ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ν. ΝΙΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑ ΨΗΛΟΓΕΝΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1666/17, 30/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A364 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Κυριακίδου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1666/17 Μεταξύ: ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, εκ Λεμεσού Ενάγοντα -και-
- ΝΙΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑ ΨΗΛΟΓΕΝΗ, εκ Λεμεσού
- ΜΑΡΟΥΛΑ ΛΑΖΑΡΗ, εκ Λεμεσού Εναγόμενων ........ Αίτηση ημερομηνίας 09.06.2017 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 30.10.2017 Για τον Ενάγοντα-Αιτητή: κ. Καϊκκης για κ. Χριστοφόρου Για την Εναγόμενη 1-Καθ' ης η αίτηση: κ. Αυγ. Κωνσταντίνου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Ενάγοντας με Γενικώς Oπισθογραφημένο Κλητήριο διεκδικεί εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2 (α) Διατάγματα ακύρωσης της εγγραφής των 2/4 μεριδίων δυο ακινήτων που είναι εγγεγραμμένα επ' ονόματι της Εναγόμενης 1 δυνάμει δωρεάς της Εναγόμενης 2 συνεπεία δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων, (β) Δήλωση ότι δικαιούται σε εγγραφή αυτών (γ) Διάταγμα εγγραφής των εν λόγω μεριδίων επ' ονόματι του και (δ) διαζευκτικά την αξία των εν λόγω μεριδίων. Με την παρούσα αίτηση ζητήθηκε και εξασφαλίσθηκε μονομερώς προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στην Εναγόμενη 1-Καθ' ης η Αίτηση από του να πωλήσει, υποθηκεύσει, μεταβιβάσει, διαθέσει και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο αποξενώσει το εν λόγω μερίδιο των ακινήτων που διεκδικεί. Η νομική βάση της αίτησης εδράζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9 και στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14 του 1960, άρθρο 32 και στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.1, 2, 8 και
- Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης τίθεται με την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα, ο οποίος αφού προσδιορίζει τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αξίωση του επισυνάπτοντας προς υποστήριξη των πιο πάνω ισχυρισμών του και τα Τεκμήρια 1-9 υποστηρίζει ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι αναγκαία προς εξασφάλιση ενδεχόμενης επιτυχούς απόφασης υπέρ του και εναντίον της Εναγόμενης
- Επίσης αναφέρει ότι η Εναγόμενη 1 δεν έχει οποιαδήποτε οικονομική δυνατότητα να το αποζημιώσει σε περίπτωση που η αγωγή του επιτύχει και υπάρχει ορατός κίνδυνος αποξένωσης των ακινήτων ή μέρος αυτών. Η Εναγόμενη-Καθ' ης η αίτηση 1 καταχώρησε ένσταση. Οι λόγοι ένστασης έχουν ως ακολούθως (παρατίθενται αυτούσιοι): «
- Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που σωρευτικά θέτει το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και ιδίως: Α. Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Β. Δεν υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας εναντίον των Καθ΄ών η Αίτηση. Γ. Δεν συντρέχει και/η δεν έχει καταδειχθεί και/η αποδειχθεί με σχετική και/η ικανοποιητική μαρτυρία ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και/η ότι ο Αιτητής θα υποστεί ανεπανόρθωτη και/η οποιανδήποτε ζημιά σε περίπτωση που τα αιτούμενα διατάγματα δεν εκδοθούν και/ η δεν γίνουν απόλυτα.
- Δεν πληρούται η προϋπόθεση του «κατεπείγοντος» που θέτει το άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6
- Η Αίτηση είναι νόμο και ουσία αβάσιμη και/η αντίθετη προς τις νομολογιακές αρχές.
- Η Αγωγή και/η η ένορκη δήλωση επί της οποίας βασίζεται η παρούσα Αίτηση σύμφωνα με τα τεκμήρια που επισυνάφθηκαν σε αυτή, δεν νομιμοποιεί τον Ενάγοντα / Αιτητή να αιτηθεί τα αιτούμενα Διατάγματα ή οιανδήποτε θεραπεία.
- Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση περιέχει εσκεμμένες ανακρίβειες και αναλήθειες με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου.
- Οι θεραπείες που επιδιώκονται βάσει της παρούσας Αίτησης είναι αδικαιολόγητες και/η δυσανάλογες
- Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης.
- Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα εμποδίσει την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.
- Δεν συντρέχει κανένας λόγος αποξένωσης της περιουσίας της Εναγόμενης 1 αφού είναι Ιδιοκτήτρια και άλλης ακίνητης περιουσίας καθώς και κινητής.
- Ο Αιτητής σε περίπτωση έκδοσης απόφασης υπέρ του θα μπορεί να ικανοποιηθεί από την κινητή και ακίνητη περιουσία της Εναγόμενης 1
- Από την ένορκη δήλωση του Αιτητή φαίνεται στην παράγραφο 10 ότι σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του το ποσό που μπορεί να του επιδικαστεί είναι € 3.000 και εκδικητικά ζητά την δέσμευση ακινήτων αξίας € 745.000 όπως το κοστολογεί στην παράγραφο 8 της ένορκης του δήλωσης». Η Εναγόμενη 1 με ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αρνείται τους ισχυρισμούς που εμπεριέχονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, αρνείται ότι οι γονείς της και η ίδια έχουν συμβληθεί με τον Ενάγοντα προσωπικά αλλά με την Εταιρεία A. DEMETRIOU CONSTRUCTIONS LTD και ότι οι ανεγερθείσες κατοικίες έχουν εξοφληθεί από την Εναγόμενη 1 για τη μία κατοικία και από τους γονείς τους για την 2η κατοικία. Επίσης αμφισβητείται ότι ο Ενάγοντας πλήρωσε για την ανέγερση της μίας κατοικίας των γονέων τους οποιοδήποτε ποσό ή ότι δικαιούτο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης αυτής, επισημαίνοντας ότι ως Διευθυντής της Εταιρείας A. DEMETRIOU CONSTRUCTIONS LTD το 2008 που οι κατοικίες ήταν αποπερατωμένες και επ' ονόματι της εν λόγω Εταιρείας μεταβίβασε αυτούσιες στις Εναγόμενες και τον πατέρα του ενώ θα μπορούσε να το μεταβιβάσει επ' ονόματι του. Επίσης αμφισβητεί ότι αποδείχθηκε η τρίτη προϋπόθεση αφού η Εναγόμενη 1 έχει την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει επικαλούμενη την ακίνητη ιδιοκτησία που έχει καθώς και τραπεζικό λογαριασμό στο οποίο φαίνεται κατατεθειμένο ποσό €153.244,
- Κατά τη ακροαματική διαδικασία ουδείς αντεξετάσθηκε από τους ομνύοντες και οι δύο πλευρές καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις, στις οποίες γίνεται αναφορά στα γεγονότα της υπόθεσης καθώς επίσης και στη σχετική νομολογία. Δεν θα αναφερθώ λεπτομερώς στις εκατέρωθεν θέσεις, όπου χρειαστεί θα γίνει ιδιαίτερη αναφορά στις διάφορες εισηγήσεις των δύο πλευρών πιο κάτω. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 αποτελεί το υπόβαθρο αιτήσεων που υποβάλλονται μονομερώς (βλ. σχετικά Τσιάντη και Hellenic Bank (Investments) Ltd,
(2001)1AAΔ, 2029). To άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το άρθρο αυτό εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων (δέστε Acropol Shipping Co. Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 CLR 38, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557, National Bank of Greece SA v. Motovia Ltd
(1987)1 CLR 583, 599-602, Ζεμενίδης v. Ζεμενίδου
(1992)1 ΑΑΔ 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) ΑΑΔ 282, Louis Vuitton v. Dermosak Ltd κ.α.
(1992)1(Β) ΑΑΔ 1453). Προχωρώ στις ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: (
- i)H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (
- ii)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία. (iii) Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας (visible chance of success). Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το Διάταγμα (δέστε Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) AAΔ.788, Ζηντίλης ν. Ανδρέου
(1997)1 (Γ) ΑΑΔ 1603, Mitsingas v. Timberland
(1997)1 (G) ΑΑΔ 1791, Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouri Trading,
(1998)1ΑΑΔ 149). To πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες δηλώσεις. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο Αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος (δέστε Hadjikyriacos Co. Ltd. v. United Biscuits UK Ltd
(1984)1 CLR 263, 267-268). Ωστόσο τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης (δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd
(1984)1 CLR 263, Άκης άλλως Γρηγόρης Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστιάνα Σταύρου Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Προτού υπεισέλθω στην ουσία της αίτησης θα πρέπει να εξετασθούν οι ισχυρισμοί της Καθ' ης η αίτηση για απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος. Ως προκύπτει από την ένορκο δήλωση του Αιτητή, από τις αναφορές του που περιλαμβάνονται στις παραγράφους 12-14 προκύπτει σοβαρός κίνδυνος αποξένωσης των επιδίκων ακινήτων από την Καθ' ης η αίτηση 1 και αυτά ήδη έχουν εγγραφεί επ' ονόματι της διά δωρεάς από την Εναγόμενη
- Οι εν λόγω αναφορές υποδηλώνουν επίσης ότι υπήρχε το κατεπείγον για έκδοση των υπό κρίση προσωρινών διαταγμάτων και ως εκ τούτου οι αντίθετοι ισχυρισμοί της Καθ' ης η αίτηση δεν ευσταθούν και απορρίπτονται. Μετά την αντιμετώπιση του πιο πάνω ζητήματος τίθεται το ερώτημα κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και το άρθρο 4 του Κεφ.
- Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρισμένου δικογράφου και της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση. Ο Ενάγων με την ένορκη δήλωση του παραθέτει στοιχεία και λεπτομέρειες για την αξίωση του. Μέσα από τα γεγονότα που περιέχονται στην αίτηση και την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα και σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Ως έχει αναφερθεί πιο πάνω το Δικαστήριο δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Εκείνο που χρειάζεται σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Με βάση τη μαρτυρία που έθεσε ενώπιον μου ο Αιτητής, έχει αποκαλύψει την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής. Από την μαρτυρία του περιλαμβανομένων των διαφόρων τεκμηρίων που έχουν επισυναφθεί εξάγεται αυτή η ορατή πιθανότητα επιτυχίας στη βάση ότι καταδεικνύεται το βάσιμο της αξίωσης χωρίς να χρειάζεται οτιδήποτε στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων σε αυτό το στάδιο. Η μαρτυρία του αποτελεί επαρκή μαρτυρία, στο παρόν στάδιο και για τους σκοπούς εξέτασης της υπό εκδίκαση αίτησης, για να καταλήξει το Δικαστήριο στην ύπαρξη καλής βάσης Αγωγής και ορατής πιθανότητας επιτυχίας της. Οι ισχυρισμοί των Εναγόμενων 1 και 2 ως προς την αμφισβήτηση της αξίωσης, αλλά και οι θέσεις τους ως προς τα σχετικά τιμολόγια που έχουν επισυναφθεί από τον Αιτητή, δεν αναιρούν το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα και θα εξετασθούν κατά την εξέταση της ουσίας της Αγωγής, άλλωστε σύμφωνα με την νομολογία το παρόν στάδιο δεν είναι το ορθό στάδιο για ουσιαστική αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας ώστε να υπάρχει κατάληξη επί αμφισβητούμενων γεγονότων. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή της πιθανότητας παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντα, όπως προκύπτει από τα γεγονότα, τα ακίνητα τα οποία αφορούν την παρούσα αίτηση είναι τα επίδικα ακίνητα για τα οποία ζητά διάταγμα ακύρωσης εγγραφής και εγγραφής επ' ονόματι του. Τα πιο πάνω παρέχουν στο Δικαστήριο την δυνατότητα να δεσμεύσει αυτά, μέχρι τη διαπίστωση ή διακρίβωση του αγώγιμου δικαιώματος του Ενάγοντος και κρίνω ότι δικαιολογείται η διατήρηση των αιτούμενων διαταγμάτων. Σημειώνω ότι στις τελικές θεραπείες επιζητείται και η επιστροφή της περιουσίας αυτής. Έχοντας υπόψη επίσης ότι ο Ενάγοντας δεν έχει οποιαδήποτε εξασφάλιση για το σύνολο του διεκδικούμενου ποσού κρίνω ότι κάτω από τις περιστάσεις τυχόν αποξένωση της ακίνητης ιδιοκτησίας θα καταστήσει την εκτέλεση δικαστικής απόφασης που δυνατό να εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντα δύσκολη αν όχι αδύνατη. Η ύπαρξη λογαριασμού στη τράπεζα από την Εναγόμενη 1 με πολύ λιγότερο από το διεκδικούμενο ποσό αλλά και η αόριστη αναφορά της ότι διαθέτει επιπρόσθετη ακίνητη περιουσία, χωρίς εξειδίκευση αυτής και εκτίμηση της δεν διαφοροποιεί τα ανωτέρω. Ως εκ τούτου διαφωνώ με τη θέση της Καθ' ης η αίτηση Εναγόμενης 1 ότι δεν έχει αποδειχθεί η πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς σε περίπτωση διατήρησης των επίδικων διαταγμάτων. Όπως προκύπτει από τα γεγονότα ο Ενάγων με την Αγωγή του ζητά μεταξύ άλλων την εγγραφή επ' ονόματι του των 2/4 των επίδικων ακινήτων που απέκτησε η Εναγόμενη 1 διά δωρεάς από τη μητέρα τους η ικανοποίηση της πιο πάνω θεραπείας μόνο με την διατήρηση των επιδίκων διαταγμάτων θα μπορούσε να επιτευχθεί και να διασφαλιστεί. Ως προς την απόδειξη πρόθεσης ή μη αποξένωσης και επιβάρυνσης της εν λόγω περιουσίας από την Εναγόμενη 1 επισημαίνω ότι με βάση τις αρχές της νομολογίας δεν υπάρχει ανάγκη προσαγωγής μαρτυρίας για πρόθεση της Εναγόμενης 1 για αποξένωση της περιουσίας. Στην υπόθεση Phasarias (Αutomotive Centre) Λτδ ν. Σκυροποιϊα Λεωνίκ Ltd (ανωτέρω), αφού προβαίνει σε μια γενική επισκόπηση της νομολογίας επί του ζητήματος υποδείχθηκε: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του Εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή επιβάρυνση, εφόσον, γίνουν στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία (βλ. Λακαταμίτης, ανωτέρω στη σελ. 525)..... Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου, Π. στην Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου (Αρ. 1)
(1992)1 ΑΑΔ 54 εκδίδεται διάταγμα ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μην μπορεί να ικανοποιηθεί ο Ενάγων. Τα ίδια και στην Τσολάκκη κ.α ν. Στυλιανίδη
(1992)1 ΑΑΔ 782. Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική, Δ., όπως ήταν τότε, στη σελ. 785 εκείνο που απαιτείται είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντος.» Το υπό συζήτηση διάταγμα επιδιώκει κατ' ουσία να διατηρήσει την κατάσταση των πραγμάτων η οποία ίσχυε πριν από την έναρξη της παρούσας δικαστικής διαδικασίας. Η Εναγόμενη 1 δεν στερείται του δικαιώματος της να κατέχει την επίδικη ακίνητη περιουσία και να την χρησιμοποιεί. Στην υπόθεση Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd
(1987)1 WLR, 670 υποδείχθηκαν μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα για το ζήτημα: «Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το Δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα.» Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αναφορές, υπό το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που περιβάλλουν την υπό συζήτηση περίπτωση, καταλήγω ότι είναι πραγματικά δίκαιη και πρόσφορη η διατήρηση των επίδικων διαταγμάτων, αφού στην περίπτωση που ο Ενάγων - Αιτητής αποτύχει στην αξίωση του η πλευρά της Εναγόμενης 1 με βάση όσα η ίδια έθεσε υπόψη του Δικαστηρίου δεν θα αντιμετωπίσει ιδιαίτερα προβλήματα, στην περίπτωση όμως που ο Ενάγων - Αιτητής επιτύχει στις διεκδικήσεις του και η πλευρά της Εναγόμενης 1 στο μεταξύ δεν εμποδιστεί να αποξενώσει την πιο πάνω ακίνητη περιουσία τότε ο κίνδυνος να παραμείνει ανικανοποίητη η όποια απόφαση προς όφελος του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγόμενης 1 είναι ορατός. Για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω αισθάνομαι ότι υπάρχει το πραγματικό πλαίσιο γεγονότων το οποίο στοιχειοθετεί την αναγκαιότητα έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων κατ' εφαρμογή του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και των προϋποθέσεων που αυτό θέτει σε συνδυασμό με το άρθρο 4 του Κεφ. 6 και ως εκ τούτου τα επίδικα διατάγματα καθίστανται απόλυτα. Αναφορικά με τα έξοδα της ενδιάμεσης αυτής διαδικασίας, δεν εντοπίζω οποιοδήποτε λόγο γιατί δεν θα πρέπει κατ' εφαρμογή του βασικού για τα έξοδα, κανόνα, να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της διαδικασίας. Επιδικάζονται προς όφελος του Ενάγοντα- Αιτητή και εναντίον της Εναγόμενης 1 - Καθ' ης η Αίτηση όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .......... Γ. Κυριακίδου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΙΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο