← Κύπρος

Aντρέα Τζιώρτα κ.α. ν. LUKOIL CYPRUS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής 2032/16, 11/8/2017

Aντρέα Τζιώρτα κ.α. ν. LUKOIL CYPRUS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής 2032/16, 11/8/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A276 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 2032/16 Μεταξύ:

  1. Aντρέα Τζιώρτα, από Λεμεσό
  2. Γεώργιου Γεωργίου, από Τραχώνι, Λεμεσός Εναγόντων και
  3. LUKOIL CYPRUS LIMITED, από Λευκωσία
  4. Αρτέμη Γεωργίου, από Τραχώνι, Λεμεσός Εναγομένων ----------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 5.7.2016 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος Ημερομηνία: 11 Αυγούστου, 2017 Για τους Ενάγοντες-Αιτητές: κα Μαυρή για ΚΙΚΗΣ Α. ΜΑΚΡΙΔΗΣ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο 1-Καθ΄ ου η Αίτηση: κα Φαίη Θεοχάρους για ΚΟΥΣΙΟΣ ΚΟΡΦΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο 2-Καθ΄ ου η Αίτηση: κα Βικτώρια Καδή για ΣΤΕΛΙΟΣ Κ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες με την αγωγή τους αξιώνουν από τους εναγόμενους, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις για τις ζημιές που κατ' ισχυρισμόν υπέστησαν συνεπεία «των δολίων και/ή παράνομων πράξεων και/ή παραλείψεων αυτών» και/ή συνεπεία παράβασης των συμφωνιών που καταρτίστηκαν μεταξύ των διαδίκων σε σχέση με την λειτουργία από τους εναγόμενους 1, πρατηρίου πετρελαιοειδών επί κτήματος που ανήκει ιδιοκτησιακά στους ενάγοντες και τον εναγόμενο 2, κατά 1/3 μερίδιο έκαστος. Με την υπό κρίση Αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε αυθημερόν με την καταχώρηση του Γενικά Οπισθογραφημένου Κλητηρίου της Αγωγής, οι ενάγοντες - αιτητές αιτούνται: «(A) Ενδιάμεσο Διάταγμα που να απαγορεύει στους εναγόμενους / Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή στους αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες αυτών από το να εισέρχονται στο κτήμα των Εναγόντων / Αιτητών αρ. 1 και 2, υπό στοιχεία: Αρ. Εγγραφής 0/3644, Φ/Σχ. 58/15, τμήμα: 0, τεμάχιο 522, το οποίο ευρίσκεται στην οδό Κωνσταντίνου και Ευριπίδη, στην τοποθεσία Λεοντίες της Κοινότητας Τραχωνίου, στην επαρχία Λεμεσού, στο οποίο έχει ανεγερθεί πρατήριο και του οποίου κτήματος είναι οι απόλυτοι ιδιοκτήτες ανά 1/3 μερίδιο έκαστος, μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι ακρόασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής. (Β) Διαζευκτικά με το ως ανωτέρω (Α), ενδιάμεσο Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγόμενους / Καθ' ων η Αίτηση 1 να καταβάλλουν προς τους ενάγοντες / Αιτητές 1 και 2 ως ενοίκια το ποσό των €9000 ανά εξαμηνία στον κάθε ένα από τους ενάγοντες / Αιτητές 1 και 2, πλέον 8% αύξηση ανά διετία για όσο χρονικό διάστημα τροφοδοτούν με καύσιμα το πρατήριο το οποίο διαχειρίζεται ο Εναγόμενος / Καθ' ου η Αίτηση 2 και το οποίο λειτουργεί κάτω από τα λογότυπα και το όνομα των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση
  5. (Γ) Ενδιάμεσο Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενο / Καθ' ου η αίτηση 2 να αναστείλει την λειτουργία του πρατηρίου πετρελαιοειδών το οποίο έχει ανεγερθεί στο κτήμα συνιδιοκτησίας των Εναγόντων / Αιτητών αρ. 1 και 2 ανά 1/3 μερίδιο έκαστος υπό στοιχεία: Αρ. Εγγραφής 0/3644, Φ/Σχ 58/15, τμήμα: 0, τεμάχιο 522, το οποίο ευρίσκεται στην οδό Κωνσταντίνου και Ευριπίδη, στην τοποθεσία Λεοντίες της Κοινότητας Τραχωνίου, στην επαρχία Λεμεσού, μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι ακρόασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή. (Δ) Διαζευκτικά με το ως ανωτέρω (Γ), ενδιάμεσο Διάταγμα που να διατάσσει τον Εναγόμενο / Καθ' ου η Αίτηση 2 από κοινού και/ή χωριστά με τους Εναγόμενους / Καθ' ων η Αίτηση 1 να καταβάλλει προς τους Ενάγοντες / Αιτητές 1 και 2 ως ενοίκια το ποσό των €9000 ανά εξαμηνία στον κάθε ένα από τους Ενάγοντες / Αιτητές 1 και 2, πλέον 8% αύξηση ανά διετία για όσο χρονικό διάστημα θα λειτουργεί το πρατήριο πετρελαιοειδών το οποίο έχει ανεγερθεί στο κτήμα συνιδιοκτησίας των Εναγόντων / Αιτητών αρ. 1 και 2 ανά 1/3 μερίδιο έκαστος υπό στοιχεία: Αρ. Εγγραφής 0/3644, Φ/Σχ. 58/15, τμήμα: 0, τεμάχιο 522, το οποίο ευρίσκεται στην οδό Κωνσταντίνου και Ευριπίδη, στην τοποθεσία Λεοντίες της Κοινότητας Τραχωνίου, στην επαρχία Λεμεσού, μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι ακρόασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή. (Ε) Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα και/ή οδηγίες ήθελε κρίνει ορθό και δίκαιο το Σεβαστό Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις.» Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 29, 31 και 32 του περί Δικαστηρίου Νόμου 14/60, στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, Θ.θ. 1-9, στο Κοινοδίκαιο και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από τις Ένορκες Δηλώσεις των εναγόντων - αιτητών 1 και
  6. Η μαρτυρία του ενάγοντα αρ.2 Γεώργιου Γεωργίου συνοψίζεται ως εξής: «Ο ενάγοντας αρ.1 (Αντρέας Τζιώρτα), ο εναγόμενος 2 (Αρτέμης Γεωργίου) και ο ίδιος, είναι αδέλφια και συνιδιοκτήτες κατά 1/3 μερίδιο έκαστος, κτήματος που βρίσκεται στην οδό Κωνσταντίνου και Ευριπίδη, στο Τραχώνι Λεμεσού. Στις 28 Απριλίου 2011 συνήφθη συμφωνία μεταξύ των συνιδιοκτητών του κτήματος και της εταιρείας πετρελαιοειδών Exxon Mobil Cyprus Ltd, για μίσθωση μέρους του ακινήτου τους, στους τελευταίους για περίοδο δέκα

(10)ετών αντί συγκεκριμένου ενοικίου. Η συμφωνία (Τεκμήριο 2) προνοούσε την ανέγερση επί συγκεκριμένου μέρους του κτήματος, πρατηρίου πετρελαιοειδών, (υποχρέωση την οποία ανέλαβε ο εναγόμενος 2) και την παραχώρηση τούτου στους μισθωτές (Exxon Mobil Cyprus Ltd). Η συμφωνία προνοούσε επίσης πως ο μισθωτής θα είχε δικαίωμα ανανέωσης της Συμφωνίας για «επιπρόσθετα πέντε
(5)και πέντε
(5)έτη αντίστοιχα» δηλαδή από 1η Σεπτεμβρίου 2021 μέχρι την 31η Αυγούστου 2026 και από 1η Σεπτεμβρίου 2026 μέχρι την 31η Αυγούστου 2031. Ο μισθωτής είχε επίσης το δικαίωμα να τερματίσει την Συμφωνία δίδοντας στους εκμισθωτές (ενάγοντες 1 και 2 και εναγόμενος 2) ειδοποίηση «τουλάχιστον» ενενήντα
(90)ημερών και καταβάλλοντας σ' αυτούς συγκεκριμένη αποζημίωση. Την ίδια ημέρα που υπεγράφη η Συμφωνία (Τεκμήριο 2) υπεγράφη μεταξύ των συνιδιοκτητών του ακινήτου, Συμφωνία (Τεκμήριο 3) η οποία προέβλεπε, μεταξύ άλλων, πως σε περίπτωση που ο μισθωτής ασκούσε το δικαίωμα του για τερματισμό της Συμφωνίας (Τεκμήριο 2) ή δεν ασκούσε το δικαίωμα του για ανανέωση της εν λόγω Συμφωνίας, ο εναγόμενος 2 θα κατέβαλλε στους ενάγοντες 1 και 2, «ανελλιπώς» τα ενοίκια που τους αναλογούσαν για την περίοδο από 1.9.2011 μέχρι 31.8.2036. Προβλέπετο ακόμη πως η υποχρέωση αυτή του εναγομένου 2 θα ήταν συνεχής, ανεξάρτητα από το εάν ο τελευταίος παραχωρούσε την λειτουργία του πρατηρίου σε οποιαδήποτε άλλη εταιρεία πετρελαιοειδών. Ο εναγόμενος 2 «για λόγους δικούς του σκοπίμως και επί ζημία των εναγόντων/αιτητών 1 και 2» παρέλειψε και/ή αρνήθηκε, κατά παράβαση των συμβατικών του υποχρεώσεων που απέρρεαν από την Συμφωνία (Τεκμήριο 2), να παραδώσει το πρατήριο προς τον μισθωτή, παρόλο που οι εργασίες ανέγερσης είχαν ολοκληρωθεί, με αποτέλεσμα ο μισθωτής ((Exxon Mobil Cyprus Ltd) να τερματίσει την Συμφωνία (Τεκμήριο 2) αποστέλλοντας προς τους εκμισθωτές διπλοσυστημένη επιστολή ημερομηνίας 30.8.2011 (Τεκμήριο 4). Στη συνέχεια ο εναγόμενος 2 και οι ενάγοντες 1 και 2, συνομολόγησαν στις 17.11.2011 συμφωνία μίσθωσης του πρατηρίου (Τεκμήριο 5), με μισθωτή την εταιρεία πετρελαιοειδών STAROIL LIMITED για συνολική περίοδο μίσθωσης είκοσι ετών (η αρχική περίοδος μίσθωσης ήταν για δέκα έτη με δυνατότητα επέκτασης για άλλες δύο πενταετίες). Βάσει της συμφωνίας, ο μισθωτής (STAROIL LIMITED) είχε το δικαίωμα «ανά πάσα στιγμή» να τερματίσει τη συμφωνία μίσθωσης δίδοντας έγγραφη προειδοποίηση ενενήντα
(90)ημερών. Σε περίπτωση δε που εξασκείτο το δικαίωμα αυτό, θα κατέβαλλε στους εκμισθωτές αποζημίωση η οποία καθορίζετο ρητά στην συμφωνία. Παρόλο που η συμφωνία μίσθωσης με την εταιρεία STAROIL LIMITED «προχωρούσε κανονικά», ο εναγόμενος 2 «προσπαθούσε με μανία» να εξεύρει τρόπους ώστε οι ενάγοντες 1 και 2 να μην λαμβάνουν τα ενοίκια που τους αναλογούσαν. Αποτέλεσμα των ενεργειών και της συμπεριφοράς του εναγόμενου 2 ήταν ο τερματισμός από πλευράς της εταιρείας STAROIL LIMITED της συμφωνίας. Απεστάλη επιστολή ημερομηνίας 31.7.2015 (Τεκμήριο 6). Μετά τον τερματισμό της συμφωνίας με την εταιρεία STAROIL LIMITED, οι ενάγοντες 1 και 2 διαπίστωσαν πως τρίτη εταιρεία πετρελαιοειδών (LUKOIL CYPRUS LIMITED) άρχισε να εφοδιάζει με καύσιμα το πρατήριο, το οποίο λειτουργούσε ο εναγόμενος 2 «παράτυπα και παράνομα», χωρίς οι ίδιοι να έλθουν σε οποιαδήποτε συμφωνία μίσθωσης με την εταιρεία LUKOIL CYPRUS LIMITED (το λογότυπο της εταιρείας LUKOIL CYPRUS LIMITED στο οποίο αναγράφονται οι τιμές των καυσίμων τοποθετήθηκε σε φωτεινή ταπέλλα όπως και στους κερματοδέκτες που βρίσκονται εγκατεστημένοι στο πρατήριο). Τόσο ο ίδιος όσο και ο αδελφός του (ενάγοντας 1) καθώς και ο δικηγόρος τους, προσπάθησαν να διαβουλευθούν με τους εναγόμενους 1 στοχεύοντας στην υπογραφή μεταξύ τους συμφωνίας μίσθωσης ώστε να τους καταβάλλονται ενοίκια πλην όμως οι εναγόμενοι 1 προχώρησαν παράνομα σε συμφωνία με τον εναγόμενο 2 παρακάμπτοντας τον ίδιο και τον αδελφό του, ενάγοντα
  1. Από την 1.5.2016 δεν έλαβαν κανένα ενοίκιο για την μίσθωση του κτήματος αφού ο αδελφός τους (εναγόμενος 2) απολαμβάνει εξ' ολοκλήρου όλα τα οικονομικά οφέλη. Τόσο ο αδελφός τους (εναγόμενος 2) όσο και οι εναγόμενοι 1 οι οποίοι γνωρίζουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ακινήτου, εκμεταλλεύονται την περιουσία τους κατά παράνομο και παράτυπο τρόπο και δεν έχουν πρόθεση να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό ενοικίου προς αυτούς. Ο λόγος που δεν έλαβαν δικαστικά μέτρα ενωρίτερον, οφείλεται στο ότι αφενός μεν μέχρι την 30.4.2016 λάμβαναν ενοίκια από την εταιρεία STAROIL LIMITED και αφετέρου «ανέμεναν» πως θα κατέληγαν σε συμφωνία με την LUKOIL CYPRUS LIMITED». Ο ενάγοντας αρ.1 υιοθέτησε το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του ενάγοντα αρ.
  2. Η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς, το Δικαστήριο όμως έκρινε πως δεν συνέτρεχε το στοιχείο του κατεπείγοντος ώστε να επιληφθεί της Αίτησης στην απουσία του αντιδίκου και διέταξε την επίδοση της στην άλλη πλευρά. Οι εναγόμενοι 1 - καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν Ένσταση η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-4, στα Άρθρα 29, 31, και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου αρ.14/1960, στα Άρθρα 4 μέχρι 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στα άρθρα 2, 11, 12, 13, 14, 43, 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.148, στην Νομολογία, στις γενικές αρχές προσωρινών Διαταγμάτων, στους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Ως Λόγοι Ένστασης των εναγομένων 1 προβάλλονται οι εξής: «
  3. Η Αίτηση δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις των άρθρων 29, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου αρ.14/
  5. Υπάρχει σοβαρή μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων εκ μέρους των Αιτητών η οποία στόχευε στο να παραπλανήσει το Δικαστήριο ή και να αποστερήσει το Δικαστήριο από την γνώση αυτών των ουσιωδών γεγονότων.
  6. Οι Αιτητές απέτυχαν να αποκαλύψουν ή και να αποκαλύψουν με πληρότητα και τεκμηριωμένα γεγονότα που να καταδεικνύουν ή δικαιολογούν το κατεπείγον ή το αναγκαίο ή το δίκαιο των αιτημάτων τους.
  7. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.
  8. Δεν έχει καταδειχθεί από τους Αιτητές, η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή ή και πιθανότητα να δικαιούνται σε θεραπεία, εναντίον της Εναγόμενης/Καθ' ης η αίτηση
  10. Δεν αποκαλύπτεται αιτία αγωγής εναντίον της Εναγόμενης/Καθ' ης η αίτηση
  12. Οι Αιτητές ουσιαστικά αιτούνται έκδοση διαταγμάτων που ισοδυναμούν με ό,τι απαιτείται στο Κλητήριο Ένταλμα.
  13. Οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ή καταδείξει ότι κινδυνεύουν να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά στην περίπτωση που τα αιτούμενα διατάγματα δεν εκδοθούν.
  14. Η Αίτηση και οι Ένορκες Δηλώσεις που την συνοδεύουν είναι καταχρηστικές και/ή αντινομικές και/ή ελαττωματικές.» Την Ένσταση των εναγομένων 1 υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση του Ευάγγελου Γρηγορίου, ευρισκομένου στην υπηρεσία των εναγομένων 1 και κατέχοντος την θέση του Υπεύθυνου Επιχειρήσεων (Head of Operations), δεόντως εξουσιοδοτημένου. Η μαρτυρία του (απορρίπτει τους ισχυρισμούς των εναγόντων 1 και 2) συνοψίζεται ως εξής: «Οι εναγόμενοι 1 από την 30.1.2017 έχουν μετονομαστεί σε Coral Energy Products Cyprus Ltd (στη συνέχεια η «Coral»). Aπό τον Αύγουστο του 2015, η Coral μέσω των δικηγόρων της και του τέως Γενικού Διευθυντού της (Sergey Kudryarsky) είχε συναντήσεις με τον εναγόμενο 2 (Αρτέμη Γεωργίου) ο οποίος εκπροσωπούσε την εταιρεία Artemis A. Georgiou Petrol Station Ltd, με αντικείμενο την «πιθανή» συνεργασία τους. Ο εναγόμενος 2 παρουσιαζόταν ως ο ιδιοκτήτης του πρατηρίου πετρελαιοειδών στην οδό Κωνσταντίνου και Ευριπίδη στο Τραχώνι Λεμεσού και η εταιρεία του ως η διαχειρίστρια τούτου. Σύμφωνα δε με τα λεγόμενα του (εναγόμενου 2), οι οποιεσδήποτε συμφωνίες που υπήρχαν με άλλη ή άλλες εταιρείες πετρελαιοειδών σε σχέση με το εν λόγω πρατήριο, είχαν τερματιστεί. Η Coral και η εταιρεία του εναγόμενου 2 συμφώνησαν όπως «αρχίσουν μία προσωρινή συνεργασία μεταξύ τους» μέχρις ότου αποφασιστεί κατά πόσον θα προχωρούσαν σε πλήρη συνεργασία και το συγκεκριμένο πρατήριο εντασσόταν στο δίκτυο πρατηρίων πώλησης πετρελαιοειδών που διατηρεί η Coral. Η προσωρινή αυτή συνεργασία άρχισε τον Αύγουστο του 2015 και αφορά μόνο την πώληση, υπό συγκεκριμένους όρους, πετρελαιοειδών προϊόντων από την Coral προς την εταιρεία Artemis A. Georgiou Petrol Station Ltd. Σε περίπτωση που το πρατήριο εντασσόταν στο δίκτυο της Coral, τότε η σχέση μεταξύ της τελευταίας και της εταιρείας Artemis A. Georgiou Petrol Station Ltd ή οποιασδήποτε άλλης εταιρείας θα ήταν διαφορετική και θα διέπετο από αυστηρούς όρους σε σχέση με τις προδιαγραφές που θα έπρεπε να πληροί το πρατήριο (σήμερα δεν τις πληροί) σε σχέση με τα προϊόντα, τον τρόπο λειτουργίας και την «εμφάνιση» του. Επίσης είναι πολιτική της Coral να μισθώνει το ακίνητο επί του οποίου έχει ανεγερθεί το πρατήριο από τον ιδιοκτήτη του και να παραχωρεί άδεια χρήσης του, σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο για να το διαχειρίζεται. Το συγκεκριμένο πρατήριο ουδέποτε έχει ενταχθεί στο δίκτυο της Coral και η τελευταία ουδέν έλεγχο ασκεί επί του πρατηρίου ή του διαχειριστού του. Η ανάρτηση των σημάτων/λογοτύπων που έφεραν την ένδειξη «LUKOIL», έγινε παράνομα αφού η Coral ουδέποτε εξουσιοδότησε ή παραχώρησε άδεια στην εταιρεία Artemis A. Georgiou Petrol Station Ltd ή σε οποιονδήποτε άλλο να χρησιμοποιεί το εν λόγω λογότυπο. Η Coral μέσω των δικηγόρων της, απέστειλε επιστολή με ημερομηνία 15.4.2016 (Τεκμήριο 4) στην ρηθείσα εταιρεία, με την οποία την καλούσε να «αφαιρέσει και γενικότερα τερματίσει την χρήση των σημάτων/λογοτύπων «LUKOIL» στο πρατήριο ή οπουδήποτε αλλού», πλην όμως η τελευταία παρέλειψε να συμμορφωθεί. Τον Ιούνιο του 2016, η «τότε» διεύθυνση της Coral έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους της για λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον της εταιρείας Artemis A. Georgiou Petrol Station Ltd, αναφορικά με την παράνομη χρήση των λογοτύπων "LUKOIL", πλην όμως η αγωγή δεν καταχωρήθηκε επειδή περί τα τέλη Ιουνίου 2016 άρχισαν διαπραγματεύσεις για πώληση της Coral, η οποία ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο 2016 με Ιανουάριο του
  15. Οι νέοι ιδιοκτήτες της Coral ανέμεναν οδηγίες από τον ιδιοκτήτη των λογοτύπων που είναι ο διεθνής όμιλος "LUKOIL", για τον χειρισμό του θέματος. Από τον Ιανουάριο του 2017, η Coral δεν ανήκει στον διεθνή όμιλο "LUKOIL". Η Coral πληροφορήθηκε ότι το ακίνητο ήταν συνιδιοκτησίας των εναγόντων 1 και 2 και του εναγόμενου 2, περί το τέλος του καλοκαιριού του
  16. Μέχρι τότε ήταν με την εντύπωση ότι το πρατήριο και κατ' επέκταση το ακίνητο ανήκει στον εναγόμενο 2 και πως το πρατήριο τύγχανε υπό την κατοχή και διαχείριση της εταιρείας Artemis A. Georgiou Petrol Station Ltd. Η Coral προχώρησε σε συζητήσεις τόσο με τους ενάγοντες 1 και 2, όσο και με τον εναγόμενο 2, για να διαφανεί κατά πόσον υπήρχε πιθανότητα συνεργασίας των. Λόγω των αγεφύρωτων διαφορών μεταξύ των συνιδιοκτητών του ακινήτου, η Coral ενημέρωσε τόσο τον εναγόμενο 2 όσο και την εταιρεία Artemis A. Georgiou Petrol Station Ltd, πως δεν θεωρεί ότι το πρατήριο δύναται να ενταχθεί στο δίκτυο των πρατηρίων της, χωρίς να υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα για «πιθανή σχετική συμφωνία μίσθωσης» του ακινήτου και κατ' επέκταση του πρατηρίου. Είναι, τέλος, θέση της Coral πως ουδεμία αιτία αγωγής «αποκαλύπτεται» εναντίον της και γι' αυτό η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.» Ο εναγόμενος 2 - καθ' ου η Αίτηση επίσης καταχώρισε Ένσταση, η οποία στηρίζεται στα άρθρα 29, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν14/60, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.39 Κ1-21, Δ.48 Κ1, 2, 4, Δ.64 Κ1, 2 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Ως Λόγοι Ένστασης του εναγόμενου 2 προβάλλονται οι εξής: « 1) Ότι η αμφισβητούμενη αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αδικαιολόγητη για τους λόγους που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση. 2) ότι οι ενάγοντες/Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν ή και να αποκαλύψουν πλήρως και ειλικρινά στο Δικαστήριο όλα ή και όλα τα σχετικά και ουσιώδη με την αίτηση γεγονότα ή και αποστέρησαν το Δικαστήριο από την γνώση των ουσιωδών γεγονότων. 3) Ότι οι Ενάγοντες/Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν ή και να αποκαλύψουν στο Δικαστήριο πλήρως και ειλικρινά γεγονότα που να καταδεικνύουν ή και να δικαιολογούν το κατεπείγον του αιτήματος τους. 4) Ότι οι Ενάγοντες/Αιτητές δεν έχουν έλθει ενώπιον της δικαιοσύνης με καθαρά χέρια ("He who comes into equity must come with clean hands"). 5) Ότι, με βάση τα ισχυριζόμενα γεγονότα, δεν υπάρχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα επιτυχίας των Εναγόντων/Αιτητών. 6) Ότι, και εάν ακόμα υπήρχε πιθανότητα οι Ενάγοντες/Αιτητές να δικαιούντο σε θεραπεία, γεγονός το οποίο απορρίπτεται από τον Εναγόμενο, δεν θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ή και επειδή θα υπήρχε η δυνατότητα κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των Εναγόντων με την επιδίκαση αποζημιώσεων, ο δίκαιος υπολογισμός των οποίων θα ήταν δυνατός. 7) Ότι δεν πληρούνται και/ή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60και/ή του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, για την έκδοση προσωρινού διατάγματος. 8) Ότι η αμφισβητούμενη αίτηση και συνημμένη ένορκη δήλωση είναι ελαττωματικές ή και παράτυπες, επειδή δεν συνάδουν με τους διαδικαστικούς κανονισμούς και νομικές διατάξεις και αρχές.» Η ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του εναγόμενου 2, η μαρτυρία του οποίου συνοψίζεται ως εξής: «Το ακίνητο στο Τραχώνι Λεμεσού, του οποίου ο ίδιος και τα αδέλφια του (ενάγοντες 1 και 2) είναι συνιδιοκτήτες, το απέκτησαν διά δωρεάς από την μητέρα τους. Κατά το έτος 1994 «ρητά ή και σιωπηρά», συμφώνησαν όπως διαχωρίσουν το ακίνητο και όπως ο καθένας τους λάβει έκταση γης, ανάλογη με το μερίδιο του. Συμφώνησαν επίσης ότι το νότιο μέρος του ακινήτου, που συνορεύει στο δημόσιο δρόμο, (στη συνέχεια θα αναφέρεται ως το «επίδικο ακίνητο»), θα το κατείχαν και θα το χρησιμοποιούσαν και οι τρεις τους. Το έτος 2008 και οι τρεις τους συμφώνησαν προφορικά όπως ανεγείρουν στο επίδικο ακίνητο πρατήριο πετρελαιοειδών, το οποίο θα εκμεταλλεύοντο από κοινού. Προς τούτο υπέβαλαν τις σχετικές αιτήσεις και άρχισαν διαπραγματεύσεις με την Exxon Mobil Cyprus Ltd. Την 8.9.2010 εκδόθηκε η Πολεοδομική Άδεια και την 21.10.2010 η άδεια Οικοδομής. Τον Απρίλιο του 2011 οι ενάγοντες υπαναχώρησαν από την αρχική συμφωνία τους για την από κοινού ανέγερση, λειτουργία και συνεκμετάλλευση του πρατηρίου και συμφώνησαν όπως ο ίδιος αναλάβει προσωπικά πλέον το έργο και τα συναφή έξοδα για την ανέγερση του πρατηρίου. Προς υλοποίηση του έργου, ο ίδιος έλαβε δάνειο από την Τράπεζα Κύπρου, ύψους €650.000.-. Για την «νομιμοποίηση» του πρατηρίου, παραχώρησε μέρος της γης που του ανήκει (συνορεύει με το πρατήριο) και υπέστη έτσι ζημιά ύψους €200.000.-, περίπου. Τον Ιούλιο του 2011, η ανέγερση του πρατηρίου αποπερατώθηκε και τούτο είχε καταστεί έτοιμο για λειτουργία. Στις 28.4.2011 και οι τρεις τους (ενάγοντες 1 και 2 και εναγόμενος 2) συνήψαν γραπτή συμφωνία με την εταιρεία Exxon Mobil Cyprus Ltd, στη βάση της οποίας εκμίσθωσαν στους τελευταίους, το επίδικο ακίνητο για περίοδο δέκα
(10)ετών αντί συμφωνηθέντος ενοικίου. Στον ίδιο θα κατεβάλλετο διαφοροποιημένο ενοίκιο, αφού αυτός ανέλαβε την ανέγερση του πρατηρίου και την παράδοση του στην Exxon Mobil Cyprus Ltd, σε άριστη λειτουργική κατάσταση. Την ίδια ημέρα (28.4.2011), ο ίδιος και οι ενάγοντες συνήψαν μεταξύ τους συμφωνία, στη βάση της οποίας συμφωνήθηκε, μεταξύ άλλων, πως σε περίπτωση που η Exxon Mobil τερμάτιζε την συμφωνία μίσθωσης ή δεν την ανανέωνε, τότε ο ίδιος θα κατέβαλλε στους ενάγοντες 1 και 2 τα συμφωνηθέντα στη σύμβαση της μίσθωσης, ενοίκια. Κατά την υπογραφή και των δύο συμφωνιών, κανείς από τα αδέλφια, ούτε και η Exxon Mobil, γνώριζαν πως στην συγκεκριμένη περιοχή «εγίνοντο προσπάθειες» εκ μέρους τρίτων προσώπων και άλλων εταιρειών για κατασκευή και λειτουργία και άλλων πρατηρίων πετρελαιοειδών. Σ' αυτό οφείλεται, κατά τον ίδιο, το ότι η Exxon Mobil δεν προχώρησε στην σύναψη συμφωνίας μαζί του για την παραχώρηση σ' αυτόν της άδειας διαχείρισης και εκμετάλλευσης του πρατηρίου με την εμπορική επωνυμία και/ή το εμπορικό της σήμα. Όπως και το ότι η Exxon Mobil υπαναχώρησε ή τερμάτισε (παράνομα, υπαίτια και αδικαιολόγητα) την συμφωνία μίσθωσης της 28.4.2011. Με την «υπαναχώρηση» της Exxon Mobil (οι ενάγοντες απεδέχθησαν τον τερματισμό και η συμφωνία έπαυσε να έχει οποιαδήποτε νομική ισχύ ή έννομα αποτελέσματα), ο ίδιος κατέβαλε προσπάθειες για εξεύρεση άλλης εταιρείας ή προσώπου ώστε να συνεργαστεί μαζί του. Την 17.11.2011 ο ίδιος και οι ενάγοντες υπέγραψαν συμφωνία μίσθωσης με την εταιρεία Staroil Ltd για περίοδο δέκα
(10)ετών με δυνατότητα παράτασης για άλλες δύο πενταετίες. Η Exxon Mobil δεν έφερε ένσταση στην υπογραφή της συμφωνίας, νοουμένου ότι δεν θα εγίνετο πλέον χρήση του λογότυπου της. Στις 31.7.2015, η Staroil τερμάτισε την συμφωνία μίσθωσης της 17.11.2011. Τούτο έγινε επειδή ο ίδιος διαπίστωσε πως η Staroil αγόραζε καύσιμα και πετρελαιοειδή από την ΕΚΟ, η οποία διατηρεί πρατήριο κοντά στο δικό του και τον ανταγωνίζεται. Όταν το «ανέφερε» στην Staroil, η τελευταία δεν μπορούσε να τον προμηθεύει με πετρελαιοειδή άλλης εταιρείας και γι' αυτό τερμάτισε την συμφωνία. Μετά τον τερματισμό και της δεύτερης συμφωνίας μίσθωσης με την Staroil Ltd, «συμφώνησε» με την εναγόμενη 1 όπως αυτή «εφοδιάζει» το πρατήριο του με καύσιμα και πετρελαιοειδή. Η εναγόμενη 1 δεν έχει μισθώσει οποιοδήποτε μέρος του κτήματος και δεν έχει συνάψει με τους ενάγοντες οποιαδήποτε «συμφωνία ενοικίασης» του ακινήτου. Η εκμετάλλευση του πρατηρίου αποκλειστικά από τον ίδιο, είναι καθόλα νόμιμη και επιτρεπτή, αφού η επιχείρηση του ανήκει και είναι ο μόνος δικαιούχος της». Είναι καλά γνωστό ότι το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος και οι Κανονισμοί, προσδιορίζουν το δικαιοδοτικό πλαίσιο [Demades V. Studio
(1996)1A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 ΑΑΔ 704]. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 A.A.Δ.557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.
(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ' ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος [Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255]. Το Δικαστήριο στην εξέταση κατά πόσο θα διατηρήσει ή θα ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 A.A.Δ. 263, αυτό ανάγεται κατ΄ εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθησαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ.248, 269, 270. Βέβαια κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω) σελ. 569, αλλά η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται μέσα σ' αυτά τα περιορισμένα πλαίσια. Έχει θεμελιωθεί από παλιά ότι το Δικαστήριο και δεδομένου ότι αυτό έχει τις καταβολές του στο Δίκαιο της Επιείκειας μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, που ενδεχόμενα να επηρέασε το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Το αξίωμα αυτό έχει κατ΄ επανάληψη τεθεί μέσα από τη νομολογία, σχετικές αποφάσεις δε των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος έχουν υιοθετηθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια πλήρως (δέστε τις επτά προτάσεις του Ralph Gibson L.J. στην Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 W.L.R. 1350 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου (ανωτέρω). Παρομοίως και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει υποδείξει το θεμελιώδες πρόβλημα που δυνατό να προκύψει από την απόκρυψη γεγονότων, όπως υποδεικνύει η υπόθεση Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ Π.Ε. 10494 ημερ. 27/4/2000, η οποία υιοθέτησε προηγούμενη νομολογία όπως την Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου Π.Ε. 9610, ημερ. 31.3.
  1. Toύτων λεχθέντων, θα προχωρήσω στη συνέχεια στην εξέταση των προϋποθέσεων που θα πρέπει να πληρούνται όπως επιτάσσει το άρθρο 32 του Νόμου 14/
  2. Ως προς την ουσία της διεκδίκησης των εναγόντων, με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, φαίνεται να ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση. Η απαίτηση των εναγόντων, αντικειμενικά κρινόμενη και αποσυνδεδεμένη εντελώς από οτιδήποτε άλλο, κρίνεται ως καλή βάση αγωγής προς ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης (Α/φοί Μυλωνά κ.α. ν. Avraamides & Co. Ltd
(1998)1 A.A.Δ.1513). Η βάση της αγωγής στηρίζεται στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης (άρθρο 43 του Κεφ.148) αφενός και στην παράβαση σύμβασης αφετέρου. Στην υπόθεση Hellenic Bank Public Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση αρ.145/11, ημερομηνίας 13.5.2013, υπεδείχθη πως εάν από τα δικόγραφα αντικειμενικά προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής, τούτο είναι αρκετό για την ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης του άρθρου 32. Η δεύτερη προϋπόθεση (η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας) φρονώ πως δεν ικανοποιείται για τους λόγους που θα εξηγήσω στη συνέχεια. Στο σημείο αυτό είναι σημαντικό να λεχθεί πως το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν πρόκειται να διεξέλθει την μαρτυρία με γνώμονα την διαπίστωση γεγονότων ή την τελεσίδικη αξιοπιστία της [Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ.1980] ούτε και θα εξετάσει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των ενόρκως δηλούντων και σε κατάληξη ευρημάτων επί γεγονότων, εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων που θεωρούνται απαραίτητα για την θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32 [Κυρίλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ.1528]. Σύμφωνα με το άρθρο 43 του Κεφ.148, παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή σε παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο. Το αδίκημα της παράνομης επέμβασης έχει εξεταστεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Adamou v. Christofi
(1974)1 C.L.R.100, Liasidou and Another v. Papademetriou
(1975)1 C.L.R.122, Λάμπρου κ.α. ν. Κεφάλα κ.α.
(2000)1 Α.Α.Δ.1516). Έχει λεχθεί νομολογιακά πως «η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου .» και πως «ο ιδιοκτήτης που δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του, με εξαίρεση την περίπτωση όπου υπάρχει πρόκληση ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα.». Από το μαρτυρικό υλικό που οι ενάγοντες έχουν θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να καταδεικνύει πως οι εναγόμενοι 1 έχουν «επέμβει» στο επίδικο ακίνητο ή ότι έχουν προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά σ' αυτό. Το πρατήριο πετρελαιοειδών, όπως και οι ίδιοι οι ενάγοντες δέχονται, έχει ανεγερθεί από τον εναγόμενο 2 με τη συγκατάθεση τους. Το παράπονο τους είναι πως οι ίδιοι δεν συμμετέχουν στα οικονομικά οφέλη που ο εναγόμενος 2 αποκομίζει από την συνεργασία του με τους εναγόμενους
  1. Συνεπώς οι προβαλλόμενες στο Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα θέσεις των εναγόντων, δεν υποστηρίζονται από το πραγματικό υπόβαθρο που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Ούτε έχει καταδειχθεί πως υφίσταται οποιαδήποτε σύμβαση μεταξύ εναγόντων και εναγομένων 1, η οποία να έχει παραβιαστεί από πλευράς των τελευταίων. Από την προσκομισθείσα μαρτυρία δεν έχει καταδειχθεί επίσης με ποιο τρόπο ο εναγόμενος 2 «επεμβαίνει» στο επίδικο ακίνητο. Επαναλαμβάνω πως ο τελευταίος είναι συνιδιοκτήτης του ακινήτου και το πρατήριο πετρελαιοειδών έχει ανεγερθεί με την συγκατάθεση των εναγόντων. Περαιτέρω από τα όσα ο εναγόμενος 2 έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου καταρρίπτεται και η θέση των εναγόντων πως αυτός έχει παραβεί τις συμβατικές του υποχρεώσεις έναντι των. Παρόλο που η τύχη της Αίτησης έχει κριθεί, κρίνω πως δεν ικανοποιείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο
  2. Η εν λόγω προϋπόθεση είναι συνυφασμένη με το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο Εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως ληφθεί εναντίον του. Όπως προκύπτει από την σχετική νομολογία, η αδυναμία ή η δυσκολία απονομής πλήρους δικαιοσύνης επεκτείνεται και στο στάδιο της εκτέλεσης της απόφασης [βλ. Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1 (Α) Α.Α.Δ.2111, Larticon Ltd v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 A.A.Δ.1121]. Ο χρηματικός παράγοντας όμως δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη και εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, λαμβάνονται υπόψη και άλλα μεταβλητά κριτήρια (Βλ. Κώστας Κυρίσαββα και άλλος ν. Χάρη Κύζη
(2011)1 Β ΑΑΔ 1245). Στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co of USA
(1977)1 ΑΑΔ, 1791, λέχθηκε ότι το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχει καταδειχθεί πως οι εναγόμενοι 1 και 2 προτίθενται να αποξενώσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία έτσι ώστε να μην καταστεί εφικτή η εκτέλεση της απόφασης σε περίπτωση που αυτή εκδοθεί εναντίον τους. Ούτε έχουν προσκομιστεί στοιχεία που να καταδεικνύουν πως σε περίπτωση που εξασφαλιστεί οποιαδήποτε απόφαση εναντίον των εναγομένων 1 και 2, αυτοί δεν θα είναι σε θέση να την ικανοποιήσουν είτε λόγω αφερεγγυότητος είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Υπενθυμίζω πως η αιτούμενη με την αγωγή θεραπεία είναι, μεταξύ άλλων, η καταβολή αποζημιώσεων. Δεδομένου του ότι η υπό κρίση Αίτηση έχει κριθεί, δεν τίθεται θέμα εξέτασης του ισοζυγίου της ευχέρειας (balance of convenience). Τούτο θα εξετάζετο μόνο σε περίπτωση που οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 ικανοποιούντο και μάλιστα σωρευτικά. Υπό το φως των ανωτέρω, κρίνω πως η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Δια ταύτα η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων 1 και 2 και εναντίον του ενάγοντα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα είναι πληρωτέα με το πέρας της υπόθεσης, μόλις δηλαδή εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας της αγωγής. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ, ΑΓ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.