Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.α. ν. Εlite Confectionery Holdings Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2713/15, 2087/15, 29/9/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A320 Αρ. Αγωγής: 2713/15 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, εκ Λευκωσίας Ενάγουσας και
- Εlite Confectionery Holdings Ltd, εκ Λεμεσού
- Κώστας Χρίστου Τυλλιρίδης, εκ Λεμεσού
- Άντρη Τυλλιρίδου άλλως Άντρη Φυλακτού, εκ Λεμεσού
- Ελίνα Κώστα Τυλλιρίδου, εκ Λεμεσού
- Χρίστος Κώστα Τυλλιρίδης, εκ Λεμεσού Εναγομένων Αρ. Αγωγής: 2087/15 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, εκ Λευκωσίας Ενάγουσας και
- Εlite Confectionery Holdings Ltd, εκ Λεμεσού
- Κώστας Χρίστου Τυλλιρίδης, εκ Λεμεσού
- Άντρη Φυλακτού, εκ Λεμεσού
- Ελίνα Κώστα Τυλλιρίδου, εκ Λεμεσού
- Χρίστος Κώστα Τυλλιρίδης, εκ Λεμεσού Εναγομένων Αίτηση ημερ. 16.2.17 υπό εναγομένων 1-5 αιτητών για συνένωση αγωγών Ημερομηνία: 29 Σεπτεμβρίου 2017 Για εναγομένους 1-5 - αιτητές: κος Ανδρέας Χαραλάμπους Για ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση: κα Χριστίνα Χατζηγιώρκη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση τους οι εναγόμενοι - αιτητές, αιτούνται την συνεκδίκαση της αγωγής 2713/15 με την αγωγή 2087/
- Τα γεγονότα της αίτησης που επικαλούνται οι αιτητές, εμφαίνονται κατά τους ισχυρισμούς τους, στη δικογραφία. Αναφέρεται περαιτέρω στο σώμα της αίτησης ότι οι αγωγές έχουν κοινά πραγματικά γεγονότα και νομικά σημεία αφού αφορούν τραπεζικά δάνεια με κοινές εγγυήσεις και ενυπόθηκες εξασφαλίσεις. Επιπλέον, στρέφονται εναντίον των ιδίων εναγομένων και οι μάρτυρες θα είναι οι ίδιοι και από τις δύο πλευρές. Αναφέρεται επίσης στο σώμα της αίτησης ότι η συνεκδίκαση των αγωγών θα περισώσει πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα καθότι αποφεύγεται η πολλαπλότητα της διαδικασίας και ο κίνδυνος έκδοσης διαφορετικών δικαστικών αποφάσεων από ξεχωριστά Δικαστήρια για το ίδιο επίδικο θέμα. Η ενάγουσα καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης με την οποία αρνείται το αίτημα συνένωσης των αγωγών. Στους λόγους ένστασης αναφέρεται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για συνεκδίκαση αφού οι αγωγές δεν έχουν κοινά νομικά ή πραγματικά θέματα. Οι αγωγές σύμφωνα με τους λόγους ένστασης, αφορούν διαφορετικές συμφωνίες, διαφορετικά είδη πιστωτικών διευκολύνσεων που χορηγήθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες και στις οποίες επιδιώκονται διαφορετικές αξιώσεις. Οι μάρτυρες σε κάθε μία αγωγή θα είναι διαφορετικοί και ως εκ τούτου η συνένωση τους θα προκαλέσει σύγχυση και καθυστέρηση στην εκδίκαση τους. Τέλος, αναφέρεται στους λόγους ένστασης ότι υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας αίτησης για συνεκδίκαση. Αγορεύσεις: Ο συνήγορος των εναγομένων - αιτητών στην αγόρευση του, αναφέρθηκε στις εκθέσεις απαιτήσεων και στις δύο αγωγές, ισχυριζόμενος ότι σε αμφότερες, η ενάγουσα επιζητά εναντίον των ιδίων προσώπων, απόφαση για χρεωστικό υπόλοιπο καθώς και διατάγματα για εκποίηση υποθηκών. Με την ανταπαίτηση που καταχώρισαν οι εναγόμενοι και στις δύο αγωγές, αμφισβητούν τη νομιμότητα και εγκυρότητα των επίδικων δανειακών συμβάσεων. Προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι συγκεκριμένες ρήτρες που είναι ταυτόσημες σε όλες τις πιο πάνω συμφωνίες, είναι άκυρες γιατί προσκρούουν στον Περί Καταχρηστικών Ρητρών Νόμο, καθώς και σε ευρωπαϊκές οδηγίες. Ακολούθως, ο συνήγορος αναφέρθηκε σε νομολογία που ερμηνεύει τη Δ.14 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία καθορίζει την εξουσία του Δικαστηρίου για συνένωση αγωγών. Ήταν η θέση του ότι σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος θα καθοριστεί μια ενιαία νομική αντιμετώπιση και επίλυση των επιδίκων θεμάτων. Επιπλέον θα περισωθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος και έξοδα μεταξύ των διαδίκων. Από την άλλη πλευρά, η συνήγορος της ενάγουσας - καθ' ης η αίτηση αφού επανέλαβε τους λόγους ένστασης, προέβη σε εκτενή αναφορά στα γεγονότα των υποθέσεων, όπως εμφανίζονται στις αντίστοιχες εκθέσεις απαίτησης. Στην συνέχεια, η συνήγορος επανέλαβε τον ισχυρισμό ότι στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχουν κοινά νομικά ή πραγματικά ζητήματα στις δύο εκθέσεις απαιτήσεως που να δικαιολογούν την συνεκδίκαση των αγωγών. Οι δύο αγωγές, αφορούν διαφορετικές διευκολύνσεις, κάθε μια από τις οποίες διέπεται από τους δικούς της ξεχωριστούς όρους. Πρόκειται για δάνεια που παραχωρήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και κάτω από διαφορετικές περιστάσεις. Κάθε μια από τις πιο πάνω συμφωνίες θα πρέπει στο στάδιο της ακρόασης να τύχει της δέουσας παρουσίασης και να εξηγηθούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Ακόμα και οι κοινές εγγυήσεις που εξασφαλίζουν τις πιο πάνω υποχρεώσεις δεν συνιστούν κοινά πραγματικά σημεία τέτοιας σπουδαιότητας, αφού το ύψος του κάθε χρέους θα πρέπει να αποδειχθεί ξεχωριστά σε κάθε περίπτωση. Είναι η θέση της ενάγουσας ότι η εκδίκαση των υπό κρίση αγωγών, πρέπει να γίνει ξεχωριστά ούτως ώστε να έχει ανεμπόδιστη την δυνατότητα επικέντρωσης στη λεπτομέρεια της κάθε απαίτησης της και στα διαφορετικά γεγονότα και πορεία της κάθε συμβατικής σχέσης. Ήταν η θέση της συνηγόρου ότι τυχόν συνένωση των αγωγών θα αποστερούσε από την ενάγουσα τη δυνατότητα να αποδείξει την υπόθεση της με την μέγιστη δυνατή λεπτομέρεια. Επιπλέον θα δημιουργούσε μεγάλο όγκο μαρτυρίας σε μια διαδικασία που θα ήταν πρακτικά ανέφικτο να τύχει καλής και δίκαιης παρακολούθησης και διαχείρισης. Εν τέλει, τέτοια συνένωση θα περιπλέξει και θα συγχύσει τα επίδικα θέματα παρά να δημιουργήσει συντόμευση και απλούστευση της διαδικασίας. Στη συνέχεια με παραπομπή στο ιστορικό της υπόθεσης, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η αίτηση για συνεκδίκαση καταχωρήθηκε σε καθυστερημένο στάδιο, χωρίς να δοθεί κάποια επαρκής δικαιολογία για τούτο. Το γεγονός αυτό κατά την συνήγορο, αποτελεί από μόνο του καλό λόγο για απόρριψη του αιτήματος. Στη συνέχεια με παραπομπή σε νομολογία, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι το γεγονός της ομοιότητας κάποιων υπερασπίσεων σε κάθε υπόθεση δεν είναι παράγοντας αποφασιστικός για συνένωση των αγωγών. Νομική πτυχή Η Δ.14 Θ.2 στην οποία στηρίζεται η αίτηση προβλέπει τα πιο κάτω: « When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated. » Σε ελεύθερη μετάφραση: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα, τα οποία συνεπάγονται οι αγωγές αυτές, ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο ή ο δικαστής μπορεί να διατάξει τη συνένωση τους». Η Δ.14 Θ.2 είναι πανομοιότυπη με την Ο.49 R.8 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών. Ως εκ τούτου, η Αγγλική νομολογία είναι καθοδηγητική επί του θέματος. Από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης, αλλά και από την νομολογία Κυπριακή και Αγγλική, προκύπτει ότι κύριος σκοπός της συνένωσης αγωγών είναι η εξοικονόμηση Δικαστικού χρόνου και εξόδων καθώς και η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών. Εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 Θ.2, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει την συνένωση αγωγών. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το Δικαστήριο θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι η συνένωση είναι επιθυμητή για σκοπούς καλύτερης απονομής της δικαιοσύνης (βλέπε Balley v. Marchioness Curzon of Kedleston and others
(1932)All E.R. 398, στις σελ. 402-403 & Hadjiathanasiou v. Parperides and others
(1975)1 C.L.R. 401). Το στοιχείο της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της δικαιοσύνης, εξετάζεται σε συνάρτηση με το κατά πόσον υπάρχει κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότων τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα ζητήματα ώστε με την συνένωση να αποφεύγεται η πολλαπλότητα των διαδικασιών και να εξοικονομείται έτσι πολύτιμος δικαστικός χρόνος και έξοδα. Στην υπόθεση Hadjiathanasiou v. Parperides, (ανωτέρω), αναφέρονται στην σελίδα 406 της απόφασης, τα πιο κάτω σε σχέση με το θέμα: "We think, and it has not been disputed by counsel, that the trial Court has power to consolidate actions pending in the same Court and that it is exercisable where some common question of Law or fact arises in all the actions to be consolidated. From the authorities we are about to quote, it appears that actions brought by the same persons against different defendants in respect of the same libel or other connected cause, as well as for actions for negligence by different plaintiffs against the same defendant arising out of the same accidents, the Court can exercise it discretionary powers to order consolidation and generally when the plaintiffs could have joined in one action under the provisions of order 9 of our Civil procedure Rules". Στην υπόθεση Μedcon Construction v. Χρ. Μαρνέρος
(1997)1Α Α.Α.Δ. 546, αναφέρεται ότι συνήθως εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση. Τονίστηκε επίσης η βασική αρχή ότι η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων με κύρια κριτήρια τον περιορισμό των εξόδων και την επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης. Ως προς την εξέταση της προϋπόθεσης ύπαρξης κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, σχετική είναι η απόφαση Samata Enterprises v. Σταύρου
(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1876. Αναφέρθηκε στην υπόθεση αυτή ότι η πιο πάνω προϋπόθεση, διαπιστώνεται αποκλειστικά από μελέτη της έκθεσης απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο σε συμφωνία με την πρωτόδικη απόφαση, σημείωσε ότι Δ.14 Θ.2 ρητά αναφέρεται στις απαιτήσεις των αγωγών και όχι στις υπερασπίσεις. Παρόλα αυτά, μεταγενέστερη νομολογία αναφέρθηκε στο θέμα της κοινής υπεράσπισης των εναγομένων ως στοιχείο που μπορεί να ληφθεί υπόψιν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για έγκριση του αιτήματος. Σχετική είναι η υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries,
(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1721, όπου στην αιτιολόγηση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, γίνεται αναφορά και στα κοινά ζητήματα που εγείρουν οι εναγόμενοι με τις υπερασπίσεις τους. Η συνένωση ως εκ τούτου κρίθηκε δικαιολογημένη, σε σχέση με το κριτήριο του περιορισμού των εξόδων και της επιτάχυνσης της απονομής της δικαιοσύνης. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την σελίδα 1726 της πιο πάνω απόφασης: « Κοινά επίσης είναι τα περισσότερα ζητήματα που οι εναγόμενοι στις δύο αγωγές εγείρουν στις υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις τους. Πρόκειται για υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις που εμφανίζουν ταυτοσημία επί όλων σχεδόν των ζητημάτων, νομικών και πραγματικών, που αντιστοίχως εγείρονται.» Επιπλέον σύμφωνα με την νομολογία, πέραν των δικογράφων υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο όπως η πολυπλοκότητα των επίδικων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου (βλ. μεταξύ άλλων Lewis v. Daily Telegraph Ltd (No. 2)
(1964)1 All E.R. 705). Ο κατάλληλος χρόνος υποβολής αιτήματος συνένωσης, είναι το στάδιο των οδηγιών. Όμως τόσο ο χρόνος όσο και το στάδιο στο οποίο υποβάλλεται αίτημα συνένωσης, είναι στοιχεία που συνεκτιμώνται μαζί με τα υπόλοιπα περιστατικά της υπόθεσης, προκειμένου το Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια για την εξέταση του αιτήματος (βλ. Μενέλαου κα ν. Ξενοφώντος
(1989)1E Α.Α.Δ. 371 στη σελ.375). Η διαδικασία υποβολής του αιτήματος, αναφέρεται στην 4η έκδοση του συγγράμματος Halsbury´s Laws of England. Στον τόμο 37, παράγραφος 70 της 4ης έκδοσης του πιο πάνω συγγράμματος, αναφέρεται ότι η συνένωση αγωγών μπορεί να ζητηθεί με δύο τρόπους. Είτε με την καταχώρηση ξεχωριστής αίτησης σε κάθε αγωγή που θα συνενωθεί είτε με την καταχώρηση μιας αίτησης στην οποία όμως αναφέρονται όλοι οι τίτλοι των αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση. Το σημαντικό στην όλη διαδικασία, είναι ότι οι φάκελοι των υποθέσεων των οποίων επιδιώκεται η συνένωση, να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου που εξετάζει την αίτηση συνεκδίκασης. Αναφέρεται επίσης ότι η αίτηση για συνένωση θα πρέπει να καταχωρείται το συντομότερο δυνατόν μόλις ο εναγόμενος εκδηλώσει πρόθεση να υπερασπιστεί, παρότι μπορεί επίσης να εξεταστεί και στο στάδιο της αίτησης για οδηγίες. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's (ανωτέρω): "An application for consolidation is made by summons before the master in the Queen's Bench Division, or by summons or motion in the Chancery Division. I should be made as soon as possible and may be made as soon as the defendants have given notice of intentions to defend, although it may also be made on or under the summons for directions. A separate summons should be issued in each action proposed to be consolidated or one summons may be issued, provided it fully sets out the titles of each such action. The principle is that all the actions to be consolidated must be before the court at the same time." Σύμφωνα με την νομολογία, είναι δυνατόν να διαταχθεί μερική συνένωση αγωγών. Στις περιπτώσεις αυτές, γίνεται συνεκδίκαση μόνο ορισμένων επίδικων θεμάτων και στην συνέχεια οι αγωγές αποσυνδέονται προκειμένου να εκδικαστούν ξεχωριστά τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα. Σχετική είναι η υπόθεση Αντωνιάδης ν. Οικονομίδης
(1977)1 JSC 103, στην οποία αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τα ακό9λουθα: "The application is based on the provisions of O.14 r.2 of the Civil Procedure Rules whereby the Court is empowered, in its discretion, to order consolidation provided it appears that common questions of law or fact of sufficient importance in proportion to the rest of the matters in issue make it desirable that the action be heard together. No provision is made in the rule as such for partial consolidation, that is consolidation for purposes of hearing of some of the issues in dispute but the word "may" in the context of the rule, clearly imports a discretionary power wide enough to authorize any kind of consolidation designed to further the object of consolidation that lay in the avoidance of multiplicity of proceedings and the saving of expense." Παρόλο που η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι πλατιά, η συνένωση δεν είναι επιθυμητή όταν προκύπτουν πρακτικές δυσκολίες. Για παράδειγμα όπου οι ενάγοντες στις διάφορες αγωγές έχουν διαφορετικούς δικηγόρους (βλ.Lewis v. Daily Telegraph (No.2) ανωτέρω) ή όπου οι εναγόμενοι προβάλλουν διαφορετικές υπερασπίσεις (βλ. Daws v. Daily Sketch & Sunday Graphics Ltd and others v. Same
(1960)1 All E.R. 397) Το ίδιο ισχύει και σε διασταυρούμενες αγωγές (cross actions), όταν ο ενάγοντας στην μια αγωγή είναι εναγόμενος στην άλλη. Αυτό γιατί προκύπτουν δυσκολίες ως προς το ποιος διάδικος φέρει το βάρος απόδειξης και κατ' επέκταση ποιος διευθύνει τις συνενωθείσες αγωγές και ξεκινά πρώτος την υπόθεση του. Εντούτοις και σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να διαταχθεί η συνένωση για σκοπούς εξοικονόμησης χρόνου και δικαστικής δαπάνης αν η δεύτερη αγωγή ήταν δυνατόν να λάβει την μορφή ανταπαίτησης στην πρώτη. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφο 69: "On the other hand, there may be circumstances which may make it undesirable or even impossible, or at least impracticable, to make an order for consolidation. Thus two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action unless one action can be ordered to stand as a counterclaim in the consolidated action. Επιπλέον στην περίπτωση που διαπιστωθεί ότι οι αγωγές έχουν κοινά νομικά και πραγματικά σημεία, το θέμα της ρύθμισης της διαδικασίας, θεωρείται δευτερεύον. Σχετική είναι η υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries (ανωτέρω) στην σελ. 1726 της οποία λέχθηκαν τα εξής: « Το ζήτημα του προσδιορισμού του διαδίκου του έχοντος το δικαίωμα να αρχίσει πρώτος θα έπρεπε να είχε θεωρηθεί ως δευτερεύον ενόψει της βασικής διαπίστωσης περί υπάρξεως κοινού θέματος μεταξύ των δύο αγωγών και δεν θα έπρεπε να αποτελέσει λόγο απόρριψης του αιτήματος για συνένωση των αγωγών. Το εν λόγω ζήτημα, ως καθαρά διαδικαστικό, μπορεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να ρυθμιστεί πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας.» Σύμφωνα με την Δ.14 Θ.4, σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος συνένωσης , την διεύθυνση των συνενωμένων αγωγών έχει ο ενάγων ο οποίος πρώτος κίνησε αγωγή, εκτός αν για ειδικούς λόγους το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Συμπεράσματα Στην παρούσα υπόθεση ο αιτητής επέλεξε να καταχωρήσει μια αίτηση, παραθέτοντας τους τίτλους και των δύο αγωγών των οποίων επιδιώκει την συνένωση, διαδικασία που είναι η πιο συνηθισμένη. Εν πάση περιπτώσει, σημαντικό είναι ότι και οι δύο φάκελοι τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ούτως ώστε να έχει πλήρη αντίληψη των επιδίκων θεμάτων όπως εμφαίνονται στα δικόγραφα των διαδίκων. Προκύπτει από τις εκθέσεις απαίτησης και των δύο αγωγών ότι υπάρχει ταυτότητα διαδίκων. Η ενάγουσα κίνησε τις δύο υπό κρίση αγωγές, εναντίον των πέντε εναγομένων για υπόλοιπο δανειακών συμβάσεων που συνήψε η εναγομένη 1 με την εγγύηση των εναγομένων 2,3,4 & 5. Επιζητείται επίσης και στις δύο αγωγές, η εκποίηση του ίδιου ενυπόθηκου ακινήτου που παραχωρήθηκε για εξασφάλιση των πιο πάνω δανειακών συμβάσεων. Η αγωγή 2713/15 αφορά τρεις λογαριασμούς δανείου ενώ η αγωγή 2087/15 αφορά ένα μόνο λογαριασμό. Πρωτοφειλέτης είναι η εναγομένη 1 ενώ οι υπόλοιποι εναγόμενοι, ενάγονται ως εγγυητές της εναγομένης 1 για συμβάσεις εγγύησης που αφορούν τα δάνεια και των δύο αγωγών. Η υπεράσπιση και ανταπαιτήσεις των εναγομένων είναι η ίδια και στις δύο αγωγές. Σχετίζεται μεταξύ άλλων με την εγκυρότητα των δανειακών συμβάσεων και των συμβάσεων εγγύησης. Έχω μελετήσει με προσοχή τα επίδικα θέματα και των δύο αγωγών όπως προκύπτουν κυρίως από τις αντίστοιχες εκθέσεις απαίτησης αλλά και από τις υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις των εναγομένων. Κρίνω ότι οι δύο αγωγές έχουν κοινά νομικά και πραγματικά σημεία σε βαθμό που να δικαιολογείται η συνεκδίκαση τους. Δεν συμφωνώ με την θέση της ενάγουσας ότι η συνένωση θα δημιουργούσε μεγάλο όγκο μαρτυρίας στην διαδικασία που θα ήταν πρακτικά ανέφικτο να τύχει καλής και δίκαιης διαχείρισης λόγω του ότι θα προστεθούν προς απόδειξη πολλές δανειακές συμβάσεις. Ούτε είναι σωστή η θέση ότι θα δημιουργηθεί σύγχυση στα επίδικα θέματα. Υπενθυμίζω ότι η αγωγή 2713/15 αφορά τρεις λογαριασμούς δανείου ενώ η αγωγή 2087/15 αφορά ένα τρεχούμενο λογαριασμό. Υπό τας περιστάσεις δεν πρόκειται να προσθέσει μεγάλο όγκο μαρτυρίας σε μια αγωγή που αφορά τρεις συμβάσεις, η συνεκδίκαση με μια αγωγή που αφορά μόνο ακόμα ένα τρεχούμενο λογαριασμό. Η προσθήκη μαρτυρίας για ακόμη ένα συμβόλαιο δεν δικαιολογεί τον ισχυρισμό ότι θα δημιουργηθεί σύγχυση στα επίδικα θέματα ή θα προστεθεί όγκος μαρτυρίας. Αντιθέτως κρίνω ότι με την συνεκδίκαση θα εξοικονομηθεί δικαστικός χρόνος και έξοδα αφού οι δύο αγωγές αφορούν τους ίδιους διαδίκους και συνηγόρους και το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει τα ίδια νομικά και πραγματικά θέματα. Με βάση όλα τα πιο πάνω, είναι η κατάληξη μου ότι στην παρούσα περίπτωση, η συνένωση υπό τις περιστάσεις είναι επιθυμητή. Επομένως εκδίδεται διάταγμα για την συνεκδίκαση των υπό κρίση αγωγών σε όλα τα επίδικα θέματα. Επιπλέον δυνάμει της Δ.14 Θ.4, η αγωγή 2087/15 η οποία καταχωρήθηκε πρώτη, καθορίζεται ως η δεσπόζουσα αγωγή στην υπό κρίση διαδικασία των συνεναγομένων αγωγών. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, επιδικάζονται εναντίον της ενάγουσας - καθ' ης η αίτηση και υπέρ των εναγομένων αιτητών ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο