CHR. KONTOS ENTERPRISES LTD ν. G & V HADJIDEMOSTHENOUS LTD, Αρ. Αγωγής: 2554/2016, 19/9/2017

(30)ημερών μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων. Σημειώνω εδώ ότι το αίτημα για απόρριψη υποβλήθηκε κατά την πρώτη εμφάνιση της κλήσης για οδηγίες η οποία εκδόθηκε στις 08/05/2017 και ορίστηκε για πρώτη εμφάνιση στις 15/09/

1. Από πλευράς εναγομένων, το αίτημα υποστηρίχθηκε κυρίως στη βάση της θέσης ότι οι προθεσμίες που προνοούνται στη Δ.30 είναι απόλυτες και ότι το Δικαστήριο καμία διακριτική ευχέρεια έχει να παρατείνει ή να θεωρήσει εμπρόθεσμη την οποιαδήποτε καταχώρηση τέτοιας κλήσης εκεί όπου τέτοια κλήση καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα. Ταυτόχρονα, θέση των εναγομένων είναι ότι, παρά το ότι το αίτημα για απόρριψη υποβάλλεται κατά χρόνο που η Δ.30 έχει εκ νέου τροποποιηθεί με σχετικό τροποποιητικό Κανονισμό ημερομηνίας 28/07/2017, εντούτοις το Δικαστήριο, κατά τους εναγόμενους, δεν μπορεί να εφαρμόσει αναδρομικά την τροποποιημένη Διαταγή, αλλά θα πρέπει να εξετάσει και να εφαρμόσει στην παρούσα περίπτωση, το δικονομικό καθεστώς που ίσχυε πριν την τροποποίηση της 28/7/
2. Η πλήρης επιχειρηματολογία των εναγομένων παρατίθεται σε γραπτό κείμενο που παρέδωσαν στο Δικαστήριο (Έγγραφο ΓΑ1). Αντίθετη ήταν η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγόντων ο οποίος αγόρευσε προφορικά υποστηρίζοντας ότι, στη βάση του ιστορικού της υπόθεσης, η πλευρά των εναγόντων δεν θα πρέπει να τιμωρηθεί με απόρριψη της αγωγής, αφού ουδέποτε την εγκατέλειψε. Παράλληλα, υποστήριξε ο συνήγορος, το Δικαστήριο θα πρέπει είτε να εφαρμόσει αναδρομικά τη τροποποιημένη Διαταγή και να θεωρήσει την κλήση εμπρόθεσμη ή να παρατείνει τον χρόνο καταχώρησης της, ούτως ώστε να θεωρηθεί εμπρόθεσμη. Κατά τις ενώπιον μου προφορικές αγορεύσεις των συνηγόρων, είχα την ευκαιρία να μελετήσω τόσο το γραπτό κείμενο των εναγομένων όσο και τις θέσεις που προβλήθηκαν προφορικά από τους ενάγοντες. Θεωρώ ορθό όπως για σκοπούς της παρούσας απόφασης μου παραθέσω συνοπτικά το ιστορικό που οδήγησε στην υποβολή του σημερινού αιτήματος. Το κλητήριο ένταλμα της αγωγής καταχωρήθηκε από τους ενάγοντες στις 07/09/2016 και επιδόθηκε δεόντως στους εναγομένους οι οποίοι καταχώρησαν εμφάνιση στις 27/10/
3. Παρά ταύτα, οι εναγόμενοι δεν καταχώρησαν Υπεράσπιση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, παράλειψη η οποία οδήγησε τους ενάγοντες στην επιδίωξη έκδοσης απόφασης υπέρ τους, καταχωρώντας σχετική αίτηση στις 11/11/
4. Στην εν λόγω αίτηση, αμφότεροι ενάγοντες και εναγόμενοι, εμφανίστηκαν δύο φορές ήτοι στις 09/01/2017 και 17/02/2017, με τους πρώτους να επιμένουν και να προωθούν κατά τις εν λόγω εμφανίσεις, την έκδοση απόφασης υπέρ τους και τους δεύτερους, να ζητούν παράταση χρόνου για να καταχωρήσουν την Υπεράσπιση τους, χρόνος ο οποίος τελικά τους δόθηκε από το Δικαστήριο με τη συγκατάθεση των εναγόντων. Στις 17/02/2017, οι εναγόμενοι, παρά το ότι είχαν λάβει παράταση χρόνου και πάλι δεν είχαν καταχωρήσει Υπεράσπιση, οι ενάγοντες, για τους λόγους που φαίνονται στα πρακτικά, δεν προχώρησαν με απόδειξη της υπόθεσης τους και απέσυραν την αίτηση τους οπόταν και η αγωγή παρέμεινε εκκρεμής σε αυτή την κατάσταση. Μέχρι και τις 15/03/2017 όμως καμία καταχώρηση Υπεράσπισης έλαβε χώρα. Το γεγονός αυτό, οδήγησε τους Ενάγοντες να επιδιώξουν και πάλι απόφαση εναντίον των εναγομένων για παράλειψη τους να καταχωρήσουν Υπεράσπιση, καταχωρώντας νέα σχετική αίτηση στις 15/03/2017, η οποία ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο στις 08/05/2017 για πρώτη εμφάνιση. Πριν την πρώτη εμφάνιση της αίτησης για απόφαση, οι εναγόμενοι, στις 20/03/2017 καταχώρησαν την Υπεράσπιση τους και ακολούθως, στις 27/03/2017, οι ενάγοντες καταχώρησαν Απάντηση. Η αίτηση για απόφαση που καταχώρησαν οι ενάγοντες λόγω παράλειψης των εναγομένων να καταχωρήσουν Υπεράσπιση, εξακολουθούσε να εκκρεμεί. Στις 08/05/2017 που ήταν ορισμένη η αίτηση των εναγόντων για έκδοση απόφασης υπέρ τους και εναντίον των εναγομένων, αμφότεροι οι διάδικοι εμφανίστηκαν στη διαδικασία και ενόψει του ότι οι Εναγόμενοι είχαν ήδη καταχωρήσει την Υπεράσπιση τους, οι Ενάγοντες δεν επέμειναν στην αίτηση τους και την απέσυραν με έξοδα υπέρ τους, αίτημα στο οποίο οι Εναγόμενοι δεν έφεραν ένσταση. Την ίδια μέρα, 8/5/17, οι ενάγοντες εξέδωσαν και την προβλεπόμενη από τη Δ.30, «Κλήση για Οδηγίες», η οποία ορίστηκε με την ανάλογη διαδικασία, για πρώτη εμφάνιση στις 15/09/
5. Ταυτόχρονα με την έκδοση της Κλήσης, οι ενάγοντες καταχώρησαν και το σχετικό Παράρτημα - Τύπος 25 - αναφορικά με τις οδηγίες που ζητούσαν να δοθούν από το Δικαστήριο. Από τις 27/3/17 που καταχωρήθηκε η Απάντηση των εναγόντων, μέχρι και την 8/5/17 που αποσύρθηκε η αίτηση για απόφαση και εκδόθηκε η Κλήση, παρήλθαν 42 μέρες. Οι εναγόμενοι, μετά που η Κλήση και το Παράρτημα τους επιδόθηκε, χωρίς να προβάλουν οποιοδήποτε θέμα ως προς το εκπρόθεσμο της Κλήσης (η τότε προβλεπόμενη προθεσμία ήταν τριάντα

(30)μέρες) ή οποιοδήποτε άλλο κώλυμα στην προώθηση της αγωγής, προχώρησαν και καταχώρησαν στις 16/05/2017, το δικό τους Παράρτημα, ζητώντας από το Δικαστήριο τις οδηγίες που αυτοί ήθελαν σε σχέση με την αγωγή ήτοι αποκάλυψη και επιθεώρηση εγγράφων καθώς και έξοδα. Στις 15/09/2017 που ήταν ορισμένη για πρώτη φορά η Κλήση των εναγόντων για οδηγίες και χωρίς να έχει μεσολαβήσει οποιοδήποτε αίτημα ή ενέργεια από πλευράς των εναγομένων που να αφορά στην απόρριψη της αγωγής, για το λόγο που προβάλλουν σήμερα, αμφότεροι οι διάδικοι εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο, για να προωθήσουν το αίτημα τους σε σχέση με τις οδηγίες που αντίστοιχα ζητούσαν με τα παραρτήματα τους. Τότε ήταν και που οι εναγόμενοι, για πρώτη φορά, ήγειραν το θέμα εκπρόθεσμου της Κλήσης για οδηγίες. Ως ανέφερα ανωτέρω, η θέση των εναγομένων είναι ότι η προθεσμία καταχώρησης της Κλήσης δεν παρατείνεται και ότι τα χέρια του Δικαστηρίου είναι ουσιαστικά δεμένα. Υποστηρίζουν περαιτέρω ότι, όποιες ενέργειες και αν αυτοί έκαναν στην υπόθεση, ενέργειες τις οποίες αναγνωρίζουν ότι θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως συγκατάθεση τους στο εκπρόθεσμο της Κλήσης, αυτό δεν μπορεί να ισχύει, εφόσον, σύμφωνα με τη Δ.30 η αγωγή των εναγόντων θεωρείται εγκαταλειφθείσα. Δεν θεωρώ αναγκαίο να αναφέρω οτιδήποτε περαιτέρω σε αυτό το στάδιο ως προς το ιστορικό της υπόθεσης ή τη συμπεριφορά που αμφότεροι οι διάδικοι επέδειξαν στην υπόθεση. Η σύνοψη του ιστορικού που παρέθεσα ανωτέρω, μιλά από μόνη της. Η Δ.30 Θ.1(γ), τουλάχιστον ως ίσχυε πριν την τροποποίηση της στις 28/07/2017, προνοούσε ότι, αν ο Ενάγοντας δεν συμμορφωθεί με την έκδοση Κλήσης εντός προθεσμίας 30 ημερών από το χρόνο που ολοκληρώνονται τα δικόγραφα (υποχρέωση με βάση τον τότε εν ισχύ Θ.1(α)), ο Εναγόμενος θα πρέπει να τον καλέσει να συμμορφωθεί με την παράλειψη του εντός 30 ημερών.[1] Η σχετική διάταξη προνοούσε περαιτέρω ότι, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τις σχετικές υποχρεώσεις των διαδίκων, η αγωγή ή η ανταπαίτηση θα θεωρείται εγκαταλειφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο μετά τη λήξη των 60 ημερών. [2] Με τη Δ.30 Θ.2(β), ως η εν λόγω διάταξη ίσχυε πριν την τροποποίηση, παρείχετο η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να παρατείνει την οποιαδήποτε προθεσμία έκδοσης κλήσης ή κατάθεσης Παραρτήματος, αν διαπίστωνε αντικειμενική αδυναμία του διαδίκου να συμμορφωθεί ή για άλλο καλό λόγο.[3] Η διακριτική αυτή εξουσία, εξακολούθησε να ισχύει και μετά την τροποποίηση της 28/7/17 και πάλι ως Θ.2(β), με κάποιες όμως, λεκτικές διαφοροποιήσεις.[4] Μεταξύ των αλλαγών που επέφερε η τροποποίηση της 28/7/17, ήταν η παράταση του χρόνου έκδοσης της Κλήσης από τριάντα

(30)σε ενενήντα

(90)ημέρες καθώς και η τροποποίηση του Θ.1(γ), οι πρόνοιες του οποίου αναφέρουν πλέον ότι, ο εναγόμενος δύναται, εντός 15 ημερών από την ημερομηνία που ενάγοντας έπρεπε να εκδώσει την Κλήση για Οδηγίες, να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής και το Δικαστήριο «...δύναται επιλαμβανόμενο τέτοιας αίτησης είτε να απορρίψει την αγωγή με τέτοιους όρους όπως ήθελε κρίνει δίκαιο είτε να θεωρήσει την αίτηση ως κλήση για οδηγίες...». Στον βαθμό επομένως, που το επιχείρημα των εναγομένων, εδράζεται στο ότι, η Δ.30, δεν παρείχε και δεν παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να παρατείνει την οποιαδήποτε προθεσμία έκδοσης της απαιτούμενης Κλήσης, αυτό δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Οι πρόνοιες του Θ.2(β) και πριν και τώρα είναι ξεκάθαρες. Παρεμβάλλω εδώ ότι, πέραν και ανεξάρτητα του θέματος ύπαρξης διακριτικής εξουσίας ή μη, ούτε από πλευράς εναγομένων έγιναν οι οποιεσδήποτε ενέργειες που προνοούνται στο Θ.1(γ). Στρέφομαι τώρα στο θέμα της αναδρομικής εφαρμογής της τροποποιημένης Δ.30, θέμα το οποίο ηγέρθη ρητά από τους διαδίκους. Παρατηρώ τα εξής: Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων, στη γραπτή του αγόρευση, με παρέπεμψε στην απόφαση Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω Yπουργικού Συμβουλίου και Άλλων,

(1996)3 Α.Α.Δ.

1. Παραθέτοντας αποσπάσματα από την εν λόγω απόφαση, ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων, υποστήριξε τη θέση ότι, η αναφορά που γίνεται στο κείμενο της δημοσίευσης του τροποποιητικού Κανονισμού ημερομηνίας 28/7/17, ότι «...Ο παρών Κανονισμός τίθεται σε ισχύ από την ημερομηνία δημοσιεύσεώς του», υποδηλοί ότι ο τροποποιητικός Κανονισμός δεν έχει και δεν θα πρέπει να ερμηνευτεί ως να έχει, αναδρομική ισχύ. Με κάθε σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο των εναγομένων, στην Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd, όπου εξετάστηκε αυτό ακριβώς το θέμα σε σχέση με την αναδρομικότητα ή μη της τροποποίησης που έγινε τότε στη Δ.64, η δημοσίευση της οποίας περιείχε πανομοιότυπη με την παρούσα περίπτωση, αναφορά ως προς την ισχύ της, η πλειοψηφία της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου (υπό Πική Π.Δ. και Κωνσταντινίδη Δ ως ήταν τότε), έκρινε ότι η εν λόγω αναφορά, ουδόλως μετέβαλλε τη «...γενική αρχή του δικονομικού δικαίου, σύμφωνα με την οποία οι τροποποιήσεις των θεσμών έχουν αναδρομική ισχύ» Πρόσθεσε δε η πλειοψηφία της Ολομέλειας ότι, «..Εξυπακούεται η αναδρομική εφαρμογή της νέας Δ.
2. Διαφορετικά θα ήταν αδύνατη η τροποποίηση άκυρης, κατά το χρόνο της καταχώρησής της, έφεσης. Στη Γιάννη (ανωτέρω) επισημάναμε ότι: "Εάν δεν επρόκειτο για τον πρόσφατα εκδοθέντα διαδικαστικό κανονισμό, η έφεση θα εκηρύττετο ως εξ υπαρχής άκυρη και ως μή ενεργοποιούσα τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου." ... Η καταλληλότητα δικονομικών μέτρων έχει διαχρονικό χαρακτήρα και επενεργεί στο παρόν και στο παρελθόν. Η αναδρομικότητα τροποποιήσεων των θεσμών επιφέρει μεταξύ άλλων και την αναβίωση δικαστικών μέτρων τα οποία έχουν ατονίσει ή εκπνεύσει.» (βλ. απόφαση Πική Π.Δ., έμφαση δική μου) Το επιχείρημα του συνηγόρου στην παρούσα υπόθεση, αποτέλεσε το αντικείμενο του συλλογισμού της απόφασης της μειοψηφίας στην Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd με την οποία απόφαση, οι έντιμοι Αρτεμίδης Δ. και Νικολαίδης Δ. ως ήταν τότε, έκριναν ότι η αναφορά στη δημοσίευση της τροποποίησης ότι «ο Κανονισμός... θα ισχύει από τη δημοσίευση ... ισοδυναμεί με ρητή πρόνοια μη αναδρομικότητας της ισχύος του Κανονισμού». Η πλειοψηφία όμως του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η απόφαση της οποίας και υπερισχύει, δεν συμφώνησε με το συλλογισμό αυτό και έκρινε ότι η τροποποίηση εφαρμοζόταν αναδρομικά. Στη βάση επομένως των πιο πάνω καθώς και των λεχθέντων στην απόφαση της πλειοψηφίας στην Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd, θεωρώ ότι στην παρούσα περίπτωση, το επιχείρημα των εναγομένων περί μη αναδρομικότητας της τροποποίησης της Δ.30, δεν ευσταθεί και ότι η τροποποίηση της 28/7/17, μπορεί να εφαρμοστεί αναδρομικά. Δεν είναι όμως μόνο το θέμα του κατά πόσο δύναται να θεωρηθεί εμπρόθεσμη η Κλήση για Οδηγίες, αποκλειστικά κατ' αναδρομική εφαρμογή της τροποποιημένης πλέον Δ.30, που ηγέρθηκε. Όπως έχω ήδη αναφέρει, τέθηκε και θέμα διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να θεωρεί την Κλήση εμπρόθεσμη, εξουσία, που όπως έχω ήδη κρίνει, υπήρχε και πριν αλλά και μετά την πρόσφατη τροποποίηση της Δ.
3. Θεωρώ ορθό να εξετάσω και αυτό το θέμα. Το επί του προκειμένου ερώτημα είναι το κατά πόσο, υπό τις περιστάσεις, το Δικαστήριο, θα μπορούσε να ασκήσει τη σχετική του διακριτική του εξουσία κατά τρόπο, που η εκδοθείσα Κλήση να θεωρείται εμπρόθεσμη και η αγωγή να μην απορριφθεί.[5] Ο τρόπος βέβαια άσκησης της διακριτικής αυτής εξουσίας του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε νομολογιακής φύσης προϋποθέσεις ούτε και διέπεται από οποιονδήποτε κανόνα γενικής εφαρμογής αφού «...σε θέματα διακριτικής εξουσίας καμιά υπόθεση δεν αποτελεί αυθεντία για άλλη...». Η κάθε περίπτωση κρίνεται και θα πρέπει να κρίνεται στη βάση των συγκεκριμένων της περιστατικών. (βλ. απόφαση Κωνσταντινίδη Δ. στην Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd ανωτέρω και την αναφορά που γίνεται στις υποθέσεις Εvans v. Bartlam [1937] 2 All E.R. 646 και Georghios Char. Fellas and Another v. Elenitsa I. Botsi and Another

(1975)1 C.L.R. 130) Στην παρούσα περίπτωση, λαμβάνεται υπόψη όλο το ιστορικό της υπόθεσης ως το έχω συνοπτικά παραθέσει ανωτέρω και ιδιαίτερα τον τρόπο με τον οποίο, αμφότεροι οι διάδικοι ενήργησαν καθ' όλα τα στάδια της υπόθεσης. Από τη μια είναι οι ενάγοντες, οι οποίοι μέχρι σήμερα, προωθούν συνεχώς την υπόθεση τους και μάλιστα επεδίωξαν, και αυτό δικαιωματικά, την έκδοση απόφασης υπέρ τους λόγω παράλειψης των εναγομένων να καταχωρήσουν Υπεράσπιση. Από την άλλη είναι οι εναγόμενοι, οι οποίοι παρέλειπαν να καταχωρήσουν υπεράσπιση και αυτό παρά το ότι ζητούσαν επανειλημμένα και τους δίνετο, με τη συγκατάθεση των εναγόντων, παράταση χρόνου να το πράξουν έτσι ώστε να αποφύγουν την έκδοση απόφασης εναντίον τους. Όταν δε στη συνέχεια, οι ενάγοντες εξέδωσαν την απαιτούμενη Κλήση για να προωθήσουν την αγωγή τους, οι εναγόμενοι, χωρίς ποτέ να εγείρουν οποιοδήποτε θέμα περί απορρίπτέου της αγωγής και αυτό παρά το ότι κατά την εμφάνιση στις 8/5/17, είχε ήδη παρέλθει η προθεσμία των 30 ημερών, αντιμετωπίζοντας την εν λόγω κλήση, ως έγκυρη και νομότυπη, ζήτησαν και αυτοί σχετικές οδηγίες για να προωθήσουν την Υπεράσπιση τους. Υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης επομένως, οι ενάγοντες, δικαιούνται στην άσκηση υπέρ τους, της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου έτσι ώστε να μην απορριφθεί η αγωγή τους και η Κλήση για Οδηγίες που εξέδωσαν στις 08/05/2017, να θεωρηθεί εμπρόθεσμη. Σημειώνω τέλος ότι, μέχρι και σήμερα, η αγωγή είναι, και ας μου επιτραπεί η έκφραση, «ακόμη εν ζωή», εφόσον ουδέποτε απορρίφθηκε από το Δικαστήριο[6]. Στη βάση των πιο πάνω, η Κλήση που εξέδωσαν οι ενάγοντες στις 08/05/2017 κρίνεται εμπρόθεσμη και το αίτημα για απόρριψη της αγωγής απορρίπτεται. Λαμβανομένου υπόψη των οδηγιών που οι διάδικοι ζητούν με τα αντίστοιχα Παραρτήματα τους, Τύπου 25, δίδονται οδηγίες σύμφωνα με τη Δ.30, όπως εντός 45 ημερών από σήμερα, οι διάδικοι προχωρήσουν σε εκατέρωθεν ένορκη αποκάλυψη εγγράφων και όπως εντός της ίδιας προθεσμίας, προβούν και σε εκατέρωθεν ανταλλαγή των εν λόγω εγγράφων. Η υπόθεση ορίζεται για οδηγίες στις 08/11/2017 ώστε να δοθούν οδηγίες ως προς τη μαρτυρία που θα προσαχθεί. Τα έξοδα της σημερινής δικασίμου κατά την οποία έλαβε χώρα η ακρόαση του αιτήματος των εναγομένων για απόρριψη της αγωγής, επιδικάζονται προς όφελος των Εναγόντων και εναντίον των εναγομένων, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΕΜ Subject: Civil/Interim Αναφορά: Δ.30 - Αναδρομικότητα - Κλήση Για Οδηγίες - Παράταση [1] Δ.30 Θ.1(γ) - Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, επιδίδεται ειδοποίηση προς τον ενάγοντα που εκδίδει ο εναγόμενος στον συνημμένο τύπο με την οποίαν τον ενημερώνει για την παράλειψη και τον καλεί όπως εντός 30 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης καταχωρήσει την αίτηση για οδηγίες [2] Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε οποιαδήποτε από τις πιο πάνω πρόνοιες η αγωγή ή η ανταπαίτηση θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο στη λήξη της περιόδου των 60 ημερών, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα ως θα είναι η περίπτωση. [3] Δ.30 Θ.2(β) Οι προθεσμίες των 30 ημερών που καθορίζονται ανωτέρω στους Θεσμούς 1(α) και 2(α) δεν παρατείνονται εκτός αν καταδειχθεί στο Δικαστήριο ότι υπήρχε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης με τις εν λόγω προθεσμίες ή άλλος καλός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράταση τους. [4] Τροοποποιημένη Δ.30 Θ.2(β) Οι προθεσμίες που προβλέπονται στον Κανονισμό 1(α) και 2(α) ανωτέρω, δύνανται να παραταθούν, εάν καταδειχθεί στο Δικαστήριο ότι υπήρχε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης με τις εν λόγω προθεσμίες ή άλλος καλός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράτασή τους. [5] «...Η τροποποίηση της Δ.64 δεν καθιστά αυτόματα παραδεχτή την τροποποίηση αντικανονικής έφεσης. Η παροχή θεραπείας ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Το απόσπασμα που ακολουθεί από τη Γιάννη (ανωτέρω), κατοπτρίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο αντιμετωπίζονται αιτήσεις για την τροποποίηση εφέσεων."Παρέκκλιση από τους θεσμούς πρέπει να αντιμετωπίζεται στην πρώτη δυνατή ευκαιρία και, εν πάση περιπτώσει σε χρονικό στάδιο που να μην επηρεάζονται δυσμενώς, είτε τα δικαιώματα της άλλης πλευράς, ή να καταστρατηγούνται οι Θεσμοί, οι οποίοι οριοθετούν το πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης.(απόφαση Πική Panayiotis Georghiou ανωτέρω) [6] «...Άκυρο ή ανυπόστατο δικονομικό μέτρο δεν εκπίπτει και δε διαγράφεται αυτοδικαίως εκτός εάν τούτο προβλέπεται από τους θεσμούς. Η απόρριψη ή διαγραφή του ανάγεται στο δικαστήριο... η άκυρη αγωγή υφίστατο μέχρι τη διαγραφή της από το Δικαστή ... Οι θεσμοί δεν προβλέπουν την αυτόματη απόρριψή της. Η διαπίστωσή μας είναι ότι άκυρο δικονομικό μέτρο είναι μεν αδρανές, αλλά δεν εκπίπτει και δε διαγράφεται από το πρωτοκολλητείο. Υπόκειται σε απόρριψη από το Δικαστήριο εφόσον διαπιστωθεί η ακυρότητά του.» (απόφαση Πική Panayiotis Georghiou ανωτέρω) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο