπέρασμα ότι μπορεί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες να θεωρηθεί ότι η Αιτήτρια παρέλειψε ή αμέλησε να εξοφλήσει το χρέος της εφόσον ρητά με της επιστολή της ημερομηνίας 28.11.16 (Τεκμ. 2 Ε/Δ Παρτασίδη) παρέθεσε λεπτομερώς τους λόγους για τους οποίους δεν θεωρούσε την απαίτηση της Καθ' ης η Αίτηση εκκαθαρισμένη, επιστολή που η Καθ' ης η Αίτηση όχι μόνο αγνόησε αλλά παρέλειψε να τη θέσει, ως όφειλε και είχε υποχρέωση, ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της Αίτησης Εκκαθάρισης. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία Vester Holdings Ltd, Αίτηση αρ. 535/2013, ημερομηνίας 12.3.2014, Ε.Δ. Λευκωσίας, ο Π.Ε.Δ. Μ. Παπαμιχαήλ έκανε αναφορά στην απόφαση της Αγγλικής υπόθεσης In re London and Paris Banking Corporation, LR 19 Eq. 444, ημερομηνίας 21.11.1874, όπου το Δικαστήριο με αναφορά στο άρθρο 80 του Companies Act 1862, ανέφερε ότι όταν η οφειλή καλόπιστα αμφισβητείται από τον οφειλέτη τότε η Καθ' ης η Αίτηση εταιρεία δεν θεωρείται ότι «αμέλησε» να πληρώσει και δεν εμπίπτει αυτή η περίπτωση στην περίπτωση που προνοεί το άρθρο

1. Στην υπόθεση In re London and Paris Banking Corporation (ανωτέρω) καταχωρήθηκε αίτηση διάλυσης εναντίον της εταιρείας καθότι δεν είχε συμμορφωθεί με την γραπτή απαίτηση του πιστωτή, η οποία έγινε σύμφωνα με το άρθρο 80 του Companies Act
2. Το Δικαστήριο στην εν λόγω απόφαση παραπέμπει στο άρθρο 80 και αναφέρει ότι το εν λόγω άρθρο παρέχει σε πιστωτή εταιρείας το δικαίωμα να διαλύσει εταιρεία όταν αυτή οφείλει ποσό πέρα των £50 και έχει επιδώσει στην εταιρεία με συγκεκριμένο τρόπο απαίτηση η οποία ζητά από την εταιρεία να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό και η εταιρεία για χρονικό διάστημα τριών εβδομάδων από την επίδοση της απαίτησης αμέλησε να πληρώσει το εν λόγω ποσό. Ο Sir G. Jessel, M.R. στην απόφαση του κατέληξε ότι όταν η οφειλή καλόπιστα αμφισβητείται από τον οφειλέτη τότε η οφειλέτρια εταιρεία δεν θεωρείται ότι αμέλησε να πληρώσει και δεν εμπίπτει αυτή η περίπτωση στην περίπτωση που προνοεί το άρθρο
3. Το Δικαστήριο έδωσε μάλιστα παράδειγμα που όπου το χρέος και/ή η οφειλή αμφισβητείται καλόπιστα από την οφειλέτρια: απαίτηση που αφορά πώληση και παράδοση αγαθών και η απαίτηση είναι υπερβολική και η οφειλέτρια είναι διατεθειμένη να πληρώσει ποσό το οποίο την συμβούλεψαν εκτιμητές ή ποσό που η ίδια θεωρεί δίκαιο να καταβάλει, το Δικαστήριο σε αυτό το παράδειγμα αναφέρει ότι πληρωμή του ποσού που ζητά ο αιτητής δεν συνιστά αμέλεια της οφειλέτριας εταιρείας να πληρώσει. Το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση διάλυσης και μάλιστα κατέληξε ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν καλόπιστη προσπάθεια του πιστωτή να διαλύσει την εταιρεία αλλά η διαδικασία έγινε για να εξασκήσει πίεση στην οφειλέτρια, ίσως υπό την απειλή ότι θα γίνονταν οι ανάλογες δημοσιεύσεις ή με κάποιο άλλο μέσο να πείσει την οφειλέτρια να πληρώσει. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα εξής από τον Sir George Jessel MR στις σελίδες 445-446: «The first question to be considered in this case is, What is the law on the subject? It has been asserted on the part of the petitioner that there is a statutory right to a winding up order given by section 80 of the Companies Act 1862, to any creditor who has given the statutory notice if non-payment occurred by the company for a space of three weeks. Now, first of all, what does the statute say? It says that whenever a creditor to whom a company is indebted in a sum exceeding £50 has served on the Company in a certain way a demand under his hand requiring the company to pay the sum so due, and the company has for the space of three weeks succeeding the service of the demand, neglected to pay such sum or to secure or compound for the same to the reasonable satisfaction of the creditor, then the company shall be deemed to be unable to pay its debts. It is obvious, on reading that enactment, that the word "neglected" is not necessarily equivalent to the word "omitted". Negligence is a term which is well known to the law. Negligence in paying a debt on demand, as I understand it is omitting to pay without reasonable excuse. Mere omission by itself does not amount to negligence. Therefore I should hold, upon the words of the statute, that where a debt is bona fide disputed by the debtor, and the debtor alleges, for example, that the demand for goods sold and delivered is excessive, and says that he, the debtor, is willing to pay such sum for the goods, then in that case he has not neglected to pay, and is not within the wording of the statute». Οι αρχές της υπόθεσης In re London and Paris Banking Corporation (ανωτέρω) εφαρμόστηκαν στην υπόθεση In re A Company (No. 003729 of 1982) [1984] 1 W.L.R. 1090, στην οποία η οφειλέτρια εταιρεία αμφισβητούσε το ποσό τιμολογίου που ανερχόταν στο ποσό των £12,435.75 για εργασίες που έκανε ο πιστωτής. Κατόπιν αλληλογραφίας, η οφειλέτρια εταιρεία εισηγήθηκε ότι το οφειλόμενο ποσό θα έπρεπε να ήταν της τάξης £2,234.
4. Ο πιστωτής όμως προχώρησε σε απαίτηση σύμφωνα με το άρθρο 223(α) και επειδή η οφειλέτρια εταιρεία δεν πλήρωσε εντός 3 εβδομάδων ως προνοεί το Companies Act 1948, προχώρησε τότε σε αίτηση διάλυσης της οφειλέτριας εταιρείας. Η οφειλέτρια εταιρεία ακολούθως καταχώρησε αίτηση απόρριψης της αίτησης διάλυσης ή διαζευκτικά η οφειλέτρια εταιρεία ζήτησε με την αίτησή της όπως ο πιστωτής εμποδιστεί από το να δημοσιεύσει την αίτηση διάλυσης της εταιρείας. Το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση διάλυσης καθότι η εταιρεία αμφισβητούσε το ύψος τους χρέους με ουσιώδεις ισχυρισμούς και καλόπιστα. Το Δικαστήριο θεώρησε ότι η αίτηση διάλυσης δεν ήταν νόμιμος τρόπος να διεκδικήσει το λαβείν του ο οφειλέτης. Στην προκείμενη περίπτωση, η Αιτήτρια, ισχυρίζεται ότι, το ισχυριζόμενο χρέος, δηλαδή το ποσό των €130.366,00 και το ποσό των €180.692,00 δυνάμει των αντίστοιχων δύο πιστοποιητικών που αποτέλεσαν και την βάση για την εναντίον της έκδοση απαίτησης πληρωμής από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση (Τεκμ. 1 της Ε/Δ Παρτασίδη) και αποτελούν το αντικείμενο της Αίτησης Εκκαθάρισης, δεν οφείλεται ή ακόμη και εάν οφείλεται, δεν οφείλεται από την Καθ' ης η αίτηση αλλά από το ΤΕ.ΠΑ.Κ. Εν πάση περιπτώσει, το ισχυριζόμενο χρέος τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση και δεν είναι ξεκάθαρο καθ' ότι αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής αρ. 4328/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, η οποία εκκρεμεί και η οποία αποτελεί διαδικασία την οποία η ίδια η Καθ' ης η αίτηση επέλεξε για να προωθήσει τις απαιτήσεις της εναντίον της Αιτήτριας. Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δεν αποφασίζει ούτε το κατά πόσο η Καθ' ης η αίτηση δικαιούται στην απαίτηση της, ούτε εάν το ισχυριζόμενο χρέος οφείλεται από την Αιτήτρια, ούτε κατά πόσον η Καθ' ης η αίτηση οφείλει οποιοδήποτε ποσό προς την Αιτήτρια ως η Ανταπαίτηση της τελευταίας στην πιο πάνω αγωγή (Τεκμ. 7 της Ε/Δ Παρτασίδη). Για να μπορέσει όμως το Δικαστήριο να εξετάσει την Αίτηση Εκκαθάρισης θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο υπάρχει αδιαμφισβήτητο χρέος το οποίο η Αιτήτρια αρνείται ή παραλείπει να πληρώσει. Η Αιτήτρια αμφισβήτησε το ισχυριζόμενο χρέος τόσο πριν την λήψη της ειδοποίησης απαίτησης ημερομηνίας 12.5.2016 (Τεκμ. 1 της Ε/Δ Παρτασίδη) όσο και μετά. Η Αιτήτρια εμφανίστηκε στην πιο πάνω αγωγή και αμφισβήτησε τις απαιτήσεις της Καθ' ης η αίτηση που αφορούν το ισχυριζόμενο χρέος που αφορά η Αίτηση Εκκαθάρισης. Προς τούτο, η Αιτήτρια καταχώρησε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στην πιο πάνω αγωγή. Περαιτέρω, η Αιτήτρια αμφισβήτησε το ισχυριζόμενο χρέος δια της επιστολής της ημερομηνίας 28.11.2016 (Τεκμ. 2 της Ε/Δ Παρτασίδη), την οποία η Αιτήτρια απέστειλε προς την Καθ' ης η αίτηση εις απάντηση της ειδοποίησης απαίτησης ημερομηνίας 12.5.
5. Προκύπτει επομένως από τα γεγονότα της υπόθεσης ότι η Καθ' ης η αίτηση όχι μόνον καταχώρησε την Αίτηση Εκκαθάρισης ενώ ήδη εκκρεμούσε η αγωγή αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού για τα ίδια θέματα και το ίδιο ισχυριζόμενο χρέος, το οποίο ήδη είχε αμφισβητηθεί πλειστάκις από την Αιτήτρια, αλλά δεν προέβη σε καμία αναφορά στην Αίτηση Εκκαθάρισης και στην Ε/Δ του κ. Νικόλα Λοή για την ύπαρξη της ως άνω αγωγής. Επίσης, η Καθ' ης η αίτηση δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε αναφορά στην Αίτηση Εκκαθάρισης και στην Ε/Δ του κ. Νικόλα Λοή για την αμφισβήτηση του ισχυριζόμενου χρέους από την Αιτήτρια και στην ύπαρξη της επιστολής ημερομηνίας 28.11.2016 (Τεκμ. 2 της Ε/Δ Παρτασίδη). Έχοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα κρίνω ότι κατ΄αρχή δεν έχει αποδειχθεί αδιαμφισβήτητο χρέος αλλά και αμφισβήτηση της ίδιας της απαίτησης εναντίον της κάτι που ενδεχομένως θα απαιτήσει ερμηνεία της συμφωνίας μεταξύ των μερών καθώς και των μετέπειτα συμφωνιών και/ή αλληλογραφίας, ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να καταλήξει σε απόφαση. Κατ' επέκταση τα θέματα αυτά δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια της Αίτησης Εκκαθάρισης. Αυτό που ενδιαφέρει στην υπό εξέταση αίτηση είναι κατά πόσο το χρέος είναι εύλογα αμφισβητούμενο, κάτι που όπως αναλύθηκε πιο πάνω εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον έχει καταδειχθεί, στη βάση μιας αντικειμενικής θεώρησης των γεγονότων και χωρίς να αξιολογούνται οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί. Η δε αμφισβήτηση του χρέους και ισχυριζόμενες απαιτήσεις της Αιτήτριας είναι τέτοιες που η Αίτηση Εκκαθάρισης δεν είναι η κατάλληλη διαδικασία, αλλά το θέμα αυτό θα πρέπει να κριθεί στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. λεμεσού. Από αυτά τα στοιχεία προκύπτει ότι η βάση και η φύση της διαφοράς, μεταξύ Αιτήτριας και Καθ' ης η Αίτηση είναι ουσιαστική, προϋπήρχε της Αίτησης Εκκαθάρισης της Αιτήτριας και θα πρέπει, συνεπώς, να επιλυθεί στο κατάλληλο πλαίσιο, που είναι η πιο πάνω αγωγή. Σχετική είναι η υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία Spectec Group Holdings Limited (ανωτέρω), στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σημαντικά και καθοδηγητικά για την παρούσα υπόθεση στις σελίδες 11 - 12 της απόφασης: «Έχοντας εξετάσει όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου αντικειμενικά ειδωμένα, καταλήγω ότι ενώ υπήρχε ουσιαστική αμφισβήτηση των αξιώσεων του αιτητή, πριν την καταχώρηση της κυρίως αίτησης και πριν την αποστολή της ειδοποίησης που προνοείται στο νόμο, ο αιτητής παρόλα ταύτα προχώρησε με την καταχώρηση αίτηση εκκαθάρισης της εταιρείας. Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορώ να καταλήξω ότι καταδεικνύεται ότι υπάρχει αδιαμφισβήτητο χρέος και αδυναμία καταβολής του από την εταιρεία. Ως προς το δεύτερο αυτό ζήτημα λαμβάνω υπόψη μου επίσης τα Τεκ.8 και 9 στην αίτηση. Σημειώνεται ότι αυτό που αμφισβητείται δεν είναι απλά το ύψος του αξιούμενου από τον αιτητή ποσού αλλά απόρριψη των απαιτήσεων του πέραν του ότι προβάλλονται αξιώσεις από την εταιρεία η απόφαση επί των οποίων ενδεχόμενα να απαιτεί την ερμηνεία της συμφωνίας μεταξύ των μερών και της τροποποίησης της καθώς και τη νομιμότητα του τερματισμού. Δεν κρίνω ότι τα θέματα αυτά θα μπορούσαν να διαχωριστούν από την εξέταση του ισχυριζόμενου χρέους όπως ισχυρίζονται οι συνήγοροι του αιτητή. Δεν κρίνω επίσης πως αυτά τα θέματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια της κυρίως αίτησης όπως ισχυρίζεται ο αιτητής. Η εταιρεία επίσης υπέβαλε μια πρώτη εκτίμηση της απαίτησης της εναντίον του αιτητή με την επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 12.9.2012 (Τεκ.4) για ποσό ΗΠΑ$350,
6. Το κατά πόσο υπάρχει ή όχι χρέος και το ύψος του θα μπορούσαν να καθοριστούν σε διαδικασία είτε με αγωγή είτε με διαιτησία. Στο σημείο αυτό επεξηγείται ότι το κατά πόσο η διαδικασία της διαιτησίας είναι ορθή ή όχι δεν αποφασίζεται στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας, ούτε θεωρώ ότι από μόνη της η ύπαρξη διαιτησίας θα δικαιολογούσε επιτυχία της παρούσας αίτησης. Αυτό που ενδιαφέρει είναι κατά πόσο το χρέος είναι εύλογα αμφισβητούμενο, κάτι που όπως ανέλυσα πιο πάνω κρίνω ότι έχει, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον καταδειχθεί, στη βάση μίας αντικειμενικής θεώρησης των γεγονότων και χωρίς να αξιολογούνται οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί. Η δε αμφισβήτηση του χρέους και ισχυριζόμενες απαιτήσεις της εταιρείας είναι τέτοιες που δεν θεωρώ ότι η κατάλληλη διαδικασία είναι αυτή της αίτησης εκκαθάρισης αλλά πως το θέμα αυτό θα πρέπει να κριθεί στα πλαίσια αγωγής ή διαιτησίας. Περαιτέρω, όπως αναλυτικά εξηγείται στην υπόθεση GIP Constructions Ltd - v - Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ 14, όταν ο αιτητής δεν μπορεί να στηρίξει τη θέση του για ύπαρξη αδιαμφισβήτητου χρέους, αυτή η αδυναμία συμπαρασύρει και την συναφή δυνατότητα εκκαθάρισης της εταιρείας αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της. Έχοντας υπόψη τα περιστατικά της υπόθεσης καθώς και την Αγγλική νομολογία που παρέθεσα πιο πάνω καταλήγω ότι η αίτηση (petition) είναι καταχρηστική και το Δικαστήριο με βάση τη σύμφυτη εξουσία του θα πρέπει να την παραμερίσει ως τέτοια. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω η αίτηση εγκρίνεται όσον αφορά τη θεραπεία Α και η κυρίως αίτηση (petition) παραμερίζεται. Τα έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο θα βαρύνουν τον αιτητή στην κυρίως αίτηση. Κρίνω επομένως στη βάση όλων των πιο πάνω ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πιστωτής με βάση τα ανωτέρω. Η Αίτηση Εκκαθάρισης δεν μπορεί να επιτύχει και θα πρέπει να απορριφθεί μόνο για το λόγο αυτό χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί κατά πόσο η Αιτήτρια είναι ικανή να πληρώσει τα χρέη της. Σχετικό επ' αυτού είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Ανδρέας Χατζηγιάννης (ανωτέρω), σελίδα 1001 της απόφασης: «Όλα αυτά τα θέματα και άλλα παρεμφερή είχαν απασχολήσει το πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο, αφού τα αξιολόγησε, έκρινε ότι η αμφισβήτηση του επικαλούμενου από τον εφεσείοντα χρέους ήταν τέτοια ώστε να μη δικαιολογούσε την απόδοση στον εφεσείοντα της ιδιότητας του "πιστωτή" μέσα στην έννοια του Νόμου. Και πολύ ορθά θα πρέπει να πούμε, έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο, του οποίου το τελικό συμπέρασμα ήταν υπό το φως των προσκομισθέντων στοιχείων, αναπόδραστο. Δεδομένου δε ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 213

(1)του περί Εταιρειών Νόμου αίτηση στο Δικαστήριο για την εκκαθάριση εταιρείας γίνεται με αίτηση που υποβάλλεται είτε από την εταιρεία είτε από οποιονδήποτε "πιστωτή", μετά τη διαπίστωση ότι ο εφεσείων δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως "πιστωτής", δεν τίθεται θέμα εξέτασης της αίτησής του για να διαγνωσθεί κατά πόσο η εφεσίβλητη ήταν ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της με βάση την παράγραφο (γ) του Άρθρου 212 του Νόμου.» Το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι πιστωτής στη βάση της σχετικής νομοθεσίας είναι αρκετό από μόνο του να οδηγήσει σε παραμερισμό και ακύρωση της Αίτησης Εκκαθάρισης. Παράλληλα όμως, η συμπεριφορά της Καθ' ης η Αίτηση οδηγεί αναμφίβολα και στο συμπέρασμα ότι η καταχώρηση της Αίτησης Εκκαθάρισης δεν είναι παρά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου η οποία θα πρέπει να σταματήσει το συντομότερο με την παρέμβαση του Δικαστηρίου. Και αυτό καθώς παρά το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση γνώριζε για την γνήσια και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους από την Αιτήτρια και παρά την εξέλιξη της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, η Καθ' ης η Αίτηση επέλεξε την καταχώρηση της Αίτησης Εκκαθάρισης. Ο μόνος λόγος που η Καθ' ης η Αίτηση επέλεξε την ανωτέρω πορεία δεν μπορεί να είναι άλλος όπως αντιλαμβάνομαι από την άσκηση πίεσης στην Αιτήτρια. Στην υπόθεση Ανδρέας Χατζηγιάννης (ανωτέρω), τονίσθηκε ότι δεν είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει. Σκοπός του νομοθέτη ήταν να οδηγείται σε εκκαθάριση μία εταιρεία η οποία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Επομένως, όταν υφίσταται αμφισβητούμενη οφειλή, τότε αίτηση για εκκαθάριση στη βάση τέτοιων προνοιών δεν συνιστά ενδεδειγμένο μέτρο και ούτε, βεβαίως, θα πρέπει μια τέτοια αίτηση να καταχωρείται καταχρηστικά ως μοχλός πίεσης σε μία εταιρεία για να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει. Στην παρούσα υπόθεση ενώ εκκρεμεί η αγωγή αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, η οποία έχει ως αντικείμενο τις συγκεκριμένες οικονομικές απαιτήσεις της Καθ' ης η αίτηση εναντίον της Αιτήτριας, η Καθ' ης η αίτηση έναν και πλέον χρόνο μετά την καταχώρηση της ως άνω αγωγής και ενώ έχουν ληφθεί διάφορα διαβήματα στην αγωγή ως λεπτομερώς αναφέρονται στην Ε/Δ Παρτασίδη, καταχώρησε την Αίτηση Εκκαθάρισης η οποία έχει ως αντικείμενο τα δύο πιστοποιητικά που αφορά και η ως άνω αγωγή. Η Αίτηση Εκκαθάρισης, πέραν του ότι είναι πρόωρη (εφόσον έχει καταχωρηθεί πριν την τυχόν έκδοση απόφασης στην ως άνω αγωγή εναντίον της Αιτήτριας) είναι και καταχρηστική εφόσον η Καθ΄ης η αίτηση επιχειρεί με δύο παράλληλες διαδικασίες να εισπράξει αυτό που η ίδια ισχυρίζεται οφειλόμενο χρέος. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου σε σχέση με την προώθηση αίτησης εκκαθάρισης εταιρείας, προκαλείται όταν η αίτηση εκκαθάρισης, καταχωρείται μεταξύ άλλων, με σκοπό την καταπίεση της εταιρείας, όταν καταχωρείται για κάποιον αλλότριο σκοπό ή όταν η διάλυση της εταιρείας δεν είναι προς το συμφέρον όλων των πιστωτών και συνεισφορέων της. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Cadiz Waterworks Co v. Barnett

(1874)LR 19 Eq 182 όπου αποφασίστηκε (στη σελίδα 194 της απόφασης) ότι: «And I beg to express my opinion that this Court ought not, and I think it will not [.] permit this winding-up process to be made a vehicle of oppression», Στην υπόθεση Re Lympne Investments Ltd

(1972)1 W.L.R. 523 αποφασίστηκε όπως αναφέρεται στη σελίδα 527 ότι: «The Companies Court must not be used as a debt collecting agency, nor as a means of bringing improper pressure to bear on a company», Στην δε υπόθεση Re A Company

(1894)2 Ch. 349 λέχθηκε (στη σελίδα 351 της απόφασης) ότι: «In my judgment, if I am satisfied that a petition is not presented in good faith and for the legitimate purpose of obtaining a winding - up order, but for other purposes, such as putting pressure on the company, I ought to stop it if its continuance is likely to cause damage to the company.» Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου σε σχέση με την μη ύπαρξη ουσιαστικών προϋποθέσεων που εξετάζονται σε αυτής της φύσης τις αιτήσεις θα εξετάσω το ζήτημα κατά πόσο η ύπαρξη της Αίτησης Εκκαθάρισης προκαλεί ζημιά στην εταιρεία. Ως αναφέρθηκε στην απόφαση Mann (ανωτέρω) στη σελ. 1098: «Νo reference was made here to irreparable damage to the company but again it appears from the end of the argument as reported that the company was in fact solvent, and it could then well go without saying that the presentation of the petition which was restrained would cause irreparable damage to the solvent company» Στην απόφαση Charled Forte Investments Ltd v Amanda [1964] 1 Ch. 240 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά στις σελίδες 240-241 της απόφασης : «.and as its presentation and subsequent advertisement might cause irreparable damage, not only to the private company but to the innocent shareholders of public company, it was a case in which the court would exercise its inherent jurisdiction to strike out the petition, provided that the company could establish that the petition was bound to fail and therefore was an abuse of the process of the Court.» Στη σελ. 263 της ίδιας απόφασης λέχθηκε ότι: «.I have no doubt that the reason why the defendant chose to proceed by way of petition rather than by way of action was because he thought that more effective pressure could be brought to bear on the company in that way than if he sought his proper remedy". Ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι δήθεν ο σκοπός της καταχώρησης και της προώθησης της Αίτησης Εκκαθάρισης από μέρους της Καθ' ης η αίτηση είναι η διαφύλαξη και προστασία της περιουσίας της Αιτήτριας και η αποφυγή αποξένωσης της (λόγος ένστασης 17 και παράγραφος 16(ε)

(1)της Ε/Δ του κ. Μιχάλη Λοή) είναι παντελώς αβάσιμος και ατεκμηρίωτος. Είναι εμφανές ότι η Καθ' ης η αίτηση προβάλλει τον ισχυρισμό αυτό στην προσπάθεια της να ισχυριστεί ότι οι δύο διαδικασίες έχουν διαφορετικό σκοπό. Η Καθ' ης η αίτηση καταχώρησε την Αίτηση Εκκαθάρισης ενώ γνώριζε ότι η Αιτήτρια αμφισβητεί το ισχυριζόμενο χρέος στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού όπου προβάλλει και την ανταπαίτηση της. Η Αίτηση Εκκαθάρισης έχει καταχωρηθεί για αλλότριους σκοπούς, εκδικητικά και εκβιαστικά με αποκλειστικό σκοπό την άσκηση οικονομικής πίεσης, είναι κακόπιστη και κακόβουλη και αποτελεί πρόδηλη κατάχρηση της Δικαστικής διαδικασίας. Θα προχωρήσω να εξετάσω και το ζήτημα της ικανότητας της Αιτήτριας να πληρώσει τα χρέη της. Θέση της Αιτήτριας είναι ότι είναι φερέγγυα και μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της. Η αντικειμενική εξέταση της μαρτυρίας που προσκόμισε η Αιτήτρια προς αυτόν τον σκοπό, η οποία δεν αμφισβητήθηκε, καταδεικνύει ότι είναι αξιόχρεη και φερέγγυα και μπορεί να αντεπεξέλθει στις οικονομικές της υποχρεώσεις, συμπεριλαμβανομένης της αξίωσης της Καθ' ης η αίτηση στην περίπτωση που αυτό αποδειχθεί. Στην Ε/Δ Παρτασίδη επισυνάπτονται ως Τεκμ. 15 οι Οικονομικές Καταστάσεις και Εξελεγμένοι λογαριασμοί της Αιτήτριας για το έτος

1. Ως αναφέρεται στην παράγραφο 56 της Ε/Δ Παρτασίδη, ο λόγος που επισυνάπτονται οι εξελεγμένοι λογαριασμοί της Αιτήτριας για το έτος 2014 είναι επειδή δεν έχουν ακόμη καταχωρηθεί οι οικονομικές καταστάσεις και εξελεγμένοι λογαριασμοί για τα έτη 2015 και
2. Ο κ. Παρτασίδης αναφέρει ότι η οικονομική κατάσταση της εταιρείας παραμένει το ίδιο υγιής από το 2014 μέχρι σήμερα και η Καθ' ης η αίτηση δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία περί του αντιθέτου. Η Καθ' ης η αίτηση δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με την οικονομική κατάσταση της Αιτήτριας και δεν έχει προσαχθεί εκ μέρους της οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που να καταδεικνύει την αφερεγγυότητα της Αιτήτριας. Η Αιτήτρια ανταποκρίθηκε στην ειδοποίηση απαίτησης της Καθ' ης η αίτηση δια της επιστολής της ημερομηνίας 28.11.2016 στην οποία η Αιτήτρια αναφέρει τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους δικαιολογημένα και καλόπιστα αμφισβητεί την απαίτηση της Καθ' ης η Αίτηση και δεν θα καταβάλει στην Καθ' ης η Αίτηση το ισχυριζόμενο οφειλόμενο χρέος, οι οποίοι λόγοι δεν οδηγούν επ' ουδενί στο συμπέρασμα ότι η Αιτήτρια είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Συνεπώς, η μη συμμόρφωση της Αιτήτριας με την ειδοποίηση απαίτησης του άρθρου 212(α) του Κεφ. 113 δεν συνιστά "αμέλεια" εντός της έννοιας της εν λόγω παραγράφου εφόσον υπάρχει εύλογη αιτία για τη μη συμμόρφωση, δηλαδή η καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση της απαίτησης. Η Καθ' ης η αίτηση δεν παρουσιάζει την παραμικρή μαρτυρία αναφορικά με την ισχυριζόμενη αφερεγγυότητα της Αιτήτριας και/ή τη μη ικανότητα της να πληρώσει το ισχυριζόμενο χρέος ούτε για την ανάγκη διαφύλαξης και/ή διασφάλισης της περιουσίας της Αιτήτριας και/ή αποφυγή αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων της Αιτήτριας που είναι, κατ' ισχυρισμό της Καθ' ης η αίτηση (στο λόγο ένστασης 17), ο λόγος για τον οποίο η Καθ' ης η αίτηση προωθεί την Αίτηση Εκκαθάρισης. Στο λόγο ένστασης 17 και στην παράγραφο 16(ε)

(1)της Ε/Δ του κ. Μιχάλη Λοή αναφέρεται ότι σκοπός της καταχώρησης και της προώθησης της Αίτησης Εκκαθάρισης από μέρους της Καθ' ης η αίτηση είναι η διαφύλαξη και προστασία της περιουσίας της Αιτήτριας και η αποφυγή αποξένωσης της. Η Καθ' ης η αίτηση όχι μόνον δεν παρουσιάζει και/ή δεν αναφέρει το παραμικρό στοιχείο προς υποστήριξη του ισχυρισμού της περί κινδύνου αποξένωσης της περιουσίας της Αιτήτριας, αλλά περαιτέρω δια του ισχυρισμού της αυτού αποδεικνύεται ότι και η ίδια παραδέχεται ότι η Αιτήτρια διαθέτει περιουσία και, κατ' επέκταση, είναι φερέγγυα και ικανή να πληρώσει τα χρέη της. Έχει δίκαιο δε η πλευρά της Αιτήτριας να προβάλλει γι΄αυτό το ζήτημα ότι εν πάση περιπτώσει εάν η Καθ' ης η Αίτηση είχε εύλογη αιτία να πιστεύει ότι η Αιτήτρια θα αποξένωνε οποιανδήποτε περιουσία με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να ικανοποιήσει την οποιανδήποτε απόφαση ενδεχομένως ήθελε εκδοθεί εναντίον της και υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση, θα μπορούσε να αποταθεί με σχετική Αίτηση στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού για την εξασφάλιση προσωρινών απαγορευτικών διαταγμάτων. Από το 2015 η Καθ' ης η Αίτηση δεν προέβη σε οποιαδήποτε τέτοια διαβήματα γεγονός που υποστηρίζει την θέση της Αιτήτριας ότι τα όσα η Καθ' ης η Αίτηση αναφέρει περί κινδύνου αποξένωσης δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο ορθός τρόπος να προστατεύσει η Καθ' ης η Αίτηση τα συμφέροντα της εάν ίσχυε και υπήρχε πραγματικά ο κίνδυνος αποξένωσης και μη ικανοποίησης της οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης, είναι στα πλαίσια της ως άνω αγωγής, κάτι που παρέλειψε και/ή αμέλησε να πράξει μέχρι σήμερα και όχι με την καταχώρηση Αίτησης Εκκαθάρισης. Ενόψει των ανωτέρω καταλήγω ότι η υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να επιτύχει και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι η Αιτήτρια δεν έχει καταδειχθεί ότι είναι αφερέγγυα και δεν έχει παρουσιαστεί η παραμικρή μαρτυρία από μέρους της Καθ' ης η αίτηση για το αντίθετο. Ειδικότερη αναφορά θα γίνει στη συνέχεια και στον λόγο ένστασης

(2)ότι το αιτητικό Β, διάταγμα το οποίο αξιώνεται από την Αιτήτρια, αποτελεί κατ' ουσία αντιαγωγικό διάταγμα και/ή διάταγμα συσταλτικό ενεργοποίησης των νομίμων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων προώθησης δικαστικών διαδικασιών της Καθ' ης η Αίτηση στην υπό κρίση αίτηση, κάτι το οποίο είναι ανεπίτρεπτο. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι το Αιτητικό Β είναι απολύτως δικαιολογημένο υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης και ειδικότερα λαμβανομένης υπόψη της συμπεριφοράς της Καθ' ης η Αίτηση, η οποία ενώ γνώριζε την γνησιότητα της ουσιαστικής και βάσιμης αμφισβήτησης του ισχυριζόμενου χρέους, την οποία και αποδέχθηκε αποσύροντας την Αίτηση για Συνοπτική Απόφαση που καταχώρησε στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, προχώρησε στην καταχώρηση της Αίτησης Εκκαθάρισης για να προκαλέσει ζημιά στην Αιτήτρια και να εξασκήσει πίεση σε αυτήν προσπαθώντας να λάβει ποσά τα οποία η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι δεν τα δικαιούται και ότι εάν τα δικαιούται τότε υπόχρεο να τα καταβάλει είναι το ΤΕ.ΠΑ.Κ. και όχι η Αιτήτρια. Σχετικά είναι όσα αναφέρονται στο Σύγγραμμα Commercial Litigation Pre - Εmptive remedies Sweet & Maxwell, par. A7-076 όπου αναλύεται λεπτομερώς η διαδικασία καταχώρησης Αίτησης με την οποία να περιορίζεται πρόσωπο στην καταχώρηση Αίτησης Εκκαθάρισης. Στην εν λόγω παράγραφο αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά: «Α Company will usually have some warning that a creditor is threatening to present a winding up petition. This will put the company on notice that, if the alleged debt is not paid within 21 days from the service of the statutory demand, the creditor will be able to issue a winding-up petition and rely on the company's failure to pay the amount claimed in the statutory demand as a basis fore alleging the company's insolvency. During that 21 day period, the company should attempt to convince the creditor that the presentation of a petition is not justidfied, on the basis that the alleged debt is disputed, or that the company has a counterclaim. Alternatively, or if an attempt to convince the creditor that the presentation of a petition is not justified has not succeeded, the company can apply to court for an injunction restraining presentation of the petition.» Στην παράγραφο Α7-078 του ιδίου συγγράμματος ανωτέρω, αναλύεται η μαρτυρία που θα πρέπει να υποστηρίζει μία Αίτηση για την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει την καταχώρηση Αίτησης Εκκαθάρισης: «

(1)The nature of the dispute between the alleged creditor and the company and why the company alleges that the debt is disputed, or the basis on which the company alleges that it has a counterclaim which equals or exceeds the petition debt.

(2)What attempts have been made by the company to convince the alleged creditor that there is a genuine dispute about the amount owed to the alleged creditor. The company can adduce correspondence between the parties' solicitors to illustrate this.

(3)The current financial position of the company, including the latest audited accounts, any management accounts, bank statements, evidence to show that creditors such as the Revenue are being paid on time.» Στην υπόθεση ICS Incorporation Ltd

(2005)EWHC 404 (Ch) η οποία αφορούσε Αίτηση για την έκδοση διατάγματος παρεμπόδισης καταχώρησης Αίτησης Εκκαθάρισης αποφασίστηκε στην παράγραφο 87 της απόφασης ότι: «...and I ought to restrain presentation of a winding up petition, even if (in the context of a summary judgment application) the defense could be regarded as "shadowy"» Στην υπόθεση Stonegate Securities (ανωτέρω) αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά στη σελίδα 589 της απόφασης: «there was a bona fide dispute as to whether any debt was presently due from the company to the defendant. The defendant was nevertheless threatening to present a petition on the basis that there was a debt of £33,000 presently due. The company was therefore entitled, as of right, to an injunction to restrain the presentation of such a petition (for the winding up of the company)» Στην απόφαση Mann (ανωτέρω) οι ενάγοντες ζήτησαν διάταγμα που να απαγορεύει στους εναγόμενους να δημοσιεύσουν ή να προχωρήσουν σε οποιαδήποτε διαβήματα σε σχέση με αίτηση διάλυσης. Ισχυρίστηκαν ακόμη ότι οι καθ' ων η αίτηση στην αίτηση για απαγορευτικό διάταγμα δεν ήταν πιστωτές και διαζευκτικά αμφισβητούσαν ότι οι οφειλέτριες εταιρείες όφειλαν το οφειλόμενο ποσό, ότι οι εταιρείες ήταν ικανές να πληρώσουν τα χρέη τους και η αίτηση διάλυσης δεν έγινε καλόπιστα αλλά απεναντίας συνιστούσε κατάχρηση διαδικασίας. Το Δικαστήριο εξέδωσε τα αιτούμενα διατάγματα και αποφάσισε ότι: (α) για να προχωρήσει σε αίτηση διάλυσης πρέπει οι αιτητές να είναι «πιστωτές» και αφού οι αξιώσεις ήταν αμφισβητούμενες σε ουσιαστική βάση, τότε δεν μπορούσαν να θεωρηθούν πιστωτές και ως εκ τούτου δεν είχε locus standi η αίτηση στο Δικαστήριο για διάλυση και (β) ενώ όλα τα αποδεικτικά στοιχεία έδειχναν ότι οι εταιρείες ήταν ανίκανες να πληρώσουν τα χρέη τους, οι αιτήσεις διάλυσης δεν μπορούσαν να προχωρήσουν καθότι οι αξιώσεις των διαδίκων ήταν αμφισβητούμενες (substantially disputed). H Αιτήτρια στην παρούσα είναι αναμφισβήτητο ότι μέσω της Ε/Δ Παρτασίδη έχει παρουσιάσει στο Δικαστήριο όλα τα στοιχεία τα οποία είναι απαραίτητα για την ικανοποίηση των προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος που ζητείται με το Αιτητικό (Β) της Αίτησης. Μάλιστα στην προκειμένη περίπτωση, η Αιτήτρια έχει κάθε λόγο να επιθυμεί και επιδιώκει την έκδοση του εν λόγω διατάγματος εφόσον η Καθ' ης η Αίτηση, παρά την ύπαρξη της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού, την αποστολή επιστολής προς την Καθ' ης η Αίτηση με όλους τους λόγους αμφισβήτησης της οφειλής, προχώρησε χωρίς την οποιανδήποτε ειδοποίηση προς την Αιτήτρια, παρά τις επαφές που οι διάδικοι είχαν στα πλαίσια της ως άνω αγωγής, καταχωρώντας την Αίτηση Εκκαθάρισης. Είναι εμφανές ότι εάν η Καθ' ης η Αίτηση δεν εμποδιστεί με διάταγμα Δικαστηρίου υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να προχωρήσει εκ νέου στην καταχώρηση Αίτησης Εκκαθάρισης προκαλώντας μεγάλες ζημιές και αναστάτωση στην Αιτήτρια η οποία παρουσιάζεται ως μία καθόλα οικονομικά υγιής εταιρεία. Κρίνω ότι η παρούσα υπόθεση είναι κατάλληλη σύμφωνα με τη νομολογία όπου το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια μπορεί να εκδώσει το διάταγμα που αιτείται η Αιτήτρια ως το Αιτητικό (Β) της Αίτησης της. Προβάλλονται στους λόγοι ένστασης Αρ. 15 και 16 ότι η Ε/Δ Παρτασίδη που συνοδεύει την υπό εξέταση Αίτηση ότι είναι παράτυπη και/ή αντικανονική διότι ο ενόρκως δηλών δεν αναφέρει την ιδιότητα του και/ή τη σχέση του με την Αιτήτρια ενόψει του ότι ο ίδιος δεν είναι αξιωματούχος ή μέτοχος της Αιτήτριας. Η Καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι ο κ. Παρτασίδης δεν νομιμοποιείται να προβαίνει στην ένορκη δήλωση εκ μέρους της Αιτήτριας και, ως εκ τούτου - είναι η θέση της Καθ΄ης η αίτηση ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να αξιολογήσει το περιεχόμενο της Ε/Δ Παρτασίδη που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση. Στην Ε/Δ Μιχάλη Λοή που συνοδεύει την ένσταση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά ούτε παρατίθεται οποιοδήποτε στοιχείο προς υποστήριξη του ισχυρισμού της Καθ' ης η αίτηση περί μη νομιμότητας της Ε/Δ Παρτασίδη. Ο κ. Παρτασίδης στην παράγραφο 1 της ενόρκου δηλώσεως του αναφέρει ρητά ότι είναι εξουσιοδοτημένος εκ μέρους της Αιτήτριας να προβεί στην ένορκη δήλωση εκ μέρους και για λογαριασμό της. Επίσης, αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται από προσωπική του γνώση διότι ο ίδιος χειριζόταν και χειρίζεται προσωπικά, εκ μέρους της Αιτήτριας, όλα τα θέματα στα οποία αναφέρεται. Η Καθ' ης η αίτηση, πέραν της γενικόλογης αναφοράς ότι ο κ. Παρτασίδης δεν νομιμοποιείται να προβαίνει στην ένορκη δήλωση εκ μέρους της Αιτήτριας διότι δεν είναι μέτοχος ή αξιωματούχος της Αιτήτριας, δεν αναφέρει οτιδήποτε που να αντικρούει έστω και στο ελάχιστο ή να θέτει υπό αμφισβήτηση την εξουσιοδότηση του κ. Παρτασίδη να ενεργεί εκ μέρους της Αιτήτριας. Το γεγονός ότι ο κ. Παρτασίδης αντιπροσώπευε και αντιπροσωπεύει την Αιτήτρια σε σχέση με τα θέματα στα οποία αφορά η Αίτηση Εκκαθάρισης και η υπό εξέταση αίτηση είναι πολύ καλώς γνωστό στην Καθ' ης η αίτηση εφόσον ο ίδιος ο κ. Παρτασίδης αντιπροσώπευε την Αιτήτρια σε όλες τις επαφές και/ή επικοινωνίες της με την Καθ' ης η αίτηση κατά τη διάρκεια εκτέλεσης των εργασιών στο Ακίνητο και ουδέποτε αμφισβητήθηκε η ιδιότητα τους ως αντιπρόσωπος της Αιτήτριας και/ή η νομιμότητα της αντιπροσώπευσης. Του λόγου το αληθές αποδεικνύεται από τα τεκμήρια που ευρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα: (α) Ο κ. Παρτασίδης εκπροσωπούσε την Αιτήτρια (ήταν ο μοναδικός αντιπρόσωπος της Αιτήτριας) σε όλες τις συναντήσεις που γίνονταν μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών αναφορικά με το έργο, το οποίο αφορούν τα δύο διατακτικά που είναι το αντικείμενο της Αίτησης Εκκαθάρισης. Σχετικά είναι τα πρακτικά των εν λόγω συναντήσεων που επισυνάπτονται σε επιστολές της Καθ' ης η αίτηση και/ή πρακτικά που ετοίμαζε η Καθ' ης η αίτηση (χωρίς συνοδευτική επιστολή) με ημερομηνίες 15.9.2010, 7.12.2010, 24.1.2011, 22.2.2011, 10.3.2011, τα οποία αποτελούν μέρος του τεκμηρίου 5 της Ε/Δ Παρτασίδη. (β) Ο κ. Παρτασίδης είναι ο ενόρκως δηλών στην αίτηση ημερομηνίας 3.11.2016 στην αγωγή αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού η οποία αίτηση είναι το τεκμήριο 8 της Ε/Δ Παρτασίδη. Ως αναφέρεται στις παραγράφους 20, 21 και 22 της Ε/Δ Παρτασίδη, η Καθ' ης η αίτηση (ενάγουσα στην ως άνω αγωγή) εμφανίστηκε στην αίτηση - τεκμήριο 8 στις 30.11.2016 που ήταν ορισμένη, χωρίς να εγείρει οποιοδήποτε θέμα σε σχέση με την εξουσιοδότηση του κ. Παρτασίδη ή τη νομιμότητα της ενόρκου δηλώσεως του. Μάλιστα, ως αποτέλεσμα της αίτησης - Τεκμ. 8 εκδόθηκε εκ συμφώνου (δηλαδή είχε συμφωνήσει και η Καθ' ης η αίτηση - ενάγουσα στην ως άνω αγωγή) το διάταγμα ημερομηνίας 30.11.2016 το οποίο είναι το τεκμήριο 9 στην Ε/Δ Παρτασίδη. (γ) Επιστολή της Καθ' ης η αίτηση ημερομηνίας 30.3.15 προς την Αιτήτρια σε προσοχή κ. Ιάκωβου Παρτασίδη (iakovos@dsykopetrides.com), η οποία είναι το τεκμήριο 13 στην Ε/Δ Παρτασίδη. (δ) Ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 2.4.15 από ένα εκ των Διευθυντών της Καθ' ης η Αίτηση, κ. Μιχάλη Λοή, προς τον Ιάκωβο Παρτασίδη στην ηλεκτρονική διεύθυνση του τελευταίου iakovos@dsykopetrides.com, το οποίο είναι το τεκμήριο 14 στην Ε/Δ Παρτασίδη. Η Ε/Δ Παρτασίδη πληροί τις προϋποθέσεις της Δ.39 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία αναφέρει ότι «οι ένορκες δηλώσεις πρέπει να περιορίζονται σε γεγονότα που ο μάρτυρας είναι ικανός να αποδείξει εξ ιδίας γνώσεως». Σχετικά είναι τα όσα ανέφερε και το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση πλειοψηφίας στην υπόθεση Αθηνούλλα Γ. Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 782 (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 25) όπου στις σελίδες 790 και 792 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Στην κρινόμενη περίπτωση η ενάγουσα είναι εταιρεία. Δεν μπορεί να ορκισθεί. Κάποιος πρέπει να ορκισθεί στη θέση της. ... Η παράθεση της νομολογίας δεν θα ήταν πλήρης αν δεν γινόταν αναφορά στην στην Pathe Freres Cinema Limited v. United Electric Theatres Limited [1914] 3 K.B. 1253, στην οποία η ένορκη δήλωση από υπάλληλο της ενάγουσας εταιρείας, ο οποίος δήλωσε ότι τα γεγονότα βρίσκοντο εντός της προσωπικής γνώσης του, κρίθηκε ικανοποιητική. » Σημειώνεται ότι η ένορκη δήλωση στην υπόθεση Αθηνούλλα Γ. Δημητρίου (ανωτέρω) αφορούσε αίτηση για συνοπτική απόφαση, όπου τα Δικαστήρια είναι πιο αυστηρά όσον αφορά το θέμα της εξουσιοδότησης και των γνώσεων του ενόρκως δηλούντος καθ' ότι αποτελεί διαδικασία κατ' εξαίρεση. Στην παρούσα υπόθεση ο ενόρκως δηλών αναφέρει ρητώς ότι είναι εξουσιοδοτημένος από την Αιτήτρια και η προσωπική του γνώση των γεγονότων που αφορά η Αίτηση Εκκαθάρισης δεν είναι μόνον η αναφορά που ο ίδιος κάνει στην παράγραφο 1 της Ε/Δ Παρτασίδη, αλλά περαιτέρω αποδεικνύεται από τα γεγονότα και τα τεκμήρια τα οποία είναι ενώπιον μου. Εάν αυτό που ισχυρίζεται η Καθ' ης η αίτηση είναι ότι θα έπρεπε ο κ. Παρτασίδης να παρουσιάσει σχετική γραπτή εξουσιοδότηση από την Αιτήτρια ή πληρεξούσιο έγγραφο, κάτι τέτοιο θα ήταν εκτός Κανονισμών και εναντίον των αρχών της Νομολογίας που αφορούν τη δεκτικότητα και/ή τη νομιμότητα των ενόρκων δηλώσεων, εφόσον σε πλείστες όσες ένορκες δηλώσεις στις οποίες προβαίνουν πρόσωπα άλλα από τους διαδίκους δεν θα έπρεπε να γίνονται δεκτές χωρίς την προσκόμιση γραπτής εξουσιοδότησης. Ως αναφέρθηκε στην απόφαση Rybolovlev v. Rybolobleva

(2010)1 Α ΑΑΔ 82 στις σελίδες 92-93: «Σε σχέση με τον πρώτο τούτο λόγο έφεσης, το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού επιλήφθηκε του σχετιζόμενου με το θέμα λόγου Ένστασης που είχε προβληθεί κατά της συνέχισης ισχύος των προσωρινών διαταγμάτων, αποφάνθηκε ως εξής: "Στην κρινόμενη περίπτωση με βάση τη φύση της αίτησης ως ενδιάμεσης και ορώμενη κάτω από το πλαίσιο της Διαταγής 48 και 39 επιτρέπουσα εξ ακοής μαρτυρία, εφ΄ όσον αποκαλύπτονται οι πηγές πληροφόρησης, κρίνω ότι δεν μπορώ να θεωρήσω άκυρη την ένορκη δήλωση του Ν. Χ" Λοϊζου αφού ο τελευταίος δηλώνει σαφώς τις πηγές πληροφόρησης του, την εξουσιοδότηση του καθώς και την κατοχή εγγράφων που επίσης του δίνουν δυνατότητα γνώσης.» Δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο ή έστω το παραμικρό γεγονός που να υποστηρίζει τον ισχυρισμό της Καθ' ης η αίτηση ότι ο κ. Παρτασίδης δεν νομιμοποιείται να προβαίνει στην Ε/Δ Παρτασίδη και ότι η Ε/Δ Παρτασίδη είναι παράτυπη και αντικανονική. Ως εκ τούτου, ο ισχυρισμός αυτός της Καθ' ης η αίτηση και κατ' επέκταση οι λόγοι ένστασης 15 και 16 παραμένουν αστήρικτοι και αναπόδεικτοι και ως τέτοιοι απορρίπτονται. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Συνοψίζοντας καταλήγω ότι: (α) Η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι πιστωτής στην έννοια του Νόμου με αποτέλεσμα να μην δικαιούται στην καταχώρηση Αίτησης Εκκαθάρισης εναντίον της Αιτήτριας λόγω του ότι δεν υπάρχει εκκαθαρισμένη απαίτηση και/ή χρέος, (β) Η καταχώρηση από την Καθ' ης η Αίτηση της Αίτησης Εκκαθάρισης αποτελεί υπό τις περιστάσεις και τα περιστατικά της υπό εξέταση υπόθεσης κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας σε βαθμό που η Αίτηση θα μπορούσε να παραμεριστεί και μόνο στη βάση αυτή, (γ) Τα περιστατικά της υπό εξέταση υπόθεσης δικαιολογούν όχι μόνο την ακύρωση και παραμερισμό της Αίτησης Εκκαθάρισης αλλά και την έκδοση διατάγματος με το οποίο να εμποδίζεται η Καθ' ης η Αίτηση με την καταχώρηση οποιασδήποτε άλλης Αίτησης Εκκαθάρισης της Αιτήτριας μέχρι αποπεράτωσης της αγωγής αρ. 4318/2015 του Ε.Δ. Λεμεσού και έκδοσης απόφασης στα πλαίσια της υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας. Διαφορετικά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος η Καθ' ης η Αίτηση να καταχωρήσει εκ νέου Αίτηση Εκκαθάρισης για την εξάσκηση πίεσης στην Αιτήτρια, πράξεις ανεπίτρεπτες στο νομικό μας σύστημα και πράξεις που το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδοκιμάσει. (δ) Το Δικαστήριο έχει εξουσία να διατάξει την ακύρωση και τον παραμερισμό της Αίτησης Εκκαθάρισης καθότι η Αιτήτρια προχώρησε καταχωρώντας το ορθό δικονομικά διάβημα. Η εξουσία του δικαστηρίου πηγάζει τόσο από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς (βλ. Δ.27 Θ.3) αλλά κυρίως από την συμφυή του εξουσία (inherent jurisdiction) να ελέγχει την διαδικασία ενώπιον του και να εμποδίζει ή σταματά οτιδήποτε ενδεχομένως να οδηγεί σε κατάχρηση των Θεσμών και των Δικαστηρίων. Ενόψει των ανωτέρω, το Δικαστήριο θα πρέπει να παραμερίσει και ακυρώσει την Αίτηση Εκκαθάρισης. Η παλαιότερη πρακτική που κάποιες φορές ακολουθείτο της αναστολής της διαδικασίας μέχρι αποπεράτωσης της αγωγής δεν ακολουθείται πλέον λόγω των πολύ δυσμενών συνεπειών που προκαλούνται στην Εταιρεία από την ύπαρξη και μόνο της καταχωρημένης Αίτησης Εκκαθάρισης. Ως αναφέρθηκε και στην απόφαση Tallington Lakes Ltd (ανωτέρω), παρ. 5 του επισήμου αντιγράφου της απόφασης: « It is for this reason that the earlier practice of staying a winding-up petition while the issue of liability was determined in separate proceedings was abandoned in favour of striking it out. » Επομένως προχωρώ με την έγκριση της παρούσας Αίτησης ημερ. 19.05.2017 και εκδίδονται διατάγματα ως τα αιτητικά της Α και Β. Το αιτητικό Γ ενόψει της πιο πάνω κατάληξης δεν έχει πλέον οποιανδήποτε σημασία. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας στην παρούσα και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.)......... Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο