Αναφορικά με τον AHMAD ALI ABDALLAH, Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ.: 23/2016, 28/9/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A319 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ.: 23/2016 Σε Πτώχευση: Αναφορικά με τον AHMAD ALI ABDALLAH, με Λιβανέζικο Διαβατήριο υπ' αριθμόν 1085148, από τον Λίβανο και τώρα Λεμεσό, οδός Κύθνου 16, Γερμασόγεια, Λεμεσός -------------------------------------------------- Ημερομηνία: 28 Σεπτεμβρίου 2017 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή-Πιστωτή: κα Ελίνα Σκούλου για M. ECONOMIDES KRANOS & CO. LLC (Για ν' ακούσει απόφαση η κα Λουΐζα Γεωργίου) Για τον Καθ' ου η Αίτηση-Χρεώστη: κ. Μάριος Γαβριηλίδης για ΜΑΡΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε. (Για ν' ακούσει απόφαση ο ίδιος) Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 26.09.2013, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εξέδωσε εκ συμφώνου απόφαση στην αγωγή 5629/2012, σε βάρος του AHMAD ALI NASRAT ABDALLAH (στο εξής αναφερομένου ως «ο Χρεώστης») και υπέρ του AIMAN M. SOBOH (στο εξής αναφερομένου ως «ο Πιστωτής»), για το ποσό των €161.849,16, πλέον τόκους και έξοδα. Στις 27.6.2016 ο Πιστωτής καταχώρισε, δια του δικηγόρου του, την υπό κρίση Αίτηση για έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης εναντίον του Χρεώστη (συνοδευόμενη από Ειδοποίηση Πτώχευσης), η οποία επεδόθη προσωπικά στον Χρεώστη στις 29.6.2016 (η Ένορκη δήλωση Επίδοσης είναι καταχωρημένη στον φάκελο της υπόθεσης). Στις 4.7.2016, ο Χρεώστης καταχώρισε Ένσταση, με την οποία επιζητεί την ακύρωση της Ειδοποίησης Πτώχευσης, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: «
- Η αίτηση του Αιτητή είναι εκδικητική και/ή γίνεται κατά παράβαση των κανόνων ορθής απονομής της δικαιοσύνης.
- Περαιτέρω δε η Αίτηση προσλαμβάνει μορφή κατάχρησης της διαδικασίας εφόσον καταχωρήθηκε μόνον δια την καταπίεση του Καθ' ου η Αίτηση μέσω της παρούσας Πτωχευτικής Διαδικασίας.
- Επιφυλασσομένων όλων των δικαιωμάτων του ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρει τα εξής: (β) Εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση εκδόθηκε στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης υπ' αρ. 92/11, Διάταγμα Παραλαβής ημερομηνίας 20/09/
- Στις 22/10/2011 ο Καθ' ου η Αίτηση κηρύχθηκε σε Πτώχευση δυνάμει των διατάξεων του περί Πτωχεύσεως Νόμου (Κεφ. 5) και Διαχειριστής της περιουσίας του, διορίστηκε ο Επίσημος Παραλήπτης. Στις 07/11/2015, ο Καθ' ου η Αίτηση αποκαταστάθηκε αυτοδίκαια δυνάμει των προνοιών του αρ. Αρ. 27Α του περί Πτωχεύσεως Νόμου. (γ) Ο Αιτητής δια της παρούσας αίτησης αιτείται την έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, δυνάμει εξ αποφάσεως οφειλής. Η εν λόγω απόφαση εκδόθηκε στις 26/09/2013, στα πλαίσια της Αγωγής υπ' αρ. 5629/
- (δ) Είναι η θέση του Καθ' ου η Αίτηση ότι ο Αιτητής δεν δύναται να αιτείται την εκ νέου και/ή δεύτερη πτώχευση του Καθ' ου η Αίτηση, δυνάμει της ως άνω οφειλής, καθότι, παρά το γεγονός ότι έχει επέλθει αυτοδίκαιη αποκατάσταση του Καθ' ου η Αίτηση στις 07/11/2015, ως άνω αναφέρθηκε, εντούτοις η Διαχείριση της περιουσίας του από μέρους του Επίσημου Παραλήπτη δεν έχει πάψει να υφίσταται και/ή συνεχίζει να υφίσταται και ως εκ τούτου η εν λόγω εξ αποφάσεως οφειλή του Καθ' ου η Αίτηση, συνεχίζει να εμπίπτει στα πλαίσια και/ή να διέπεται από το καθεστώς της ως άνω Διαχείρισης και δεν μπορεί να αποτελέσει βάση δια την εκ νέου και/ή δεύτερη πτώχευση του Καθ' ου η Αίτηση.» Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Χρεώστη, στην οποία αναφέρονται αυτολεξεί τα εξής: «
- I am the Defendant at the application with the above title and number, I have a full knowledge of the facts related to this case, and I make this affidavit to the best of knowledge and according to what my lawyers have informed and consulted me.
- I am aware of the content of this objection, as my lawyers have translated and explained this to me and I fully agree with its content.
- I fully endorse the reasons of objection that are mentioned in this objection and which I repeat.
- It is my belief that this court process is taking place against me revengefully and/or abusively and in violation of the rules of justice and it is also my belief that the Applicant has abusively decided to oppress me by the procedure of Bankruptcy, especially during such an inconvenient period such as this is, amid economic crisis.
- For the above mentioned reasons I hereby request the rejection of the Applicant's application, with expenses against him." Οι συνήγοροι των δύο πλευρών αγορεύοντας ενώπιον του Δικαστηρίου ανέπτυξαν τις θέσεις τους με αναφορά τόσο στο Νόμο όσο και στη νομολογία. Η κα Σκούλου, εκ μέρους του Πιστωτή, υπεστήριξε πως παρόλο που ο Χρεώστης καταχώρισε Ένσταση «υπό την μορφή ένορκης δήλωσης», εντούτοις σ' αυτή περιλαμβάνονται ως λόγοι ένστασης λόγοι άλλοι από αυτούς που προνοεί ο Κ 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών. Συνεπώς ο Χρεώστης «δεν προέβηκε στην ορθή και νενομισμένη διαδικασία». Η προστασία και η εξασφάλιση της περιουσίας του Χρεώστη, τόνισε, παραμένει πάντα επιτακτική ανάγκη, προκειμένου να διασφαλιστεί η κατά το δυνατό πλησιέστερη και κατ' ισονομία ικανοποίηση των πιστωτών του. Απέρριψε τη θέση πως η υπό κρίση Ειδοποίηση Πτώχευσης καταχωρήθηκε με στόχο την «καταπίεση» του Χρεώστη, ώστε η διαδικασία να προσλαμβάνει την μορφή της κατάχρησης. Κατέληξε πως «η αυτοδίκαιη αποκατάσταση πτωχεύσαντα δεν απαλλάσσει οποιοδήποτε πρόσωπο από χρέη και/ή τις χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις οι οποίες, μεταξύ άλλων, πηγάζουν από δάνειο ή επίδειξη ανοχής στην ανάκτηση οφειλών που προκύπτουν από δάνειο, το οποίο εξασφαλίστηκε μέσω απάτης, κατάχρησης, υπεξαίρεσης ή δόλιας παραβίασης της εμπιστοσύνης». Ο κ. Γαβριηλίδης, από πλευράς του Χρεώστη, υπεστήριξε πως εν προκειμένω, ο Πιστωτής ενήργησε καταχρηστικά και εκδικητικά καταχωρώντας την υπό κρίση Αίτηση. Εστίασε την προσοχή του στο γεγονός της αυτοδίκαιης αποκατάστασης του Χρεώστη, στις 7.11.2015. Εισηγήθηκε πως παρά το γεγονός τούτο, η διαχείριση της περιουσίας του από μέρους του Επίσημου Παραλήπτη δεν έχει πάψει να υφίσταται και ως εκ τούτου η εξ αποφάσεως οφειλή του στην προκειμένη περίπτωση, συνεχίζει να «εμπίπτει στα πλαίσια της διαχείρισης και/ή της εξουσίας και/ή του ελέγχου του Επίσημου Παραλήπτη». Κατέληξε πως το χρέος είναι επαληθεύσιμο και ως τέτοιο θα πρέπει να τύχει χειρισμού από τον Επίσημο Παραλήπτη, αφού η περιουσία του Χρεώστη εξακολουθεί να βρίσκεται υπό την διαχείριση του πρώτου. Στις πρόνοιες του άρθρου 3 εδάφιο 1(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, προβλέπεται ότι η μη συμμόρφωση σε Ειδοποίηση Πτώχευσης εντός επτά
(7)ημερών από την επίδοση της Ειδοποίησης, συνιστά πράξη πτώχευσης βάσει της οποίας μπορούν να ληφθούν μέτρα για την έκδοση Διατάγματος παραλαβής εναντίον της περιουσίας του χρεώστη. Ο Κανονισμός 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών, προνοεί ότι πρόσωπο το οποίο επιθυμεί να υποβάλει ένσταση στην Ειδοποίηση Πτώχευσης, οφείλει να καταχωρήσει (εντός του χρόνου που καθορίζεται στην Ειδοποίηση), Ένορκη Δήλωση στην οποία θα εξειδικεύει κατά πόσον έχει εναντίον του εξ' αποφάσεως πιστωτή ανταξίωση, συμψηφισμό ή ανταγωγή, η οποία ισοδυναμεί ή υπερβαίνει το εξ' αποφάσεως χρέος και την οποία δεν θα μπορούσε να προβάλει στην προγενέστερη διαδικασία μεταξύ των μερών. Οι λόγοι που μπορούν να προβληθούν στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση - Αίτηση είναι αυτοί που προβλέπονται από τον Κανονισμό 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών, όπως έχουν αναφερθεί ανωτέρω (βλ. Λάρκος ν. Κατσιαρή
(2000)1 Α.Α.Δ. 1694). Στην υπόθεση Re Costas Louca
(1986)2 J.S.C. 35, ο πρώην Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Π. Καλλής (Επαρχιακός Δικαστής όπως ήταν τότε), τόνισε πως δεν μπορούν να συμπεριλαμβάνονται στην Ένορκη Δήλωση που καταχωρείται για ακύρωση Ειδοποίησης Πτώχευσης, λόγοι πέραν εκείνων που περιοριστικά καθορίζονται από τον Κανονισμό 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών (δηλαδή ισχυρισμός για συμψηφισμό, ανταξίωση ή ανταγωγή που δεν μπορούσε να εγερθεί στην προγενέστερη, μεταξύ των ιδίων διαδίκων, διαδικασία). Στην προκειμένη περίπτωση ο Χρεώστης καταχώρισε Ένσταση, η οποία συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση. Οι λόγοι Ένστασης του εξειδικεύονται στο σώμα της ίδιας της Ένστασης και όχι στο σώμα της Ένορκης Δήλωσης, όπως ο Κανονισμός 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών, επιτάσσει. Συνεπώς, ο Χρεώστης δεν συμμορφώθηκε με τον απαιτούμενο από τους Πτωχευτικούς Κανονισμούς, Τύπο. Αλλά ακόμη και εάν η Ένορκη Δήλωση του Χρεώστη συνήδε με ό,τι οι Πτωχευτικοί Κανονισμοί επιτάσσουν, αυτή δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 3
(1)(ζ) του Κεφ. 5 και του Κανονισμού 40
(2), αφού δεν εγείρει οποιαδήποτε ανταπαίτηση, ανταξίωση ή συμψηφισμό, τα οποία είναι τα μόνα θέματα που μπορεί να προβάλει ένας χρεώστης στην Αίτηση του υπό μορφή Ένορκης Δήλωσης, όπως έχω προαναφέρει. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να προσθέσω ότι σύμφωνα με το λεκτικό του άρθρου 3
(1)(ζ) του Νόμου (Κεφ. 5) αλλά και του Κανονισμού 40
(2), το βάρος απόδειξης για την ύπαρξη ανταξίωσης, δικαιώματος συμψηφισμού ή ανταγωγής βαρύνει τον Χρεώστη. Το ερώτημα το οποίο εγείρεται είναι, εάν ένας χρεώστης έχει την δυνατότητα να ζητήσει από το Δικαστήριο τον παραμερισμό Ειδοποίησης Πτώχευσης, για λόγους άλλους από αυτούς που ρητά καθορίζονται στον Κανονισμό 40
(2). Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική. Πράγματι το Δικαστήριο έχει την δυνατότητα να εξετάσει ένα τέτοιο θέμα, αλλά στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να υποβληθεί Αίτηση (motion) και όχι Ένσταση. Τούτο τονίζεται και στην υπόθεση Re Costas Louca (ανωτέρω). Οι Κανονισμοί 16, 17 και 18 των Πτωχευτικών Κανονισμών προβλέπουν την καταχώρηση Αίτησης για παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης. Βάσει του Κανονισμού 16, κάθε Αίτηση θα εκθέτει τον Νόμο ή τους Κανονισμούς στους οποίους στηρίζεται και θα συνοδεύεται από ένορκη δήλωση η οποία θα βεβαιώνει τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται. Η αρχή αυτή καταγράφεται στο σύγγραμμα Williams and Muir Hunter: The Law and Practice on Bankruptcy, 19η έκδοση όπου στη σελίδα 38 αναφέρονται τα εξής: "Setting aside Bankruptcy notice on grounds other than set off. ............... The debtor may apply by motion (i.e. not by the summary affidavit procedure of the B.R. 139) to set aside the notice on other grounds, e.g. irregularity, bad service, payment (or quaere legal tender) of the debt, etc." Σε ελεύθερη μετάφραση: «Αίτηση παραμερισμού Ειδοποίησης Πτώχευσης για λόγους άλλους από συμψηφισμό. ............... Ο χρεώστης δύναται να υποβάλει αίτηση (με άλλα λόγια όχι με την συνοπτική διαδικασία της ενόρκου δηλώσεως του Κανονισμού Πτώχευσης 139) για παραμερισμό της ειδοποίησης πάνω σε άλλους λόγους π.χ. παρατυπία, κακή επίδοση, πληρωμή (ή νόμιμη προσφορά πληρωμής) του χρέους κλπ.» Γίνεται δε παραπομπή στην υπόθεση In re a Debtor 30 L.L. 1956, ex parte The Debtor v. Harman
(1957)2 All E.R. 216, όπου η Ειδοποίηση Πτώχευσης παραμερίστηκε μετά από Aίτηση, για τον λόγο ότι η απόφαση είχε ικανοποιηθεί. Λέχθηκαν δε τα εξής: "There are a number of cases in which bankruptcy notices have quite plainly been set aside on motion on other grounds than those mentioned in rule 137." Γίνεται επίσης αναφορά στην υπόθεση In re Howes
(1982)1 Q.B. 628, In re H.B.
(1904)1 KEG B.94 και στην υπόθεση In re Miller
(1912)3 K.B.D. όπου λέχθηκαν τα εξής: "One of those grounds plainly must be satisfaction because if a judgment has been satisfied .. there is no judgment left on which to found the bankruptcy notice." Στο Pocket Law Lexicon ως "motion" ορίζεται: "An application made to the Court by the parties or their counsel, in order to obtain some rule or order, either in the progress of a cause, or summarily, as in the case of a motion of a writ of habeas corpus .. As to notice of motion and procedure generally see R.S.C. Ord. L II." Σχετική αναφορά γίνεται στο Annual Practice 1959, στη σελίδα 1268 όπου υπό τον τίτλο "Practice-Originating notice of motion" καταγράφεται η διαδικασία η οποία είναι παρόμοια με αυτή που προβλέπεται για τις Αιτήσεις, από τους δικούς μας Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Το άρθρο 3, εδάφιο 3(β) του Κεφ. 5, προνοεί ότι στην περίπτωση που ο Χρεώστης αμφισβητεί την εγκυρότητα της Ειδοποίησης Πτώχευσης, σε σχέση πάντα με το ύψος του οφειλόμενου ποσού (εάν δηλαδή η θέση του είναι ότι το αξιούμενο με την Ειδοποίηση Πτώχευσης ποσό, υπερβαίνει το πραγματικά οφειλόμενο), θα πρέπει να γνωστοποιήσει με «Ειδοποίηση» την θέση του στον Πιστωτή, εντός της προθεσμίας που του δόθηκε για να πληρώσει. Ως εκ τούτου, έχοντας υπόψη τις πρόνοιες του Κανονισμού 18 των Πτωχευτικών Κανονισμών, κρίνω ότι η Ένορκη Δήλωση του Χρεώστη ημερομηνίας 4.7.2016, δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε και ως «Ειδοποίηση» στην έννοια της επιφύλαξης του άρθρου 3, εδάφιο 3(β) του Κεφ. 5. Η ερμηνεία αυτή του όρου «Ειδοποίηση» (notice) με βάση τον Κανονισμό 18, βρίσκει έρεισμα και στα όσα ανέφερα πιο πάνω σε σχέση με την αρχή ότι όταν οι λόγοι της Ένστασης δεν είναι αυτοί που προβλέπονται στον Κανονισμό 40
(2), η Ένσταση πρέπει να γίνεται με Αίτηση (motion). Η προσέγγιση αυτή βρίσκει έρεισμα και από την βασική αρχή που διατυπώνεται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, third edition, Vol. 2, παρ. 511 στη σελ. 272 (όπου γίνεται αναφορά και στην υπόθεση Re A. Bankruptcy Notice
(1907)1 K.B. 478: "The words of the enactment creating the act bankruptcy are construed and applied in the strict sense." Παρόλο που η τύχη της Ένστασης του Χρεώστη έχει κριθεί, θα εξετάσω στη συνέχεια τους υπόλοιπους λόγους που προβάλλονται σ' αυτή. Ο ισχυρισμός από πλευράς Χρεώστη πως η αυτοδίκαιη αποκατάσταση του στις 7.11.2015, καθιστά την έκδοση της Ειδοποίησης Πτώχευσης καταχρηστική και εκδικητική, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Η αυτοδίκαιη αποκατάσταση (άρθρο 27Α), εισήχθη στον περί Πτωχεύσεως Νόμο, Κεφ. 5, με τον Τροποποιητικό Νόμο 74
(1)/2008. Το άρθρο 30
(4)του Νόμου, προνοεί πως το διάταγμα αποκατάστασης δεν απαλλάσσει τον πτωχεύσαντα από τα χρέη τα οποία δεν πληρώθηκαν, διευθετήθηκαν, συμβιβάστηκαν ή συμφωνήθηκε ότι έχουν ικανοποιηθεί και ο διαχειριστής του συνεχίζει μετά την αποκατάσταση για να εκκαθαρίσει και να διανέμει την περιουσία του. Δεν βρίσκω πως μπορώ να καταλήξω σε τέτοια ερμηνεία είτε του εν λόγω άρθρου 30
(4), είτε οποιασδήποτε άλλης πρόνοιας του περί Πτωχεύσεως Νόμου, όπως έχει τροποποιηθεί, ώστε να θεωρηθεί πως στην περίπτωση που ο Χρεώστης αποκαθίσταται αυτοδικαίως, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης, άλλη από αυτή, βάσει της οποίας κηρύχθηκε ήδη σε πτώχευση. Θεωρώ πως δεν υπάρχει οτιδήποτε στον Νόμο που να συνηγορεί υπέρ αυτής της άποψης. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει οτιδήποτε ενώπιον μου που να καταδεικνύει πως ο Πιστωτής χρησιμοποιεί την διαδικασία αυτή κατ' αθέμιτο τρόπο, με στόχο άλλο από εκείνο που προβλέπεται από τον Νόμο και κατά τρόπο καταπιεστικό ή εκδικητικό για τον Χρεώστη. Καταληκτικά αναφέρω πως η υπό κρίση Ειδοποίηση Πτώχευσης, εκδόθηκε και επιδόθηκε στα πλαίσια μιας νομότυπης και ορθής αίτησης η οποία πληρεί και είναι απόλυτα σύμφωνη με το περιεχόμενο και τις προϋποθέσεις που θέτουν οι Κανονισμοί 39, 40 και 43 των Πτωχευτικών Κανονισμών. Βάσει όλων όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω, κρίνω ότι ο Χρεώστης έχει αποτύχει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι υφίσταται ένας από τους λόγους που καθορίζει ρητά και κατά τρόπο περιοριστικό ο Κανονισμός 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών που θα δικαιολογούσαν την ακύρωση της Ειδοποίησης Πτώχευσης (βλ. Μιχαλάκης Αλωνεύτης ν. Ελληνική Τράπεζα Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 315/05, ημερ. 29.3.2007). Η «Ένσταση» του δεν παρέχει έρεισμα για την ακύρωση της εν λόγω Ειδοποίησης. Κρίνω, περαιτέρω, ότι η Ειδοποίηση Πτώχευσης έχει καλώς εκδοθεί. Η πράξη πτώχευσης θεωρείται ότι διαπράττεται με την έκδοση της παρούσας απόφασης. Ως εκ τούτου η «Ένσταση» του Χρεώστη για παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης, απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Πιστωτή και σε βάρος του Χρεώστη, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΣΤΚ/ΑΓ Subject: Civil / Other actions / Final Αναφορά: Ειδοποίηση πτώχευσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο