Αναφορικά με την εταιρεία D.H. CYPROTELS PLC (HE 12211), Αρ. Αίτησης: 473/15, 18/10/2017

(1)η αίτηση καταχωρήθηκε λόγω οφειλόμενου εξ αποφάσεως χρέους, το οποίο εκκρεμούσε από τις 21/11/13,

(2)ουδεμία αναβολή ζητήθηκε από πλευράς των Αιτητών στην πορεία της παρούσας αίτησης,

(3)η παρούσα αίτηση έχει καταστεί άνευ αντικειμένου λόγω εξωγενούς παράγοντα για τον οποίο οι Αιτητές δεν ευθύνονται ή ελέγχουν, ήτοι λόγω της έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης εναντίον της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας σε άλλη διαδικασία, και

(4)οι Αιτητές θα μπορούσε να θεωρηθούν ότι έχουν επιτύχει καθότι οι θεραπείες που αιτούνται με την παρούσα αίτηση έχουν εκδοθεί σε άλλη αίτηση, γεγονός που αποδεικνύει και την αδυναμία της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας να αποπληρώσει τα χρέη της. Η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση υποστήριξε ότι:

(1)κακώς εγέρθηκε η παρούσα διαδικασία από τη στιγμή που η Καθ' ης η αίτηση τελεί υπό καθεστώς παραλαβής - διαχείρισης της περιουσίας της, και

(2)οι Αιτητές γνώριζαν εξ αρχής ότι εκκρεμούσε προγενέστερη διαδικασία με το ίδιο αντικείμενο. Έλαβα υπόψη κάθε τι στο οποίο αναφέρθηκαν αμφότερες οι πλευρές. Εξέτασα με προσοχή επίσης το περιεχόμενο της αίτησης, της ένστασης και της συνοδευτικής Ένορκης Δήλωσης και των δύο των πλευρών, καθώς και τη δικογραφία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Είναι πάγια νομολογημένο ότι το θέμα των εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ο γενικός κανόνας είναι ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής. Απόκλιση από τον κανόνα δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι, οι οποίοι ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης του συνόλου ή μέρους των εξόδων της δίκης, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση που διάδικος συνέβαλε αδικαιολόγητα στη διόγκωση των εξόδων της δίκης για λόγους που δεν σχετίζονταν με το αποτέλεσμα (Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της περιουσίας της D.K. Intercity Buses Larnacas Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση αρ. 388/2011, ημερ. 7/7/17, Μαρία Μαυρονικόλα ν. Άντης Ξάνθου, Έφεση αρ. 9/2014, ημερομηνίας 7.6.2016). Στην πρόσφατη απόφαση Ιωάννης Παπά v. D. Stavrinos Constructions Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 217/08, ημερ. 21/2/17, επανατονίστηκαν οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα. Ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου, ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης. Σε εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Αναφορικά με το ζήτημα των εξόδων στις περιπτώσεις αιτήσεων εκκαθάρισης εταιρειών, στο σύγγραμμα Halsbury' s Laws of England, 3η έκδ., τόμος 6, αναφέρονται στην παράγραφο 1067 τα ακόλουθα: "Where two petitions are presented for winding up the same company, they have priority according to their dates of presentation. The second petitioner is usually allowed his costs up to the time he had notice of the presentation of the first petition; but if he proceeds with the second petition, he may be ordered to pay the subsequent costs, unless he shows that there was some good ground for his doing so. A second petition can seldom now be useful, since the court has power to substitute a petitioner. If good ground is shown, and the order is made on the first petition, the second petitioner will be allowed the costs of his petition. If one order is made on both petitions, the carriage of the order (if any) is generally given to the first petitioner." Κατατοπιστική καθοδήγηση επί του θέματος μπορεί να αντληθεί από την απόφαση της Σταματίου, Π.Ε.Δ, όπως ήταν τότε, στην υπόθεση SOBOH PETROLEUM (CYPRUS) LTD, Αρ. Αίτησης 409/12, ημερ. 24/4/2013, όπου αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα, τα οποία υιοθετούνται από το παρόν Δικαστήριο: «Στην υπόθεση In re The Building Societies Trusts (Ltd)

(1890)L.J.R 638 που με παρέπεμψε ο κ. Αραούζος, (στην οποία γίνεται επίσης παραπομπή στο πιο πάνω απόσπασμα), αποφασίστηκε ότι η ημερομηνία καταχώρησης και όχι η ημερομηνία δημοσίευσης καθορίζει την προτεραιότητα των αιτήσεων για εκκαθάριση εταιρείας. Συνακόλουθα όπου δυο ή περισσότερες αιτήσεις έχουν κατ' ακολουθία καταχωρηθεί καλόπιστα από πιστωτές της εταιρείας για την εκκαθάρισή της, το διάταγμα εκκαθάρισης θα πρέπει να εκδίδεται στην αίτηση που καταχωρείται πρώτη ανεξαρτήτως αν τέτοια αίτηση έχει δημοσιευθεί πρώτη. Στην υπόθεση In re The General Financial Bank

(1882)L.J.R 490 που επίσης με παρέπεμψε ο κ. Αραούζος (και επίσης γίνεται παραπομπή στο πιο πάνω απόσπασμα), καταχωρήθηκε αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας από ένα πιστωτή την 1.2.1881 και στις 4.2.1881 άλλος πιστωτής καταχώρησε αίτηση χωρίς να έχει γνώση της πρώτης αίτησης αλλά έχοντας γνώση αυτής πριν την δημοσίευσή της. Στις 11.2.1881 εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης στην πρώτη αίτηση. Όταν στις 24.2.1881 τέθηκε η δεύτερη αίτηση αυτή απορρίφθηκε. Σε συνάρτηση με τα έξοδα της δεύτερης αίτησης το Δικαστήριο αποφάσισε τα ακόλουθα: "He was a bona fide creditor, and would at any rate be entitled to his costs up to the 6th of February, when he became aware of the other petition. On hearing of a prior petition a petitioner should stay his hand, unless he has reason to suppose that the other is not presented bona fide, in which case he is justified in going on. That turns out to be the case here. Ashley Carr & Co. had an indemnity for their costs from the company. That means that they can dismiss their petition at any time and get their costs. That being so, Burbidge was entitled to go on, and is entitled to his costs." Απ' όλα όσα διαλαμβάνονται πιο πάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι σε περίπτωση που η δεύτερη αίτηση αφεθεί να προχωρήσει δεν επηρεάζεται καθ' οιονδήποτε τρόπο η διαδικασία προστασίας των πιστωτών. Εκεί όπου υπάρχουν επιπτώσεις είναι ως προς τα έξοδα που θα επιδικαστούν σε περίπτωση που τελικά εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης στην πρώτη υπόθεση.» Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου. Συνεπώς, σύμφωνα με τις νομικές αρχές που παρατίθενται πιο πάνω, σε περίπτωση κατά την οποία εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης σε προγενέστερη αίτηση, ο αιτητής στη μεταγενέστερη αίτηση εκκαθάρισης δικαιούται να επιδικαστούν έξοδα προς όφελός του μέχρι και την ημερομηνία που έλαβε γνώση της αρχικής αίτησης. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Το ιστορικό της παρούσας αίτησης, σύμφωνα με τα πρακτικά του Δικαστηρίου, έχει ως ακολούθως: Στις 9/12/15 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση από τους Αιτητές με την οποία ζητείται όπως η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία εκκαθαριστεί δυνάμει των άρθρων 209, 211(ε), 212(α) και (γ), 213, 214 και 333 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.

1. Στις 14/1/16 καταχωρήθηκε Ειδοποίηση Ένστασης από την Καθ' ης η αίτηση. Στις 18/2/16 το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για δημοσίευση της αίτησης και η αίτηση ορίστηκε για Ακρόαση στις 4/4/
2. Η Ακρόαση της αίτησης αναβλήθηκε σε διάφορες ημερομηνίες. Στις 20/1/17, ως αναγράφεται στα πρακτικά του Δικαστηρίου, η Καθ' ης η αίτηση αιτήθηκε αναβολής της Ακρόασης αναφέροντας ότι για την ίδια εταιρεία εκκρεμεί αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της Καθ' ης η αίτηση με αρ. 256/14 ενώπιον άλλου Δικαστηρίου. Πριν την εκδίκαση και αποπεράτωση της παρούσας αίτησης, εκδόθηκε Διάταγμα Εκκαθάρισης της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας στην αίτηση με αρ. 256/14 στις 21/2/
3. Για το λόγο αυτό, στις 29/3/17 ζητήθηκε η διακοπή της παρούσας διαδικασίας καθότι έχει καταστεί πλέον άνευ αντικειμένου. Στη συνέχεια, διαφαίνεται από τα πρακτικά ότι η αίτηση αναβαλλόταν, καθότι εκκρεμούσε το θέμα των εξόδων. Σχετικά με τον ισχυρισμό της πλευράς της Καθ' ης η αίτηση ότι οι Αιτητές γνώριζαν εξ αρχής ότι εκκρεμούσε εναντίον της προγενέστερη αίτηση εκκαθάρισης με αρ. 256/14, δε διαφαίνεται από τα πρακτικά του Δικαστηρίου να έχουν οι Αιτητές οποιαδήποτε ενημέρωση πριν τις 20/1/17 σχετικά με την εκκρεμούσα αίτηση εκκαθάρισης με αρ. 256/
4. Είναι περαιτέρω ισχυρισμός της Καθ' ης η αίτηση ότι κακώς εγέρθηκε η παρούσα διαδικασία εφόσον η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία τελούσε υπό καθεστώς παραλαβής - διαχείρισης της περιουσίας της. Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο ο διορισμός παραλήπτη - διαχειριστή εταιρείας συνιστά εμπόδιο στην καταχώρηση ή προώθηση αίτησης για εκκαθάριση της εν λόγω εταιρείας. Στο σύγγραμμα The Law Relating to Receivers, Managers and Administrators, H. Picarda, 4η έκδ., 2006, στη σελίδα 266, αναφέρονται τα ακόλουθα: "Just as the event of liquidation does not prevent the appointment of a receiver, the appointment of a receiver does not prevent a liquidation. A winding-up order may not now be refused simply on the ground that the assets of the company have been mortgaged to an amount equal to or in excess of their value, or that the company has no assets. The court therefore may make a winding-up order even though there is a receiver in possession and it is plain that the creditors can derive no benefit from the order. In Re Chic Ltd [1905] 2 Ch. 345, 74 LJ Ch. 597 the judgment creditors who were petitioning for the winding-up of a company were in that position; the company was in receivership and the assets were very small and more than covered by the debentures. The petitioners could not show that there would be any surplus assets or that they would get any advantage from the winding up. But the company could not pay its debts or exercise any control over its business which was being carried on for the benefit of the debenture holders. The receiver was running up large liabilities. In these circumstances it was held that the company should be wound up." Συνάγεται από τα πιο πάνω ότι, ακόμα και αν έχει προηγηθεί ο διορισμός παραλήπτη - διαχειριστή, δεν εμποδίζεται η έκδοση Διατάγματος εκκαθάρισης της εν λόγω εταιρείας. Σημειώνεται ότι δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε με το οποίο να εγείρεται θέμα κακοπιστίας στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης εκκαθάρισης. Αναφορικά με το Παράρτημα Α που επισυνάπτεται στη Γραπτή Αγόρευση της Καθ' ης η αίτηση (επιστολή, ημερ. 4.10.16), είναι πάγια νομολογημένο ότι δεν δύναται διάδικος να εισαγάγει μαρτυρία στο στάδιο των Αγορεύσεων. Συνοψίζοντας τις νομολογιακές αρχές σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα, διαφαίνεται ότι όταν εκκρεμούν 2 αιτήσεις εκκαθάρισης εναντίον της ίδιας εταιρείας, η σειρά προτεραιότητας καθορίζεται από την ημερομηνία καταχώρησής τους. Ο αιτητής στη δεύτερη κατά σειρά αίτηση εκκαθάρισης δικαιούται, κατά κανόνα, τα έξοδά του μέχρι την ημερομηνία που έλαβε γνώση για την ύπαρξη της πρώτης αίτησης. Όμως, αν ο αιτητής στη δεύτερη κατά σειρά αίτηση εκκαθάρισης προχωρήσει με την αίτησή του, δύναται να διαταχθεί να πληρώσει τα έξοδα που δημιουργήθηκαν μεταγενέστερα, εκτός αν καταδειχθεί επαρκής λόγος για τη συνέχιση της διαδικασίας. Στην υπό εξέταση περίπτωση και λαμβάνοντας υπόψη τα όσα διαλαμβάνονται πιο πάνω, κρίνεται ότι οι Αιτητές δικαιούνται τα έξοδά τους μέχρι και τη δικάσιμο 20/1/17, ημερομηνία κατά την οποία έλαβαν γνώση για την ύπαρξη της προγενέστερης αίτησης εκκαθάρισης, σύμφωνα με τα ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα. Συνεπώς, εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση από την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης μέχρι και τις 20/1/17, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Έξοδα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο