Αναφορικά με την Αίτηση της Δημοκρατίας της Ουκρανίας για την έκδοση του Koval Ivanovych Vasyl από την Ουκρανία, Aίτηση Έκδοσης: 2/16, 15/9/2017

(1992)1 (A) ΑΑΔ 136). Η νομοθεσία που προνοεί για την έκδοση φυγοδίκων βασίζεται στις απλές αρχές της δικαιοσύνης και σκοπό έχει να εμποδίσει φυγόδικο που διέπραξε κάποιο αδίκημα σε μία χώρα να βρίσκει άσυλο και να καταφεύγει σε άλλη, αποφεύγοντας έτσι τη δίκη και την τιμωρία. Η νομοθεσία αυτή είναι ύψιστης σημασίας για τη δημόσια απονομή της δικαιοσύνης και την εσωτερική ασφάλεια των διαφόρων χωρών (βλ. Γενικός Εισαγγελέας (Αρ.1)

(1992)1(Α) ΑΑΔ 136, Benwell v. Attorney General

(1986)LLC (Const.) 246). Ο τρόπος ερμηνείας των διεθνών συμβάσεων αποτέλεσε αντικείμενο πολλών αποφάσεων όπου και τονίσθηκε ότι πρέπει να εξετάζεται η πρόθεση των συμβαλλομένων μερών (βλ. Athanassiades v. The Government of Greece

(1969)3 All E.R. 293). Οι συμβάσεις για έκδοση φυγοδίκων δεν υπόκεινται στους συνήθεις κανόνες ερμηνείας του ημεδαπού δικαίου, αλλά είναι επιβεβλημένη η φιλελεύθερη ερμηνεία τους για ευόδωση του στόχου τους που είναι η καταπολέμηση του εγκλήματος σε διεθνή κλίμακα (In Re Hachem

(1991)1 AAΔ 723 και Petrov v. Διευθυντή των Κεντρικών Φυλακών

(1996)1 ΑΑΔ 856). Στην υπόθεση In Re Jennaro Perella

(1996)1 AAΔ 1009, τονίσθηκε ότι η διαδικασία έκδοσης είναι μια ιδιότυπη διαδικασία και δεν αποτελεί ούτε ποινική, ούτε πολιτική διαδικασία με την έννοια της αγωγής. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Μελάς ν. Αρχηγού Αστυνομίας

(1998)1 Α.Α.Δ 2261, η διαδικασία για έκδοση φυγοδίκου, αποτελεί μια ειδική διαδικασία, προσαρμοσμένη στην φύση του αντικειμένου της αίτησης για την έκδοση φυγοδίκου και η οποία έχει κύριο σκοπό την διαπίστωση της ύπαρξης των προϋποθέσεων για την έκδοση. Στην Γενικός Εισαγγελέας (αρ.1)

(1992)1 Α.Α.Δ 136, λέχθηκε ότι το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου διεξάγεται η διαδικασία έκδοσης, ακολουθεί όσο είναι δυνατό την ίδια διαδικασία όπως και ο δικαστής που διεξάγει προανάκριση. Στη διαδικασία αυτή δεν προβαίνει σε διάγνωση των αστικών δικαιωμάτων ή υποχρεώσεων του φυγόδικου, ή οποιασδήποτε εναντίον του κατηγορίας. Κατά τη διαδικασία, ως μάρτυρες για την αιτήτρια χώρα κλήθηκαν και παρουσιάσθηκαν στο Δικαστήριο ο αστυφ. 494 Μάριος Φιλίππου και ο Ανδρέας Κυριακίδης (Μ.Α.1 και 2). Στην συνέχεια κατάθεσε ο ίδιος ο καθ' ου η αίτηση και ο Tyshchenko Oleksandr Oleksiiovych (M.Y.1). Η μαρτυρία όλων, είναι καταγραμμένη στα πρακτικά και για το λόγο αυτό δεν θεωρώ αναγκαίο να την παραθέσω αναλυτικά. Αναφορά σε αυτήν θα γίνει περιληπτικά και μόνο, έτσι ώστε να διαφανούν οι θέσεις των δύο πλευρών. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι σε αιτήσεις της φύσης αυτής, λαμβάνεται υπόψη μόνο παραδεκτή μαρτυρία κατά το δίκαιο της απόδειξης του κράτους που καλείται να διατάξει την έκδοση και σκοπός είναι να κριθεί η επάρκεια της μαρτυρίας κάτω από το Άρθρο 94 του Κεφ.

1. Θεώρηση της μαρτυρίας γίνεται από το περιεχόμενο των εγγράφων που στηρίζουν το αίτημα και η κατάληξη σε συμπεράσματα γίνεται υπό το φως και της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και με βάση την οποία εξετάζεται αν το αίτημα είναι γνήσιο και εάν έχει ικανοποιηθεί στον απαιτούμενο βαθμό η ένδειξη διάπραξης των αδικημάτων ή η συμμετοχή του καθ' ου η αίτηση σε αυτά. Όπως λέχθηκε και στην Αίτηση Habeas Corpus του Serge Efimov, ημερ. 8.04.2009, το Δικαστήριο απλώς σχολιάζει τη μαρτυρία και δεν την αξιολογεί σε βάθος, ούτε και προβαίνει σε ευρήματα. Και αυτό γιατί σε αυτής της φύσης τη διαδικασία, δεν θα κρίνει την ενοχή ή την αθωότητα του καθ' ου η αίτηση. Με βάση λοιπόν όλα τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω την αίτηση. Όπως προαναφέρεται δύο μάρτυρες κατέθεσαν ως μάρτυρες για την πλευρά της αιτήτριας χώρας και η μαρτυρία τους είναι καταγραμμένη στα πρακτικά. Και των δύο αυτών μαρτύρων η μαρτυρία γίνεται αποδεκτή, καθότι μαρτύρησαν τα όσα περιήλθαν στην αντίληψη τους μέσα στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων τους, χωρίς να διακρίνω οτιδήποτε ικανό να κλονίσει την αξιοπιστία τους. Ο Μ.Α.1 αναφέρθηκε στις ενέργειες στις οποίες προέβη κατόπιν οδηγιών και πληροφοριών που έλαβε από άλλο συνάδελφο του, τον αστυφύλακα 4398, για έκδοση του προσωρινού εντάλματος σύλληψης. Όπως εξήγησε, οι Ουκρανικές αρχές μέσω της Ιντερπόλ, διαβίβασαν στην Κυπριακή αστυνομία και συγκεκριμένα στο ΤΑΕ Λεμεσού, την πληροφορία ότι εναντίον του καθ' ου η αίτηση εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε στην Ουκρανία. Με βάση τα γεγονότα που αναγράφονταν στο μήνυμα που διαβιβάστηκε από τις αρχές της Ουκρανίας, ο αστυφύλακας 4398 ετοίμασε τον όρκο. Πληροφόρησε τον Μ.Α.1 για τα γεγονότα που εκτίθενται σε αυτόν και στην συνέχεια αυτός και δυνάμει του συγκεκριμένου όρκου, αιτήθηκε και εξασφάλισε προσωρινό ένταλμα σύλληψης εναντίον του καθ' ου η αίτηση τον οποίο και συνέλαβε. Παρά το ότι ο μάρτυρας ισχυρίσθηκε αρχικά ότι ο όρκος (Τεκμήριο 2) ετοιμάσθηκε με βάση τα γεγονότα όπως εκτίθενται στο μήνυμα που διαβιβάστηκε στις αρχές της Δημοκρατίας μέσω της Ιντερπόλ από τις Ουκρανικές αρχές (Παράρτημα Α στο Τεκμήριο 2), όπως διαφάνηκε κατά την αντεξέταση του, γίνονται στον όρκο αναφορές άλλες από τα όσα εκτίθενται στο μήνυμα. Πιο συγκεκριμένα ενώ στον όρκο αναφέρεται ότι σύμφωνα με το μήνυμα, ο καθ' ου η αίτηση καταζητείται από τις Ουκρανικές αρχές για αδίκημα κατά παράβαση του τμήματος 4, άρθρου 159 του Ποινικού Κώδικα στης Ρωσίας και το οποίο τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 12 χρόνων, στο συνημμένο όπως προαναφέρεται μήνυμα, αναφέρεται ότι ο καθ' ου η αίτηση καταζητείται για αδίκημα κατά παράβαση των άρθρων 190 και 358 του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας το οποίο τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 8 χρόνων. Όπως δηλαδή προκύπτει από τα πιο πάνω, γίνεται στον όρκο λανθασμένη αναφορά ακόμα και στη νομοθεσία της χώρας δυνάμει της οποίας καταζητείται ο καθ' ου η αίτηση, στον Ρωσικό δηλαδή αντί στον Ουκρανικό Ποινικό Κώδικα, λανθασμένη αναφορά στο άρθρο του Κώδικα και στο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο. Λανθασμένη επίσης αναφορά εντοπίζεται και αναφορικά με την ημερομηνία λήψης της πληροφορίας από την Ιντερπόλ Κιέβου στην Ιντερπόλ Λευκωσίας. Αντίθετα από τον όρκο, στο προσωρινό ένταλμα σύλληψης εκτίθενται τα ορθά στοιχεία. Ενόψει τούτου αλλά κυρίως γιατί η ορθότητα και εγκυρότητα του εκδοθέντος προσωρινού εντάλματος σύλληψης δεν έχει προσβληθεί με τον ορθό δικονομικά τρόπο, το ζήτημα παραμένει χωρίς σημασία για το παρών Δικαστήριο. Ο Μ.Α.2 ανάφερε ότι η διαδικασία για την έκδοση του καθ' ου η αίτηση, ξεκίνησε επίσημα στις 23/9/2016 όταν παραλήφθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, η αίτηση ημερομηνίας 16/9/2016 (Τεκμήριο 3) με συνημμένα τα ακόλουθα έγγραφα. Το petition, έγγραφο που αντιστοιχεί στην έκθεση γεγονότων (Τεκμήριο 4), το κατηγορητήριο με ημερομηνία 20/1/2016 (Τεκμήριο 5), η απόφαση ημερομηνίας 12/2/2016 για διακοπή της προκαταρκτικής έρευνας και τοποθέτηση του καθ' ου η αίτηση στον κατάλογο καταζητουμένων προσώπων (Τεκμήριο 6), η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 5/4/2016 για σύλληψη και κράτηση του καθ' ου η αίτηση, απόφαση που αντιστοιχεί με ένταλμα σύλληψης (Τεκμήριο 7), η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 15/9/2016 για προσωποκράτηση του καθ' ου η αίτηση (Τεκμήριο 8), έγγραφο χωρίς ημερομηνία που αφορά έρευνα σε σχέση με αποδείξεις για ενοχή του καθ' ου η αίτηση (Τεκμήριο 9), έγγραφο χωρίς ημερομηνία που αφορά έρευνα για τον χρόνο παραγραφής της δίωξης (Τεκμήριο 10), απόσπασμα από τον Ουκρανικό Ποινικό Κώδικα (Τεκμήριο 11), έγγραφο ημερομηνίας 14/9/2016 του Αρχείου Πληθυσμού της Ουκρανίας σε σχέση με την υπηκοότητα του καθ' ου η αίτηση και συνημμένο αντίγραφο του διαβατηρίου του (Τεκμήριο 12), βεβαίωση της Γενικής Διεύθυνσης της Αστυνομίας του Κιέβου ημερομηνίας 14/9/2016, με το οποίο βεβαιώνεται ότι ο καθ' ου η αίτηση είναι καταχωρημένος στη διεθνή λίστα των εκζητουμένων (Τεκμήριο 13), δύο έγγραφα του Υπουργείου Εσωτερικών της Ουκρανίας σε σχέση με τα στοιχεία του καθ' ου η αίτηση για σκοπούς αναγνώρισης (Τεκμήριο 14), βεβαίωση του Υπουργείου Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας για εφαρμογή της Περί Αποδείξεως της Διεθνούς Συμβάσεως Νόμου με την οποία δηλώνεται ότι τα δύο κράτη είναι συμβαλλόμενα με συνημμένα επίσης κάποια παραρτήματα που αφορούν επιφύλαξη της Ουκρανίας σε σχέση με την Σύμβαση (Τεκμήριο 15). Για το ίδια αδικήματα για τα οποία ζητείται η έκδοση του καθ' ου η αίτηση δυνάμει της παρούσας αίτησης και δυνάμει του ίδιου κανονισμού, ζητήθηκε η έκδοση του και προηγουμένως από την Ελβετία. Ως αποτέλεσμα, ο καθ' ου η αίτηση εκδόθηκε από την Ελβετία στις 27/7/2015 και παραδόθηκε στις Ουκρανικές αρχές οπόταν τέθηκε υπό κράτηση μέχρι τις 21/10/
2. Στην συνέχεια τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό ο οποίος διακόπηκε στις 18/12/2015, μετά την έκδοση δικαστικής απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε αίτημα των αρχών για συνέχιση των περιοριστικών μέτρων. Εναντίον της απόφασης αυτής ασκήθηκε έφεση, της οποίας όμως ο μάρτυρας δεν γνώριζε την εξέλιξη. Ο καθ' ου η αίτηση έφυγε από αεροδρόμιο της Ουκρανίας και μετέβη στο Ισραήλ και στην συνέχεια αφίχθηκε στην Κύπρο. Στις 20/1/2016 ξεκίνησε από τις Ουκρανικές αρχές μια νέα διαδικασία εναντίον του. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Μ.Α.2 «ένα άλλο suspicion, ένα άλλο κατηγορητήριο». Tο άρθρο 12 του Κυρωτικού Νόμου 95/70 καθορίζει την διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται σε διαδικασία έκδοσης που ζητείται δυνάμει των προνοιών της συγκεκριμένης σύμβασης, καθώς επίσης και τα έγγραφα που πρέπει να υποστηρίζουν τέτοια αίτηση. Στην παρούσα περίπτωση το μόνο που αμφισβητήθηκε ήταν η εγκυρότητα της απόφασης του Ουκρανικού Δικαστηρίου ημερομηνίας 5/4/2016 για σύλληψη και κράτηση του εκζητούμενου (Τεκμήριο 7). Όπως υποστηρίχθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο του κατά το στάδιο της τελικής της αγόρευσης, η απόφαση αυτή, έχει παύσει να ισχύει. Πιο συγκεκριμένα ήταν η θέση της ότι η συγκεκριμένη απόφαση είχε ισχύ 6 μόνο μηνών και ότι μετά την ημερομηνία αυτή δεν επιφέρει πλέον κανένα έννομο αποτέλεσμα. Όπως ρητά καταγράφεται στην μετάφραση της συγκεκριμένης απόφασης στην αγγλική γλώσσα από την ουκρανική που κατατέθηκαν και τα δύο ως Τεκμήριο 7, «... the validity period of this resolution should be determined until the suspect' s bringing to the court within six months from the date of its resolution or its feedback by the prosecutor». Σε ελεύθερη μετάφραση «.. η περίοδος ισχύος αυτής της απόφασης, πρέπει να καθοριστεί μέχρι την προσαγωγή του υπόπτου στο Δικαστήριο εντός 6 μηνών από την ημερομηνία της απόφασης ή της ανανέωσης από την κατηγορούσα αρχή». Από την μετάφραση αυτή, δεν μπορεί να συναχθεί αβίαστα και ως αναπόδραστο και μοναδικό συμπέρασμα ότι η ισχύς της συγκεκριμένης απόφασης είναι 6 μήνες. Αυτό που συνάγεται, είναι ότι η ισχύς της θα πρέπει να καθοριστεί. Από την στιγμή λοιπόν που τίποτε περισσότερο δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για το ζήτημα και με βάση την αρχή της αβροφροσύνης που πρέπει να διέπει τις διακρατικές σχέσεις, δεν μπορώ να αποδεχθώ την εισήγηση αυτή. Κρίνεται συνεπώς ότι οι διαδικαστικές προϋποθέσεις για εξέταση του αιτήματος έκδοσης πληρούνται. Τόσο η Κύπρος, όσο και η Ουκρανία έχουν προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Έκδοσης Φυγοδίκων, η διαδικασία έκδοσης άρχισε δεόντως με την εξουσιοδότηση του Υπουργού Δικαιοσύνης της Κυπριακής Δημοκρατίας ημερομηνίας 4/10/2016, στην αίτηση επισυνάπτονται όλα τα αναγκαία έγγραφα και υφίσταται το στοιχείο της διπλής εγκληματικότητας. Η υπεράσπιση επικεντρώθηκε στην προσπάθεια να καταδείξει ότι σε περίπτωση έκδοσης του καθ' ου η αίτηση, αυτός δεν θα τύχει δίκαιης δίκης. Προς την κατεύθυνση αυτή στόχευε τόσο η μαρτυρία του ίδιου του καθ' ου η αίτηση, όσο και του Μ.Υ.
3. Το ζήτημα τούτο δεν αποκλείεται να εξετασθεί σε περιπτώσεις αιτήσεων για έκδοση φυγοδίκου. Αυτό αποφασίσθηκε από το ΕΔΑΔ στην υπόθεση Soering v. United Kingdom (App.No 4038/88 7.7.1989) στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: "
4. The right to a fair trial in criminal proceedings, as embodied in Article 6 (art. 6), holds a prominent place in a democratic society (see, inter alia, the Colozza judgment of 12 February 1985, Series A no. 89, p. 16, § 32). The Court does not exclude that an issue might exceptionally be raised under Article 6 (art. 6) by an extradition decision in circumstances where the fugitive has suffered or risks suffering a flagrant denial of a fair trial in the requesting country." Σχετική είναι επίσης η υπόθεση Yaseed Essa

(2007)1Β Α.Α.Δ 1127, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο με αναφορά στην υπόθεση Soering (πιο πάνω), επικύρωσε την προσέγγιση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας να εξετάσει σε διαδικασία έκδοσης φυγοδίκου, ισχυρισμούς που τέθηκαν από τον καθ' ου η αίτηση για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την αιτήτρια χώρα. Σε σχέση με το βάρος απόδειξης που φέρει το πρόσωπο του οποίου ζητείται η έκδοση λέχθηκαν τα ακόλουθα στην Αίτηση του Yassed Essad πιο πάνω: «Το θέμα του βάρους της απόδειξης των ισχυρισμών του προσώπου εναντίον του οποίου εξετάζεται αίτηση για την έκδοση του έχουν καθοριστεί με τον πιο κάτω τρόπο από το Δικαστή Diplock στην υπόθεση Fernandez v. Government of Singapore [1971] 2 All E.R. 691 ως ακολούθως: «

1. Το βάρος απόδειξης για τα πιο πάνω θέματα βρίσκεται στους ώμους του καθ' ου η αίτηση και δεν είναι αυτό της ποινικής δίκης δηλ. έξω από κάθε λογική αμφιβολία ούτε της αστικής υπόθεσης δηλ. με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Είναι κατώτερο απ' αυτά, δοθέντος της σοβαρότητας των συνεπειών επιστροφής ενός προσώπου. Είναι αρκετό εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει εύλογη πιθανότητα (reasonable chance), ουσιώδεις λόγοι να πιστεύει (substantial grounds for thinking) ή σοβαρή πιθανότητα (serious possibility) να υφίστανται αυτές οι επιπτώσεις. Σε τέτοια περίπτωση ο φυγόδικος δεν θα εκδοθεί». Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω το βάρος απόδειξης που βρίσκεται στους ώμους του καθ' ου η αίτηση είναι λιγότερο ακόμα και από αυτό της απλής πιθανολόγησης που χρειάζεται σε αστική υπόθεση. Αρκεί μόνο να καταδειχθεί η ύπαρξη ουσιωδών λόγων ή σοβαρής πιθανότητας να υφίστανται οι επιπτώσεις που ο καθ' ου η αίτηση επικαλείται. Ο καθ' ου η αίτηση ο οποίος είναι δικηγόρος και κατέχει άδεια ασκήσεως του δικηγορικού επαγγέλματος στην χώρα του (Τεκμήρια 16 και 17), κατά την ένορκη του μαρτυρία υποστήριξε ότι οι ποινικές διαδικασίες που εκκρεμούν εναντίον του δεν είναι γνήσιες, αλλά όλα ξεκίνησαν λόγω ψευδών καταγγελιών που έγιναν από κάποιον Sokolowskiy, με τον οποίο έχει οικονομικές διαφορές. Όταν άλλα νομικά μέτρα που ο τελευταίος είχε ξεκινήσει εναντίον του τόσο στην Ελβετία που ζούσε τότε ο καθ' ου η αίτηση, όσο και στην Ουκρανία και ήταν όπως διαφάνηκε αστικής φύσης απέτυχαν, ο Sokolowskiy εκμεταλευόμενος το διεφθαρμένο νομικό σύστημα που επικρατεί στην χώρα, πέτυχε την έναρξη ποινικών διαδικασιών εναντίον του. Και αυτό με μοναδικό στόχο να τον εξαναγκάσει να ενδώσει στις οικονομικές του απαιτήσεις. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, οι Ουκρανικές αρχές ξεκίνησαν προδικαστικές έρευνες. Αυτές άρχισαν το 2010 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, χωρίς όμως καμία ποινική δίωξη να έχει ξεκινήσει. Και αυτό παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν είχε εκδοθεί στην Ουκρανία από την Ελβετία στην οποία τότε διέμενε και παρέμεινε υπό κράτηση και περιοριστικούς όρους. Η έκδοση του κατέστη δυνατή μετά την καταχώρηση δύο αιτήσεων έκδοσης. Την πρώτη φορά το αίτημα αυτό απορρίφθηκε (Τεκμήριο 22) και την δεύτερη εγκρίθηκε. Ως αποτέλεσμα στις 27/7/2015 εκδόθηκε από την Ελβετία στην Ουκρανία. Και οι δύο αιτήσεις έκδοσης ζητήθηκαν για τα ίδια αδικήματα για τα οποία και με την παρούσα αίτηση, ζητείται η έκδοση του. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, οι αρχές της Ουκρανίας παραβιάζουν συνεχώς τα δικαιώματα του, κάτι που καταδεικνύει ότι και στην περίπτωση έκδοσης του, δεν θα τύχει δίκαιης δίκης. Όπως υποστήριξε δεν ακολουθήθηκαν συγκεκριμένες πρόνοιες της Ουκρανικής νομοθεσίας σύμφωνα με τις οποίες θα έπρεπε να ακολουθηθεί μια ιδιαίτερη διαδικασία λόγω της ιδιότητας του ως δικηγόρου, ενώ ποτέ δεν του επιδόθηκε οποιοδήποτε έγγραφο ή κλήση ή οτιδήποτε άλλο σχετικό με το οποίο να ενημερώνεται ότι θα έπρεπε να εμφανιστεί σε δικαστήριο της Ουκρανίας. Και αυτό παρόλο που πάντοτε η διεύθυνση του ήταν γνωστή στις Ουκρανικές αρχές. Ο καθ' ου η αίτηση περιέγραψε στο Δικαστήριο τις ενέργειες που έγιναν εκ μέρους των Ουκρανικών αρχών και προς τεκμηρίωση των θέσεων του κατάθεσε σειρά τεκμηρίων. Μεταξύ αυτών και διάφορες αποφάσεις που εκδόθηκαν από Ουκρανικά Δικαστήρια και οι οποίες καταδεικνύουν κατά τη θέση του το ανυπόστατο, αλλά και αντιφατικό της δίωξης εναντίον του. Στα πιο πάνω έγγραφα, αναφορά θα γίνει στην συνέχεια της απόφασης. Αναλυτικότερα ανάφερε ότι για πρώτη φορά, προδικαστική έρευνα εναντίον του, ξεκίνησε στις 2/11/
2. Αυτή η προδικαστική διαδικασία είχε τον αριθμό 0425390 και αφορούσε αδικήματα κατά παράβαση των άρθρων 190 και 358 του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας. Στις 15/12/2010 αποφασίσθηκε αναστολή της προδικαστικής αυτής διαδικασίας και το όνομα του εκζητούμενου τοποθετήθηκε σε λίστα καταζητουμένων προσώπων. Στις 3/1/2013, το υλικό της προδικαστικής έρευνας με αριθμό 0425390, καταχωρήθηκε σε ενοποιημένο πλέον μητρώο προδικαστικών ερευνών, με αριθμό 1201311004000074 για τα ίδια αδικήματα, κατά παράβαση δηλαδή των άρθρων 190 και 358 του Ουκρανικού Ποινικού Κώδικα. Αφού ακολούθησαν άλλα μέτρα, στις 3/9/2013 η νέα αυτή διαδικασία εναντίον του σταμάτησε. Η προδικαστική έρευνα για την υπόθεση με αριθμό 1201311004000074 επανάρχισε στις 25/7/
3. Ακολούθησε στις 27/7/2015 η έκδοση του από την Ελβετία στην Ουκρανία. Την ίδια ημέρα, του επιδόθηκε ειδοποίηση ημερομηνίας 2/9/2013 ως υπόπτου για τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων δυνάμει των άρθρων 190 και 358 του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας. Την επόμενη μέρα, αποφασίσθηκε η κράτηση του στις φυλακές μέχρι τη διερεύνηση των αδικημάτων που έπρεπε να ολοκληρωθεί εντός 60 ημερών, δηλαδή μέχρι τις 22/9/2015 με δυνατότητα απελευθέρωσης του υπό όρους. Η νομιμότητα της έρευνας αυτής αμφισβητήθηκε και στις 17/9/2015 εκδόθηκε απόφαση με την οποία ο καθ' ου η αίτηση δικαιώθηκε (Τεκμήριο 23). Για την περίοδο από τις 28/7/2015 μέχρι τις 21/10/2015, παρέμεινε υπό προδικαστική κράτηση στις φυλακές του Κιέβου. Στις 21/10/2015 απορρίφθηκε αίτημα των αρχών για συνέχιση της κράτησης του και τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό επί 24ωρου βάσεως μέχρι και τις 19/12/
4. Το αίτημα των αρχών απορρίφθηκε γιατί όπως αποφασίσθηκε ο καθ' ου η αίτηση δεν προσπάθησε να αποφύγει την προδικαστική έρευνα, ούτε και διαφαινόταν κίνδυνος να το πράξει. Εναντίον της απόφασης αυτής ασκήθηκε έφεση, η οποία και απορρίφθηκε από το Εφετείο (Τεκμήρια 24 Α και Β αντίστοιχα). Στις 18/12/2015 εκδόθηκε άλλη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε αίτημα των εισαγγελικών αρχών για περαιτέρω κράτηση του καθ' ου η αίτηση (Τεκμήριο 25 (Α) και (Β)). Και αυτό γιατί κρίθηκε ότι αυτός δεν είναι ύποπτος σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας της Ουκρανίας και γιατί δεν ενημερώθηκε σύμφωνα με το Νόμο για τις υποψίες που υπήρχαν εναντίον του, ενόψει και της ιδιότητας του ως δικηγόρου. Έτσι, στις 20/12/2015 εγκατέλειψε νόμιμα τη χώρα και αφίχθηκε στην Κύπρο, όπου έκτοτε διαμένει με την οικογένεια του (Τεκμήρια 26, 27 (Α) και (Β)). Εναντίον της απόφασης αυτής ασκήθηκε έφεση από τις αρμόδιες Ουκρανικές αρχές η οποία όμως τελικά αποσύρθηκε (Τεκμήριο 32). Μετά την ημερομηνία αυτή κανένα έγγραφο δεν του έχει επιδοθεί που να αφορά διερεύνηση δικαστικής διαδικασίας εναντίον του. Και αυτό παρόλο που η διεύθυνση του ήταν γνωστή στις Ουκρανικές αρχές. Ευρισκόμενος στην Κύπρο, πληροφορήθηκε από τον δικηγόρο του (Μ.Υ.1) ότι οι διαδικασίες εναντίον του συνεχίζονταν. Για αυτό και απέστειλε στον εισαγγελέα του Κιέβου επιστολή ημερομηνίας 31/1/2016, με την οποία τον πληροφορούσε ότι αναχώρησε από την Ουκρανία νόμιμα, ότι διαμένει σε γνωστή στις Ουκρανικές αρχές διεύθυνση στην Κύπρο και ότι ποτέ δεν του έχει επιδοθεί οποιαδήποτε κλήση να παρουσιαστεί ενώπιον Ουκρανικού Δικαστηρίου και κατά συνέπεια όλες οι διαδικασίες εναντίον του είναι παράνομες και κατά παράβαση της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Τεκμήριο 28). Μετέβη επίσης στις 2/2/2016 στην πρεσβεία της Ουκρανίας στην Κύπρο και συμπλήρωσε μια κάρτα με όλες τις πληροφορίες για το πρόσωπο του, συμπεριλαμβανομένης της διεύθυνσης και του τηλεφώνου του. Εκεί σφραγίσθηκε και το διαβατήριο του (Τεκμήριο 29 και 30 αντίστοιχα). Στις 23/2/2016 απορρίφθηκε άλλη αίτηση των αρχών για εφαρμογή προληπτικών μέτρων εναντίον του υπό μορφή κράτησης για το λόγο ότι δεν αποδείχθηκε ότι η εισαγγελία έλαβε μέτρα για να ειδοποιηθεί ως ύποπτο πρόσωπο και σύμφωνα με τις πρόνοιες της Ουκρανικής νομοθεσίας (Τεκμήριο 31). Στις 31/3/2016 εκδόθηκε απόφαση με την οποία δόθηκε άδεια για κράτηση του (Τεκμήριο 7). Υποστήριξε ότι όλη την πιο πάνω χρονική περίοδο γίνονται συνεχώς παραβιάσεις των δικαιωμάτων του, ενώ από το 2010 μέχρι και σήμερα, συμπεριλαμβανομένης και της χρονικής περιόδου των 5 μηνών που βρισκόταν υπό κράτηση και περιοριστικούς όρους στην χώρα του, οι Ουκρανικές αρχές δεν ξεκίνησαν ποινική δίωξη εναντίον του αλλά ακόμα παραμένουν στο στάδιο της διερεύνησης. Σήμερα εν πάση περιπτώσει καμία ποινική υπόθεση δεν εκκρεμεί εναντίον του (Τεκμήριο 62). Όλα τα πιο πάνω, καταδεικνύουν ότι σε περίπτωση έκδοσης του δεν θα τύχει δίκαιης δίκης. Για να καταδείξει δε το διεφθαρμένο σύστημα που υπάρχει όπως ισχυρίσθηκε στην χώρα του, κατάθεσε ως Τεκμήριο 33 και έγγραφο που εξασφάλισε από την επίσημη ιστοσελίδα του European Court of Auditors, σύμφωνα με το οποίο η Ουκρανία είναι η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης. Ο Μ.Υ.1, είναι δικηγόρος (Τεκμήριο 50) και ασκεί δικηγορία στην Ουκρανία για περίοδο μεγαλύτερη των 20 χρόνων. Η γνώση και κατάρτιση του στο Ουκρανικό δίκαιο, δεν έχουν αμφισβητηθεί από την εκπρόσωπο της αιτήτριας χώρας. Η μη αμφισβήτηση της εμπειρογνωμοσύνης του, καθώς και η επαγγελματική του ενασχόληση και εμπειρία, τον καθιστούν εμπειρογνώμονα αναφορικά με τα ζητήματα που κατέθεσε στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του θα κριθεί ανάλογα. Ο Μ.Υ.1 είναι δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση από το 2015 και γνωρίζει όλα τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που προηγήθηκαν της ανάληψης των καθηκόντων του, από μελέτη των φακέλων των υποθέσεων που αφορούν τον πελάτη του. Υποστήριξε και αυτός ότι ο καθ' ου η αίτηση δεν θα πρέπει να εκδοθεί στην Ουκρανία, γιατί το δικαστικό σύστημα της χώρας τους είναι διεφθαρμένο και για το λόγο αυτό ο πελάτης του δεν θα τύχει δίκαιης δίκης. Ότι ο καθ' ου η αίτηση δεν θα τύχει δίκαιης δίκης στην περίπτωση που εκδοθεί στην χώρα του, επιβεβαιώνεται σύμφωνα με το μάρτυρα από πολλά στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν σειρά παραβιάσεων των δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση από την έναρξη της διερεύνησης της υπόθεσης που ξεκίνησε το 2010 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Και αυτός είπε ότι η διερεύνηση της υπόθεσης εναντίον του καθ' ου η αίτηση, ξεκίνησε στις 2/10/2010 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα βασιζόμενη στα ίδια ακριβώς γεγονότα και στοιχεία και χωρίς ακόμα καμία ποινική υπόθεση να έχει καταχωρηθεί. Αυτή είναι η τρίτη φορά που ζητείται έκδοση του. Οι δύο πρώτες αιτήσεις, καταχωρήθηκαν όταν ο καθ' ου η αίτηση διέμενε στην Ελβετία. Και αυτές όπως και η παρούσα, βασίζονται στα ίδια ακριβώς γεγονότα (Τεκμήριο 9). Οι Ουκρανικές αρχές από το 2010 και μέχρι σήμερα, παραλείπουν να καταχωρήσουν ποινική υπόθεση εναντίον του, παρά την παρέλευση όλου αυτού του μεγάλου χρονικού διαστήματος και παρά το γεγονός ότι ο καθ' ου η αίτηση εκδόθηκε και από την Ελβετία και παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Ουκρανικών αρχών για συνολική περίοδο πέντε περίπου μηνών. Υποστήριξε ο μάρτυρας ότι οι ενέργειες των Ουκρανικών αρχών αποσκοπούν μόνο στην άσκηση πιέσεων στον πελάτη του για να ενδώσει στις οικονομικές απαιτήσεις του Sokolowskyi, χρησιμοποιώντας ακόμα και απειλές κατά της σωματικής του ακεραιότητας. Εκθέτοντας αναλυτικά τα γεγονότα που αφορούν την έκδοση του πελάτη του από την Ελβετία, ανάφερε ότι οι Ουκρανικές αρχές υπέβαλαν σχετική αίτηση στην χώρα αυτή δύο φορές. Η πρώτη αίτηση έγινε το 2011 και απορρίφθηκε γιατί οι Ελβετικές αρχές έκριναν ότι τα στοιχεία που οι αρχές της Ουκρανίας της είχαν αποστείλει, δεν ήταν ικανοποιητικά. Στο μεταξύ ο καθ' ου η αίτηση παρέμεινε υπό κράτηση για ένα μήνα. Τον Σεπτέμβριο του 2013 ακολούθησε δεύτερη προσπάθεια για έκδοση του. Αυτή την φορά οι Ουκρανικές αρχές έδωσαν προς τις αρχές της Ελβετίας πρόσθετες εγγυήσεις ότι σε περίπτωση έκδοσης δεν θα παραβιασθούν τα δικαιώματα του καθ' ου η αίτηση. Ότι δηλαδή η διερεύνηση της υπόθεσης θα ολοκληρωθεί σε διάστημα 2 με 9 μηνών, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Ουκρανικής νομοθεσίας, ότι ο καθ' ου η αίτηση θα τύχει δίκαιης δίκης, ότι θα μπορεί να εκπροσωπηθεί από δικηγόρο και ότι σε περίπτωση που τεθεί υπό κράτηση οι συνθήκες της κράτησης του θα είναι ανθρώπινες. Ως αποτέλεσμα της παροχής αυτών των εγγυήσεων, Ελβετικό Δικαστήριο διέταξε την έκδοση του και ο καθ' ου η αίτηση εκδόθηκε στην Ουκρανία στις 27/7/2015 και παρέμεινε υπό κράτηση για τρεις μήνες στις φυλακές του Κιέβου και στην συνέχεια τέθηκε υπό κατ' οίκον περιορισμό για άλλους δύο μήνες. Όμως οι Ουκρανικές αρχές δεν τήρησαν τις εγγυήσεις που έδωσαν. Αντίθετα μόλις ο καθ' ου η αίτηση παραδόθηκε στην Ουκρανία, αμέσως τέθηκε υπό κράτηση και για να αφεθεί ελεύθερος του ζητήθηκε να καταβάλει συγκεκριμένο χρηματικό ποσό. Ο καθ' ου η αίτηση επικαλούμενος την αθωότητα του, δεν κατέβαλε το ποσό αυτό, αλλά εναντίον της απόφασης για σύλληψη και κράτηση του άσκησε έφεση. Η ακρόαση της έφεσης δεν ξεκίνησε γιατί ο ανακριτής αρνήθηκε να δώσει σχετική άδεια να τον μεταφέρουν στο Δικαστήριο. Προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών του αυτών, παρουσίασε ως τεκμήρια επιστολές στην Ουκρανική γλώσσα και τις μεταφράσεις τους στην Αγγλική, όταν ο ίδιος ως δικηγόρος του, απευθύνθηκε στον υπεύθυνο του κρατητηρίου όπου κρατείτο ο πελάτης του και ζήτησε να πληροφορηθεί τον λόγο της μη προσαγωγής του στο Δικαστήριο, καθώς και τις απαντήσεις που έλαβε (Τεκμήρια 38(Α) και (Β), 45, 46, 59 και 60). Προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών του επικαλέσθηκε επίσης και την απόφαση Ουκρανικού Δικαστηρίου (Τεκμήριο 23), στην οποία απαριθμούνται διάφορες παραβιάσεις δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση. Υποστήριξε ότι τα πιο πάνω, καταδεικνύουν ότι ο μοναδικός λόγος που οι Ουκρανικές αρχές ζητούν σήμερα την έκδοση του καθ' ου η αίτηση, είναι γιατί με τον τρόπο αυτό, θα ασκηθούν πιέσεις εναντίον του, ακόμα και απειλές κατά της σωματικής του ακεραιότητας ώστε να ενδώσει στις οικονομικές απαιτήσεις που έχει εναντίον του ο Sokolowskyi και ο οποίος είναι άτομο που έχει ισχυρές διασυνδέσεις με τις αρχές. Ο Μ.Υ.1 υπέδειξε επίσης στο Δικαστήριο πολλές άλλες περιπτώσεις κατά τις οποίες όλο αυτό το χρονικό διάστημα, δηλαδή από το 2010 και μέχρι σήμερα, παραβιάζεται η Ουκρανική νομοθεσία και τα δικαιώματα του καθ' ου η αίτηση. Υπέδειξε κατ' αρχήν ότι ουσιαστική παραβίαση των δικαιωμάτων του αποτελεί το γεγονός ότι ο καθ' ου η αίτηση ουδέποτε ειδοποιήθηκε για την δικαστική διαδικασία διερεύνησης της υπόθεσης που είχε ξεκινήσει εναντίον του. Και αυτό κατά παράβαση των άρθρων 135

(7)και 566 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας της Ουκρανίας, όπου καθορίζεται ότι στην περίπτωση έναρξης ανακριτικού έργου εναντίον οποιουδήποτε πολίτη της Ουκρανίας, ο οποίος δεν βρίσκεται στο έδαφος της χώρας, ο ανακριτής της υπόθεσης έχει την υποχρέωση να τον κλητεύσει έτσι ώστε στην περίπτωση που το επιθυμεί, να μπορεί να εμφανιστεί στη διαδικασία (Τεκμήριο 34). Ήταν η θέση του ότι η παράλειψη αυτή των Ουκρανικών αρχών ήταν σκόπιμη για να μπορέσουν να θέσουν το όνομα του καθ' ου η αίτηση στην λίστα αναζητουμένων προσώπων, να ζητήσουν την έκδοση του και έτσι να ασκήσουν πιέσεις σε αυτόν. Αυτό καταδεικνύεται γιατί ενώ γνώριζαν πολύ καλά την διεύθυνση του στην Ελβετία στην οποία διέμενε από το 2009, δεν τον ειδοποίησαν. Η γνώση των Ουκρανικών αρχών για την διεύθυνση του, προκύπτει από το γεγονός ότι όταν ο καθ' ου η αίτηση μετέβη στην Ελβετία, επισκέφθηκε την εκεί πρεσβεία της Ουκρανίας και δήλωσε ότι πλέον διαμένει εκεί (Τεκμήριο 52). Ως αποτέλεσμα της παράλειψης των Ουκρανικών αρχών να τον ειδοποιήσουν, ο καθ' ου η αίτηση δεν εμφανίσθηκε στη διαδικασία και εκδόθηκε απόφαση εναντίον του και στην συνέχεια τέθηκε στην λίστα αναζητούμενων προσώπων. Υπέδειξε ακόμα ότι η διαδικασία αυτή ξεκίνησε λανθασμένα και από αναρμόδιο εισαγγελέα. Και αυτό γιατί λόγω της ιδιότητας του καθ' ου η αίτηση ως δικηγόρου, επιβάλλεται σύμφωνα με την Ουκρανική νομοθεσία όπως η έναρξη τέτοιας διαδικασίας γίνει από τον εισαγγελέα του Κιέβου και μόνο και όχι από οποιοδήποτε άλλον εισαγγελέα. Επιβάλλεται επίσης όπως ο εισαγγελέας αυτός και αμέσως μετά την έναρξη τέτοιας διαδικασίας, να ειδοποιήσει τον δικηγορικό σύλλογο του Κιέβου ο οποίος και αυτός με την σειρά του, οφείλει να ειδοποιήσει τον δικηγόρο που αφορά η διαδικασία, δηλαδή στην παρούσα περίπτωση τον καθ' ου η αίτηση, κάτι που επίσης δεν έγινε. Στην εξεταζόμενη περίπτωση η διαδικασία ξεκίνησε από τον ανακριτή της περιοχής Dniprovskyi και όχι τον εισαγγελέα του Κιέβου και χωρίς κανένας να ειδοποιήσει τον καθ' ου η αίτηση για την έναρξη της διαδικασίας αυτής εναντίον του. Το Τεκμήριο 53, είναι έγγραφο που καταδεικνύει ότι ο εισαγγελέας στην Ουκρανία όπως και το Δικαστήριο ήταν υποχρεωμένοι να ενημερώσουν τον δικηγορικό σύλλογο του Κιέβου για την υπόθεση που εκκρεμούσε εναντίον του καθ' ου η αίτηση. Παρά το γεγονός ότι ο καθ' ου η αίτηση είχε τεθεί υπό κράτηση, καμία ανάκριση δεν έχει διεξαχθεί και ολοκληρωθεί μέσα στην καθορισμένη από τον Ουκρανικό Νόμο προθεσμία, ούτε και ακολουθήθηκε η ενδεδειγμένη διαδικασία. Αυτό ανάγκασε τον ίδιο τον Μ.Υ.1 όπως ενεργώντας ως δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση, να ζητήσει την διεξαγωγή της, κάτι που τελικά οδήγησε στην αντικατάσταση του ανακριτή. Παρόλα αυτά και παρά το σχετικό αίτημα που υποβλήθηκε από την πλευρά του καθ' ου η αίτηση, ουδέποτε διεξήχθη «ενιαία» όπως την χαρακτήρισε ανάκριση, στην οποία δηλαδή να είναι παρόντες τόσο ο καθ' ου η αίτηση και ο δικηγόρος του, όσο και οι μάρτυρες που είχαν καταθέσει εναντίον του έτσι ώστε να υπάρχει δυνατότητα αντεξέτασης τους. Άλλη παραβίαση, συνίστατο στην άρνηση των ανακριτικών αρχών να παραδώσουν στον καθ' ου η αίτηση και στον ίδιο ως δικηγόρο του, το μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης εντός της ταγμένης από τον Ουκρανικό νόμο προθεσμίας. Ένεκα της παράλειψης αυτής ο καθ' ου η αίτηση έλαβε νομικά μέτρα με αποτέλεσμα να εξασφαλίσει τελικά στις 20/10/2015 δικαστική απόφαση (Τεκμήριο 40) με την οποία οι ανακριτικές διατάζονταν να παραδώσουν το μαρτυρικό υλικό κάτι που τελικά έγινε. Και πάλι όλη αυτήν την χρονική περίοδο ο καθ' ου η αίτηση παρέμενε υπό κράτηση. Στις 18/12/2015 και ενώ για το διάστημα που πιο πάνω αναφέρεται ο καθ' ου η αίτηση παρέμεινε υπό κράτηση καθότι εθεωρείτο ύποπτο πρόσωπο από το 2010, εκδόθηκε απόφαση του Δ. Μπίρσα για το αντίθετο, ότι δηλαδή πλέον δεν θεωρείται ύποπτος, δεν ανανεώθηκε η κράτηση του κατ' οίκον και έτσι αφέθηκε ελεύθερος με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τη χώρα στις (Τεκμήριο 31). Περιέγραψε τα γεγονότα που ακολούθησαν της αναχώρησης του καθ' ου η αίτηση από την Ουκρανία και υποστήριξε ότι και από τότε και μέχρι και σήμερα τα δικαιώματα του εξακολουθούν να παραβιάζονται με διάφορους τρόπους. Ο καθ' ου η αίτηση δεν ενημερώθηκε για την άσκηση έφεσης εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 18/12/2015, με την οποία δεν ανανεώθηκε η διαταγή για κατ' οίκον περιορισμό του. Όμως πληροφορήθηκαν για την ύπαρξη της και ο Μ.Υ.1 εμφανίσθηκε για αυτόν. Η ακροαματική διαδικασία αυτής, διήρκησε 16 δικασίμους, από τον Ιανουάριο του 2016 μέχρι και τις 13 Σεπτεμβρίου του 2016 και τελικά αποσύρθηκε (Τεκμήριο 32). Στις 20/1/2016 και πάλι με βάση τις καταγγελίες του Sokolowskyi ξεκινά και πάλι νέα διερεύνηση υπόθεσης εναντίον του καθ' ου η αίτηση. Και πάλι κατά παράβαση της Ουκρανικής νομοθεσίας δεν ειδοποιείται ο καθ' ου η αίτηση στην Κύπρο, ούτε και ο δικηγόρος του, αλλά αναζητείται στην Ουκρανία. Και αυτό παρά το ότι ήταν σε γνώση των αρμόδιων αρχών ότι πλέον διέμενε στην Κύπρο. Τούτο επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο Μ.Υ.1, την 1/2/2016 παρέδωσε ο ίδιος προσωπικά στην εισαγγελία δήλωση του καθ' ου η αίτηση, στην οποία ρητά δηλώνει την διεύθυνση του στην Κύπρο (Τεκμήριο 28), κάτι πάντως που οι Ουκρανικές αρχές γνώριζαν από προηγουμένως. Επιβεβαιώνεται επίσης από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 29, 30 και

1. Το Τεκμήριο 29 είναι έγγραφο το οποίο φέρει επίσημη σφραγίδα της Ουκρανίας στην Κύπρο και στο οποίο προκύπτει ότι οι Ουκρανικές αρχές από τις 2/2/2016 είχαν στοιχεία ότι ο καθ' ου η αίτηση βρισκόταν στην Κύπρο. Το Τεκμήριο 30 είναι επίσημο έγγραφο που δεικνύει ότι ο καθ' ου η αίτηση διαμένει μόνιμα στο εξωτερικό. Ότι ουδέποτε ο καθ' ου η αίτηση δεν κρυβόταν από τις Ουκρανικές αρχές προκύπτει και από το γεγονός ότι στις 13/5/2016, ο καθ' ου η αίτηση παρέλαβε από την πρεσβεία της Ουκρανίας στην Κύπρο το διαβατήριο του. Στην προσπάθεια του να καταδείξει ότι το δικαστικό σύστημα της Ουκρανίας είναι διεφθαρμένο, ο Μ.Υ.1 υπέδειξε στο Δικαστήριο την ύπαρξη δύο αντιφατικών αποφάσεων της ίδιας δικαστού (Δ. Μπίρσα), οι οποίες εκδόθηκαν με βάση τα ίδια γεγονότα και συνθήκες. Ενώ δηλαδή στις 23/2/16 εξέδωσε απόφαση ότι ο καθ' ου η αίτηση δεν είναι πλέον ύποπτος και δεν προσπαθεί να διαφύγει της σύλληψης του, πολύ λίγο αργότερα και συγκεκριμένα στις 31/3/2006, εξέδωσε άλλη απόφαση ότι ο καθ' ου η αίτηση κρύβεται και πρέπει να τον συλλάβουν. Ολοκληρώνοντας ανάφερε ότι στην περίπτωση έκδοσης του πελάτη του κινδυνεύει ακόμα και η σωματική του ακεραιότητα. Προς ενίσχυση της θέσης του αυτής, παρουσίασε στο Δικαστήριο έγγραφο από κυβερνητική ιστοσελίδα της Ουκρανίας, την Ukrinform, στην οποία αναφέρεται ότι τον Απρίλη του 2017 τέσσερεις άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στις φυλακές του Κιέβου (Τεκμήριο 58). Ήταν η θέση του ότι όλα τα πιο πάνω, καταδεικνύουν τη διαφθορά που υπάρχει στο δικαστικό σύστημα της χώρας, ότι οι Ουκρανικές αρχές για όλα αυτά τα χρόνια δεν σεβάστηκαν τα δικαιώματα του καθ' ου η αίτηση αλλά συνεχώς τα παραβιάζουν και σε περίπτωση έκδοσης του ο πελάτης του δεν θα τύχει δίκαιης δίκης. Τόσο ο ίδιος ο καθ' ου η αίτηση όσο και ο Μ.Υ.1 μου έκαμαν πολύ καλή εντύπωση. Ο καθ' ου η αίτηση μαρτύρησε τα όσα βίωσε αλλά και τα όσα γνωρίζει λόγω και της ιδιότητας του δικηγόρου και ο δεύτερος ως εμπειρογνώμονας, που δεν έχω καμία αμφιβολία ότι έθεσε τα γεγονότα όπως είχαν εξελιχθεί στην πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο ώστε να βοηθήσει το Δικαστήριο να εξαγάγει τα δικά του συμπεράσματα σε σχέση με τα επίδικα θέματα. Η άποψη δε που εξέφρασε και υποστήριξε ότι δηλαδή ο καθ' ου η αίτηση και στην περίπτωση που εκδοθεί δεν θα τύχει δίκαιης δίκης, δεν ήταν αυθαίρετη, αλλά ήταν η επιστημονική του άποψη που βασίσθηκε στα γεγονότα που εξέθεσε και τεκμηριώθηκε από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Σημαντικό είναι και πρέπει να λεχθεί ότι η πλευρά της αιτήτριας χώρας δεν αντέταξε οτιδήποτε για να αντικρούσει την μαρτυρία αυτή. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης δεν τέθηκαν ερωτήσεις στον Μ.Υ.1, αλλά απλώς του υποβλήθηκαν οι θέσεις της αιτήτριας χώρας, θέσεις τις οποίες κατέρριψε με τις απαντήσεις του. Χαρακτηριστικός ήταν μάλιστα ο τρόπος με τον οποίο κάλεσε το Δικαστήριο να μην διατάξει την έκδοση του πελάτη του για τους λόγους που ανέπτυξε και σχετίζονται με την έντονη άποψη του ότι σε τέτοια περίπτωση δεν θα τύχει δίκαιης δίκης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η μαρτυρία τόσο του ίδιου του καθ' ου η αίτηση όσο και του ΜΥ.1, κρίνεται αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή. Με βάση τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνεται ότι ο καθ' ου η αίτηση έχει πετύχει να καταδείξει ότι υπό τις περιστάσεις η έκδοση του θα ήταν άδικη και καταπιεστική και ότι σε περίπτωση έκδοσης του, υπάρχουν πράγματι ουσιαστικοί λόγοι και σοβαρή πιθανότητα να μην τύχει δίκαιης δίκης. Και αυτό γιατί ήδη παρατηρείται σωρεία παραβιάσεων των δικαιωμάτων του. Όπως προέκυψε από τα γεγονότα, η διερεύνηση για διάπραξη ποινικών αδικημάτων εναντίον του καθ' ου η αίτηση, ξεκίνησε το 2010 (Τεκμήριο 10). Οι Ουκρανικές αρχές στις 2/10/2010 αρχικά και στις 3/1/2013 στην συνέχεια, ξεκίνησαν προδικαστικές έρευνες εναντίον του για τα ίδια αδικήματα για τα οποία και σήμερα ζητείται η έκδοση του και στην συνέχεια τις ανέστειλαν. Για τρίτη φορά επανάρχισε προδικαστική έρευνα στις 25/7/
2. Ακολούθησε η έκδοση του καθ' ου η αίτηση από την Ελβετία στην Ουκρανία στις 27/7/2015 για τα ίδια μάλιστα αδικήματα για τα οποία και σήμερα ζητείται η έκδοση. Και αυτό αφού είχε προηγηθεί άλλη ανεπιτυχής αίτηση έκδοσης και πάλι στην Ελβετία. Η προηγούμενη έκδοση του από την Ελβετία, για τα ίδια ακριβώς αδικήματα για τα οποία και σήμερα ζητείται η έκδοση του από την Κυπριακή Δημοκρατία, αποτελεί κατά την άποψη μου κομβικό σημείο για την υπόθεση. Και αυτό γιατί παρά την έκδοση του και παρόλο που για συνολικό χρονικό διάστημα 5 μηνών παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Ουκρανικών αρχών, δηλαδή από τις 28/7/2015 μέχρι και τις 21/10/2015 κρατούμενος σε φυλακές και στην συνέχεια μέχρι και τις 18/12/2015 υπό κατ' οίκον περιορισμό, καμία ποινική υπόθεση δεν καταχωρήθηκε εναντίον του. Αντίθετα, στις 18/12/2015 εκδόθηκε απόφαση από Ουκρανικό δικαστήριο με την οποία απορρίφθηκε αίτημα των αρχών για περαιτέρω κράτηση του (Τεκμήριο 25 (Α) και (Β), γιατί κρίθηκε ότι δεν είναι ύποπτο πρόσωπο και γιατί δεν είχαν τηρηθεί άλλες πρόνοιες της νομοθεσίας της χώρας για ενημέρωση του, ενόψει και της ιδιότητας του ως δικηγόρου. Έτσι, στις 20/12/2015 αφέθηκε ελεύθερος και εγκατέλειψε νόμιμα τη χώρα και αφίχθηκε στην Κύπρο, όπου έκτοτε διαμένει με την οικογένεια του (Τεκμήρια 26, 27 (Α) και (Β)). Παρά το ότι το ζήτημα δεν είναι ακριβώς το ίδιο, βοηθητικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την Πολιτ. Εφ. 394/2014 Αναφ. με Γεώργιο Χαρατσίδη ημερομ. 28/3/2016, σε σχέση με το θέμα της καθυστέρησης στην προώθηση αιτήματος έκδοσης σε συσχετισμό με την παρέλευση μακρού χρόνου από τη διάπραξη των αδικημάτων. «Η νομολογία, όπως ιδιαιτέρως την έχουν αναπτύξει και οι δύο συνήγοροι κατά τη διάρκεια της συζήτησης της έφεσης, θεωρεί τον χρόνο που έχει διαρρεύσει μεταξύ της διάπραξης ενός αδικήματος και της έκδοσης του ατόμου που εμπλέκεται στο αδίκημα ή έχει καταδικαστεί γι΄ αυτό, ως ιδιάζουσας σημασίας μόνο στις περιπτώσεις όπου ο ίδιος ο κατηγορούμενος ή καταδικασθείς δεν ευθύνεται καθόλου για την καθυστέρηση, ενώ από την άλλη το αιτόν κράτος είναι το ίδιο υπεύθυνο για υπαίτια καθυστέρηση στην αναζήτηση της έκδοσης του ατόμου. Μόνο όπου το κράτος είναι υπαίτιο για τέτοια καθυστέρηση, αλλά και στην περίπτωση όπου το αιτόν κράτος είχε κοινοποιήσει την πρόθεση του στο κατηγορηθέν ή καταδικασθέν άτομο ότι δεν θα προωθούσε την υπόθεση εναντίον του, ο παράγων της διέλευσης του χρόνου αποκτά σημασία. Όπου η καθυστέρηση που έχει σημειωθεί οφείλεται στον ίδιο τον φυγόδικο, τότε αυτός δεν μπορεί να επωφεληθεί από την εκ προθέσεως φυγοδικία του, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ως άδικη ή καταπιεστική η εκ των υστέρων έκδοση του. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Gomes v. Government of Trinidad and Tobago

(2009)3 All E.R. 549, και Krzyzowski

(2007)EWHC 2754). Η πάροδος του χρόνου δεν αποτελεί παράγοντα παραβίασης του δικαιώματος δίκαιης δίκης, (Γενικός Εισαγγελέας ν. Mrwkwa Πολ. Έφ. αρ. 41/14 ημερ. 5.3.2014), στην ίδια την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για Έκδοση Φυγοδίκων, που καταρτίστηκε στο Παρίσι στις 13.12.1957, όπως κυρώθηκε από τη Δημοκρατία με το Νόμο αρ. 95/70, προνοείται όμως στο άρθρο 10

(3)(β) στον ημεδαπό Νόμο αρ. 97/1970, η περίπτωση όπου η πάροδος μακρού χρόνου θα αποτελούσε, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων, «άδικο ή καταπιεστικό μέτρο». Εξυπακούεται από το λεκτικό της νομοθεσίας ότι εάν ευθύνεται ο ίδιος ο φυγόδικος για τη σημειωθείσα καθυστέρηση, το σχετικό άρθρο δεν έχει εφαρμογή. Η θέση αυτή σημειώθηκε νωρίς στη νομολογία όταν η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Kakis v. Government of the Republic of Cyprus - ανωτέρω - με αναφορά στο αντίστοιχο άρθρο 8

(3)του Fugitive Offenders Act, 1967, αποφάσισε ότι η έννοια του «άδικου» σχετίζεται πρωτίστως με τον κίνδυνο δυσμενούς επηρεασμού του κατηγορουμένου κατά τη διεξαγωγή της δίκης του, το δε «καταπιεστικό» σχετίζεται με την αλλαγή στις προσωπικές περιστάσεις κατά την περίοδο του χρόνου που έχει διαρρεύσει. Αν η καθυστέρηση οφείλεται στον ίδιο τον φυγόδικο με το να εγκαταλείψει τη χώρα ή να αποκρύπτει τις κινήσεις του ώστε να αποφεύγει τη σύλληψη, τότε η έκδοση δεν μπορεί να θεωρείται ως άδικη και καταπιεστική. Ο λόγος αυτός της Kakis, ασχέτως του αποτελέσματος της ίδιας της υπόθεσης, υιοθετήθηκε στη Νικολαΐδη

(1999)1 Α.Α.Δ. 1964, την Ahmed Yousef Wehbe

(1985)1 C.L.R. 56 και στις In Re Tarling

(1979)1 All E.R. 981 και Ali Secretary of State

(1984)1 All E.R. 1009. Σημειώνεται ότι στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Εφετείου της Σκωτίας στην Slawomir Lagunionek v The Lord Advodate

(2015)HCJAC 53, λέχθηκε ότι από την ώρα που ο εφεσείων διαπιστώθηκε ως φυγόδικος, αυτό έθετε σχεδόν κατ' αυτόματο τρόπο εμπόδιο σε εισήγηση μη έκδοσης λόγω παρόδου χρόνου, εκτός και αν ο φυγόδικος μπορούσε να τεκμηριώσει "serious injustice or oppression"». Στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Miroslav Mrukwa Πολιτ. Εφ. 41/14 ημερομ. 5/3/14, που αφορούσε απόφαση για εκτέλεση Ευρωπαικού εντάλματος σύλληψης, επεξηγείται η έννοια των όρων «unjust and oppressive». «The meaning of 'unjust and oppressive' was authoritatively determined by the House of Lords in Gomes v. Government of the Republic of Trinidad and Tobago [2009] 1 WLR 1038; [2009] UKHL 21 drawing on and developing the reasoning in Kakis v. Government of the Republic of Cyprus [1978] 1 WLR 779 . In short, 'unjust' is directed primarily to the risk of prejudice to the accused and the conduct of the trial itself. Oppressive' is directed towards hardship to the accused resulting from changes in his circumstances that have occurred during the period to be taken into consideration. There is room for some overlap. Between them they would cover all cases where to return the requested person would not be fair. Category 1 countries are all members of the European Union and parties to the European Convention on Human Rights . It can therefore ordinarily be assumed that the requesting state will ensure a fair trial. Where a person has fled from the jurisdiction of the requesting state he cannot rely upon delay which follows, even if the requesting state has been slow to start extradition proceedings. Oppression is a concept which imports a good deal more than hardship, which is a commonplace consequence of extradition. If_an accused like Goodver deliberately flees the jurisdiction in which he has been bailed to appear, it simply does not lie in his mouth to suggest that the requesting state should share responsibility for the ensuing delay in bringing him to justice because of some subsequent supposed fault on their part .... Only a deliberate decision by the requesting state communicated to the accused not to pursue the case against him, or some other circumstance which would similarly justify a sense of security on his part notwithstanding his own flight from justice, could allow him properly to assert that the effects of further delay were not "of his own choice and making». Στην εξεταζόμενη περίπτωση η έκδοση του καθ' ου η αίτηση υπό τις περιστάσεις που πιο πάνω εκτίθενται θα ήταν και άδικη και καταπιεστική. Και αυτό γιατί και όπως προαναφέρεται, ο καθ' ου η αίτηση έχει ήδη εκδοθεί και παραδοθεί στις Ουκρανικές αρχές για τα ίδια αδικήματα για τα οποία και σήμερα ζητείται η έκδοση του. Για περίοδο πέντε περίπου μηνών παρέμεινε υπό κράτηση και περιοριστικούς όρους χωρίς να ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον του. Αντίθετα αφέθηκε ελεύθερος με απόφαση Ουκρανικού δικαστηρίου και έτσι έφυγε νόμιμα από την χώρα. Η παράλειψη των Ουκρανικών αρχών να προχωρήσουν στην δίωξη του μετά την έκδοση του από την Ελβετία και ενώ βρισκόταν κρατούμενος και υπό περιοριστικούς όρους, συνιστά σημαντικότατο στοιχείο που καταδεικνύει ότι η έκδοση του για δεύτερη φορά για τα ίδια αδικήματα θα ήταν και άδικη και καταπιεστική. Πέρα από τα πιο πάνω, σειρά παραβιάσεων δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση που παρατηρούνται καθ' όλη αυτή τη χρονική περίοδο, καταδεικνύουν ότι σε περίπτωση έκδοσης του αυτός δεν θα τύχει δίκαιης δίκης. Η έναρξη της διαδικασίας εναντίον του δεν έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες της Ουκρανικής νομοθεσίας. Λόγω της δικηγορικής του ιδιότητας του, θα έπρεπε η ποινική διαδικασία εναντίον του να έχει ξεκινήσει από τον εισαγγελέα του Κιέβου και όχι από οποιοδήποτε άλλον εισαγγελέα. Θα έπρεπε επίσης όπως αμέσως μετά την έναρξη αυτής της διαδικασίας, να ειδοποιηθεί ο δικηγορικός σύλλογος του Κιέβου ο οποίος και αυτός με την σειρά του, θα έπρεπε να ειδοποιήσει τον δικηγόρο που αφορά η διαδικασία, δηλαδή στην παρούσα περίπτωση τον καθ' ου η αίτηση. Ότι πράγματι η ιδιότητα αυτή του καθ' ου η αίτηση επιβάλλει την διεξαγωγή ειδικής διαδικασίας προκύπτει όχι μόνο από τη μαρτυρία που προσκόμισε η πλευρά του καθ' ου η αίτηση αλλά και από έγγραφα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ακόμα και από την αιτήτρια χώρα, όπως το Τεκμήριο 5. Στην εξεταζόμενη περίπτωση αυτή η διαδικασία δεν ακολουθήθηκε. Η διαδικασία ξεκίνησε λανθασμένα από τον ανακριτή της περιοχής Dniprovske και όχι τον εισαγγελέα του Κιέβου. O δικηγορικός σύλλογος του Κιέβου στον οποίο ο καθ' ου η αίτηση υπάγεται δεν ενημερώθηκε για την υπόθεση εναντίον του καθ' ου η αίτηση και κανένας επίσης δεν τον ειδοποίησε για την έναρξη της διαδικασίας αυτής εναντίον του (Τεκμήριο 53). Σύμφωνα με την Ουκρανική νομοθεσία, στην περίπτωση έναρξης ανακριτικού έργου εναντίον οποιουδήποτε πολίτη της χώρας, ο οποίος δεν βρίσκεται στο έδαφος της, ο ανακριτής έχει την υποχρέωση να τον κλητεύσει έτσι ώστε στην περίπτωση που το επιθυμεί, να μπορεί να εμφανιστεί στη διαδικασία (Τεκμήριο 34). Τότε μόνο επιτρέπεται όπως ένα πρόσωπο συμπεριληφθεί στον κατάλογο καταζητουμένων προσώπων όταν είναι άγνωστο που βρίσκεται. Στην περίπτωση του καθ' ου η αίτηση, οι Ουκρανικές αρχές αντί να επικοινωνήσουν μαζί του ως όφειλαν στην διεύθυνση του στην Κύπρο την οποία γνώριζαν, ποτέ δεν επέδωσαν σε αυτόν οποιαδήποτε ειδοποίηση, αλλά αντίθετα προχώρησαν στην συμπερίληψη του ονόματος του στον κατάλογο καταζητουμένων προσώπων και στην έκδοση εντάλματος σύλληψης εναντίον του. Όπως προέκυψε από τη μαρτυρία, η τελευταία διαδικασία εναντίον του καθ' ου η αίτηση ξεκίνησε στις 20/1/2016 και στις 12/2/2016 τέθηκε στη λίστα καταζητουμένων προσώπων καθότι σύμφωνα με τις Ουκρανικές αρχές εγκατέλειψε την Ουκρανία για να αποφύγει τις ποινικές του ευθύνες (Τεκμήριο 3) και δεν μπορούσε να εντοπισθεί. Όμως και όπως προκύπτει από έγγραφα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, η διεύθυνση του καθ' ου η αίτηση στην Κύπρο ήταν γνωστή στις Ουκρανικές αρχές. Η γνώση αυτή προκύπτει από το περιεχόμενο διαφόρων τεκμηρίων. Από το Τεκμήριο 21, που είναι μήνυμα ημερομηνίας 22/2/2011 της Ιντερπόλ Κιέβου προς τις Ιντερπόλ διαφόρων χωρών, μεταξύ αυτών και της Κύπρου και στο οποίο καταγράφεται η διεύθυνση του καθ' ου η αίτηση στην Κύπρο. Από το Τεκμήριο 28 που είναι επιστολή ημερομηνίας 31/1/2016, την οποία ο καθ' ου η αίτηση απέστειλε στον εισαγγελέα του Κιέβου και την οποία ο Μ.Υ.1 την 1/2/2016 παρέδωσε προσωπικά στην εισαγγελία. Με αυτήν ο καθ' ου η αίτηση πληροφορούσε τις Ουκρανικές αρχές ότι αναχώρησε από την Ουκρανία νόμιμα, ότι διαμένει σε γνωστή σε αυτές διεύθυνση στην Κύπρο και ότι ποτέ δεν του έχει επιδοθεί οποιαδήποτε κλήση να παρουσιαστεί ενώπιον Ουκρανικού Δικαστηρίου. Συνάγεται επίσης και από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 29 και 30, από όπου προκύπτει ότι ο καθ' ου η αίτηση μετέβη στις 2/2/2016 στην πρεσβεία της Ουκρανίας στην Κύπρο και συμπλήρωσε ένα έντυπο με όλες τις πληροφορίες για το πρόσωπο του, συμπεριλαμβανομένης της διεύθυνσης και του τηλεφώνου του. Εκεί σφραγίσθηκε και το διαβατήριο του. Ότι δηλαδή προκύπτει είναι ότι παρόλο που οι Ουκρανικές αρχές γνώριζαν τη διεύθυνση του καθ' ου η αίτηση στην Κύπρο, παρέλειψαν να τον ειδοποιήσουν για τις διαδικασίες που εκκρεμούσαν εναντίον του. Οι ανακριτικές αρχές αρνήθηκαν να παραδώσουν στην πλευρά του καθ' ου η αίτηση το μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης εντός της ταγμένης από τον Ουκρανικό νόμο προθεσμίας, κάτι που έκαναν μόνο μετά την λήψη νομικών μέτρων και την έκδοση δικαστικής απόφασης (Τεκμήριο 47). Διαφάνηκε ακόμα ότι σε κάποιες περιπτώσεις δεν ξεκίνησε ακρόαση έφεσης που είχε καταχωρηθεί γιατί ο ανακριτής είχε αρνηθεί να δώσει άδεια να μεταφέρουν τον καθ' ου η αίτηση στο Δικαστήριο (Τεκμήρια 45, 46, 59 και 60). Όλες οι πιο πάνω ενέργειες των Ουκρανικών αρχών, έγιναν κατά παράβαση των δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση. Η ύπαρξη τους, καταδεικνύει ότι δεν υπήρξε εκ μέρους των Ουκρανικών αρχών σεβασμός αυτών των δικαιωμάτων και του ίδιου βέβαια του καθ' ου η αίτηση. Ως συνέπεια της συμπεριφοράς αυτής των αρμόδιων αρχών, δημιουργούνται ουσιώδεις λόγοι και σοβαρή πιθανότητα να υφίστανται οι επιπτώσεις που ο καθ' ου η αίτηση επικαλείται, να μην τύχει δηλαδή στην περίπτωση έκδοσης του δίκαιης δίκης. Η ύπαρξη αντιφατικών αποφάσεων των Ουκρανικών δικαστηρίων επιτείνει περαιτέρω τη δημιουργία ουσιωδών λόγων και σοβαρής πιθανότητας ότι σε περίπτωση έκδοσης του, ο καθ' ου η αίτηση δεν θα τύχει δίκαιης δίκης. Στις 18/12/2015 και ενώ αυτός βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ουκρανικών αρχών και συγκεκριμένα υπό κατ' οίκον περιορισμό, εκδόθηκε απόφαση με την οποία απορρίφθηκε αίτημα των εισαγγελικών αρχών για περαιτέρω κράτηση του (Τεκμήριο 25 (Α) και (Β) και 31) γιατί κρίθηκε ότι δεν είναι ύποπτος σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας της Ουκρανίας και γιατί δεν ενημερώθηκε σύμφωνα με το Νόμο για τις υποψίες που υπήρχαν εναντίον του, ενόψει και της ιδιότητας του ως δικηγόρου. Στην συνέχεια όμως εκδόθηκε άλλη εντελώς διαφορετική απόφαση και μάλιστα από τον ίδιο δικαστή, ότι δηλαδή ο καθ' ου η αίτηση κρύβεται και πρέπει να συλληφθεί (Τεκμήριο 8). Στις 23/2/2016 εκδόθηκε απόφαση με την οποία απορρίφθηκε αίτηση των αρχών για εφαρμογή προληπτικών μέτρων εναντίον του καθ' ου η αίτηση γιατί δεν είχε αποδειχθεί ότι η εισαγγελία έλαβε μέτρα για να ειδοποιηθεί ως ύποπτο πρόσωπο ως επιβάλλει η νομοθεσία (Τεκμήριο 31). Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα στην συνέχεια και συγκεκριμένα στις 31/3/2016, εκδόθηκε απόφαση με την οποία δόθηκε άδεια για κράτηση του (Τεκμήριο 7). Σημαντικό είναι επίσης και το Τεκμήριο 23, που είναι απόφαση Ουκρανικού Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/9/2015 και στην οποία καταγράφεται σειρά παραβιάσεων των δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση που έθεσαν σε αμφιβολία την αμεροληψία του τότε ανακριτή της υπόθεσης. Αναφορά τέλος πρέπει να γίνει σε μια άλλη θέση που έμμεσα προωθήθηκε από την πλευρά του καθ' ου η αίτηση, ότι δηλαδή δεν υπάρχει ασφάλεια στις φυλακές του Κιέβου. Σύμφωνα με τα όσα εκτίθενται στο Τεκμήριο 58, που είναι έγγραφο από κυβερνητική ιστοσελίδα της Ουκρανίας, την Ukrinform τον Απρίλη του 2017 τέσσερεις άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στις φυλακές του Κιέβου (Τεκμήριο 58). Η αναφορά όμως αυτή είναι πολύ γενική και εν πάση περιπτώσει ανεπαρκής να καταδείξει ότι πράγματι υπάρχει υπαρκτός και πραγματικός κίνδυνος για την ασφάλεια του καθ' ου η αίτηση σε περίπτωση που διαταχθεί η έκδοση του και συνεπώς το ζήτημα δεν θα πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω. Για όλους τους λόγους, τους οποίους έχω επεξηγήσει πιο πάνω το αίτημα για την έκδοση του καθ' ου η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Η απόφαση του Δικαστηρίου να κοινοποιηθεί άμεσα στον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης. (Υπ.) ........... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο