BIOTER GLOBAL HOLDINGS LTD κ.α. ν. BIOTER OVERSEAS (CY) LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 838/17, 9/8/2017

(2), 35, 36, 37, 38, 39, στους κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, στη νομολογία, στις αρχές του Κοινοδικαίου και της Επιείκειας και επί των συμφυών και Γενικών εξουσιών του Δικαστηρίου. Στην έκδοση των διαταγμάτων αντέδρασε ο καθ' ου η αίτηση 2 και καταχώρησε ένσταση προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: 1. Μη πλήρης και αληθής αποκάλυψη, άλλως απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων - παραπλάνηση του δικαστηρίου. 1.1 Οι Αιτητές δεν προσέφυγαν στο Σεβαστό Δικαστήριο και/ή την Επιείκεια με καθαρά χέρια (clean hands) και/ή εμποδίζονται από το να αιτούνται θεραπείες που εκπηγάζουν από το Δίκαιο της Επιείκειας και/ή παραπλάνησαν το δικαστήριο και/ή δεν προέβησαν σε πλήρη και αληθή αποκάλυψη (full and frank disclosure) όλων των ουσιωδών γεγονότων και/ή, μεταξύ άλλων και/ή ενδεικτικά των ακολούθων ουσιωδών γεγονότων: α) Παρουσίασαν ψευδή και/ή παραπλανητική και/ή άσχημη εικόνα για την εμπειρία και/ή εμπειρογνωμοσύνη και/ή τεχνογνωσία και/ή ικανότητα και/ή την οικονομική ευρωστία του εναγόμενου 2 και/ή της GET ως ομίλου. β) Απέκρυψαν ενεργά από το Σεβαστό Δικαστήριο και/ή παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο για την τραγική οικονομική κατάσταση των Εναγουσών και/ή ψευδώς παρέστησαν ότι οι εταιρείες αυτές είναι και/ή ήταν κατά τον επίδικο χρόνο οικονομικά εύρωστες. γ) Απέκρυψαν ενεργά το γεγονός ότι ο Καθ' ου η αίτηση είναι επίσης μέτοχος της Ενάγουσας 2 και/ή παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο επί του σημείου αυτού. δ) Παρέστησαν ψευδώς και/ή παραπλανητικά ότι η Ενάγουσα 1 είναι θυγατρική της Ενάγουσας 2 και/ή απέκρυψαν ενεργά το γεγονός ότι μεγαλομέτοχος της Ενάγουσας 1 είναι ο κ. Μαυροσκότης με ποσοστό περίπου 97% κατέχοντας κατά την ημερομηνία που ορκίστηκε την ένορκη δήλωση του 31 300 μετοχές από τις 32 300 εκδομένες μετοχές της εταιρείας. ε) Παρουσίασαν ψευδώς το Τεκμήριο 44 ως «αγωγή» και το Τεκμήριο 45 ως επίδοση αυτής και/ή παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο επί του σημείου αυτού. στ) Ισχυρίστηκαν ψευδώς ότι το Μνημόνιο Συναντίληψης για το Ιράκ, Τεκμήριο 18 υπογράφτηκε και/ή παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο επί του σημείου αυτού. ζ) Ισχυρίστηκαν ψευδώς ότι υπογράφτηκαν πέραν του ενός Μνημονίου Συναντίληψης για το Qatar και/ή παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο επί του σημείου αυτού. η) Ισχυρίστηκαν ψευδώς ότι έλεγξαν την γνησιότητα των τραπεζικών εγγράφων του Τεκμηρίου 30 μέσω τραπεζικού συστήματος ενώ στην ουσία ήταν πλαστά. θ) Ισχυρίστηκαν ψευδώς ότι οι μετοχές της ΡΙΜΑΝΑ, ΡΙΜΑRA και PIMAKRI αποξενώθηκαν πρόσφατα. ι) Απέκρυψαν ενεργά και/ή παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο για το ότι και/ή δεν επέστησαν την προσοχή του σεβαστού Δικαστηρίου στο γεγονός ότι όλα τα μνημόνια συναντίληψης, υπογραμμένα και μη:

1. i)Περιείχαν ρήτρα διαιτησίας
2. ii)Μπορούσαν να τερματιστούν σε οποιοδήποτε στάδιο με προειδοποίηση. iii) Περιείχαν ρήτρα ως προς το ότι έπρεπε να συμπληρώνονταν από περαιτέρω συμφωνίες, κατά περίπτωση (case by case basis) ια) Ισχυρίστηκαν ψευδώς ότι τα μέρη καθόρισαν ως εφαρμοστέο δίκαιο το Κυπριακό και/ή ότι επιθυμούσαν να υπάγουν τις διαφορές τους στα Κυπριακά Δικαστήρια, και/ή παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο επί του σημείου αυτού. ιβ) Απέκρυψαν ενεργά το γεγονός ότι το μόνο υπογεγραμμένο Μνημόνιο Συναντίληψης στο Τεκμήριο 9 διέπεται από Ελληνικό Δίκαιο και/ή παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο επί του σημείου αυτού. ιγ) Απέκρυψαν από το Σεβαστό Δικαστήριο ότι η καταγγελία του Mohammed Haddad είχε εξεταστεί από τις εισαγγελικές αρχές του Λιβάνου και απορρίφθηκε. ιδ) Απέκρυψαν από το Σεβαστό Δικαστήριο ότι η πρόοδος των εργασιών του έργου Goast Guard Marina ήταν εις γνώση τους από το 2015. ιε) Παρουσίασαν τεκμήρια βαφτίζοντας τα συμφωνίες ενώ είναι ανυπόγραφα και/ή δεν είχαν συμβατική ισχύ. ιστ) Σε κάθε περίπτωση σωρεία από τα τεκμήρια που παρουσίασαν δεν συνάδουν με τους ισχυρισμούς και/ή τους χαρακτηρισμούς που τους αποδίδονται στην ένορκη δήλωση Μαυροσκότη και/ή είναι ξένα και/ή αντιφατικά με αυτούς και/ή είναι ελλιπή και/ή απαρτίζονται από ετερόκλητα και/ή ασύνδετα έγγραφα. 2. Μη συνδρομή των σωρευτικώς απαιτουμένων προϋποθέσεων για την έκδοση και/ή παραμονή σε ισχύ των επίδικων διαταγμάτων σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. 2.1 Δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η όλη υπόθεση είναι ανύπαρκτη και/ή κατασκευασμένη και/ή επινοημένη. 2.2 Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν ορατή και/ή καμία πιθανότητα επιτυχίας της αξίωσης τους. 2.3 Η οποιαδήποτε ζημιά των Αιτητών μπορεί εύκολα να αποτιμηθεί σε χρήμα και/ή δικαιοσύνη και/ή μπορεί να απονεμηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς τα εκκαλούμενα Διατάγματα και/ή οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ότι θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και/ή δεν έχει προσαχθεί οποιαδήποτε μαρτυρία σχετικά με τις υποτιθέμενες ζημιές των Αιτητών. 2.4 Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ του Καθ' ου η αίτηση και/ή δεν είναι δίκαιη και/ή εύλογη η συνέχιση της ισχύος και/ή η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. 3. Έλλειψη κατεπείγοντος ή άλλων εξαιρετικών περιστάσεων. 3.1 Δεν υπήρχε οτιδήποτε το κατεπείγον και/ή οποιεσδήποτε άλλες εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να ικανοποιείται ο δικαιοδοτικός όρος του Άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 και/ή καταδεικνύεται η ολιγωρία των Αιτητών και/ή οι Αιτητές παραπλάνησαν το Σεβαστό Δικαστήριο ως προς την ύπαρξη του κατεπείγοντος. 4. Δυσανάλογος χαρακτήρας των διαταχθέντων μέτρων - ασυμβίβαστο με τη φύση της προσωρινής θεραπείας. 4.1 Το εκκαλούμενο Προσωρινό Διάταγμα είναι δραστικό και σαρωτικό και δεν συνάδει με τη φύση της προσωρινής θεραπείας. 4.2 Στο εκκαλούμενο διάταγμα δεν γίνεται οποιαδήποτε επιφύλαξη και/ή πρόνοια με την οποία να επιτρέπονται οι συνήθεις εμπορικές δραστηριότητες του Καθ' ου η αίτηση και/ή τυχόν άλλων επηρεαζόμενων οντοτήτων. 5. Έλλειψη δικαιοδοσίας, ακαταλληλότητα και χαρακτήρας forum non conveniens των κυπριακών δικαστηρίων και του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού - Καταστρατήγηση διατάξεων περί διεθνούς δικαιοδοσίας. 5.1 Τα Κυπριακά Δικαστήρια και/ή το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στερούνται και/ή δεν κέκτηνται δικαιοδοσίας να εκδικάσουν την ουσία της Αγωγής και/ή τις αξιώσεις εναντίον του Εναγόμενου 2 και/ή Καθ' ου η αίτηση και/ή των Εταιρειών του. α) Οι Ενάγοντες έχουν συνενώσει καταχρηστικά διάδικους και/ή η Ενάγουσα 1 και/ή Εναγόμενη 1 συνενώθηκαν τεχνηέντως και/ή πλασματικά ως διάδικοι (false anchor defendants) προκειμένου να προσδώσουν δικαιοδοσία στο Σεβαστό Δικαστήριο και/ή με μοναδικό σκοπό να αποσπάσουν τον Εναγόμενο 2 και/ή τις εταιρείες του από τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων της κατοικίας του και/ή του κράτους μέλους όπου βρίσκονται τα περιουσιακά του στοιχεία. β) Δεν υφίσταται συνάφεια η οποία να επιτάσσει όπως οι διάδικοι και/ή η υπόθεση εναντίον τους κριθούν από κοινού προκειμένου να αποφευχθούν λύσεις που θα μπορούσαν να είναι ασυμβίβαστες εάν οι υποθέσεις εκρίνοντο χωριστά. γ) Τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν κανένα πραγματικό σύνδεσμό με την αγωγή αλλά ούτε με τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία παγοποιούνται με το εκκαλούμενο Διάταγμα. δ) Η διεθνής δικαιοδοσία για το εκκαλούμενο διάταγμα και/ή ασφαλιστικά μέτρα κρίνεται στην βάση μόνο του καθ' ου η αίτηση και όχι και με βάση τους λοιπούς εναγόμενους της κύριας αγωγής και εφόσον ο καθ' ου έχει κατοικία εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο κανονισμός 1215/12 δεν εφαρμόζεται και ούτε όμως το κυπριακό δίκαιο παρέχει δικαιοδοσία στα κυπριακά δικαστήρια για τη συγκεκριμένη περίπτωση. ε) Ακόμη και εάν θεωρηθεί ότι η Εναγόμενη 1 λόγω κατοικίας συμπαρασύρει στα κυπριακά δικαστήρια τους άλλους Εναγόμενους αυτό θα ίσχυε μόνο εάν είχαν κατοικία στην Ένωση αλλά όχι εκτός και εν πάση περιπτώσει η εναγωγή είναι πλασματική. 5.2 Τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν αποτελούν πρόσφορο και/ή βολικό και/ή κατάλληλο βήμα (forum non convenience) για τις αξιώσεις εναντίον του Καθ' ου η αίτηση: α) Τα πλέον κατάλληλα και βολικά δικαστήρια για να ακούσουν τις αξιώσεις των Εναγουσών είναι τα Δικαστήρια του Λιβάνου και/ή του Κατάρ. β) Δεν υπάρχει οποιαδήποτε πραγματική σύνδεση με την Κύπρο. Η Εναγόμενη 1 και/ή η Ενάγουσα 1 προστέθηκαν καταχρηστικά. γ) Όλες οι συμφωνίες αφορούν έργα στο εξωτερικό. δ) Όλη η μαρτυρία και/ή οι μάρτυρες βρίσκονται στην αλλοδαπή. ε) Οι σχέσεις των μερών διέπονται από αλλοδαπό δίκαιο. στ) Τα περιουσιακά στοιχεία του Καθ' ου βρίσκονται στο εξωτερικό. ζ) Καμία από τις ισχυριζόμενες συμφωνίες δεν έγινε στην Κύπρο. η) Όλα τα έργα για τα οποία υπάρχει «απαίτηση» έγιναν εκτός Κύπρου. θ) Ο κ. Mohammed Haddad ο οποίος είναι ο ιδιοκτήτης και μοναδικός διευθυντής της Εναγόμενης 1 δεν είναι καν διάδικος στην διαδικασία. 5.3 Η Αγωγή και η Αίτηση αποτελούν ξεκάθαρη περίπτωση forum shopping και/ή κατάχρησης του πλαισίου του ΕΚ 1215/2012 με σκοπό να εξασφαλιστεί παράνομο δικονομικό πλεονέκτημα και/ή να εκδοθούν μονομερώς διατάγματα που δεσμεύουν περιουσία που βρίσκεται σε άλλα κράτη μέλη όπου τέτοια διατάγματα δεν θα εκδίδονταν μονομερώς. 5.4 Οι Αιτητές όφειλαν να αποταθούν στην αλλοδαπή και να αιτηθούν Διάταγμα προς υποβοήθηση της παρούσας διαδικασίας (in aid of proceedings) στην βάση του ΕΚ 1215/2012. 6. Έλλειψη οροφής στην αξία των δεσμευόμενων περιουσιακών στοιχείων και έλλειψη συσχέτισης τους με το ύψος της υποτιθέμενες απαίτησης. 6.1 Τα εκκαλούμενα Διατάγματα δεν λαμβάνουν υπόψη την αξίωση των Εναγόντων και/ή δεν θέτουν οροφή και/ή όριο στο ποσό και/ή στην αξία των περιουσιακών στοιχείων του Καθ' ου η Αίτηση τα οποία δεσμεύονται με το εκκαλούμενο Διάταγμα. 6.2 Οι Αιτητές δεν προσκόμισαν οποιαδήποτε μαρτυρία ως προς την αξία των περιουσιακών στοιχείων την παγοποίηση των οποίων αιτήθηκαν από το Σεβαστό Δικαστήριο, ως όφειλαν και/ή είχαν καθήκον. 7. Ανεπάρκεια της παρασχεθείσας εγγύησης. 7.1 Η παρασχεθείσα για την έκδοση του εκκαλούμενου Διατάγματος είναι παράτυπη και/ή ανεπαρκής και/ή έκδηλα δυσανάλογη των επιπτώσεων αυτού και/ή δεν συνάδει με τις επιτακτικές πρόνοιες του άρθρου 9

(2)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.

2. Ατελής και ανεπαρκής χαρακτήρας της ένορκης δήλωσης Μαυροσκότη. 8.1 Η μαρτυρία των Αιτητών (δηλαδή η ένορκη δήλωση του κυρίου Μαυροσκότη) προς έκδοση των διαταγμάτων είναι αντινομική και/ή αποτελεί και/ή περιέχει δεύτερου ή τρίτου βαθμού εξ' ακοής μαρτυρία εφόσον στα ουσιώδη σημεία βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο τι είπε κάποιος Mohammed Haddad και/ή είναι αδύνατον να διαπιστωθεί η πραγματική πηγή της μαρτυρίας που δίδεται και/ή η αποδεικτική της αξία είναι μηδαμινή. 8.2 Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση είναι ατελής και/ή ανεπαρκής για σκοπούς έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή είναι διατυπωμένη με έλλειψη συνοχής και/ή σαφήνειας και/ή πρόχειρα συνταγμένη καθιστώντας το αδύνατο για το Σεβαστό Δικαστήριο να διαχωρίσει μεταξύ των γεγονότων και των πεποιθήσεων και/ή υποθέσεων του ομνύοντα.
3. Κακοπιστία/ abuse of process. 9.1 Το εκκαλούμενο Διάταγμα και/ή η Αίτηση και/ή η Αγωγή χαρακτηρίζονται από κακοπιστία και καταχωρήθηκαν εκβιαστικά και/ή για να εξασκήσουν πίεση και/ή να ταλαιπωρήσουν τον Εναγόμενο 2 και/ή οποιοδήποτε από τους Εναγόμενους και/ή οι Ενάγοντες έχουν καταχραστεί την δικαστική διαδικασία (abuse of process) και/ή την δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων χρησιμοποιώντας την για αλλότριο σκοπό.
4. Λοιποί λόγοι αφορώντες τους αιτητές και την αίτηση. 10.1 Η υπό κρίση αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά και πραγματικά αστήρικτη και/ή από αυτή ελλείπει το ορθό νομικό και/ή δικονομικό υπόβαθρο και/ή ελλείπει το πραγματικό υπόβαθρο. 10.2 Οι Αιτητές στερούνται οποιουδήποτε εννόμου συμφέροντος (locus stand) και/ή δεν αποκαλύπτουν κανένα αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Καθ' ου η αίτηση. 10.3 Οι Αιτητές δεν προσκόμισαν οποιαδήποτε και/ή οποιαδήποτε σχετική και/ή αποδεκτή μαρτυρία αναφορικά με το εφαρμοστέο αλλοδαπό δίκαιο που διέπει τις κατ' ισχυρισμόν συμφωνίες μεταξύ των μερών. Οι Αιτήσεις συνοδεύονται από Ένορκη Δήλωση του Γεώργιου Μαυροσκότη και οι ενστάσεις από την Ένορκη Δήλωση του Christian Comair, εναγόμενου 2 και έχουν επίσης καταχωρηθεί συμπληρωματικές Ένορκες Δηλώσεις. Θεωρώ έργο αχρείαστο και αντιπαραγωγικό να καταγράψω το περιεχόμενο των Ενόρκων Δηλώσεων. Έχοντας μελετήσει το περιεχόμενο τους και έχοντας κατά νου τις αναφορές των ενόρκως δηλούντων θα προχωρήσω στην εξέταση τόσο των Αιτήσεων όσο και των λόγων ένστασης και θα αναφερθώ στο περιεχόμενο των Ενόρκων Δηλώσεων όπου χρειαστεί. Η διαδικασία περιορίστηκε στο περιεχόμενο των Ενόρκων Δηλώσεων και οι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από γραπτές αλλά και προφορικές αγορεύσεις, στο περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Επειδή οι δύο Αιτήσεις αφορούν το ίδιο θέμα και τους ίδιους διαδίκους και επειδή οι λόγοι ένστασης είναι κοινοί και οι Αιτήσεις έχουν συνεκδικαστεί θα είναι κοινή και η απόφαση για τις δύο αιτήσεις. Οι αιτήσεις στηρίζονται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων και εξετάστηκε σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd

(1987)1 C.L.R. 303 Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.

(1992)1(B) Α.Α.Δ. 1453). Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούνται οι Ενάγοντες σε θεραπεία, και (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Η πρώτη προϋπόθεση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας οι αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο και/ή ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στο πλαίσιο της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)απαιτεί από τους αιτητές μόνο να δείξουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση των διαταγμάτων θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ των αιτητών στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, τότε η έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων δεν είναι απαραίτητη. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες ιδιαίτερα στη περιορισμένη έκταση εξέτασης σ' αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις και το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788, Ζωντίλης ν. Αντρέου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouris Trading

(1998)1 Α.Α.Δ. 149). Πριν προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας των αιτήσεων θα εξετάσω τον ισχυρισμό του καθ' ου η αίτηση 2 ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία και οι αιτητές καταχρηστικά και τεχνηέντως έχουν συνενώσει και την εναγόμενη 1 ως διάδικο προκειμένου να προσδώσουν δικαιοδοσία στο Δικαστήριο. Το θέμα δικαιοδοσίας μπορεί αν εγερθεί και εξεταστεί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας ακόμη και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Είναι θέμα δημόσιας τάξης και αποτελεί υποχρέωση του Δικαστηρίου να το εξετάσει. Δεν επαφίεται στη συναίνεση των διαδίκων και ούτε η συναίνεση τους προσδίδει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο. Η νομολογία καθορίζει ότι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εξετάσει κάποια διάφορα προσδιορίζεται από τα γεγονότα που συνθέτουν την απαίτηση και πιο συγκεκριμένα από το κλητήριο ένταλμα και την έκθεση απαίτησης (βλ. Μουρτζινός v. Global Canises Ltd

(1992)1(B) A.A.Δ. 1160). Στη παρούσα περίπτωση δεν έχει καταχωρηθεί έκθεση απαίτησης και ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μόνο το κλητήριο ένταλμα και οι ένορκες δηλώσεις που έχουν καταχωρηθεί στα πλαίσια των αιτήσεων για ενδιάμεσο διάταγμα. Όπως φαίνεται από το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος η απαίτηση των εναγουσών εναντίον όλων των εναγομένων στηρίζεται στον αθέμιτο ανταγωνισμό (PASSING OFF) και στην παράβαση συμφωνίας. O κ. Παπαδόπουλος αναφέρθηκε σε συμφωνίες μεταξύ των εναγόντων 2 και του εναγομένου 2 στις οποίες, ανεξάρτητα από το βάσιμο του περιεχόμενου τους και την ισχύ τους, γίνεται αναφορά στα Δικαστήρια που έχουν δικαιοδοσία για επίλυση των μεταξύ τους των διαφορών και δεν είναι τα Κυπριακά Δικαστήρια. Οι αιτήτριες έχουν όπως ανέφερα ως βάση της απαίτησης τους και το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού και αναφέρονται και στην εναγόμενη 1 η οποία είναι Κυπριακή εταιρεία και έχει την έδρα της στη Λεμεσό στη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Οι ισχυρισμοί του καθ' ου η αίτηση 2 ότι η εναγόμενη 1 δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τα γεγονότα και καταχρηστικά έχει συνενωθεί στην αγωγή στο στάδιο αυτό δεν μπορεί να εξεταστεί αφού η όποια σχέση της εναγόμενης 1 με τα γεγονότα θα εξεταστεί κατά το στάδιο εξέτασης της ουσίας της υπόθεσης. Κατά συνέπεια και έχοντας υπόψη ότι η εναγόμενη 1 είναι Κυπριακή εταιρεία με έδρα την Λεμεσό, κρίνω ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία να εξετάσει την υπόθεση. Είναι ο ισχυρισμός του καθ' ου η αίτηση-εναγόμενου 2 ότι οι ενάγουσες-αιτήτριες απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα όταν προσήλθαν για την εξασφάλιση μονομερώς των ενδιάμεσων διαταγμάτων, και αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς αίτησης που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο διαφορετικά θα μπορούσε να μην εκδώσει τα διατάγματα, το Δικαστήριο μπορεί να τα ακυρώσει χωρίς να εξετάσει την ουσία τους (βλ. Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ.248 και Zein κ.α. ν. Π.Κ. Καμπανέλλα

(2000)1(Α) Α.Α.Δ.606). Η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος και ο όλος μηχανισμός που την διέπει έχουν βαθιές τις ρίζες τους στο Δίκαιο της Επιείκειας και γι' αυτό τον λόγο τονίζεται η φύση της διαδικασίας της μονομερούς αίτησης και το καθήκον που δημιουργείται στον αιτητή ακριβώς λόγω του στοιχείου της ύψιστης πίστεως που καλύπτει τέτοιες αιτήσεις για αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών γεγονότων. Η παράλειψη παρουσίασης τέτοιων γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου. Η αρχή αυτή δεν αφορά μόνο τις περιπτώσεις που ένας αιτητής παραλείπει να αποκαλύψει τα γεγονότα αλλά και όπου αυτά εκτίθενται με τρόπο ελλιπή ή παραπλανητικό ανεξάρτητα αν γίνεται σκόπιμα ή όχι. Το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών και ότι πρέπει να αποκαλυφθεί είναι γεγονότα γνωστά στον αιτητή τα οποία σχετίζονται με το βάσιμο των δικαιωμάτων του όπως αναφέρονται στα δικόγραφα στη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρει καθώς και την πιθανότητα επιτυχίας. Στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co

(1997)1 A.A.Δ.1719 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω σχετικά με το θέμα αποκάλυψης: «Ο Δικαστής κρίνει αν το γεγονός που παραλήφθηκε είναι ουσιαστικό, αν δεν ήταν γνωστό στον αιτητή και δεν μπορούσε εύλογα να γίνει γνωστό και αν η παράληψη έγινε χωρίς σκοπό παραπλάνησης. Αυτά ενέχουν ουσιαστική βαρύτητα αλλά δεν είναι και οι μόνοι αποφασιστικοί παράγοντες. Τελικά το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια παρ' όλη την απόδειξη ουσιαστικής μη αποκάλυψης που δικαιολογεί την άμεση ακύρωση του διατάγματος που εκδόθηκε στη μονομερή αίτηση να διατάξει την συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο διάταγμα υπό όρους.» Αναφέρεται στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1377, ότι: «Αν ένας αιτητής δεν προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα είναι ακυρώσιμο χωρίς να εξεταστεί από το Δικαστήριο η ουσία της υπόθεσης. Αυτό διότι ένα προσωρινό διάταγμα έχει τις καταβολές του στο δίκαιο της επιείκειας και η μονομερής αίτηση που εισάγεται θεωρείται ύψιστης πίστης (uberring fides).» Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στην αγόρευση του ο κ. Παπαδόπουλος, ο βαθμός παραπλάνησης του Δικαστηρίου σ' αυτή την υπόθεση είναι τρομαχτικός σε έκταση αφού δεν αφορά μια δυο περιπτώσεις αλλά και σε βάθος και οι ενάγουσες έχουν δημιουργήσει μια ψεύτικη εικόνα για να οδηγήσουν το Δικαστήριο σε λανθασμένα συμπεράσματα. Οι ενάγουσες απαιτούν $18.600.000 όπως φαίνεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και οι ουσιαστικές απαιτήσεις προέρχονται στη βάση του αθέμιτου ανταγωνισμού (passing off) και/ή παραβιάσεις συμφωνιών. Τα έργα όμως που όπως ισχυρίζονται οι ενάγουσες «έκλεψε» από αυτές ο εναγόμενος 2 τα πήραν οι εναγόμενοι 6 και 7 και άρα η απαίτηση για passing off εναντίον του εναγομένου 2 δεν έχει βάση. Παρά δε τον ισχυρισμό των εναγουσών για αθέμιτο ανταγωνισμό οι ενάγουσες δεν ζήτησαν κανένα διάταγμα εναντίον εκείνου που χρησιμοποιεί, όπως ισχυρίζονται, το όνομα τους να σταματήσει να το χρησιμοποιεί. Ουσιαστικά, όπως ανέφερε περαιτέρω ο κ. Παπαδόπουλος, αυτό που μένει ως βάση της απαίτησης είναι η παραβίαση των συμφωνιών η οποία σύμφωνα με τις ενάγουσες προκύπτει από τρία έργα (projects). Ένα νοσοκομείο (Arar University Hospital) στη Σαουδική Αραβία για το οποίο διεκδικούν $2.000.000 για την Μαρίνα στο Κατάρ (Coast Guard Marine) από όπου διεκδικούν $3.600.000 και το υπόλοιπο ποσό των $13.130.000 το διεκδικούν για την ανέγερση του παλατιού Λουσαϊλ επίσης στο Κατάρ. Η πρώτη συμφωνία η οποία σχετίζεται με τα έργα είναι το Τεκμήριο 6 με τον τίτλο «Memorandum of Understanding» το οποίο υπογράφει ο εναγόμενος 2 και αφορά το Arar University Hospital. O καθ' ου η αίτηση 2 παρουσίασε μαρτυρία όπως ανέφερε ο κ. Παπαδόπουλος ότι το έργο αυτό δεν έγινε από τον εναγόμενο 2, αφού δεν κέρδισε τον διαγωνισμό αλλά από τρίτο πρόσωπο. Οι αιτήτριες το μόνο που παρουσίασαν ήταν ένα email όχι από τον εναγόμενο 2 αλλά από ένα υπάλληλο του στο οποίο αναφέρει ότι κερδίσαμε, αλλά πρέπει να μας στείλετε τα στοιχεία που ζητούν γιατί πιθανό να χάσουμε. Οι αιτήτριες με το Τεκμήριο 9 αναφέρουν όπως είπε ο κ. Παπαδόπουλος την μισή αλήθεια, αφού τελικά δεν πήρε το έργο ο εναγόμενος 2 και η ουσία είναι ότι η όλη διεκδίκηση αυτών των δύο εκατομμυρίων καταρρέει. Το Τεκμήριο 6 είναι μια προκαταρκτική συμφωνία γενικής φύσης το οποίο αναφέρει ότι αν έπαιρναν τα έργα τότε να συμφωνούσαν τι θα έκανε ο καθένας. Το Τεκμήριο 9 έχει κατατεθεί σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο όχι γιατί διεκδικούν οτιδήποτε οι αιτήτριες στη βάση του αλλά με σκοπό την παραπλάνηση αφού αντί των όρων που ισχυρίζονται στην ένορκη δήλωση οι αιτήτριες για ποσοστό 50% - 50% φαίνεται ότι η συμφωνία ήταν για ποσοστό 1% για τις ενάγουσες. Το δε χειρότερο είναι σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο ότι η συμφωνία που ακολουθεί είναι άλλη και ανυπόγραφη. Για αυτό το έργο στο Κατάρ δεν υπάρχει συμφωνία όμως οι ενάγουσες απαιτούν €3.600.

1. Η ουσία όμως σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο είναι ότι το έργο αυτό κατακυρώθηκε στην GET χωρίς αναφορά στη Bioter. Ο ενόρκως δηλών γνώριζε σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο από το 2015 ότι αυτά τα έργα τα πήρε ο εναγόμενος
2. Για το έργο αυτό η GET πρότεινε την Bioter ως υπεργολάβο και η αμοιβή που θα έπαιρνε θα ήταν για τις εργασίες που θα εκτελούσε ως υπεργολάβος. Η Bioter από δική της αδιαφορία ή αμέλεια δεν ξεκίνησε οποιαδήποτε εργασία επειδή δεν προέβη στα αναγκαία διαβήματα για να αποκτήσει παρουσία στο Κατάρ. Όσον αφορά το τελευταίο έργο που είναι και η μεγαλύτερη απαίτηση των εναγουσών ναι μεν το έργο ανατέθηκε στον εναγόμενο 2 το 2016, όμως σύμφωνα με το Τεκμήριο 26 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση φαίνεται ότι η ανάθεση του έργου δεν ολοκληρώθηκε. Περαιτέρω όπως ανέφερε ο κ. Παπαδόπουλος οι ενάγουσες δεν αποκάλυψαν ότι η ενάγουσα 1 ήταν θυγατρική εταιρεία της ενάγουσας 2 πριν πέντε χρόνια και σήμερα που διεκδικεί τις απαιτήσεις αυτές δεν αποκάλυψαν ότι η ενάγουσα 1 ανήκει στο κ. Μαυροσκότη προσωπικά. Το Τεκμήριο 1 που είναι δέσμη πιστοποιητικών και αφορούν το 2012 παραπλανητικά κατατέθηκαν για να δίδεται η εντύπωση ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε αλλοίωση στη δομή της εταιρείας. Στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση παρουσιάζεται η ενάγουσα 2 σαν μία φημισμένη εταιρεία εισηγμένη στο χρηματιστήριο. Παραλείπουν όμως να αναφέρουν οι αιτήτριες ότι σήμερα είναι υπό διαγραφή γιατί είναι χρεοκοπημένη. Οι ενάγουσες όπως αναφέρει ο κ. Παπαδόπουλος κανένα έργο έκαμαν εκτός Ελλάδος όμως παρουσιάζουν μέσω του Τεκμηρίου 2 που αφορούσε το διαφημιστικό τους 13 χρόνια πριν ότι εκτέλεσαν έργα στο εξωτερικό και απέκτησαν διεθνή φήμη σε πολλές χώρες ιδίως στη Μέση Ανατολή και έχουν εμπορική έννοια στη Μέση Αναστολή. Οι ισχυρισμοί που οι αιτήτριες προβάλλουν στην παράγραφο 7Α και 7Β της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση σχετικά με την υπογραφή μιας γενικής συμφωνίας μεταξύ εναγομένου 2 και εναγομένου 7 δεν είναι βάσιμοι αφού το Τεκμήριο 4 δεν είναι συμφωνία αλλά μια δήλωση για συνεργασία. Οι ενάγουσες δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο, αλλά με μισές αλήθειες και παραπλανητικά στοιχεία προσπάθησαν να δώσουν στο Δικαστήριο μια λανθασμένη εικόνα για την δήθεν ευρωστία των εναγουσών με εμπορική εύνοια στη Μέση Ανατολή την οποία έκλεψε ο εναγόμενος
3. Στη δική του αγόρευση ο κ. Τσαρκάτζιης ανέφερε ότι οι ενάγοντες δεν απέκρυψαν από το Δικαστήριο οποιαδήποτε γεγονότα και δεν παρουσίασαν ψευδή εικόνα. Ο κ. Τσαρκάτζιης αναφέρει στη γραπτή του αγόρευση ότι τα λιμενικά έργα που φαίνονται στο Τεκμήριο 7 είναι τα έργα που ανέλαβε ο εναγόμενος 2 με τα πιστοποιητικά εκτέλεσης των εναγόντων. Ότι έργο εκτέλεσε ο εναγόμενος 2 πριν το 2013 ήταν έργα όπως σπίτια και βίλες αλλά όχι έργα υποδομής και αυτό επιβεβαιώνεται από το Τεκμήριο 7 και τα πιστοποιητικά εκτέλεσης που το συνοδεύουν. Εάν οι εταιρείες του εναγόμενου 2 είχαν όπως διερωτήθηκε ο κ. Τσαρκάτζιης την απαιτούμενη προηγούμενη εμπειρία γιατί τότε ζητούσε μέσω των υπαλλήλων του τα σχετικά πιστοποιητικά και το προφίλ των εναγόντων και γιατί συμβλήθηκε μαζί τους ζητώντας την συνδρομή τους στην ανάληψη έργου. Ούτε σε σχέση με την οικονομική κατάσταση των αιτητριών υπήρχε, όπως αναφέρει στην αγόρευση του ο κ. Τσαρκάτζιης παραπλάνηση. Ουσιαστικός χρόνος ήταν το 2012 και το 2012 η ενάγουσα 2 είχε κύκλο εργασιών €6.364.000 και απαριθμούσε στην υπηρεσία της 34 μηχανικούς. Το μνημόνιο συναντίληψης για το Ιράκ υπογράφτηκε παρά τις προσπάθειες του εναγόμενου 2 να καταδείξει το αντίθετο και αυτό αποδεικνύεται από το σχετικό πληρεξούσιο ημερομηνίας 17.4.2013 που δόθηκε από την ενάγουσα 1 στον εναγόμενο 2 στο Ιράκ και είναι υπογραμμένο από τον εναγόμενο 2 και το οποίο κάνει αναφορά στο σχετικό μνημόνιο αναφέροντας μάλιστα ότι λαμβάνεται υπόψη η υπογραφή μνημονίου συναντίληψης μεταξύ των μερών ημερομηνίας 17.4.2013 δηλαδή το μνημόνιο που ο εναγόμενος 2 ισχυρίζεται ότι δεν υπέγραψε. Το ότι υπογράφηκαν και τα δύο μνημόνια συναντίληψης σε σχέση με το Κατάρ το γενικό και για τα νοσοκομεία αποδεικνύεται όπως αναφέρει ο κ. Τσαρκάτζιης από το Τεκμήριο 6 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Γεώργιου Μαυροσκότη. Σε κάθε περίπτωση αυτό που έχει σημασία είναι το τι έχει συμφωνηθεί και όχι η μορφή της συμφωνίας. Επίσης το τι συμφωνήθηκε συνάγεται επίσης και από την συμπεριφορά των μερών και τις ενέργειες τους, με την αποστολή δηλαδή από πλευράς των εναγόντων των πιστοποιητικών και του προφίλ τους για διάφορα έργα ιδιαίτερα σε σχέση με τα λιμενικά έργα που επρόκειτο να λάβουν χώρα στο Κατάρ, όπως το Coast Guard Marine. Το σύνολο της μαρτυρίας που προσκόμισαν οι ενάγοντες σκοπό έχει όπως αναφέρει ο κ. Τσαρκάτζιης να καταδείξει αθέμιτο ανταγωνισμό και είναι με βάση αυτή την βάση αγωγής που συνενώθηκαν όλοι οι εναγόμενοι στην παρούσα αγωγή. Η παράβαση των συμφωνιών συναντίληψης τίθεται ως παρεπόμενη βάση αγωγής και/ή ως επικουρική βάση αγωγής. Όπως περαιτέρω ανέφερε ο κ. Τσαρκάτζιης από τα στοιχεία που έχει προσκομίσει ο εναγόμενος 2 δεν προκύπτει από οποιοδήποτε έγγραφο ότι οι ενάγουσες γνώριζαν ότι το έργο Coast Guard Marina αναλήφθηκε από τον εναγόμενο 2 και συγκεκριμένα από την εναγόμενη
4. Οι φωτογραφίες που απέστειλε ο εναγόμενος 5 στο Γ. Μαυροσκότη δεν αναφέρουν ποιο έργο αποτυπώνεται στις φωτογραφίες και ποιος το εκτελεί. Συνεπώς πώς μπορούσαν να γνωρίζουν οι ενάγουσες ότι το εν λόγω έργο εκτελείτο από τον εναγόμενο 2 για να ισχυρίζεται ότι το απέκρυψαν. Ο κ. Τσαρκάτζιης θεωρεί όπως ανέφερε στην αγόρευση του σαν βασική αιτία αγωγής τον αθέμιτο ανταγωνισμό, και επικουρικά την παράβαση συμφωνίας, όμως οι ενάγουσες απαιτούν εναντίον των εναγομένων €19.530.000 ως αποζημιώσεις για παράβαση των συμφωνιών ημερομηνίας 12.10.12 και 17.4.13 (βλέπε παράγραφο Ε του Παρακλητικού της αγωγής) πλέον αποζημιώσεις για αθέμιτο ανταγωνισμό. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι οι συμφωνίες ημερ. 12.10.12 και 17.4.13 είναι ουσιαστικά στοιχεία της αγωγής και αφορούν την έκδοση των παρόντων διαταγμάτων. Οι ισχυρισμοί του εναγόμενου 2 ότι σε σχέση με την ανάληψη των έργων από αυτόν στην βάση των οποίων οι ενάγουσες απαιτούν το ποσό των €19.530.000 οι ενάγουσες παρέλειψαν να αναφέρουν ότι για το Azaz University Hospital δεν κέρδισε τον διαγωνισμό και για το παλάτι Λουσαϊλ που είναι και η μεγάλη απαίτηση των εναγουσών ότι η ανάθεση του έργου διακόπηκε, παρέμειναν αναντίλεκτοι και αυτό δεν θεωρώ ότι είναι χωρίς σημασία αφού εάν τα έργα αυτά δεν εκτελέστηκαν από τον εναγόμενο 2 που στηρίζεται η απαίτηση των εναγουσών. Αυτό βέβαια αφορά περισσότερο την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όμως ταυτόχρονα θεωρώ ότι εάν το Δικαστήριο είχε υπόψη του ένα τέτοιο γεγονός διαφορετικά θα αντιμετώπιζε το αίτημα των αιτητριών στο χρόνο εξέτασης της αίτησης χωρίς ειδοποίηση. Στο στάδιο αυτό σίγουρα δεν εξετάζεται το αξιόπιστο των ισχυρισμών της κάθε πλευράς και ούτε θα εξεταστούν οι ισχυρισμοί για ψεύδη του Γεώργιου Μαυροσκότη στην έκταση που ο κ. Παπαδόπουλος εισηγείται. Θα εξεταστούν όμως όλα τα θέματα που αντικειμενικά γνώριζαν ή έπρεπε να γνωρίζουν οι αιτήτριες στο χρόνο που προσήλθαν στο Δικαστήριο με αίτηση χωρίς ειδοποίηση και τα απέκρυψαν ή έδωσαν παραπλανητική εντύπωση στο Δικαστήριο. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός του κ. Τσαρκάτζιη ότι από τα στοιχεία που έχει προσκομίσει ο εναγόμενος 2 δεν προκύπτει ότι οι αιτήτριες γνώριζαν για το έργο Coast Guard Marine και ότι αναλήφθηκε από την εναγόμενη
5. Εφόσον το έργο αυτό αποτελεί βάση για απαίτηση των εναγουσών ύψους €3.600.000 η υποχρέωση ήταν των αιτητριών να τεκμηριώσουν θετικά τον ισχυρισμό τους και να παρουσιάσουν όλα τα στοιχεία που είχαν και όχι να διερωτούνται πώς θα μπορούσαν να το γνωρίζουν. Φαίνεται όμως μέσα από το Τεκμήριο 2 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ότι στα πλαίσια αυτού του έργου ο Γ. Μαυροσκότης λάμβανε ενημέρωση από τον Δημήτρη Κορδάλη, ο οποίος ήταν στενός συνεργάτης της Ενάγουσας
6. Ο ισχυρισμός του καθ' ου η αίτηση 2 μέσω του Δημήτρη Κορδάλη ότι οι ενάγουσες ουδέποτε ανέλαβαν την εκτέλεση έργων εκτός Ελλάδος παραμένει αναντίλεκτος και αυτό είναι κατά την κρίση μου βασικό στοιχείο στην διεκδίκηση αποζημιώσεων για αθέμιτο ανταγωνισμό εφόσον οι αιτήτριες δεν είχαν εμπορική εύνοια στην περιοχή όπου διεκδικούν δικαιώματα σε αντίθεση με τους αναντίλεκτους ισχυρισμούς του εναγόμενου 2 ότι ο κύκλος εργασιών του αφορά εκτός από τον Λίβανο και το Κατάρ. Στην υπόθεση Alain Barnardin v. Pavilion Properties

(1967)R.P.C. 581, η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Demades (Overseas) Ltd. v. Stutio MA.ST. Ltd

(1996)1 A.A.Δ. 799, αναφέρθηκαν τα εξής: «Ο έμπορος δεν μπορεί να αποκτήσει εμπορική εύνοια σ' αυτή τη χώρα χωρίς να υπάρχει κάποιο είδος χρήσης σ' αυτή τη χώρα. Η χρήση μπορεί να προσλάβει διάφορους τρόπους και σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ μικρές δραστηριότητες είχαν κριθεί ως αρκετές.» Ενώ οι ενάγουσες είχαν όπως ισχυρίζονται το 2012 κύκλο εργασιών €6.364.000 παραμένει αναντίλεκτος ο ισχυρισμός του εναγόμενου 2 ότι ο κύκλος εργασιών της εναγόμενης 6, η οποία δραστηριοποιείται μέσω του εναγόμενου 2 είχε κατά τα έτη 2014 και 2015 κύκλο εργασιών ύψους περίπου $495.000.000 και η εναγόμενη 7 είχε από το 2013 μέχρι το 2015 κύκλο εργασιών $96.

1. Αναντίλεκτος παραμένει επίσης ο ισχυρισμός του εναγόμενου 2 ότι η πρόσκληση που στάληκε στην ενάγουσα από το Private Office του Κατάρ για αναπτυξιακά έργα στο Κατάρ έγινε κατόπιν αιτήματος της GET ως χειρονομία καλής θέλησης προς την ενάγουσα
2. Τα πιο πάνω που σχετίζονται κατά την κρίση μου με την προσπάθεια των εναγουσών να παρουσιάσουν τον εαυτό τους ως τις οικονομικά ισχυρές εταιρείες, το όνομα των οποίων χρησιμοποίησε ο εναγόμενος 2 για να αποκτήσει εμπορική εύνοια και κατά συνέπεια να προβεί σε αθέμιτο ανταγωνισμό καταδεικνύουν ότι οι αιτήτριες στο χρόνο εξέτασης των αιτήσεων χωρίς ειδοποίηση παρουσίασαν μια παραπλανητική εικόνα στο Δικαστήριο τόσο για την οικονομική κατάσταση του καθ' ου η αίτηση 2 και των εταιρειών του σε σχέση με τις ίδιες, όσο και για τον κύκλο εργασιών τους σε σχέση επίσης με τον εναγόμενο 2 και τις εταιρείες που ελέγχονται από αυτόν. Ο κ. Παπαδόπουλος αναφέρθηκε σε σωρεία περαιτέρω γεγονότων που όπως ισχυρίζεται αποτελούν απόκρυψη. Δεν θα εξετάσω το σύνολο των ισχυρισμών αυτών αφού μεγάλο μέρος αναφέρεται και σε ισχυρισμούς για ψεύδος του Γεώργιου Μαυροσκότη. Οι ισχυρισμοί αυτοί οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό παραμένουν αναντίλεκτοι όπως και οι αναφορές για ανυπόγραφες συμφωνίες τις οποίες παρουσίασαν οι αιτήτριες επηρεάζουν και την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όμως στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο εξετάζει τον ισχυρισμό για απόκρυψη στοιχείων και παραπλάνησης του Δικαστηρίου και θα συμφωνήσω με την θέση του κ. Παπαδόπουλου με παραπομπή στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusit Ltd

(2004)1 A.A.Δ. 1953, ότι η εικόνα που δίδεται στο Δικαστήριο στο στάδιο εξέτασης της αίτησης χωρίς ειδοποίηση πρέπει να αντανακλά την πραγματικότητα και όχι στο σχηματισμό άλλης εικόνας. Όπως αναφέρθηκε επίσης στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ.248, η παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «Δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία. Είναι η κρίση μου ότι η παραπλανητική εικόνα που έδωσαν οι αιτήτριες τόσο για την εμπειρία του εναγόμενου 2 και των εταιρειών του όσο και για την οικονομική του κατάσταση και τον κύκλο εργασιών του σε σχέση με τη δική τους αντίστοιχη κατάσταση παρουσιάζοντας τον Εναγόμενο 2 ως το πρόσωπο που χρησιμοποίησε τα δικά τους πιστοποιητικά για να «υποκλέψει» τη φήμη τους, ενώ η πραγματική εικόνα είναι διαφορετική όπως αναφέρω πιο πάνω επενεργεί καταλυτικά και διασαλεύει τη βάση των διαταγμάτων αφού έχει πλήξει θανάσιμα τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να καταλήξει ότι οι ενάγουσες αιτήτριες ενήργησαν με την ύψιστη πίστη που όφειλαν ερχόμενες μονομερώς και ζητώντας δραστική θεραπεία και για το λόγο αυτό το Δικαστήριο δεν μπορεί να ακούσει περαιτέρω τις αιτήτριες και τα διατάγματα ημερομηνίας 30.3.2017 και 18.4.2017 ακυρώνονται. Οι αιτήσεις ημερ. 29.3.2017 και 12.4.2017 απορρίπτονται με έξοδα υπέρ του καθ' ου η αίτηση 2 και εναντίον των αιτητριών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............ Ρ. Λιμνατίτου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /MK, AΛ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο